Είχα πάρα πολύ καιρό να κάνω βόλτα με τη μηχανή,
Να ταξιδέψω …
Κάτι το οποίο με βοηθάει πάρα πολύ να αδειάζω το μυαλό μου, να αποβάλλω το στρες.
Επικεντρώνεσαι στην οδήγηση της μοτοσικλέτας και χαζεύεις το τοπίο όταν και όπου μπορείς. Οπότε το μυαλό σου αδειάζει από όλα αυτά που μπορεί να σε προβληματίζουν.
Η ιδέα έπεσε όταν ενημέρωσα δύο φίλους ότι σκέφτομαι το Σάββατο να πάω μια μεγάλη βόλτα με τη μηχανή. Η ιδέα άρεσε και σιγά σιγά βγήκε η διαδρομή, η ώρα,κτλ.
Με τα παιδιά γνωριζόμαστε χρόνια. Γνωριστήκαμε μέσω ενός φόρουμ για μοτοσικλέτες και φάνηκε ότι οι χημείες μας ταιριάζουν. Μπορεί να μην έχουμε πάντα τις ίδιες απόψεις και ιδέες για πολλά πράγματα και συχνά να διαφωνούμε, αλλά υπάρχει αλληλοσεβασμός και κατανόηση και από τους τρεις μας. Οπότε το να συνταξιδεύσεις μαζί τους είναι μια πάρα πολύ ευχάριστη υπόθεση.
Το ραντεβού δόθηκε στον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού στην Εθνική Οδό Αθηνών–Λαμίας για Σάββατο σχετικά πρωί, εντάξει να μην τρελαινόμαστε δέκα η ώρα το πρωί να βρισκόμαστε εκεί, Σαββατο ήταν δεν θα πηγαίναμε και κάπου υπερβολικά μακριά οπότε δεν χρειάζονταν να ξεκινήσουμε νωρίτερα
Από ετοιμασίες δεν χρειαζόταν κάτι να κάνω. Απλά να καβαλήσω το σιδερένιο άτι μου. Το μόνο που έκανα ήταν να πάρω ένα θερμός με νερό μαζί μου, μήπως και διψάσω ενδιάμεσα στις στάσεις. Αυτό μόνο.
Η μηχανή δεν χρειαζόταν τίποτα. Έτσι κι αλλιώς ήταν εκεί και περίμενε. Έχει πέσει πολύ προσοχή πάνω της το τελευταίο χρονικό διάστημα. Έχει βελτιωθεί όπου πονούσε, μένουν ακόμα κάποια κομμάτια να βελτιωθούν ή να επισκευαστούν, αλλά σε γενικές γραμμές δεν φοβάμαι ότι δεν είναι αρκετά αξιόπιστη για να με ταξιδέψει απροβλημάτιστα.
Σάββατο πρωί λοιπόν και ξεκινάω. Βάζω μπροστά τη μηχανή, το boxer μοτέρ της γουργουρίζει.. Ένα από τα παράπονα που έχω είναι ότι ο ήχος από τη μαμά εξάτμιση είναι σχεδόν ανύπαρκτος. η όλη λειτουργία της θυμίζει χωρίς αυτό να είναι αρνητικό κάτι “ηλεκτρικό”. Ανεβάζει στροφές πολύ ωραία, χωρίς ιδιαίτερους κραδασμούς. Ο ανύπαρκτος ήχος της εξάτμισης είναι ένα θέμα, το οποίο θα λυθεί εν καιρώ.
Σταματάω για ανεφοδιασμό, γεμίζω τη μοτοσικλέτα, η οποία μέσα στην πόλη καίει γύρω στα 7 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα, ενώ σε αυτή τη βόλτα έκαψε 5,2 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα. Καθόλου άσχημα για ένα μηχανάκι 850 κυβικών και 26 χρονών.
Κινηθήκαμε σε κάθε είδους δρόμο, εθνική, επαρχιακούς, ανηφόρες, κατηφόρες, χωμάτινες διαδρομές, σταμάτα–ξεκίνα, με πίεση, χαλαρά, με πολλά και λίγα χιλιόμετρα.
Μετά τον ανεφοδιασμό, καθώς ανέβαινα την εθνική στο ύψος της εξόδου της Αττικής Οδού, έγινε κάτι απίθανο. Ο φίλος Αντώνης μπήκε στον ίδιο δρόμο την ίδια στιγμή. Συναντηθήκαμε ακριβώς στο δευτερόλεπτο. Και να το θέλαμε, δεν θα το πετυχαίναμε.
Ο φίλος λοιπόν συνοδευόταν από την κόρη του. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα για έναν πατέρα από το να μοιράζεται τέτοιες εμπειρίες με τα παιδιά του.
Συνταξιδέψαμε μαζί μέχρι τον σταθμό ανεφοδιασμού, όπου περιμέναμε και τον φίλο Γιώργο. Έφτασε λίγο καθυστερημένος κάτι που δεν τον χαρακτηρίζει, γιατί συνήθως είναι ο πρώτος από όλους. Εγώ είμαι αυτός που καθυστερεί.
Είχε ένα θεματάκι το πρωί με τη μηχανή του, που αρνούνταν να πάρει μπροστά. Να πω ότι ο Γιώργος και ο Αντώνης έχουν BMW GS1100 διαφορετικών ετων , του Αντώνη είναι από τα τελευταία μοντέλα (2000) και του Γιώργου του ’97.
Είχε μάλλον θέμα με το immobilizer το οποίο ξελίγωσε την μπαταρία. Η «γερμανίδα» του έκανε τα νάζια της το πρωί, αλλά δεν παρουσίασε κανένα άλλο πρόβλημα στη διάρκεια της ημέρας.
Ξεκινήσαμε και κινηθήκαμε προς Χαλκίδα. Χωρίς προβλήματα, με τάξη, με τουριστικό ρυθμό, λίγο πολύ κοντά στα όρια ταχύτητας.
Μέχρι που φτάσαμε στη Χαλκίδα και μπλέξαμε στην κίνηση, η οποία δεν ήταν λίγη για Σάββατο πρωί. Ή μάλλον εγώ είχα καιρό να περάσω από εκεί τέτοια ώρα.
Μετά τη Χαλκίδα κατευθυνθήκαμε προς τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Κλασική διαδρομή για μοτοσικλετιστές. Στριφτερή με καλό οδόστρωμα και υπέροχη φύση..
Ευτυχώς, με το που ξεκίνησε το ενδιαφέρον κομμάτι της διαδρομής, δεν υπήρχε κίνηση. Οπότε ευχαριστηθήκαμε τον δρόμο. Χωρίς υπερβολές ίσως ο Αντώνης λίγο πιο ενθουσιώδης από εμάς και καλά έκανε.
Πού και πού υπήρχαν φορτηγά ή αυτοκίνητα που μας καθυστερούσαν, αλλά συνολικά ήταν μια πολύ ωραία διαδρομή. Στροφές, ανέβα–κατέβα, ωραία φύση.
Καταλήξαμε στο Προκόπι για καφέ και λουκουμάδες, στον Αλεξίου.
Στάση, χαλάρωση, κουβέντα. Απολαύσαμε τον καφέ και τους λουκουμάδες μας. Σιγά σιγά όμως άρχισε να γεμίζει κόσμο.
Και μαζί ήρθαν και κάποια γνωστά φαινόμενα. Μηδενικός σεβασμός από κάποιους. Μηχανές παρκαρισμένες όπου να ’ναι, επίδειξη, αδιαφορία.
Κάποιος πάρκαρε σχεδόν μπροστά μας χωρίς να σκεφτεί ότι αν κατεβάζαμε τη μηχανή από το κεντρικό σταντ μπορεί να την ρίχναμε πάνω του.
Από εκεί κατευθυνθήκαμε προς το χωριό Πήλι, σε μια όμορφη και σφιχτή διαδρομή. Στη συνέχεια προς την Βλαχιά, όπου κάτσαμε και φάγαμε στο “Μπαλκόνι του Αιγαίου”
Καταπληκτική θέα, καταπληκτικό φαγητό, πολύ ωραία παρέα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Ίσως να ήταν εκεί και η αγαπημένη του ….
Στη συνέχεια κατεβήκαμε προς Λιμνιώνα. Στην αρχή είχε έργα κόβανε δέντρα και περιμέναμε να καθαρίσει ο δρόμος. Μετά η άσφαλτος τελειώνει και γίνεται χωματόδρομος.
Όχι κάτι δύσκολο, σαθρός μέν αλλά δεν προβληματίζει, με παρεμβάσεις μετά τον χειμώνα και με κάποια έργα να γίνονται οπότε και εκεί περιμέναμε να μας ανοίξουν τον δρόμο τα μηχανήματα. Κανείς δεν αντιμετώπισε πρόβλημα, ούτε ο Αντώνης δικάβαλος με ασφάλτινα ελαστικά.
Είναι απίστευτο το πόσο καλά συμπεριφέρεται ακόμα και στους χωματόδρομους παρά το βάρος της, εχει πάρα πολύ καλό ζύγισμα και ρολάρει απίστευτα καλά σε χαμηλές ταχύτητες …
Φτιαγμένη σε μια άλλη εποχή για να μπορείς να κάνεις τον γύρο του κόσμου αρχοντικά, άνετα, απροβλημάτιστα …
Οι στάσεις για φωτογραφίες ήταν ελάχιστες, αν και το τοπίο ήταν καταπληκτικό, ακολουθούσα τον ρυθμό της παρέας.
Όταν καθυστερούσα, με περίμεναν. Και τους το ανταπέδιδα με φωτογραφίες.
Φτάσαμε στον Λιμνιώνα σε περίπου σαράντα λεπτά. Κάναμε στάση για καφέ γιατί μετά το φαγητό είχαμε βαρύνει λίγο …
Η ατμόσφαιρα μοναδική. Είχε στηθεί ενα γλέντι σε ένα σπίτι δίπλα στην θάλασσα, μυρωδιές από ψητά, τσίκνα, ρεμπέτικη μουσική να ακούγεται, στην παραλία ανθρωποι μετρημένοι στο ένα χέρι να απολαμβάνουν τον ανοιξιάτικο ήλιο.
Αράξαμε σε μια σκιά, χαζεύαμε τη θάλασσα και τα βουνά, κουβεντιάζαμε, πειράζαμε ο ένας τον άλλο, περνούσε η ώρα ευχάριστα …
Μετά πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς Χαλκίδα.
Η διαδρομή από τον Λιμνιώνα μέχρι τον Κοντοδεσπότη μου άρεσε περισσότερο από τον Άγιο Ιωάννη. Πιο κοντά στα μέτρα μου. Ορεινή, με καταπληκτικά τοπία.
Δεν χόρταινες να βλέπεις.
Μετά Χαλκίδα και εθνική, χωρίς στάσεις. Μέχρι το τελευταίο πάρκινγκ πριν τα διόδια, όπου αποχαιρετιστήκαμε.
Ο καθένας πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι του.
Μια βόλτα γύρω στα 300+ χιλιόμετρα. Σούπερ απολαυστική.
Και εδώ να πω για το μηχανάκι μου, το R850GS.
Δεν είναι τέλειο. Έχει ελαττώματα. Αλλά ακόμα και σήμερα στέκεται πολύ καλά.
Δεν σε νοιάζει ο δρόμος. Άσφαλτος ή χώμα. Έχει αναρτήσεις με διαδρομές που σήμερα τις συναντάς στα χωμάτινα μηχανάκια, ροπή, σταθερότητα.
Στρίβει απίστευτα καλά, είναι σταθερό στην εθνική, δεν σε προδίδει, ότι οδόστρωμα η απουσία αυτού και να συναντήσεις δεν θα σε προβληματίσει …
Η μόνη ένσταση είναι ο ήχος. Σχεδόν ανύπαρκτος.
Αλλά συνολικά; Απίστευτο μηχανάκι και ίσως παρεξηγημένο.
Έχουμε ταιριάξει αν και ενιότε λοξοκοιτάω σε διάφορες “σειρήνες” που προσπαθούν να με ξεμυαλίσουν είτε παλιές είτε καινούριες …
Δυσκολα θα βρω κατι να το αντικαταστησω.
Όσο για τα παιδιά… η παρέα τους είναι καταπληκτική.
Και εύχομαι πολύ σύντομα να ξαναπάμε βόλτα.