Παρακάμψαμε την Κορυτσά γιατί έτσι μας οδηγούσε το GPS, φτάνουμε στα σύνορα και έχουν περάσει όλοι εκτός από εμάς και τον Στέργιο που ψώνιζε από τα Duty Free …
Μαζευόμαστε όλοι μετά τα σύνορα και αποφασίζουμε να πάμε για καφέ στην Καστοριά …
Η τριάδα δεν χάλασε …
Φτάσαμε αράξαμε πρώτο τραπέζι στην λίμνη και απολαύσαμε το καφεδάκι μας μετά συζητήσεως …
Και στον καφέ είχαμε κάτσει σε γκρουπάκια όπως ταξιδεύαμε …
Ακολούθησε αγορά δώρων για την οικογένεια, μπήκαμε όλοι στο ίδιο μαγαζί και πήραμε ότι παντόφλα είχε …
Η ιδέα ήταν του Νίκου και όντως ήταν καταπληκτική …
Στην συνέχεια αποχαιρετιστήκαμε μιας και αυτή η καταπληκτική διαδρομή είχε τελειώσει και ο καθένας θα πήγαινε στο σπίτι του …
Ο στόχος είχε επιτευχθεί περάσαμε 5 μέρες στα Βαλκάνια χωρίς απρόοπτα, είδαμε καταπληκτικά μέρη και αφήσαμε εκκρεμότητες για μελλόντικα ταξίδια …
Η τριάδα αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο της λίμνης (ένα μέρος του) και βγάλαμε και κάμποσες φωτογραφίες …
Στην συνέχεια ξεκινήσαμε την επιστροφή θα πηγαίναμε μέσω Καλαμπάκας όπου θα σταματούσαμε και για φαγητό …
Κάπου στην πορεία έχασα τον Βασίλη και τον Νίκο και άρχισα να κάνω κύκλους μέσα στην Καστοριά …
Ναί κατάφερα και χάθηκα μέσα στην Καστοριά, μπορεί να μην έχασα τους συνταξιδευτές μου όλες αυτές τις μέρες τριγυρίζοντας στα Βαλκάνια αλλά το κατάφερα στην Ελλάδα …
Μετά από κάποια τηλέφωνα και κάνα μισάωρο σχεδόν κατάφερα και τους βρήκα …
(Έχω χαθεί σε χωριό που έχει 10 σπίτια)
Ξεκινάμε και χωρίς σταματημό φτάνουμε Καλαμπακα …
Τι όμορφη και στριφτερή διαδρομή είναι και αυτή …
Καθόμαστε και παραγγέλνουμε και οι τρεις αρνάκι στον φούρνο με πατάτες, ο Νίκος το συνόδευσε με μπύρα, ο Βασίλης με κρασί και εγώ με coca cola (o ξενέρωτος της παρέας)
Ο Βασίλης είχε ζητήσει χωρίς λίπος το αρνάκι του αλλά είτε το είπε είτε όχι το ίδιο ήταν, παίζει να του έδωσαν και το κομμάτι με το περισσότερο …
Στην συνέχεια απολαύσαμε το παγωτάκι μας με συνοδεία κουβεντούλας …
Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να συνεχίσουμε για να φτάσουμε μια λογική ώρα στο σπίτι μας, αφού ξεδίψασαν και τα άτια μας ξεκινήσαμε …
Η νύχτα μας έπιασε λίγο πριν τον Δομοκό, ο οποίος με ζόρισε παρά πολύ να τον κατέβω ….
Σταματήσαμε στην Λαμία για ένα καφεδάκι να ανεφοδιαστούμε σε καύσιμα και να ξεμουδιάσουμε λίγο …
Η συνέχεια θα ήταν από εθνική μέχρι την Αθήνα …
Κάπου μετά την Θήβα ο Βασίλης έφυγε μπροστά για να προλάβει να δει τα παιδιά του πριν κοιμηθούν και εγώ με τον Νίκο ακολουθήσαμε …
Με τον Νίκο μίας και από ότι αποδείχτηκε είμαστε γείτονες φτάσαμε μαζί σχεδόν μέχρι τα σπίτια μας …
Ένα πολύ όμορφο και ευχάριστο ταξίδι έφτασε στο τέλος του …
Δεν είχα ξαναταξιδέψει για τόσες μέρες και με τόσους πολλούς συνταξιδευτές άλλη φορά, οπότε ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους, είδα φανταστικά μέρη και άφησα εκκρεμότητες για άλλο ταξίδι στα μέρη αυτά …
Να ευχαριστήσω τον Στέργιο για την ιδέα την υλοποίηση και την μη οργάνωση αυτού του ταξιδιού …
Επίσης να ευχαριστήσω όλους τους συνταξιδευτές μου για την παρέα, ήταν χαρά μου που συνταξίδευσα μαζί σας και ελπίζω στο μέλλον να συνταξιδεύσουμε ξανά
Μπορώ να πώ ότι πλέον βλέπω διαφορετικά τα ταξίδια στο εξωτερικό …
Ξημέρωσε Κυριακή, πλέον έχει αρχίσει η επιστροφή …
Κατεβαίνουμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για πρωινό, έχει ένα μπουφέ που έχει ότι τραβάει η όρεξη μας και αλμυρά και γλυκά …
Εννοείται ότι το πιάτο γέμισε 2 φορές …
Ήπιαμε και το καφεδάκι μας …
Φορτώσαμε τα μηχανάκια και πήγαμε στο κοντινότερο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό …
Με τον Βασίλη πεταχτήκαμε και μια βόλτα μέχρι το κέντρο της πόλης μπας και βρούμε κάνα μαγαζί ανοιχτό να πάρουμε τίποτα αναμνηστικά, αλλά μάταια ήταν πολύ νωρίς και τα πάντα ήταν κλειστά …
Επιστρέψαμε προς το βενζινάδικο όπου συναντήσαμε και αρκετούς από τους υπόλοιπους …
Μπήκαμε στην ουρά του τρένου …
Περάσαμε πάλι από τα όρια του Durmitor και μπορέσαμε να το δούμε με το φως της μέρας, άλλος ένας προορισμός που θα πρέπει να επισκεφθώ ξανά …
Μπαίνουμε στο τούνελ και βλέπουμε το κουφάρι ενός ζώου …
Ήταν το κουτάβι που πετάχτηκε εχθές μπροστά μου μέσα στο τούνελ και παραλίγο να το πατήσω …
Το συζητάγαμε με τον Βασίλη το προηγούμενο βράδυ ότι δεν θα την έβγαζε καθαρή και δυστυχώς δεν τα κατάφερε …
Λίγο πιο κάτω σταματήσαμε και άρχισαν οι διαβουλεύσεις για την διαδρομή της μέρας …
Στόχος ήταν να κοιμηθούμε στην Καστοριά το βράδυ, οπότε προβλέπονταν πολλές ώρες οδήγησης …
Τα παιδιά που είχαν κάνει τον μεγάλο κύκλο εχθές είχαν βγάλει τους ενδιάμεσους προορισμούς από την διαδρομή μέχρι τα Σκόδρα στην Αλβανία οπότε θα πήγαιναν από την συντομότερη διαδρομή …
Ο Βασίλης ο Νίκος και εγώ αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την διαδρομή ως είχε και δεν το μετανιώσαμε καθόλου …
Οπότε χωριστήκαμε από τους υπόλοιπους …
Μπροστά πήγαινε ο Νίκος αρχικά, ακολουθούσε ο Βασίλης και τελευταίος εγώ …
Πιάσαμε ένα ωραίο χαλαρό τουριστικό ρυθμό και κάναμε και στάσεις για φωτογραφίες για πρώτη φορά …
Ο δρόμος ήταν ορεινός, στενός χωρίς διαγραμμίσεις οπότε οι ταχύτητες ήταν μικρές και έτσι υπήρχε ο χρόνος να χαζεύουμε το τοπίο …
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι και στο πιο απόμερο ορεινό χωριό έβλεπα μικρά παιδιά να παίζουν, νοικοκυρές να έχουν απλώσει την μπουγάδα τους και γενικά νέους ανθρώπους, σε αντίθεση με τα δικά μας ορεινά χωριά (και όχι μόνο) που βλέπεις μόνο ηλικιωμένους και τα οποία χρόνο με τον χρόνο ερημώνουν …
Ανεβαίναμε βουνά, κατεβαίναμε βουνά …
Χαμένοι μέσα σε καταπράσινους δρόμους με ελάχιστη κίνηση …
Κάναμε και μια στάση για ένα καφέ με καταπληκτική θέα …
Αν δεν κάνω λάθος ήταν ο πρώτος καφές που δεν τον ήπιαμε σε βενζινάδικο!!!
Το Μαυροβούνιο είναι πανέμορφο και αξίζει να το επισκεφθεί κάποιος, αν και είδα ένα μικρό μέρος μόνο θα ήθελα να το επισκεφθώ ξανά στο μέλλον και να χαθώ μέσα στους ορεινούς του δρόμους …
Με το που μπαίνεις στην Αλβανία το καταλαβαίνεις …
Η άσφαλτος έχει τα θέματα της …
Κυκλοφορούν αδέσποτα ζωάκια (Μιλάμε για γουρουνάκια, πάπιες, χήνες κτλ) …
Επίσης κυκλοφορούν πολύ πιο ακριβά αυτοκίνητα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες των Βαλκανίων …
Δεν βλέπουμε την πινακίδα για τα Σκόδρα (δεν υπήρχε) και συνεχίζουμε ευθεία φτάνουμε στο χωριό Vermosh (το οποίο είναι και το βορειότερο χωριό της Αλβανίας ) και η άσφαλτος τελειώνει …
Σταματάμε και αρχίζουμε να ψάχνουμε προς τα που θα πάμε …
Ο Βασίλης ρώτησε μια παρέα που κάθονταν σε κάτι που έμοιαζε με καφενείο και μας ενημέρωσαν ότι πρέπει να πάμε προς τα πίσω (και στο βορειότερο σημείο της Αλβανίας θα βρεις κάποιον να μιλάει Ελληνικά) .
Μπορεί το χωριό να είχε χωματόδρομους αλλά η Mercedes ήταν παντού …
Αναστροφή και φτάνοντας στην μοναδική διχάλα του δρόμου βλέπουμε ότι υπήρχε πινακίδα αλλά μόνο από το ρεύμα που έρχεται από το Vermosh και όχι στην πλευρά που έρχεται από τα σύνορα …
Δεν πειράζει ήταν μικρή παράκαμψη και το χωριό καθώς και το τοπίο ήταν όμορφο …
Ξεκινάμε την ανάβαση των Αλβανικών Άλπεων το τοπίο είναι πανέμορφο και η άσφαλτος δεν είναι κακή …
Φτάνουμε στο πιο ψηλό σημείο και αρχίζουμε την κατάβαση, περνάμε και μερικά χωριουδάκια μέχρι που φτάνουμε στο Rrapsh serpentine pass !!!
Τι δρόμος είναι αυτός με καταπληκτική ασφαλτόστρωση …
Ο Βασίλης εξαφανίζεται, τον χάνουμε, δεν μπορούμε να τον προφτάσουμε …
Συνεχίζουμε την ανάβαση σε αυτό το καταπληκτικό πάσο και βλέπω τον Νίκο να κόβει ρυθμό και έτσι τον φτάνω …
Έχει κουραστεί …
Συνεχίζουμε μαζί την ανάβαση σε χαλαρότερους ρυθμούς …
Στην κορυφή έχει μια καντίνα και ο Βασίλης μας περιμένει εκεί …
Με το που βγαίνω από την άσφαλτο στο χωμάτινο “πάρκινγκ” ο μπροστά τροχός της Χιονάτης πατάει μια πέτρα και γλιστράει …
Η Χιονάτη μπατάρει στα δεξιά και προσπαθώ να την συγκρατήσω …
Βάζω όλες μου τις δυνάμεις και τα καταφέρνω να την συγκρατήσω λίγο πριν πέσει …
Τα χρειάστηκα, έφτασε πάρα πολύ κοντά στο να ξαπλώσει …
Παρκάρω την Χιονάτη και ξεκαβαλάω, το τοπίο είναι απίστευτο …
Αλλά αρχικά το ενδιαφέρον είναι στην κατάσταση του Νίκου …
Μια πορτοκαλάδα τον συνεφέρει …
Εκεί πιάνουμε κουβέντα εκτός από τον ιδιοκτήτη της καντίνας καθώς και με άλλους Αλβανούς οι οποίοι έχουν περάσει από την Ελλάδα και μιλάμε στα Ελληνικά …
Υπάρχει και ένας νότιο Αφρικανός που μένει στις ΗΠΑ με ένα ΚΤΜ, ο οποίος ταξιδεύει μόνος του τα Βαλκάνια και κατασκηνώνει όπου τον πιάσει η νύχτα η σε κάμπινγκ, θα έβαζε άνω τελεία στο ταξίδι του σύντομα από ότι μου είπε για να επιστρέψει στις ΗΠΑ και του χρόνου θα συνέχιζε …
Τρώμε και ένα σάντουιτς, χαζεύουμε το απίστευτο τοπίο και δεν μπορούμε να το πιστέψουμε …
Όπως χαζεύουμε τον δρόμο βλέπουμε 2 βέσπες να τον ανεβαίνουν …
Δεν αργούν να κάνουν την ανάβαση, ανταλλαγή χαιρετισμών και ήρθε και η ώρα μας να συνεχίσουμε το ταξίδι μας …
Αρχίζουμε την κατάβαση προς τα Σκόδρα πρέπει να μας πήρε καμιά ώρα …
Σταματάμε για τον πρώτο ανεφοδιασμό της ημέρας καθώς και για άλλον ένα καφέ, πριν φτάσουμε στην πόλη.
Βλέπουμε ότι το να φτάσουμε Καστοριά θα είναι δύσκολο …
Οι υπόλοιποι έχουν φτάσει ήδη στα Τίρανα από ότι μαθαίνουμε …
Καβαλάμε τις μηχανές μας και βάζουμε στόχο τα Τίρανα …
Περνάμε έξω από τα Σκόδρα …
Βλέπουμε την λίμνη από απόσταση …
Έχει κίνηση, αρκετή κίνηση …
Μπροστά ο Βασίλης, πίσω ο Νίκος και ακολουθώ και εγώ …
Ο Βασίλης ξεκινάει να προσπερνάει την ουρά με τα αυτοκίνητα, ακολουθεί ο Νίκος και εγώ με την σειρά μου …
Τον έβλεπα όμως λίγο διστακτικό, υπέθεσα ότι είχε στο μυαλό του και εμάς για το άν θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε η όχι …
Οπότε για να τον βοηθήσω περνάω μπροστά και αρχίζουν να με ακολουθούν και ο Βασίλης και ο Νίκος …
Οι οδηγοί στην Αλβανία είναι απρόβλεπτοι, λειτουργούν χωρίς κανόνες …
Αν δουν λακκούβα προσπαθούν να την αποφύγουν χωρίς να τους νοιάζει που βρίσκονται τα υπόλοιπα οχήματα, δίπλα τους απέναντι τους …
Το μόνο που προέχει είναι να μην πέσουν στην λακκούβα …
Κάνουμε άλλη μια στάση για ξεμούδιασμα.
Ο Βασίλης μπαίνει πάλι μπροστά και ακολουθούμε ο Νίκος και εγώ …
Η κίνηση είναι απίστευτη τα πάντα έχουν σταματήσει …
Η ουρά των αυτοκινήτων πρέπει να ξεπέρναγε τα 30χλμ
Τέτοια ουρά έχω να δώ από εκλογές στην Ελλάδα την δεκαετία του 80 …
Λίγο πριν φτάσουμε στα Τίρανα ανακαλύπτουμε και τον λόγο της κίνησης …
Μια θεριζοαλονιστική μηχανή κινούταν πάνω στην εθνική οδό …
Πλέον τα είχαμε δεί όλα …
Καλά είπα για δεκαετία του 80 στην Ελλάδα …
Τότε τα κάναμε και εμείς αυτά …
Ένα ταξίδι στην Αλβανία δείχνει στους μεγαλύτερους (αυτούς που έχουν αναμνήσεις από την δεκαετία του 80 και πιο πίσω) πόσο έχει εξελιχθεί η χώρα μας σε κάποιους τομείς …
Έχει σουρουπώσει φτάνουμε Τίρανα
Μου έχει κάνει εντύπωση ότι στα χωριά καθώς και στα προάστια οι μαντρότοιχοι είναι το ίδιο ψηλοί με τα σπίτια …
Όσο είχε φως στα προάστια των Τιράνων, έβλεπα μόνο άντρες στα καφενεία και οι γυναίκες να κυκλοφορούν με συνοδεία …
Η νύχτα μας βρίσκει να προσπαθούμε να διασχίσουμε την πόλη τον Τιράνων …
Έχει και εδώ απίστευτη κίνηση, άναρχη κίνηση …
Η εθνική οδός από τα Τίρανα προς την Κορυτσά είναι σύγχρονη μέχρι το Ελβασάν.
Στο οποίο κάνουμε μια σύντομη στάση να ξεμουδιάσουμε, να πιούμε λίγο νερό και να φάμε κάτι μπισκότα που κουβαλούσαμε μαζί μας …
Οδηγάμε από το πρωί ασταμάτητα και η κούραση έχει αρχίσει να συσσωρεύεται …
Το να φτάσουμε Καστοριά φαντάζει από δύσκολο έως αδύνατο αλλά είμαστε αποφασισμένοι να το επιτύχουμε αν χρειαστεί …
Καταφέρνουμε να έρθουμε σε τηλεφωνική επαφή και με τους υπόλοιπους και μαθαίνουμε ότι τελικά θα διανυκτερεύσουμε στο Πόγραδετς …
Νομίζω ότι και οι 3 νιώσαμε μια ανακούφιση όταν το μάθαμε …
Ξεκινάμε προς το Πόγραδετς μετά την σύντομη στάση στην άκρη του δρόμου …
Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε να οδηγούμε στην νύχτα …
Για μένα είναι τα πιο κουραστικά χιλιόμετρα, το φανάρι της Χιονάτης δεν επαρκεί και στις στροφές απλά δεν υπάρχει …
Αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει να το δώ στο μέλλον …
Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε, στρίβουμε, ξαναστρίβουμε αλλά μες στο σκοτάδι δεν βλέπεις τίποτα μόνο τον δρόμο μπροστά σου για κάποια μέτρα …
Φτάνουμε στο Πόγραδετς, ο δρόμος περνάει δίπλα από την λίμνη και είμαι σίγουρος για να μην πώ βέβαιος ότι θα ήταν πολύ όμορφα να τον περνάς την μέρα …
Βρίσκουμε το ξενοδοχείο, παρκάρουμε και ανεβαίνουμε στα δωμάτια …
Τακτοποιούμε στα γρήγορα τα πράγματα και κατεβαίνουμε στο εστιατόριο …
Είμαστε οι τελευταίοι που φτάσαμε …
Μίας και η κουζίνα έκλεινε σε λίγο παράγγειλα και για τον Βασίλη και τον Νίκο …
Τρώμε το δείπνο μας, μια μακαρονάδα …
Συζητάμε για κάμποση ώρα με τους υπόλοιπους και μετά βγαίνουμε να περπατήσουμε στην πόλη …
Ένα από τα παιδιά από την Χαλκίδα μας έδωσε την ιδέα να χρησιμοποιήσουμε τις καρέκλες μασάζ που υπήρχαν στην ρεσεψιόν …
Κάνουμε ψιλά στο περίπτερο απέναντι και ξεκινάμε την βόλτα μας στην πόλη …
Είναι όμορφη τουλάχιστον από αυτό που μπορούμε να δούμε σε μια σύντομη βόλτα την νύχτα …
Μου θυμίζει αρκετά Τουρκία μπορώ να πώ …
Η βόλτα στην πόλη με κουβεντούλα ήταν αρκετά χαλαρωτική και το καλύτερο ήρθε στο ξενοδοχείο …
Ο Βασίλης και ο Νίκος δεν είχαν ξανακάτσει σε καρέκλα μασάζ …
Οπότε δεν ήξεραν και για την έκπληξη που σου κάνει η καρέκλα …
Πάντως το μασάζ ήταν ότι χρειαζόμασταν και οι τρεις μετά από όλες αυτές τις ώρες στην σέλα …
Η νύχτα έκλεισε με ένα ζεστό ντουζάκι και ένα βαθύ ύπνο …
Στο μυαλό έπαιζαν όλες οι εικόνες που είδαμε σήμερα …
Τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο πάνω στο βουνό …
Νέους ανθρώπους να οργώνουν με άροτρο που το σέρνει άλογο στην βουνοπλαγιά …
Μπουγάδα απλωμένη σε σπιτάκια σε ξεχασμένα χωριά …
Το απίστευτο πάσο και η ομορφιά του άγριου τοπίου στην Βόρεια Αλβανία …
Είναι αρκετά πρωί τα περισσότερα μαγαζιά είναι κλειστά, χαζεύουμε λίγο τα συντριβάνια και ψάχνουμε να δούμε σε ποιο μαγαζί έχουν μαζευτεί οι υπόλοιποι …
Αλλά τελικά ο Στέργιος μας επαναφέρει στην τάξη και η διαδρομή μοιράζεται με συνοπτικές διαδικασίες …
Θα πηγαίναμε δυτικά …
Επιστροφή στο ξενοδοχείο, φορτώνουμε τις μηχανές, θα πρέπει να γίνει μια στάση για να κάνουν τεστ όσοι χρειάζεται για να μπορέσουμε να περάσουμε τα επόμενα σύνορα …
Ενημερώνω τον Στέργιο ότι με τον Βασίλη θα ξεκινήσουμε την διαδρομή και θα βρεθούμε στον δρόμο …
Στάση για ανεφοδιασμό και ξεκινάμε …
Στο gps ο Βασίλης έχει βάλει τον επόμενο προορισμό, τα βουνά Τάρα …
Ξεκινάμε οι δυό μας και ακολουθούμε τις οδηγίες του gps το οποίο μας κατευθήνει σε ένα δασωμένο δρόμο, ψιλοκαταστρεμένο …
Σταματάμε με την εντύπωση ότι πάμε λάθος, δεν έχουμε σήμα στο κινητό …
Επιστρέφουμε πίσω μέχρι τα τελευταία σπίτια που είχαμε δει, σίγουροι ότι εκεί θα είχαμε σήμα …
Όντως βρήκαμε το σήμα που ψάχναμε, τελικά σωστά πηγαίναμε …
Αναστροφή για άλλη μια φορά λοιπόν και τώρα που είμασταν σίγουροι ότι πηγαίναμε σωστά μας φάνηκε η διαδρομή πιο σύντομη …
Ανεβαίνουμε τον δασωμένο δρόμο ο οποίος είναι γεμάτος λακούβες και ξαφνικά μια έκπληξη …
Ήταν σαν να τηλεμεταφερθήκαμε στην Ελβετία …
Εδώ έγιναν και οι πρώτες στάσεις για φωτογραφίες στην Ελβετία της Σερβίας …
Κινούμαστε σε σχετικά καταεστραμένους ασφαλτόδρομους σκεπασμένος από δέντρα, είναι πανέμορφη η διαδρομή και ούτε οι ανωμαλίες του δρόμου μπορούν να χαλάσουν το συναίσθημα …
Υπάρχει ένα θέμα με την πλοήγηση, χανόμαστε, ξαναβρισκόμαστε, ξαναχανόμαστε …
Τελικά βάζουμε σαν προορισμό τα σύνορα με την Βοσνία στο Κότρομαν και κατευθυνόμαστε προς τα εκεί …
Φτάνοντας στα σύνορα τα οποία είναι σε ένα δασωμένο με έλατα φαράγγι το οποίο σου κόβει την αναπνοή
Φτάνουμε στα σύνορα, τα περνάμε και μαζευόμαστε στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και καφέ …
Ξεκινάμε τελευταίοι με τον Βασίλη δεν βιαζόμαστε, απολαμβάνουμε την διαδρομή, ρουφάμε τις εικόνες …
Κινούμαστε προς το Βίσεγκραντ, η διαδρομή είναι παράλληλη με τον ποταμό Ρζαβ.
Φτάνουμε και αναζητούμε την γέφυρα να περάσουμε απέναντι …
Την είχαμε προσπεράσει χωρίς να την δούμε …
Μικρό το κακό, αναστροφή, την βρίσκουμε και περνάμε στην απέναντι πλευρά του Δρίνου ποταμού …
Η διαδρομή ακολουθεί τον ποταμό και είναι μια στριφτερή διαδρομή με πολύ καλή άσφαλτο και αρκετά τούνελ, τα οποία τα περισσότερα δεν είναι φωτισμένα και τα μάτια θέλουν κάποια δευτερόλεπτα να συνηθίσουν την διαφορά μεταξύ του φωτός και του σκότους, το γεγονός ότι φοράμε και οι δύο γυαλιά ηλίου δεν βοηθάει την κατάσταση και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν συναντούσαμε αντίθετα διερχόμενο αυτοκίνητο …
Έχουμε πιάσει ρυθμό με τον Βασίλη και κινούμαστε αρκετά πιο γρήγορα (εννοώ ότι μπορώ να ακολουθήσω πιο γρήγορο ρυθμό …)
Η διαδρομή είναι εθιστική και την απολαμβάνουμε …
Βλέπω πινακίδα προς Σεράγεβο. Λές λέω …
Αλλά δυστυχώς στρίβουμε και διασχίζουμε το Γκοράζτε, θα πρέπει κάποια στιγμή να επιστρέψω και να το επισκεφτώ …
Συνεχίζουμε και ο δρόμος είναι ένας ορεινός χωρίς διαγραμίσεις με αρκετά κακό οδόστρωμα και με κάποια αρκετά χωμάτινα κομμάτια …
Το θηρίο του Βασίλη δεν δείχνει να καταλαβαίνει σε αντίθεση με το σφιχτό στήσιμο της Χιονάτης η οποία δυσανασχετεί …
Συνεχίζουμε να κινούμαστε παράλληλα με τον Δρίνο ποταμό και φτάνουμε στα σύνορα μεταξύ Βοσνίας – Ερζεγοβίνης και Μαυροβουνίου …
Η υπάλληλος από την πλευρά της Βοσνίας μας απαγορεύει να βγάλουμε φωτογραφία κάτω από την πινακίδα της Βοσνίας …
Διασχίζουμε την γέφυρα και μπαίνουμε στο Μαυροβούνιο, συναντάμε και την υπόλοιπη ομάδα η οποία πέρναγε τα σύνορα και στην συνέχεια σταμάταγε σε ένα καφενείο …
Η σερβιτόρα μας ήταν ένα χαριτωμένο 10χρονο κοριτσάκι με ένα τεράστιο χαμόγελο …
Εντύπωση μου έκανε ότι δεν υπήρχε κοντά κάποιο χωριό ή κάποια πόλη, κάτι το οποίο το είδα αρκετές φορές, σπίτια και οικογένειες να ζούνε μακριά από κάποιο μικρό η μεγάλο αστικό κέντρο …
Ήταν ήδη απόγευμα και έπρεπε να συνεχίσουμε άν θέλαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας μες στην ημέρα …
Το κοριτσάκι και η μητέρα του περίμεναν και μας χαιρετούσαν έναν έναν καθώς φεύγαμε και φυσικά και εμείς ανταποδίδαμε τον χαιρετισμό …
Η μεγαλύτερη έκπληξη της ημέρας με περίμενε …
Η διαδρομή ήταν παράλληλη με τον ποταμό Πίβα, είναι και διαδρομή βγαλμένη από την φαντασία του κάθε μοτοσικλετιστή και μπορώ να πώ ότι είναι ή καλύτερη διαδρομή που έχω περάσει μέχρι στιγμής …
Είναι ένας δρόμος με αρκετή καλή άσφαλτο, ωραίες στροφές και τα άπειρα τούνελ δημιουργούν ένα απόκοσμο συναίσθημα που σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές και ίσως και σε άλλον κόσμο …
Θυμίζει πολύ τον δρόμο από την Αργιθέα για την Άρτα αλλά φαρδύτερος με καλύτερο οδόστρωμα και με τούνελ που δεν τελειώνουν …
Ούτε εγώ θέλουν να τελειώσουν και τα τούνελ και η διαδρομή …
Περάσαμε αυτήν την διαδρομή με το τελευταίο φως της μέρας, δεν θέλω να φανταστώ πόσο δύσκολη θα ήταν να την περάσεις νύχτα …
Αυτό και αν θα ήταν εμπειρία …
Έχει νυχτώσει για τα καλά πλέον οπότε το υπόλοιπο της διαδρομής γίνεται διαδικαστικό …
Κρίμα γιατί είμαι σίγουρος ότι θα ήταν εξίσου ενδιαφέρων …
Ο προορισμός μας είναι η πόλη Ζάμπλιακ μέσω των υψιπέδων του Ντορμιτορ …
Έχουμε ανέβει ψηλά και αρχίζουμε την κατάβαση σε ένα στενό δρόμο όλο φουρκέτες και οι διασταυρώσεις με άλλα αυτοκίνητα και ιδιαίτερα με φορτηγά και λεωφορεία κάνουν το όλο θέμα αρκετά δύσκολο …
Το θέμα με την δέσμη του προβολέα της Χιονάτης δεν βοηθάει καθόλου και με κουράζει απίστευτα …
Παρακάλαγα να τελειώσει …
Κάποια στιγμή τελειώνει και αρχίζουμε εκ νέου την ανάβαση αλλά πλέον ο δρόμος μετά το Σαβνίκ είναι φαρδύτερος και με καλύτερη ασφαλτόστρωση …
Ο Βασίλης αρχίζει να απομακρύνεται, καταβάλω προσπάθειες να τον φτάσω άλλα όσο περνάει η ώρα και στροφή την στροφή τον χάνω …
Έχω σοβαρό θέμα με τον φωτισμό την νύχτα …
Περνάμε το υψίπεδο του Ντορμίτορ και φτάνουμε στην πόλη Ζαμπλιακ και για άλλη μια φορά ψάχνουμε για το ξενοδοχείο …
Ένα τηλέφωνο στον Γιώργο και μαθαίνουμε ότι αυτοί θέλουν τουλάχιστον άλλη μια ώρα για να φτάσουν …
Παραξενευτήκαμε μιας και είχαμε φύγει τελευταίοι από την τελευταία στάση στα σύνορα και δεν τους συναντήσαμε ξανά …
Τελικά απαντάει ο Ηλίας το τηλέφωνο του Στέργιου και μας ενημερώνει για το όνομα του ξενοδοχείου …
Φτάνουμε και καθόμαστε μαζί με τον Στέργιο και τον Ηλία οι οποίοι έφτασαν πριν δύσει ο ήλιος …
Πρόλαβαν να περάσουν μέσα απο το Ντορμιτορ και να το δουν …
Εκεί μαθαίνουμε ότι οι υπόλοιποι δεν τους ακολούθησαν σε μια διασταύρωση αλλά συνέχισαν με αποτέλεσμα να κάνουν ένα κύκλο δύο ωρών …
Παραγγέλνουμε κρασί και αράζουμε περιμένοντας και τους υπόλοιπους να έρθουν …
Έρχονται φανερά εκνευρισμένοι από τον κύκλο που έκαναν λόγω του λάθους τους …
Αράζουν όλοι στα παρακείμενα τραπέζια …
Παραγγέλνουμε κάποια τοπικά εδέσματα και σβήνουμε την πείνα μας καθώς και τη δίψα μας με κόκκινο κρασί …
Ο Γιώργος έχει γενέθλια οπότε κανονίζεται στα γρήγορα και του φτιαχνουμε μια πρόχειρη τούρτα (ένα κομμάτι γλυκό) και επειδή δεν υπήρχε κάποιο κερί χρησιμοποιήσαμε ένα κερί λαδιού από τα διακοσμητικά που υπήρχαν στον χώρο …
Αφού του τραγουδήσαμε και του ευχηθήκαμε σιγά σιγά όλοι μας αποτραβηχτήκαμε στα δωμάτια μας …
Ήταν η πιο κουραστική μέρα μέχρι στιγμής σε αυτό το ταξίδι μα συνάμα και η πιο όμορφη …
Γέμισα εικόνες απίστευτες και σίγουρα θα ήθελα να επιστρέψω σε αυτό το μέρος …
Ξυπνήσαμε στην ώρα μας, ο καιρός ήταν ακόμα πιασμένος …
Κατεβήκαμε για πρωινό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, αρκετοί είχαν ήδη κατέβει και έπαιρναν το πρωινό τους …
Έρχεται ο σερβιτόρος παίρνει την παραγγελία σκραμπλντ έγγς (scrambled eggs), στο τραπέζι υπήρχαν ήδη πιατέλες με αλλαντικά, τυριά, χυμοί κτλ …
Μία χαρά ξεκινήσαμε την μέρα …
Στο τραπέζι τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν …
Είχε ξεκινήσει πάλι η κουβέντα για το πού θα πάμε …
Να πάμε προς Ρουμανία η να πάμε προς Βοσνία – Μαυροβούνιο …
Απόφαση δεν πάρθηκε, αν και νομίζω ότι παρόλο που ο Στέργιος μας έδινε 2 επιλογές στο μυαλό του ήταν ξεκάθαρο το πού θα πάμε …
Ξεκαθαρίσαμε και το θέμα των κινητών που δεν είχαν ενεργοποιημένη την περιαγωγή …
Παραγγείλαμε και τα καφεδάκια μας και στην συνέχεια ανεβήκαμε στα δωμάτια ετοιμάσαμε τα πράγματα μας, κατεβήκαμε και πληρώσαμε το ξενοδοχείο …
Είχε γίνει ένα μικρό μπέρδεμα εμείς κοιμηθήκαμε 3 σε ένα δωμάτιο και ο Κυριάκος μόνος του σε ένα άλλο …
Για να μην επωμιστεί μόνος του το κόστος του δωματίου ο Βασίλης το μοιράστηκε μαζί του, και εγώ με τον Γιώργο το δικό μας …
Ο καιρός είχε ανοίξει, είχε περάσει και η ώρα …
Φτάσαμε στα Σκόπια βράδυ, και δεν είχα δει την πόλη έστω και εν κινήσει, ενώ τώρα μου δίνονταν η ευκαιρία …
Παντού γιγαντοαφίσες με πολιτικούς εκπροσώπους (πλησιάζουν εκλογές) εκεί …
Το θέαμα με τις γιγαντοαφίσες, οι παλιές πολυκατοικίες σε σοβιετικό στυλ, ακόμα και κάποια zastava yugo μαζί με το μουντό του ουρανού σε ταξιδέουν σε άλλες εποχές …
Αισθανόμουν ότι βρίσκομαι στην δεκαετία του 70 (και ας την έχω εικόνα μόνο από ταινίες) …
Παραδόξως δεν χαθήκαμε, όχι ότι δεν είχαμε ευκαιρίες αλλά όλοι πρόσεχαν και περίμεναν αυτούς που έμεναν πίσω …
Βγαίνουμε εθνική εγώ ακολουθώ τον Βασίλη και πίσω μου έρχεται ο Κυριάκος, έχουμε σπάσει σε μικρά γκρουπάκια …
Ο Βασίλης κάνει ένα λάθος στην πλοήγηση και μας βγάζει για λίγο εκτός εθνικής, αναστροφή και επιστροφή στην εθνική …
Δεν αργούμε να βρούμε και τους άλλους …
Φτάνουμε στα σύνορα όπου βρίσκουμε και τα παιδιά από την Χαλκίδα τα οποία είχαν ξεκινήσει εχθές πιο νωρίς και έμειναν σε διαφορετικό ξενοδοχείο …
Ανταλάσσω κάποια μνήματα με την σύζυγο να επικοινωνήσει με την τράπεζα να δει αν υπάρχει κάποιο θέμα (σημειωτέων ότι πριν φύγω είχα επικοινωνήσει με την τράπεζα και τους είχα ενημερώσει για το ταξίδι και την πρόθεση να χρησιμοποιώ την κάρτα μου από τα Βαλκάνια).
Έχω αγχωθεί με το όλο θέμα …
Ξεκινάμε και συνεχίζουμε στην εθνική, κάπου σττο ύψος της Νίς ξανά σταματάμε σε ένα βενζινάδικο για να συγκεντρωθούμε μιας και θα αφήναμε την εθνική και θα μπαίνουμε σε επαρχιακούς δρόμους …
Είμαι τελευταίος και ο Βασίλης είναι μπροστά μου …
Περνάμε από μικρά χωριά και όλοι κοιτάνε το παράξενο τρένο που περνάει …
Τα παιδιά μας χαιρετάνε και όταν ανταποδίδουμε τον χαιρετισμό το χαμόγελο τους φτάνει ως τα αυτιά …
Είναι απίστευτο το πόση χαρά μου δίνει αυτό το θέαμα των παιδιών που χαίρονται που τα χαιρετάς, έχω συγκινηθεί …
Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε όλα τα παιδιά τους κόσμου χαρούμενα …
Να μην υπάρχει λυπημένο προσωπάκι …
Βυθίζομαι στις σκέψεις μου, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου το πόση χαρά μπορεί να δώσει ένα νεύμα από έναν άγνωστο σε ένα παιδί …
Αυτός ο κόσμος δεν χρειάζεται πολλά για να γίνει ένα ευχάριστο μέρος να ζεις …
Απλά να συμπεριφερθείς ανθρώπινα …
Να δώσεις χαρά στα παιδιά, να κάνεις παρέα στους ηλικιωμένους και να τους αφήσεις να σου περάσουν την γνώση τους, να ακούσεις τον συνάνθρωπο σου ακόμα και αν δεν συμφωνείς μαζί του, να αγαπήσεις, να αγαπηθείς, να το δείχνεις …
Συνέρχομαι γιατί το φίδι απομακρύνεται και δεν πρέπει να μείνω πίσω …
Ο δρόμος είναι ωραίος δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση και τα όποια οχήματα τα προσπερνά εύκολα το φίδι με τις ρόδες …
Σε ένα από τα χωριά σε μια διασταύρωση στρίβουμε δεξιά, μου δίνει προτεραιότητα ένας μοτοσυκλετιστής αστυνόμος.
Τον χαιρετάω και μου ανταποδίδει τον χαιρετισμό, παρακάτω με προσπερνάει καθώς και άλλες μηχανές και σταματάει στο μπλόκο που είχε η αστυνομία στην έξοδο του χωριού …
Δεν σταμάτησαν το φίδι, το οποίο κινείται ασταμάτητα …
Σε μια διασταύρωση ο Νίκος προσπαθεί να προσπεράσει ένα φορτηγό και δεν βλέπει ότι όλοι μπροστά του έχουν στρίψει δεξιά …
Του κορνάρω αλλά μάταια δεν ακούει …
Σταματάμε με τον Βασίλη, γυρνάω πίσω να τον βρω και μόλις φτάνω στην διασταύρωση τον βλέπω να έρχεται προς εμάς …
Κάνω αναστροφή και εγώ και συνεχίζουμε …
Αρχίζουμε να ανεβοκαταβαίνουμε καταπράσινα βουνά …
Η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και το φίδι αρχίζει να ανεβάζει ρυθμούς …
Ξέφρενους ρυθμούς …
Σε κάποια φάση ο Στέργιος αποφασίζει να αφήσει την πλοήγηση και να κάτσει στο τέλος …
Μας κάνει νόημα σε όλους να τον περάσουμε …
Για κάποιο διάστημα τον έχω στους καθρέπτες μου, μετά τον χάνω …
Σε κάθε ίσιωμα κοιτάω πίσω αλλά δεν τον βλέπω …
Συνεχίζουμε το κυνηγητό, ο ρυθμός είναι πιο γρήγορος από ότι θα ήθελα …
Ο Στέργιος εμφανίζεται και πάλι στους καθρέπτες …
Οι στροφές δεν έχουν τελειωμό …
Σε μια αριστερή στροφή δέχομαι επίθεση από ένα έντομο που περνάει από την μισόκλειστη ζελατίνα …
Χάνω την αυτοσυγκέντρωση και πλακώνομαι στα φρένα και σταματάω στην άκρη του δρόμου λίγο πριν βγω εκτός στο πρανές και στραπατσάρω και την μηχανή και τον εαυτό μου …
Σταματάει και ο Στέργιος να δει τι έγινε μέσω νοημάτων του δείχνω να καταλάβει τι έπαθα και ότι κατάλαβε κατάλαβε …
Φτάνουμε στην διασταύρωση για το Κοπαόνικ και βρίσκουμε τον Βασίλη να μας περιμένει, ο δρόμος είναι κλειστός λόγω έργων …
Μας λέει ότι πρέπει να κάνουμε τον γύρο (κάνα δίωρο), αναλαμβάνει ο Στέργιος μιας και μιλάει την γλώσσα και μας αφήνει να περάσουμε όπως άφησε και όλους τους άλλους …
Ανεβαίνουμε και σύντομα φτάνουμε στην είσοδο του πάρκου, όπου μας περιμένουν και οι υπόλοιποι …
Ο φύλακας μας ενημερώνει ότι γίνονται έργα ασφαλτόστρωσης παραπάνω και ότι δεν περνάει ο δρόμος …
Παρόλα αυτά εμείς είμασταν διατεθιμένοι να συνεχίσουμε από ότι κατάλαβα …
Πληρώνουμε και το αντίτιμο τον 3 ευρώ στον φύλακα για να περάσουμε από το πάρκο …
Και εκεί που καθόμαστε και συζητάμε μεταξύ μας αρχίζει να ανεβαίνει την ανηφόρα ένα φορτωμένο φορτηγό και αρχίζει να κορνάρει …
Ο Βασίλης έχει αφήσει την μηχανή μες στην μέση …
Μέχρι να καταλάβει τι έγινε να αφήσει το κράνος σε κάποιον να ανέβει και να προσπαθήσει να μετακινήσει το θηρίο το φορτηγό που δεν είχε σκοπό να σταματήσει για κανένα λόγο πέρασε ξυστά δίπλα του …
Συνεχίζουμε την ανάβαση και φτάνουμε στο σημείο που γίνονται τα έργα ασφαλτόστρωσης …
Φτάνουμε στο χειμερινό θέρετρο, αφού μου είπαν ότι θα κάτσουμε εδώ για κάποιο διάστημα φεύγω ξανά προς τα πάνω για να βγάλω καμιά φωτογραφία αλλά και να χαζέψω την θέα με την ησυχία μου …
Έχει χαλάσει η μηχανή του καφέ και έτσι όλοι παίρνουν τσάι …
Κάνει κρύο έξω οπότε δεν με χαλάει …
Μίας και είναι αργά αποφασίζουμε να τσιμπήσουμε κάτι οπότε παραγγέλνουμε κάποιες ποικιλίες αλλαντικών και τυριών τις οποίες συνοδεύουμε με ένα τοπικό “τσίπουρο” …
Όσο κατεβαίνουμε τόσο ανεβαίνει η θερμοκρασία αλλά και πάλι κάνει κρύο …
Σταματάμε σε ένα μικρό βενζινάδικο και γεμίζουμε οι περισσότεροι …
Ο Στέργιος έχει ανεβάσει ένα πιτσιρίκι στην μηχανή του, δείχνει στον μικρό πως να την βάλει μπροστά και πώς να μαρσάρει …
Ο μικρός έχει εκστασιαστεί …
Αυτές είναι ωραίες εικόνες που μένουν τόσο σε εμάς όσο και στον μικρό …
Η αδερφή του δείχνει φοβισμένη και δεν θέλει να ανέβει …
Ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει και εμείς συνεχίζουμε, ο τελικός προορισμός είναι το Ζάμπλιακ.
Συνεχίζω με τον Βασίλη σε χαλαρότερους ρυθμούς, μαζί μας είναι άλλο ένα ολοκαίνουριο GS1250 αλλά δεν συγκράτησα το όνομα από το παλικάρι, δεν τα πάω καλά με τα ονόματα, ούτε με τις ημερομηνίες …
Για παράδειγμα τα γενέθλια της συζύγου μου πήρε σχεδόν μια δεκαετία για να τα μάθω, ενώ θυμόμουν τον μήνα δεν θυμόμουν την ημερομηνία, οπότε έριχνα μια ματιά στην ταυτότητα και όλα καλά 😀 😀
Συνεχίζουμε οι τρεις μας, έχει σουρουπώσει, ο δρόμος είναι γεμάτος μπαλώματα, θυμίζει κάποιο παλιό πάπλωμα σε χωριό που έχει φτιαχτεί από διάφορα κομμάτια υφάσματος …
Είναι εντυπωσιακό στην όψη αλλά η Χιονάτη δεν δείχνει να συμφωνεί …
Έχει κίνηση στον ορεινό δρόμο, τα θηρία κάνουν τις προσπεράσεις χωρίς σκέψη στον αντίποδα εγώ πρέπει να το σκεφτώ …
Έχουμε μια νταλίκα μπροστά μας, σε μια ευθεία τα GS την προσπερνούν, ακολουθώ και εγώ αλλά έρχεται αμάξι από το αντίθετο ρεύμα και πέφτω στα φρένα για να μπω πάλι πίσω από το φορτηγό, δυστυχώς το ίδιο κάνει και το φορτηγό, τελευταία στιγμή προλαβαίνω και μπαίνω πίσω του (η έτσι μου φάνηκε) …
Στην επόμενη ευκαιρία τον προσπερνώ και φτάνω και τους άλλους δύο …
Πέφτει το σκοτάδι και περνάμε μια πανέμορφη περιοχή χωρίς να έχουμε την ευκαιρία να την δούμε, να την θαυμάσουμε …
Τα φώτα της Χιονάτης δεν είναι αρκετά για τον ρυθμό που πηγαίνουμε …
Έχει ένα λεντ προβολέα και η δέσμη που βγάζει δημιουργεί ένα παραλληλόγραμμο το οποίο όμως όταν η μηχανή γέρνει σε μια στροφή δεν φωτίζει καθόλου στο εσωτερικό της στροφής με αποτέλεσμα να μην μπορείς να δεις που πας και να χάνεις την αίσθηση του χώρου …
Η μόνη λύση είναι να μένω κοντά στα θηρία, ώστε να τα χρησιμοποιώ σαν σημείο αναφοράς, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εφικτό …
Έχω αρχίσει να κουράζομαι και το γεγονός ότι κάνει κρύο και έχω αρχίσει να παγώνω και να σφίγγω δεν βοηθάει τα πράγματα …
Κάθε στροφή είναι και μια περιπέτεια …
Σε μια στάση που κάναμε δίπλα από μια λίμνη που δεν μπορούσαμε να δούμε, σε ερώτηση που έκανα στους άλλους δύο σύντροφους σύντροχους δεν αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα με τα θηρία με τους προβολείς τους και τα προβολάκια τους …
Μετά από ολιγόλεπτο διάλειμμα συνεχίζουμε …
Και η μάχη με το σκότος συνεχίζεται …
Είμαι αποφασισμένος να το νικήσω …
Φτάνουμε στο Ζαμπλιακ και στο ξενοδοχείο που μας είχαν πει …
Ανακαλύπτουμε ότι τελικά δεν είμαστε σε αυτό το ξενοδοχείο …
Αρχίζουν τα τηλέφωνα και τελικά δεν είμαστε οι μόνοι που πήγαν σε λάθος ξενοδοχείο …
Βρίσκουμε το σωστό, παρκάρουμε, ξεφορτώνουμε και πάμε να δούμε σε ποιο δωμάτιο θα μείνουμε …
Ο Βασίλης ψάχνει τον Γιώργο αλλά αυτός έχει κλείσει με τον Κυριάκο, οπότε μένουμε μαζί.
Το ξενοδοχείο ήταν χάι τεκ, με διακόπτες αφής, αντιθαμβοτικους καθρέπτες κτλ.
Γρήγορο ντουζάκι και έξοδος για φαγητό …
Βρίσκουμε και τους υπόλοιπους, παραγγέλνουμε μια μπύρα και νομίζουμε ότι παραγγείλαμε και φαγητό (κάτι Σερβικά μπέργκερ) …
Έχει γίνει μπέρδεμα με κάποια παιδιά που ενώ δεν είχαν παραγγείλει πήραν την παραγγελία του Γιώργου και του Ηλία …
Οπότε στο τέλος ήταν σαν να μην είχαμε παραγγείλει εμείς …
Πίνουμε την μπύρα μας με τον Βασίλη και βγαίνουμε έξω να περπατήσουμε για να ηρεμήσουμε …
Το κέντρο της πόλης είναι πανέμορφο με συντριβάνια, σοκάκια και το βασικότερο κόσμο …
Σε αντίθεση με τα Σκοπιά που το προηγούμενο βράδυ ήταν άδεια, εδώ υπήρχε ζωή …
Μετά από λίγο έρχεται και ο Γιώργος στην συντροφιά μας και δεν αργούμε να βρούμε κάτι να τσιμπήσουμε …
Το σημείο συνάντησης είχε οριστεί από τον Στέργιο στα ΣΕΑ στο 70ο χλμ στις 14:30.
Όταν έφτασα ήδη υπήρχε μια παρέλαση από GS …
Δεν γνώριζα κανέναν προσωπικά, το μόνο γνώριμο πρόσωπο ήταν του Στέργιου και αυτό από φωτογραφίες …
Μετά από εμένα έφτασε και ο Βασίλης με τον οποίο είχαμε γνωριστεί σε ένα καφέ …
Κανονίσαμε και τις στάσεις για ανεφοδιασμό στα 250 χλμ …
Η Χιονάτη έμοιαζε με μινιατούρα μπροστά στα θηρία, αλλά αυτό δεν μας πτόησε …
Ο Βασίλης με πήρε υπό την προστασία του μίας και δεν είχα gps η βάση για το κινητό.
Ξεκινήσαμε και κινούμασταν λίγο παραπάνω από το όριο, εγώ προτελευταίος και ο Βασίλης πίσω μου σε κάποια απόσταση …
Η Χιονάτη πήγαινε χαλαρά σε αυτούς τους ρυθμούς…
Η συνάντηση με τους υπόλοιπους γίνονταν στα διόδια όπου τους προφτάναμε και μέχρι να πληρώσουμε με την σειρά μας τους χάναμε και άρχιζε ένα κυνηγητό να κλείσουμε την απόσταση …
Σε ένα από τα διόδια ανακάλυψα ότι η σέλα δεν ήταν κουμπωμένη σωστά, σταμάτησα στην άκρη και την κούμπωσα.
Εν το μεταξύ ο Βασίλης είχε ήδη πληρώσει και είχε ξεκινήσει με χαμηλή ταχύτητα …
Αλλά αυτά τα λίγα λεπτά του κατέβα βγάλε γάντια, κούμπωσε την σέλα, βάλε γάντια, βάλε μπροστά και ξεκινά, ήταν αρκετά ώστε να καλύψει αρκετή απόσταση …
Δεν υπήρχε άγχος μιας και είχαμε αρκετό δρόμο ακόμα μπροστά μας …
Ξαφνικά βλέπω 2 μηχανές με αλάρμ στην είσοδο ενός ΣΕΑ 200 χλμ περίπου από την “αφετηρία”
Ήταν ο Βασίλης με τον Στέργιο….
Στάση για ανεφοδιασμό αρκετά νωρίτερα από ότι περίμενα …
Τελικά δεν ήμουν ο μόνος με σχετικά μικρή αυτονομία …
Υπήρχε και ένα Honda Crosstourer του Ηλία που μάλλον είχε μικρότερη αυτονομία από εμένα …
Εγώ ήθελα να βάζω κάθε 250 χλμ για να υπάρχει πάντα αρκετό καύσιμο ώστε να ψύχεται η τρόμπα βενζίνης.
Επόμενη στάση ορίζεται μάλλον λίγο πριν την Θεσ/νίκη, και συνεχίζουμε το ταξίδι …
Ο ρυθμός είναι αυτός που ορίζει ο πλοηγός (ο Στέργιος) και είναι πάνω από τα όρια, άλλα όχι κάτι απαγορευτικό για την Χιονάτη να ακολουθεί …
Μας φτάνει και ο Νίκος, που ξεκίνησε πιο αργά απο την Αθήνα και εντάσσεται στην παρέα μας …
Φτάνουμε στην επόμενη στάση στα ΣΕΑ του Κορινού …
Στάση για ανεφοδιασμό και καφέ για όποιον ήθελε …
Ξεκινάμε, έχει αρχίσει να σουρουπώνει…
Έχει λίγο κίνηση και αναγκαστικά το κονβόι έχει σκορπίσει λίγο …
Έχω μείνει τελευταίος όπως μου αρέσει και ακολουθώ από κοντά σχετικά τον Βασίλη …
Στρίβουμε προς Ευζώνους και ο ρυθμός αρχίζει και ανεβαίνει …
Έχει σκοτεινιάσει, έχει κίνηση, αρκετά φορτηγά κατευθύνονται προς τα σύνορα και ο ρυθμός είναι αρκετά υψηλός για τις συνθήκες του δρόμου …
Ξαφνικά λες και αφηνίασαν όταν είδαν την πινακίδα που έγραφε σύνορα …
Φτάνουμε στα σύνορα, κάποιοι είχαν περάσει ήδη κάποιοι άλλοι περίμεναν …
Δίνουμε τα χαρτιά που μας ζήτησαν (Διαβατήριο/Ταυτότητα, πράσινη κάρτα ασφάλισης, αποδεικτικό εμβολιασμού/νόσησης/τεστ) και περνάμε…
Σταματάμε στο πρώτο βενζινάδικο και ανεφοδιάζουμε με καύσιμο τα μηχανάκια και με καφέ τους αναβάτες …
Οι υπάλληλοι στο βενζινάδικο μιλούν Ελληνικά, πληρώνουμε με κάρτα …
Υπάρχει μια ενημέρωση ότι σε 40 χλμ ο δρόμος είναι χάλια, καθώς και ότι υπάρχουν μπλόκα …
Ξεκινάμε και ο ρυθμός είναι σχετικά υψηλός (αν αναλογιστείς ότι περιμέναμε να συναντήσουμε μπλόκα)
Ο δρόμος δεν είναι κακός και με ελάχιστη κίνηση …
Οι Σκοπιανοί έχουν περισσότερα διόδια από εμάς, απίστευτα πάρα πολλά, δεν πίστευα ότι αυτό είναι δυνατόν …
Τα διόδια είναι ένα θέμα μιας και όσο πιο πίσω στο κονβόι είσαι τόσο πιο πολύ κυνηγητό πρέπει να ρίξεις για να φτάσεις τους προπορευόμενους …
Σε κάθε στάση για διόδια τα ίδια …
Όπως μας είχαν ενημερώσει 40 χλμ μετά τα σύνορα ο δρόμος είναι γεμάτος με λακούβες και ανωμαλίες και το γεγονός ότι είναι νύχτα δεν βοηθάει καθόλου …
Η Χιονάτη κοπανάει από ανωμαλία σε ανωμαλία, από ότι έμαθα αργότερα τα θηρία δεν κατάλαβαν και πολλά …
Έχουμε μείνει οι δυό μας με τον Βασίλη να προπορεύεται και περνώντας απο ένα βενζινάδικο με την άκρη του ματιού μας τους βλέπουμε να είναι σταματημένοι …
Μπαίνουμε στο βενζινάδικο από την έξοδο …
Γίνεται μια γρήγορη διαβούλευση για το θέμα των διοδίων και ενημερώνουμε τον πλοηγό μας τον Στέργιο να περιμένει να περάσουμε όλοι από τα διόδια.
Ξεκινάμε εκ νέου και μετά από λίγο πάλι στάση για διόδια και όντως ο Στέργιος έχει πιάσει στη άκρη και περιμένει και ένας ένας που πληρώνει πάει και μπαίνει στην ουρά …
Περνάω και εγώ και με την σειρά μου κάθομαι στο τέλος της ουράς, κοιτάω πίσω στα διόδια και βλέπω άλλες 2 μηχανές να περιμένουν να πληρώσουν …
Ξαφνικά ακούω τους πιο μπροστά από μένα να κορνάρουν στον Στέργιο να ξεκινήσει ….
Με ποια λογική κάποιος δίνει σήμα να ξεκινήσουμε από την στιγμή που δεν είναι ο τελευταίος με ξεπερνάει (θέλω να πιστεύω ότι ήταν η ανυπομονησία τους να συνεχίσουν) …
Ξεκινούν όλοι …
Περιμένω και τα άλλα δύο παιδιά να περάσουν …
Περνάει ο πρώτος και αρχίζει το κυνηγητό …
Τελευταίος πέρασε ο Βασίλης και τον ακολουθώ …
Μετά από κάποιο διάστημα τους φτάνουμε και μετά από λίγο πέφτουμε σε ομίχλη …
Ο Στέργιος έχει ρίξει ρυθμούς για πρώτη φορά σε όλο το ταξίδι πάμε κάτω από το όριο …
Η πρώτη σκέψη που έκανα είναι ότι το κάνει επίτηδες, επειδή του είπαμε για τα διόδια …
(Μετά απο την συμβίωση μαζί του στο ταξίδι για 5 μέρες και αφού τον γνώρισα καλύτερα μπορώ να πώ ότι σίγουρα υπήρχε κάποιος λόγος …)
Λίγο πριν φτάσουμε στα Σκόπια έγινε και η τελευταία στάση της διαδρομής …
Στην αρχή καταφέρνουμε να είμαστε όλοι μαζί, αλλά ένα φανάρι έχει διαφορετική άποψη και συγκρατεί 4 από εμάς ….
Οι προπορευόμενοι στρίβουν δεξιά …
Ανάβει πράσινο και ξεκινάμε και εμείς, στρίβουμε δεξιά, ο δρόμος είναι μια λεωφόρος με νησίδα στην μέση εκεί που πηγαίνουμε και με τα μάτια σκανάρω αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω μήπως και εντοπίσω τους άλλους, τους βλέπω σε ένα πάρκινγκ στο αντίθετο ρεύμα …
Αρχίζει το κορνάρισμα για να ειδοποιήσω τους άλλους 3 ότι πρέπει να κάνουμε αναστροφή …
Σε ελάχιστα λεπτά είχαμε επανενωθεί όλοι …
Ο Στεργιος προσπαθεί να κλείσει δωμάτια σε κάποιο ξενοδοχείο …
Οι υπόλοιποι σχολιάζουν και πειράζονται μεταξύ τους και ξαφνικά ακούμε μια κοπελιά που περνούσε να μας λέει καλησπέρα …
Κοιταζόμαστε μεταξύ μας …
Τι είπε ρε …
Ελληνικά μίλησε …
Οι πιο νέοι της παρέας αναθάρρησαν …
Περνάει και ένας παππούς και μας λέει κάτι στην γλώσσα τους που το μόνο που συγκρατήσαμε είναι το Μακεδονία …
Σύντομος σχολιασμός με τον Γιώργο …
Ο Στέργιος πιστεύει ότι έκλεισε δωμάτια και ξεκινάμε όλοι μαζί προς το ξενοδοχείο …
Αυτή την φορά καταφέραμε να μείνουμε όλοι μαζί …
Την πόλη την διασχίζει ο Άξιος ποταμός …
Με το που περνάμε στην απέναντι πλευρά, αρχίζει να βρέχει …
Σε όλη την διαδρομή την είχαμε γλιτώσει την βροχή …
Περάσαμε από αρκετές περιοχές που μόλις είχε βρέξει …
Αλλά αυτή την φορά η τύχη δεν ήταν με το μέρος μας …
Μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο έχουμε μουσκέψει …
Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, τελικά δεν είχαμε κλείσει δωμάτια …
Ο Στέργιος καθαρίζει την κατάσταση και παρκάρουμε τις μηχανές στο υπόγειο πάρκινγκ …
Χωριστήκαμε σε δωμάτια, την πρώτη νύχτα την πέρασα σε τρίκλινο μαζί με τον Βασίλη και τον Γιώργο.
Το δωμάτιο είχε 2 μονά κρεβάτια και ένα διπλό …
Τα παιδιά μου παραχώρησαν το διπλό …
Αφού τακτοποιηθήκαμε στο δωμάτιο κατεβήκαμε στο εστιατόριο όπου ο Στέργιος είχε παραγγείλει πίτσες μιας και τα πάντα ήταν κλειστά …
Ακολούθησε ανασκόπηση της μέρας καθώς και το πλάνο της επόμενης και γενικότερα τα ταξιδιού …
Υπήρχαν 2 προοπτικές η μία να κατευθυνθούμε προς Σερβία και από εκεί προς Ρουμανία, Βουλγαρία και πίσω και η άλλη προς Σερβία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Αλβανία και πίσω …
Δεν πάρθηκε κάποια απόφαση αν και νομίζω ότι ο Στέργιος ήταν ήδη αποφασισμένος …
Αφού φάγαμε και κανονίσαμε την πρωινή έγερση, αποσυρθήκαμε στα δωμάτια μας και αφεθήκαμε στην αγκαλιά του Μορφέα …
Η Χιονάτη συμπεριφέρθηκε την πρώτη μέρα όπως το περίμενα χωρίς εκπλήξεις.
Η κατανάλωση της κυμάνθηκε στα 5.5 λίτρα /100 χλμ.
Το στήσιμο της γενικά είναι προς την σπορ πλευρά με σφιχτές αναρτήσεις και 17αρι μπροστινό τροχό.
Όσο η άσφαλτος είναι καλή δεν αντιμετωπίζεις κανένα πρόβλημα, άν όμως το οδόστρωμα έχει ανωμαλίες δυσανασχετεί …
Επίσης η σέλα της θέλει δουλειά για να γίνει πιο άνετη, καθώς και επίσης ένα κεντρικό ορθοστάτη για να μπορώ να λιπαίνω εύκολα την αλυσίδα της ….
Όλα ξεκίνησαν με την πρόταση από ένα καλό φίλο να τον ακολουθήσω την επομένη σε μια βόλτα με προορισμό την Γκούρα, ένα χωριό στην ορεινή Κορίνθια.
Είναι από αυτές τις βόλτες που δεν τις περιμένεις, ούτε τις σχεδιάζεις …
Ήθελε να βγάλει την κούκλα του βόλτα, ένα triumph Daytona 900 και με την ευκαιρία να πεταχτεί να δεί την κόρη του …
Οπότε και εγώ θα σέλωνα το πιο γρήγορο από τα άτια μου, την Χιονάτη …
Η οποία περίμενε υπομονετικά στον σταύλο της από τις αρχές Αυγούστου όπου μια ξαφνική ασθένεια ορισμένων μελών της οικογένειας ανέβαλε το μεγάλο ταξίδι της …
Πέφτω για ύπνο σχετικά αργά, ήρεμος, χωρίς άγχος για την επόμενη μέρα …
Ξημερώνει Σάββατο, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα, επιστρέφω, βρίσκω το καφεδάκι μου έτοιμο να με περιμένει …
Πρωινός καφές με την σύζυγο και κουβεντούλα, χάζεμα στο ίντερνετ, κτλ κτλ
Επιστρέφω στο σταύλο το Himalayan το πιστό μου άτι, που σε αυτή την βόλτα δεν θα με ακολουθούσε, σελώνω την Χιονάτη, φουσκώνω τα λάστιχα της στις σωστές πιέσεις και τοποθετώ στην σχάρα που είχαμε αγοράσει και τοποθετήσει στις αρχές Αυγούστου (για το ταξίδι) ένα πλαστικό top case που είχα απο το Himalayan.
Δεν την έχω ταξιδέψει (την Χιονάτη) με top case για να δώ πως συμπεριφέρεται οπότε αυτή ήταν μια καλή ευκαιρία …
Φοράω ένα μοτοσυκλετιστικό τζιν παντελόνι, ένα μπλουζάκι και ένα μπουφάν με λογότυπο της Royal Enfield, έτσι για να μπερδέυω τον κόσμο …
Ανοίγω το ντουλάπι παίρνω 2 κρουασάν, 2 σπαστά καφεδάκια, βάζω σε ένα θερμός παγωμένο νερό και μαζί με τα αδιάβροχα τα τοποθετώ στο top case …
Απομακρύνομαι μερικά βήματα την κοιτάω και δεν με ενοχλεί η οψη του top case πάνω της, σίγουρα φαίνεται καλύτερη με αυτό παρά χωρίς, με μόνο την σχάρα …
Είναι ακόμα πιο ωραίο χωρίς την σχάρα …
Πατάω μίζα το μοτέρ ξεκινάει με ένα βρυχηθμό και κρατάει σταθερό ρελαντί …
Φοράω το κράνος, την καβαλάω, κουμπώνω πρώτη, ένα σχετικά δυνατό κλάνγκ ακούγεται, και ξεκινάω …
Η μετάβαση από το ένα μηχανάκι στο άλλο θέλει λίγο χρόνο, για να μπορέσει το μυαλό να προγραμματιστεί στα νέα δεδομένα …
Η Χιονάτη η αλλιώς το CFmoto 650MT είναι ένα μηχανάκι βασισμένο στο Kawasaki Versys η στο ER5N και όταν λέμε βασισμένο εννοούμε αντιγραφή για το μοτέρ και τον σκελετό, μόνο το φόρεμα της είναι άλλο και το πίσω ψαλίδι …
Στην τιμή που δίνεται σήμερα θεωρώ ότι είναι κλεψιά το να την αγοράσεις μπορεί να μην είναι η καλύτερη η να έχει πιθανως τα σφάλματα της (πια δεν έχει) αλλά με αυτήν την τιμή μπορείς να συγχωρέσεις πολλά, άν θες κάτι καλύτερο η πιθανως ποιοτικότερο δεν έχεις παρά να ανοίξεις το πορτοφόλι σου και να βγάλεις άλλα τόσα σχεδόν για να πάρεις κάτι “καλύτερο”
Χωρίς να το καταλάβω έχω φτάσει στον “Σταθμό 14” η αλλιώς “περίπτερο” η αλλιώς “πλάστιγγα” ανάλογα με την ηλικία του καθενός αλλάζει και η ονομασία …
Δεν θα αναφέρουμε την ηλικία του Ευγένιου απλά θα πούμε ότι αναφέρει το μέρος ώς “πλάστιγγα” 😀
Βέβαια το πόσα χρόνια γράφει το κοντέρ είναι άλλο θέμα από το πως αισθάνεσαι, φαίνεσαι κτλ.
Χαλαρά τον κάνεις για “περίπτερο” 😀
Ο Ευγένιος είναι ήδη εκεί και με περιμένει, τα λέμε στα γρήγορα, καβαλάει την μεγαλοκοπέλα του και ξεκινάμε …
Έχει αρκετή κίνηση μέχρι τα διόδια της Ελευσίνας, μετά ελαττώθηκε λίγο αλλά οι γρήγοροι οδηγοί ήθελαν προσοχή …
Δεν μπορώ να καταλάβω την λογική του να κάνεις σφήνες με το αυτοκίνητο και να προσπαθείς να προσπεράσεις τους πάντες όταν όλοι πάνε τρένο …
Η οδηγική παιδεία σε αυτή την χώρα απλά δεν υπάρχει …
Μαζί με την αστυνόμευση …
Μόνο όταν γίνεται κάποιο ατύχημα θυμόμαστε και σκεφτόμαστε διάφορα και αυτό για το ελάχιστο χρονικό διάστημα που διαρκεί μια κουβέντα, μετά καβαλάμε το μεταφορικό μας μέσο και συμπεριφερόμαστε όπως πριν …
Η ταχύτητα που κινούμαστε είναι 130-140 δεν έχει νόημα να πάμε και πιο γρήγορα …
Φτάνουμε στα ΣΕΑ λίγο πριν το Κιάτο και σταματάμε για να δούμε πως θα πάμε, να πιούμε λίγο νερό να πεταλώσουμε τα άλογα (να ψεκάσουμε την αλυσίδα), να πάρουμε μια σύντομη ανάσα και να συνεχίσουμε …
Μετά τα διόδια αφήνουμε την Εθνική πίσω μας και κατευθυνόμαστε προς το όρος Κυλλήνη η αλλιώς Ζήρεια όπου στις πλαγιές του και σε υψόμετρο 1200 μέτρων είναι χτισμένο το χωριό Γκούρα.
Ο δρόμος γνώριμος αλλά συνάμα και ωραίος, το ίδιο και το τοπίο …
Ένας συνδυασμός που δεν τον βαριέσαι …
Φτάνουμε στην Στυμφαλία, την λίμνη και το χωριό.
Αντικριζοντας την λίμνη στο μυαλό έρχονται οι άθλοι του Ηρακλή και τα μάτια αρχίζουν να σκανάρουν όσο μπορούν πάνω από την λίμνη μήπως και είχε μείνει καμιά κακιασμένη όρνιθα, αλλά μάταια, ο Ηρακλής τις καθάρισε όλες …
Στο χωριό τα γουρουνόπουλα είναι παρατεταγμένα στην σειρά και σιγοψύνονται, μάλλον μυρίζουν ωραία, ακόμα δεν έχει επανέλθει η όσφρηση οπότε μόνο να το φανταστώ μπορώ …
Συνεχίζουμε και αρχίζει και η ανάβαση στο βουνό, ο δρόμος στενός και σφιχτός, ευτυχώς χωρίς κίνηση τα λιγοστά αυτοκίνητα δεν δημιουργούν πρόβλημα …
Μηχανές δεν θυμάμαι να συνάντησα …
Η Βρετανίδα μεγάλοκυρία δυσανασχετεί στο στενό στροφηλίκι, είναι φτιαγμένη για αλλά πράγματα αλλά παρόλα αυτά και αυτή και ο αναβάτης της δεν το βάζουν κάτω …
Δως της ανοιχτό δρόμο όμως και εκεί δείχνει από τι είναι φτιαγμένη …
Στάσεις και φωτογραφίες δεν κάναμε, όλα αποτυπώθηκαν στο μυαλό …
Φτάνουμε στο χωριό, ξεπεζεβουμε από τα άτια μας και τα αφήνουμε να ηρεμήσουν και να ξειδρώσουν …
Στο χωριό είναι άλλη μια παρέα με μηχανές …
Καθόμαστε στην πλατεία κάτω από ένα παχύ ίσκιο και παραγγέλνουμε τα καφεδάκια μας …
Και όχι τίποτα ευρωπαικούς φλώρικους αλλά διπλούς ελληνικούς, έτσι για να τιμήσουμε την παράδοση, δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να πίνω κάποια άλλο καφέ στο συγκεκριμένο μέρος …
Η ώρα περνάει ευχάριστα με κουβεντούλα σχετικά με μηχανές, τις ζωές μας, το παρελθόν μας, το μέλλον μας, την επικαιρότητα …
Έγινε και ένα τηλεφώνημα στο σπίτι να δούμε τη κάνουν και για να τους ενημερώσω ότι θα επιστρέψω εκεί για αργοπορημένο μεσημεριανό (late lunch που λένε και οι φίλοι μας που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού)
Τελειώνουμε τα καφεδάκια μας και περπατήσαμε λίγο στα σοκάκια του χωριού ανάμεσα στα πετρόχτιστα σπίτια και επιστρέψαμε στα άτια μας, τα οποία είχαν ξεκουραστεί και μας περίμεναν με ανυπομονησία να συνεχίσουμε την βόλτα μας …
Η επιστροφή είχε ξεκινήσει, κατευθυνθήκαμε προς Δερβένι μέσω Ευρωστίνας.
Η διαδρομή ενδιαφέρουσα, αλλά κάθε στροφή έκρυβε παγίδες, οπότε ο ρυθμός μας ήταν χαλαρός.
Η άσφαλτος ήταν σπασμένη σε αρκετά σημεία και σίγουρα η Χιονάτη ήταν πιο άνετη σε αυτά τα σημεία από την μεγαλοκοπέλα του Ευγένιου, αλλά το πιο κατάλληλο μηχανάκι για αυτή την διαδρομή θα ήταν μάλλον το Himalayan …
Βγήκαμε στην εθνική με κατεύθυνση προς Αθήνα, η ταχύτητα μας ήταν και πάλι 130-140.
Σε αυτά τα χιλιόμετρα η μεγαλοκοπέλα δούλευε ρελαντί …
Είναι φτιαγμένη να καταπίνει τα χιλιόμετρα σε εθνικές χωρίς να το καταλαβαίνεις …
Στο ύψος του Ξυλόκαστρου αποχαιρετισθήκαμε με τον Ευμένιο και ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του, εγώ προς Αθήνα και ο Ευγένιος να επισκεφτεί την κόρη του …
Η επόμενη στάση για μένα ήταν στα ΣΕΑ Βέλου, κατέβηκα από το άτι μου και φρόντισα για τον σανό του …
Σε αυτούς τους ρυθμούς η Χιονάτη είχε μια μέση κατανάλωση 4.7 λίτρα μέχρι στιγμής …
Κοιτάω στον ηλεκτρονικό χάρτη που μας παρέχει η google η αλλιώς google maps την απόσταση και την ώρα που θέλω για να επιστρέψω σπίτι, σημειώνω την ώρα 4:38 μου γράφει περίπου σε μια ώρα …
Μήνυμα στην σύζυγο να με περιμένει και ότι σε καμιά ώρα θα είμαι εκεί …
Τρώω ένα κρουασάν γιατί είχα αρχίσει να πεινάω και πίνω και μπόλικο παγωμένο νερό …
Ξανακαβαλώ την Χιονάτη και ξεχυνώμαστε στον δρόμο, αυτή την φορά όμως είχαμε αφηνιάσει …
Ο ρυθμός μας ανέβηκε η Χιονάτη πήγαινε σαν δαιμονισμένη …
Εγώ απλά κρατάω χαλαρά μέν αλλά στιβαρά τα γκέμια (βλέπε τιμόνι)
Ανεβάζει γρήγορα μέχρι τα 180 από κει και πάνω από ότι φαίνεται θέλει υπομονή …
Το κοντέρ δείχνει σταθερά πάνω από 170 και το μεγαλύτερο διάστημα είναι κλειδωμένο στα 178, κόβουμε μόνο για τα διόδια.
Σε αυτά τα χιλιόμετρα η ανεμοκάλυψη δεν είναι κακή και φοράω κράνος με γείσο …
Αρκεί να μην κάνεις το λάθος και γυρίσεις το κεφάλι στο πλάι η το σηκώσεις η γενικότερα μπείς στο ρεύμα του αέρα …
Αφήνουμε τους πάντες πίσω μας (δεν συνάντησα άλλη μηχανή, μόνο ένα σκούτερ) …
Μετά τα διόδια της Ελευσίνας χαλαρώνουμε και κόβουμε ταχύτητα …
Φτάνω σπίτι, κοιτάω το ρολόι είναι 4:26 …
Όλο αυτό το τρέξιμο για να γλιτώσω 12 λεπτά !!!
Κάτι δεν πάει καλά με το όλο σκεπτικό …
Ανεβαίνω στο σπίτι ανοίγω την πόρτα και μπαίνω με το ύφος που έμπαιναν οι πιστολέρο στα σαλούν στις ασπρόμαυρες ταινίες γουέστερν που βλέπαμε παλιά (κάπως έτσι προδίδεις την ηλικία σου 😀 ).
Περιμένω να δώ την σύζυγο να εντυπωσιάζεται, αλλά μάταια, είναι στο δωμάτιο του μωρού, οπότε η εντυπωσιακή μου είσοδος πήγε χαράμι …
Τουλάχιστον μου σέρβιρε το μεσημεριανό μου γεύμα αν και με λίγη καθυστέρηση οφείλω να ομολογήσω …
Δεν πειράζει, εγώ την αγαπώ και ας με παιδεύει …
Πάντως σαν γνήσιο αρσενικό μάζεψα τα πιάτα μου και τα έβαλα στο νεροχύτη …
Άλλη μια ωραία βόλτα είχε τελειώσει και για άλλη μια φορά ήμουν προβληματισμένος.
Ποιός ο λόγος τελικά να πηγαίνεις με σχετικά υψηλές ταχύτητες;
Σίγουρα δεν το κάνεις για να κερδίσεις χρόνο, όχι τουλάχιστον στις μικρές διαδρομές, εδώ που τα λέμε ούτε και στις μεγαλύτερες μίας και τον χρόνο που κερδίζεις τον χαραμίζεις για έξτρα ανεφοδιασμούς …
Να αναφέρω ότι έτσι και αφηνιάσει η Χιονάτη τότε χρειάζεται 6,6 λίτρα (σανού) / 100 χλμ ….
Είχα κανονίσει του Αγίου Πνεύματος να βολτάρω πάλι με την Χιονάτη και με την ευκαιρία να δώ και κάποιους φίλους …
Η διαδρομή που είχα σχεδιάσει να ακολουθήσω ήταν από Αθήνα – Ναύπλιο μετά Καλαμάτα μέσω κολοσούρτη μετά Σπάρτη από τον Ταύγετο στην συνέχεια προς Κοσμά και Λεωνίδιο και επιστροφή πίσω Αθήνα παραλιακά …
Επιστρέψαμε από το κάμπινγκ Κυριακή βράδυ για να μπορέσω να πάω την βόλτα μου την Δευτέρα .
Αυτή την φορά δεν είχα ιδιαίτερες ετοιμασίες, μόνο νερό και 2 σπαστά καφεδάκια θα κουβάλαγα μαζί μου …
Ξημέρωσε, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα, γυρίζω φτιάχνω καφέ και μελετάω την διαδρομή που θα ακολουθήσω …
Πετάω σε ένα σακίδιο ένα θερμός με παγωμένο νερό με αρκετά παγάκια μέσα για να φτιάξω ένα παγωμένο φραπεδάκι σε κάποια βουνοκορφή …
Κατεβαίνω στο πιστό μου άτι την Χιονάτη η οποία με περιμένει υπομονετικά όλο το βράδυ για να ξεκινήσουμε την βόλτα μας …
Της το είχα πει από το προηγούμενο βράδυ καθώς την χάϊδευα για καληνύχτα ότι το πρωί ξεκινάμε τα δυό μας για την περιπέτεια μας …
Την βάζω μπροστά και ξεκινάμε με συνοπτικές διαδικασίες, αφήνουμε πίσω την βουή της πόλης, πρώτη στάση στο Ναύπλιο για να δώ τον φίλο Γιώργο.
Η Χιονάτη καταπίνει τα χιλιόμετρα με χαρακτηριστική ευκολία, στα 150 – 160 δουλεύει χαλαρά και έχει καμία 40αρια χλμ ακόμα να δώσει, το καλό είναι ότι και από αυτές τις ταχύτητες επιταχύνει ικανοποιητικά μέχρι τα 180 από κει και μετά δεν ξέρω …
Εθνική λοιπόν μέχρι την έξοδο για Άργος – Μυκήνες, όπου έφτασα χωρίς να το καταλάβω και μέ μόνες στάσεις για την πληρωμή των διοδίων …
Αν αναλογιστείς το πόσο κοστίζει η σχέση τιμής – χαμόγελου που χαρίζει είναι απίστευτη …
Αν η αξία αγοράς δεν αποτιμόταν σε ευρώ αλλά σε χαμόγελα θα έλεγα ότι σου προσφέρει πολλά περισσότερα χαμόγελα από ότι η τιμή του προσδίδει …
Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν, όπως και οι στροφές (μέχρι τις επόμενες) η Εθνική μέχρι την Καλαμάτα είναι σχετικά αδιάφορη και απλά διαδικαστική …
Η Χιονάτη είναι θερμόαιμη και το βεντιλατέρ δουλεύει υπερωρίες κάτω από τα 60-70 και σε αυτές τις ταχύτητες έρχεται όλος ο ζεστός αέρας στα πόδια σου και ενοχλεί …
Η λύση είναι να κινείσαι με υψηλότερες ταχύτητες …
Έχω ξαναπεράσει απο τον ίδιο δρόμο με το Himalayan και η αίσθηση ήταν τελείως διαφορετική, πήγαινα χαλαρά, σταμάταγα για φωτογραφίες απολάμβανα το τοπίο …
Με την Χιονάτη το μόνο που θες είναι να φτάσεις το γρηγορότερο στην επόμενη στροφή και μετά στην επόμενη και στην επόμενη …
Αφού πήρα μερικές ανάσες άρχισα την κατάβαση προς το Λεωνίδιο …
Η Χιονάτη έχει ένα καλό και ένα κακό …
Το καλό είναι ότι είναι άκρως διασκεδαστική να την οδηγάς
Το κακό είναι ότι επικεντρώνεσαι μόνο στην οδήγηση και δεν μπορείς να απολαύσεις τα τοπία που περνάς …
Πρώτη φορά πέρασα τόσο γρήγορα και τον Ταύγετο και τον Πάρνωνα και πριν το καταλάβω είχα φτάσει στο Λεωνίδιο …
Σταμάτησα για καφέ και πήρα τηλέφωνο και τον φίλο Μανώλη από την μοτοπαρέα Λεωνιδίου …
Τον καφέ τον συνόδευσε και μια βάφλα με παγωτό βανίλια και σιρόπι σοκολάτα όση ώρα ο Μανώλης δοκίμαζε την Χιονάτη και του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις …
Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που όσοι την έχουν δοκιμάσει έχουν να πουν τα καλύτερα λαμβάνοντας πάντα υπόψιν την τιμή αγοράς γιατί προφανώς δεν μπορείς να την συγκρίνεις με μια άλλη μηχανή που κοστίζει τα διπλά η τριπλά από αυτή αλλά παρόλα αυτά μπορεί να μην είναι εφάμιλλη ίσως με αυτές αλλά τις κοιτάει κατάματα χωρίς να ντρέπεται για την καταγωγή της και τους δείχνει ότι δεν είναι 2 η 3 φορές καλύτερες από αυτή …
Επίσης δεν είναι τυχαίο που με δωροδοκούν για να την οδηγήσουν, ό ένας με κρουασάν ό άλλος με βάφλα …
Να δώ τί άλλο θα σκεφτεί ο επόμενος (είμαι ανοιχτός σε προτάσεις) …
Έχω την Χιονάτη από τα τέλη Δεκεμβρίου, μου ήρθε σαν χριστουγεννιάτικο δώρο, αλλά λόγω των καταστάσεων δεν μπορούσα να την ταξιδέψω, να την γνωρίσω, να με γνωρίσει …
Είχα στον νου μου ένα σχετικά μεγάλο ταξίδι αυθημερόν για τους δυό μας για να γνωριστούμε καλύτερα…
Η προετοιμασία του ταξιδιού ξεκινάει την προηγούμενη με την σύζυγο να αναλαμβάνει τα logistics (φαγητό, χρήματα κτλ) …
Εγώ συνήθως δεν κάνω κάτι πέρα από το να μαζέψω μερικά πράγματα να τα βάλω στις βαλίτσες και να περιμένω να περάσουν οι ώρες ώστε να ξεκινήσω …
6 το πρωί χτυπάει το ξυπνητήρι, σηκώνομαι φτιάχνω καφέ και αρχίζω να μελετάω τον χάρτη της διαδρομής και τον στέλνω στο κινητό για να τον έχω.
Ντύνομαι βγάζω τα σκυλιά μας μια γρήγορη βόλτα και επιστρέφω, αρχίζω να φορτώνω το μηχανάκι, αλλάζω στην πολεμική φορεσιά και κατεβαίνω στην μηχανή, μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει πάει 8 παρά και δεν έχω ξεκινήσει ακόμα.
Καβαλάω, βάζω μπροστά και ξεκινάω, έχω μια αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί το ταξίδι, θα κουραστεί; θα κουραστώ; θα τα καταφέρουμε;
Θα ακολουθούσα την εθνική οδό από Αθήνα μέχρι την Φιλιππιάδα και από εκεί θα έπεφτα στην παλιά εθνική.
Είχα σκοπό να κάνω μια στάση στο Αιτωλικό για να δώ έναν φίλο και και μετά στο χάνι Τέροβου για γαλατόπιτα και στην συνέχεια όπου κουραστώ και πεινάσω …
Γρήγορη στάση για ανεφοδιασμό της Χιονάτης και συνεχίζουμε ακάθεκτοι με έναν καλό ρυθμό, δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση οπότε κρατάμε γύρω στα 150 σταθερά με μόνες στάσεις στα διόδια (πολλά διόδια, πάρα πολλά διόδια).
650 κυβικά με μοτέρ που παραπέμπει σε Kawasaki Versys, δεν έχω βρεί κάπου επίσημα αν η Cfmoto έχει αγοράσει τα δικαιώματα για το μοτέρ η απλά το αντέγραψε όταν έληξαν οι πατέντες …
Όπως και να έχει η σχεδίαση, ο ήχος, η απόδοση είναι παρόμοια με του Kavasaki …
Τον σχεδιασμό τον ανέλαβε ο Kiska που σχεδιάζει και τα ΚΤΜ …
Οπτικά το μηχανάκι δείχνει καλοφτιαγμένο, προσεγμένο και είναι και όμορφο.
Στο δρόμο είναι καλό, ίσως θα έλεγα πάρα πολύ καλό ειδικά αν λάβεις υπόψιν σου την τιμή του …
Έχει καλά φρένα, κρατάει και στρίβει παρά πολύ καλά (σε αυτό ευθύνονται και οι σφιχτές αναρτήσεις) …
Έχει ωραίο ήχο …
Θα ήθελε καλύτερη ανεμοκάλυψη από την ζελατίνα
Και βγάζει αρκετό ζεστό αέρα από το βεντιλατέρ στις χαμηλές ταχύτητες που σε χτυπάει στα πόδια, στο ταξίδι δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα έν αντίθεση μέσα στην πόλη σε προβληματίζει αρκετά ειδικά τώρα που πιάνουν και οι ζέστες …
Όταν ήταν να το πάρω υπήρξε αρκετός προβληματισμός και δικός μου αλλά και από φίλους και γνωστούς …
Μα καλά κινέζικο θα πας να πάρεις !!!
Θα πετάξεις τα λεφτά σου !!!
Θα σκορπίσει !!!
Δεν θα μπορέσεις να το δώσεις !!!
(Δεν μπορώ να καταλάβω όσους σκέφτονται την αξία μεταπωλησης μιας μηχανής ως κριτήριο αγοράς) …
Το θετικό είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμώ οι οποίοι άλλαξαν γνώμη για τις κινέζικες μάρκες όταν είδαν την Χιονάτη …
Προφανώς και δεν είναι όλες οι κινέζικες μάρκες το ίδιο.
Φαίνεται ότι κάποιες εταιρείες προσπαθούν να φτιάξουν το όνομα τους και να δημιουργήσουν την δική τους ιστορία …
Κάποιες ίσως το καταφέρουν κάποιες άλλες όχι …
Και λέγοντας για ιστορία στην σημερινή εποχή παίζει ρόλο η ιστορία ενός κατασκευαστή ή λειτουργεί ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη ;
Καταλαβαίνω τα προηγούμενα χρόνια ότι η ιστορία σήμαινε και κατασκευαστική γνώση, ισχύει το ίδιο και σήμερα ;
Μεγάλο παράδειγμα η Tesla που έπιασε όλους τους κατασκευαστές αυτοκινήτων στον ύπνο χωρίς ιστορία δημιούργησε αξιόλογα οχήματα, ηλεκτροκίνητα αλλά δεν παύουν να είναι αξιόλογα, και πριν πει κάποιος οτιδήποτε για την ηλεκτροκίνηση ας οδηγήσει ένα η ας κάτσει έστω σαν συνοδηγός σε ένα Tesla και ίσως αλλάξει γνώμη, μπορεί και όχι αλλά τουλάχιστον θα έχει άποψη ….
Στην σημερινή εποχή δεν πιστεύω πλέον ότι η ιστορία παίζει κάποιο ρόλο στο αν μια μηχανή θα είναι καλή η όχι, οι άνθρωποι που θα κληθούν να την σχεδιάσουν και να την αναπτύξουν παίζουν και θα παίζουν ρόλο.
Απλά για λόγους μάρκετιγκ οι εταιρείες πατάνε πάνω στον συναισθηματισμό μας για να πουλάνε το προϊόν τους …
Η Χιονάτη αισθάνεται άνετα σε τουριστικούς ρυθμούς, δεν δείχνει να ζορίζεται και ούτε σε ζορίζει.
Παρόλο τις βαλίτσες δεν κουνάει μέχρι τα 175 που πήγαμε κάποια στιγμή, το μόνο παράπονο είναι ο θόρυβος στο κράνος από τον αέρα ο οποίος ευτυχώς δεν έχει στροβιλισμούς.
Η σέλα της είναι αρκετά καλή και με εντυπωσίασε καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού.
Περνάμε την γέφυρα του Ρίου και κατευθυνόμαστε μέσω της Ιόνιας οδού προς Γιάννενα …
Είχα σκοπό να ανεφοδιαστώ στα πρώτα ΣΕΑ μετά την γέφυρα, αλλά όταν έφθασα εκεί το πρατήριο ανεφοδιάζονταν σε καύσιμα, ρωτώ των υπάλληλο πόση ώρα θα πάρει και μου απαντάει περίπου μισή ώρα …
Δεν έχω τόσο χρόνο για σκότωμα …
Δεύτερη ερώτηση σε πόσα χιλιόμετρα είναι το επόμενο, σε 65 μου απαντάει …
Ούτε αυτό παίζει, έχω κάνει 235 χλμ μέχρι εκεί και για να φτάσω στο επόμενο αν φτάσω θα είναι με αναθυμιάσεις.
Η Χιονάτη έχει 18 λίτρα ρεζερβουάρ και σε αυτούς τους ρυθμούς καίει γύρω στα 6 από ότι υπολογίζω, οπότε για να μην στεγνώνει η αντλία θα πρέπει να ανεφοδιάζομαι στα 250χλμ περίπου.
Αφού δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσουμε μέχρι τα ΣΕΑ της Αμφιλοχίας, έξοδος στο Μεσολόγγι για να ξεδιψάσει η Χιονάτη …
Στο πρώτο βενζινάδικο γίνεται ανεφοδιασμός, οκ λέω πάμε παρακάτω στο επόμενο το ίδιο, δεν παίζει αυτό σκέφτομαι μου κάνουν πλάκα …
Στο τρίτο καταφέρνω να ξεδιψάσω την Χιονάτη, 15.4 λίτρα πήρε αλλά το παλικάρι το ξεχείλισε, τόσο που λίγο κόντεψε να βάλω και στις τσέπες …
Επόμενη στάση Αιτωλικό να δώ έναν φίλο τον “Μητσάρα”, τηλεφωνώ να δώ που βρίσκεται και βούρ στο σπίτι του …
Την επόμενη φορά θα έχω περισσότερο χρόνο να τα πούμε με την ησυχία μας …
Μετά την σύντομη στάση συνεχίζω από την Ιονία οδό μέχρι την Φιλιππιάδα, μου αρέσει πάρα πολύ η διαδρομή δίπλα στον Λούρο ποταμό, όπως επίσης και η γαλατόπιτα στο χάνι Τέροβο …
Η Χιονάτη συνεχίζει να με εκπλήσσει , μου άρεσε στην εθνική οδό αλλά στο επαρχιακό δίκτυο είναι απόλαυση, χωρίς να το καταλάβω φτάσαμε στα Γιάννενα και στάση ξανά για ανεφοδιασμό για να μην ψαχνόμαστε αργότερα…
Επόμενη στάση θα ήθελα να γίνει στο Μέτσοβο και στην Κατάρα αλλά δεν θέλω να πάω από την Εγνατία οδό, οπότε κατευθύνομαι προς το χωριά Λογγάδες, Σπόθοι και βγαίνω στην επαρχιακή οδό Τρικάλων – Ιωαννίνων …
Όλα καλά μέχρι εδώ αν εξαιρέσεις ότι οι μυρωδιές μέχρι τους Λογγάδες δεν ήταν και ότι καλύτερο ….
Αλλά πλέον τα έχω ξεχάσει όλα αυτά και απολαμβάνω τον παλιό δρόμο ο οποίος δεν έχει κίνηση και είναι καταπληκτικός η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και η μία απόλαυση την επόμενη …
Περνάω το χωριό και στην έξοδο ή άσφαλτος δίνει την θέση της στο αμμοχάλικο, δεν είναι καλό σημάδι αυτό σκέφτομαι, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζω, συναντάω μια μπάρα η οποία ήταν ανοιχτή, καλό σημάδι σκέφτομαι …
Ο δρόμος ήταν όντως κομμένος και γίνονταν έργα για να τον φτιάξουν αλλά ευτυχώς μπορούσα να χρησιμοποιήσω τις κοπάνες που είχαν δημιουργήσει τα χωματουργικά μηχανήματα …
Φθάνω στη διασταύρωση για Μέτσοβο η ώρα έχει περάσει οπότε λέω να μην μπω μέσα στην πόλη και να μην περάσω και την Κατάρα που ήταν ο αρχικός στόχος …
Το προηγούμενο βράδυ το Γουγλης (Google Maps) μου έβγαζε ότι υπήρχε ένας δρόμος που θα μέ έβγαζε στην Μεσοχώρα, οπότε κατευθύνθηκα προς αυτή την κατεύθυνση …
Συνεχίζω ακολουθώντας τις οδηγίες του Γούγλη αλλά κάπου στρίβω λάθος και καταλήγω σε ένα μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, βρίσκω ένα ίσκιο έξω από το μοναστήρι και αράζω για να φάω το μεσημεριανό μου που μου το είχε ετοιμάσει από βραδύς η καλή μου.
Έρχονται 2 παλικάρια (καλά ο ένας τα είχε τα χρονάκια του) με ένα Suzuki Freewind και ένα Kawasaki er6.
Κατεβαίνουν, πιάνουμε την κουβέντα, ήταν από τα Γιάννενα και πρώτη φορά ερχόνταν σε αυτό το μοναστήρι, έχω τελειώσει το μεσημεριανό μου και τους ακολουθώ να δούμε το μοναστήρι.
Ανάβω και ένα κεράκι για τους 2 ανθρώπους που μου λείπουν ….
Βγαίνω έξω και τους βρίσκω να χαζεύουν την Χιονάτη, έχουν εντυπωσιαστεί ειδικά το παλικάρι με το ER6 το σκέφτεται να πάει για γάμο με μια αδερφούλα της ….
Συνεχίζω κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο και βγαίνοντας πάλι στην επαρχιακή οδό Τρικάλων – Ιωαννίνων, νομίζω ότι ζω την “μέρα της μαρμότας” ξαναπερνάω τις ίδιες στροφές και δεύτερη φορά και βγαίνω ξανά στην έξοδο για Ανήλιο, χαιρετάω ξανά τον ίδιο κτηνοτρόφο ο οποίος με κοιτάει με απορία …
Γυρνάω πάλι προς τα πίσω χαιρετάω τον ίδιο κτηνοτρόφο και κατευθύνομαι προς την Εγνατία οδό , μιας και η ώρα είχε πλέον περάσει θα πήγαινα προς Τρίκαλα, Λαμία και πίσω στο σπίτι …
Η Εγνατία οδός πέρασε γρήγορα μιας και η Χιονάτη μπορεί να ταξιδεύει σχετικά γρήγορα …
Βγαίνω στην έξοδο για Τρίκαλα, έχω να περάσω από αυτόν τον δρόμο 6 χρόνια περίπου με μηχανή και την τελευταία φορά που πέρασα ήμουν δικάβαλος με τον γιό μου πάνω στο Εστρέλα …
Trip to memory lane ….
Πως περνούν τα χρόνια, μόλις είχε τελειώσει την έκτη δημοτικού τότε και τώρα δίνει πανελλήνιες …
Ο δρόμος είναι καλός και η Χιονάτη ξεδιπλώνει τα χαρίσματα της στην στριφτερή διαδρομή ..
Φθάνω Καλαμπάκα, ανεβαίνω προς Μετέωρα, βλέπω την ταβέρνα που είχαμε κάτσει να φάμε, σταμάτησα στα μέρη που είχαμε σταματήσει, ήταν παιδί και έχει γίνει αντράκι …
Τις σκέψεις μου συντροφεύουν, τυροπιτάκια και ένα σπαστό φραπεδάκι …
Είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, η Χιονάτη με κοίταγε ατάραχη σαν να μου έλεγε άντε πάμε θέλω να ξεμουδιάσω …
Η μέχρι τώρα συμπεριφορά της Χιονάτης ήταν άψογη και απολαυστική …
Συνεχίζουμε περνάμε έξω από τα Τρίκαλα, σταματάμε για ανεφοδιασμό και συνεχίζουμε . Ο νέος δρόμος Λαμίας – Καρδίτσας μπορεί να είναι βαρετός αλλά για τους ανθρώπους που μένουν εκεί είναι σωτήριος, μίας και μειώνει τον χρόνο προς την πρωτεύουσα αλλά και για τον κεντρικό άξονα Αθήνας – Θεσσαλονίκης κατα πολύ …
Φτάνω Δομοκό, περνάω την Λαμία και βγαίνω εθνική, έχει σκοτεινιάσει πλέον και είναι και μια ευκαιρία να δούμε τι κάνει και το σύγχρονο λεντ φανάρι της Χιονάτης, το οποίο είναι πάρα πολύ καλό όχι για να πηγαίνουμε με 150 με την μικρή σκάλα αλλά στα 130 αισθανόμουν καλά και όταν άναβα την μεγάλη σκάλα και στα 150 δεν είχα κάποιο θέμα …
Η κούραση η δική μου και όχι της Χιονάτης είχε αρχίσει να συσσωρεύεται και ιδιαιτερα στον δεξί καρπό που είχε αρχίσει να με πονάει αρκετά…
Στάση στην Αλίαρτο ξανά για ανεφοδιασμό, ξεκούραση και να καθαρίσω το κράνος από τα μυγάκια …
Στο πρατήριο ήταν άλλη μία μηχανή ένα TDM και το παλικάρι καθάριζε και αυτός το κράνος του, που να ήξερα τότε ότι είμασταν διαδικτυακοί γνωστοί, ανταλλάξαμε μόνο μερικές ματιές …
Από την Αλίαρτο μέχρι το σπίτι η διαδρομή ήταν μια διαδικαστική υπόθεση …
Για την Χιονάτη τι να πώ !!!
Ξεπέρασε τις προσδοκίες μου
Μου άρεσε και σίγουρα της άρεσα
Είναι η καλύτερη μηχανή; σίγουρα όχι
Είναι η καλύτερη καινούρια μηχανή που 5-5,500 μπορούν να σου αγοράσουν; σίγουρα ναί
Αξίζουν οι άλλες μηχανές της κατηγορίας την διαφορά σε χρήματα που κοστίζουν; σίγουρα όχι
Αν αντί για την Χιονάτη είχα μια αντίστοιχη μοτοσυκλέτα ενός κατασκευαστή με ιστορία θα πέρναγα καλύτερα; δεν το νομίζω
Αν είχα μια άλλη μηχανή υψηλότερων επιδόσεων θα πέρναγα καλύτερα; ίσως
Αυτό που έχω να πώ είναι ότι αν δεν αλλάξουν ρότα οι καταξιωμένοι ιστορικοί κατασκευαστές θα βρουν νέες εταιρείες μπροστά τους να τους παίρνουν ένα μεγάλο μερίδιο από την πίτα …
Και στην κύρια ερώτηση, αξίζει να πάρεις την Χιονάτη;
Θα έλεγα πως ναι, σε αυτή την τιμή μόνο μεταχειρισμένες μοτοσυκλέτες δεκαετίας το λιγότερο μπορείς να πάρεις που ουσιαστικά δεν σου προσφέρουν κάτι παραπάνω, ίσα ίσα που αν κάτσεις να τις περάσεις από μια εκ βάθους συντήρηση θα σου βγουν και πιο ακριβές.
Η Χιονάτη είναι μια μηχανή που όσο την καβαλάς τόσο δένεσαι μαζί της …
Κάνει αρκετά πράγματα αρκετά καλά …
Βέβαια έχει να κάνει απόλυτα και με το πορτοφόλι του καθενός και όχι μόνο ..
Για αυτό δεν υπάρχει απόλυτη απάντηση
Το σίγουρο είναι ότι είναι μια αξιόλογη πρόταση και ίσως και καλύτερη από κάποιες άλλες επώνυμες της κατηγορίας της, και με βεβαιότητα πολύ καλύτερη από τις άλλες προτάσεις που προέρχονται από την χώρα των δράκων …
Στο διαταύτα του ταξιδιού, βεβαιωθείτε ότι οι οδηγίες που σας δίνει ο Γούγλης είναι σωστές και αν δεν είναι δεν πειράζει, μπορεί να καταλήξετε σε ευχάριστες εκπλήξεις
Κυριακή πρωί και ο καιρός συννεφιασμένος, ότι πρέπει για μοναχική βόλτα …
Η Χιονάτη περίμενε υπομονετικά εδώ και καιρό να αρχίσουμε τις βόλτες και τα ταξίδια και από ότι φαίνεται ήρθε ο καιρός να μάθω τα χούγια της και αυτή τα δικά μου …
Ένας σύντομος έλεγχος σε μπαταρία κινητού και κάμερας, ένα μπουκαλάκι νερό στο σακίδιο, καβαλάω την Χιονάτη πατάω μίζα και ξεκινάμε για την πρώτη μας “περιπέτεια”
Υπάρχει κάποια κίνηση στους δρόμους αλλά όχι πολύ, η συννεφιά μάλλον αποθάρρυνε τους περισσότερους, ανεβαίνω το Σχιστό, βγαίνω Σκαραμαγκά, πιάνω τον περιφερειακό του Αιγάλεω και πρίν το καταλάβω βρίσκομαι στην Φυλή και αρχίζω την ανάβαση.
Αν εξαιρέσω μια παρέα από πιτσιρικάδες με παπιά δεν υπάρχει άλλος στον δρόμο …
Όσο ανηφορίζω τόσο πέφτει η θερμοκρασία και δροσίζει, το πρόσωπο μου είχε αρχίσει να παγώνει, κατεβάζω την ζελατίνα, πάλι καλά που δεν έβγαλα την επένδυση από το μπουφάν γιατί το σκεφτόμουν πριν ξεκινήσω …
Φτάνοντας στις ανεμογεννήτριες κάνει την εμφάνιση της και η ομίχλη δεν είναι ιδιαίτερα πυκνή ώστε να δυσκολεύει στην οδήγηση αλλά κάνει το τοπίο απόκοσμο, σταματάω και κοιτάζω τις ανεμογεννήτριες να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται από μπροστά μου είναι απίστευτο …
Συνεχίζω την βόλτα μου, εγώ και η Χιονάτη που και που συναντάμε και κάνα διερχόμενο αυτοκίνητο.
Είναι απίστευτο το τί διαδρομές έχουμε δίπλα μας …
Μου κάνει εντύπωση η μεγάλη ευθεία στο οροπέδιο των Σκούρτων, την μια στιγμή δεν σταματάς να στρίβεις και την άλλη είσαι σε μια ευθεία όσο απλώνει το μάτι …
H Cfmoto έχει βγάλει σε προσφορά το 650MT σε τιμή άκρως δελεαστική και μου κέντρισε το ενδιαφέρων αρχικά και εν συνέχεια αρκετά ώστε να βάλω παραγκελία για ένα ασπρόμαυρο …
Μερικά τεχνικά χαρακτηριστικά όπως αναγράφονται στην ιστοσελίδα της εταιρίας:
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Μήκος x Πλάτος x Ύψος 2.180 x 835 x 1.332 mm
Μεταξόνιο 1.415 mm
Ύψος σέλας 840 mm
Απόσταση από το έδαφος 170 mm
Διάμετρος περιστροφής 5,4 m
Βάρος (πλήρες) 218 kg
Χωρητικότητα καυσίμου 18 L
ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ
Τύπος κινητήρα Υγρόψυκτος, 2-κύλινδρος σε σειρά, 4-χρονος, 8-βάλβιδος, DOHC, EFI
Κυβισμός 649 cc
Διάμετρος x Διαδρομή 83 x 60 mm
Σχέση συμπίεσης 11.3:1
Μέγιστη ροπή 62 Nm/7.000 rpm
Μέγιστη ισχύς 61 hp/8.750 rpm
Τροφοδοσία καυσίμου Ηλεκτρονικός ψεκασμός Bosch
Ανάφλεξη Ψηφιακή
Μετάδοση 6 ταχύτητες
ΠΛΑΙΣΙΟ
Φρένα Εμπρός: Δύο δίσκοι 300mm με διπίστονες δαγκάνες Πίσω: Δίσκος 240mm με μονοπίστονη δαγκάνα
ABS Standard
Ανάρτηση, εμπρός Ανεστραμμένο πιρούνι
Ανάρτηση, πίσω Οριζόντια ανάρτηση με μονό αμορτισέρ
Μέτα από 2 σύντομες βόλτες οι πρώτες εντυπώσεις είναι οι εξής:
Άνετη σέλα για τον αναβάτη και καλές γωνίες για τα γόνατα τουλάχιστον για το δικό μου ύψος (1.80)
και για τον συνεπιβάτη δεν είναι κακή αλλά ίσως να χρειάζεται λίγη δουλειά.
Καλά φρένα (ανάλογα με το τι τα συγκρίνεις πάντα), και το abs της Continental δεν μου φάνηκε ιδιαιτέρα επεμβατικό.
Ροπάτο μοτέρ, χωρίς κραδασμούς, δισταγμούς, κομπιάσματα, την τετάρτη την κρατάει απο τις 2000 στροφές (40 χλμ περίπου) η πέμπτη και η έκτη θέλουν τουλάχιστον 2500 στροφές (50 χλμ περίπου) κάτω από αυτές σκορτσάρει.
Ο ψεκασμός είναι της Bosch και έχει 2 αισθητήρες λ ένα για κάθε κύλινδρο.
Τα 100 χλμ τα έχει στις 4000 στροφές περίπου.
Επιταχύνει γραμμικά από τις 2500 στροφές και με έκτη.
Στους δρόμους που το δοκίμασα δεν μπορούσα και δεν αισθανόμουν άνετα να το ζορίσω…
Αλλά με νορμάλ ταχύτητες είχε αρκετή δύναμη για να μην χρειάζεται να κατεβάσεις ταχύτητα απο την έκτη για να κάνεις προσπέραση σε ένα πιο αργό όχημα…
Στο πρώτο τεστ που είχα κανει σε ένα μαυρο-μπλέ μου είχε κάνει αρνητική εντύπωση ότι δεν ήθελε να πλαγιάσει, στις στροφές είχε μια τάση να μένει όρθιο …
Τα πλαστικά του έχουν καλή συναρμογή, αν και είναι σκληρά και όταν τα χτυπάς με το χέρι (αλά κόκκινα φεγγάρια) δεν δείχνουν ποιοτικά, εν τούτης δεν τρίζουν, κοπανάνε κτλ. έχω πολλά χρόνια να πάρω μηχανή ντυμένη με πλαστικό (και ούτε τις δοκίμαζα) οπότε δεν έχω άποψη για τα πλαστικά σε άλλες μηχανές …
Αυτό που δοκίμασα τα είχε τα χιλιομετράκια του (πάνω απο 15000) και δεν έτριζε δεν κοπάναγε και γενικά δεν είχε σκορπίσει …
Το μόνο που έδειχνε ότι είχε ταλαιπωρηθεί ήταν οι λαιμοί της εξάτμισης …
Οι αναρτήσεις του είναι μαλακές και αποσβένουν καλά, σε ένα ανηφορικό χωματόδρομο που μπήκα στρωμένος με χαλίκι που το είχε ξεπλύνει η βροχή και είχε και τα νεροφαγωματάκια του με εξέπληξε ευχάριστα, δεν θα πει όχι αν βρεθεί ένας βατός χωματόδρομος μπροστά σου.
Στην όρθια θέση θα ήθελα να έχω το τιμόνι πιο ψηλά (ίσως να πρέπει απλά να το φέρεις πιο μπροστά) τα γόνατα κλειδώνουν ωραία το ρεζερβουάρ, αλλά είπαμε δεν είναι χωμάτινο …
Δεν καταλαβαίνεις το βάρος του, ούτε όταν το σηκώνεις από το πλαϊνό, ούτε σε χαμηλές ταχύτητες …
Το κιβώτιο κάνει θόρυβο στο κούμπωμα της πρώτης και μερικές φορές και απο πρώτη σε δευτέρα στις υπόλοιπες είναι νορμάλ τα πράγματα, αν και ο λεβιές έχει μεγάλες διαδρομές, είναι θετικός και καταλαβαίνεις ότι αλλάζεις ταχύτητα, την νεκρά την βρίσκεις και σταματημένο… (συγκριτικά θα έλεγα οτι το Himalayan έχει πολύ καλύτερο κιβώτιο)
Θα ήθελα να έρχονταν με σχάρα και κεντρικό ορθοστάτη (υπάρχουν σαν αξεσουάρ) …
Όλο το διάστημα που αμφιταλαντευόμουν για την αγορά το Himalayan ακα “το βουνό” από εδώ και στο εξής με κοίταγε με ένα παράπονο με το ένα του μάτι …
Ήταν σαν να μου έλεγε δεν σου έκανα όλα τα χατίρια; και που δεν σε πήγα, σε βουνά σε λαγκάδια σε ξένες χώρες, χωρίς να διαμαρτυρηθώ, με φόρτωνες, με λάσπωνες, με έριχνες κάτω και δεν έβγαλα κιχ.
Καλά του έλεγα όχι και δεν έβγαλες κιχ, την κεφαλή που σου άλλαξα την ξέχασες!!! και χαμήλωνε το βλέμμα …
Πέρα από την πλάκα ο μεγαλύτερος ενδοιασμός μου για την αγορά νέας μηχανής ήταν ότι θα πρέπει να μοιράζω τον χρόνο μου και σε αυτή και όχι μόνο στο “βουνό” …
Το να πουληθεί το “βουνό” δεν το συζητάμε δεν υπάρχει ούτε σαν σκέψη …
Αλλά το βουνό το περιμένει η “Αφρική” και η “Ασία” και θα το ταλαιπωρούσα χωρίς λόγο στην “Ευρώπη”
