Το Κυριακάτικο πρωινό μπάνιο είχε ακυρωθεί λόγω του καιρικού φαινομένου “Θάλεια”, οπότε θα πήγαινα μια βόλτα με την μηχανή αν ο καιρός το επέτρεπε …
Σχεδίαζα να κάνω τον γύρο του Μόρνου …
Ξυπνάω χαράματα απο τα μπουμπουνητά και τον θόρυβο της βροχής …
Πάει και η βόλτα σκέφτομαι και γυρνάω πλευρό και αφήνομαι και πάλι στην αγκαλιά του Μορφέα …
Ξυπνάω απογοητευμένος, κοιτάζω έξω απο το παράθυρο …
Έχω την εντύπωση ότι έχω ταξιδέψει στον χρόνο δεν είναι πλέον Άυγουστος, μάλλον παρακοιμήθηκα και ξύπνησα τον Νοέμβριο …
Στην τηλεόραση ακούω ότι στην Εύβοια έγιναν μεγάλες καταστροφές και ότι χάθηκαν συνάνθρωποι μας από την μανιασμένη καταιγίδα.
Εν το μεταξύ η βροχή έχει κόψει, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα και επιστρέφω να πιώ ένα καφεδάκι που μου έχει φτιάξει η καλή μου.
Η ώρα περνάει και εγώ ταλανίζομαι μεταξύ του να πάω και να μην πάω …
Τελικά αποφασίζω να μην χάσω την ευκαιρία μαζεύω γρήγορα κάποια λίγα πράγματα να έχω μαζί μου,
τα αδιάβροχα, λίγο νερό, ξηρούς καρπούς, μπαταρίες κτλ, γεμίζω τα σακίδια του Estrella τα τοποθετώ και ξεκινώ.
Ο καιρός είναι δροσερός, συννεφιασμένος, ότι πρέπει για βόλτα …
Μιάς και ξεκίνησα αργά το είχα πάρει απόφαση οτι το χθεσινό πλάνο δεν θα έβγαινε όχι με τους ρυθμούς που ταξιδεύω εγώ τουλάχιστον.
Το άφησα στην τύχη και τελικά ήταν μια πολύ ωραία βόλτα.
Το αστεράκι μου (το estrella στα Ισπανικά) δούλευε ρολόι και δεν με προβλημάτισε πουθενά, ξεκίνησα με γεμάτο ρεζερβουάρ και το γέμισα πάλι λίγο πρίν το σπίτι, όχι και άσχημα …
Η πρώτη στάση και οι πρώτες φωτογραφίες κλασικά στον πύργο της Οινόης
Λίγο πιο κάτω σταματάω ξανά στο μνημείο για την μάχη τον Λεύκτρων το 371πχ μεταξύ των Σπαρτιατών και των Θηβαίων που κατέληξε σε νίκη των δεύτερων και ανέδειξε τον Επαμεινώνδα….
Συνέχισα χωρίς σταματημό ώσπου έφτασα στην Αθήνα, λίγο μετά την Μάνδρα άρχισε το estrella να ξεροβήχει και το γύρισα στην ρεζέρβα …
Είχα αρκετό καιρό να πάω βόλτα με το αστεράκι μου, σε βάζει σε άλλους ρυθμούς πιο χαλαρούς είτε το θέλεις είτε όχι και απλά χαλαρώνεις και χαζεύεις το τοπίο, σκέφτεσαι, παίρνεις αποφάσεις, ξανά σκέφτεσαι αναιρείς τις αποφάσεις που είχες πάρει πριν λίγο κτλ κτλ…
Since the Himalayan was out of commision waiting for parts to arrive in order to fix the head issues I decided to take for a long ride my beloved Kawasaki Estrella which I hadn’t take for a long ride since I got my Himalayan.
Saturday night I’m seating in front of my computer looking at map trying to decide where should I go ….
Finally I decide to go to lake Doxa and after that to the town of Kalavrita.
Its a little bit after 5 when I reach the City of Kalavryta and I stop at the gas station.
The estrella consumed 9.6 liters for 256 km.
The temperature at the city is much higher that what it was up in the mountain, which makes me think to go up there again and take the road to the village Zarouhla right before the ski resort and from there to the city of Akrata where I will take the motorway for Athens ….
I went up the mountain once more at this time there is noone on the road …
Μιας και το Himalayan ήταν εκτός περιμένοντας τα ανταλλακτικά για την επισκευή και μίας και δεν θα μπορούσα να πάω για την χωμάτινη μανιταρόσουπα είπα να γράψω μερικά ασφάλτινα χλμ για να ξεπεράσω την στεναχώρια ….
Εδώ και καιρό ήθελα να κάνω μια βόλτα με το Estrella είχε μείνει με το παράπονο από τότε που το αντικατάστησε το Himalayan στα ταξίδια…
Σάββατο βράδυ αργά κάθομαι και σκέφτομαι που να πάω …
Να πάω Φολόη;
Να πάω Λεωνίδιο;
Να πάω στην λίμνη Δόξα;
Τελικά αποφασίζω να πάω για αρχή στην λίμνη Δόξα μετά στα Καλάβρυτα και πίσω
Ξύπνησα το πρωί κατά τις 6 και ο καιρός ήταν βροχερός, έφτιαξα καφέ …
Έβγαλα τα σκυλιά βόλτα …
Άρχισαν οι σκέψεις που θα βάλω τα πράγματα δεν χωράνε στις δερμάτινες τσάντες του Estrella οι οποίες δεν είναι και αδιάβροχες …
Επιστρατεύτηκε σάκος και σακούλα σκουπιδιών για να τον κάνουμε αδιάβροχο …
Έχει πάει 8 ο καιρός δείχνει κλεισμένος, άρχισαν οι σκέψεις που θα πάω πάλι μέσα στην βροχή γιατί δεν κάθομαι σπίτι …
Τι είναι αυτό που μας κάνει να αναζητούμε το φευγιό;
Η βόλτα με την μηχανή είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία….
Βοηθάει στο να ξεφεύγουμε από την ρουτίνα μας …
Άλλοι καβαλάνε και πάνε σαν τον άνεμο προσπαθώντας να τα αφήσουν όλα πίσω τους …
Άλλοι καβαλάνε και πάνε πιο αργά και ρουφάνε τα πάντα τις εικόνες, τις μυρωδιές, το ταξίδι …
Άλλοι καβαλάνε για να πάνε μακριά …
Άλλοι καβαλάνε για να πάνε μια κοντινή βόλτα …
Άλλοι καβαλάνε για την παρέα …
Άλλοι για να βγάλουν φωτογραφίες και βίντεο …
Κάποιοι το κάνουν και το κρατούν για τον εαυτό τους…
Κάποιοι άλλοι για να το δείχνουν σε γνωστούς και αγνώστους ….
…….
Όποιος και αν είναι ο λόγος η αιτία πάντως είναι ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα μας και στην πορεία ίσως και να βρούμε κάτι που έχουμε χάσει ότι και αν είναι αυτό ….
Έχει πάει 9 παρά, έχει σταματήσει να ψιχαλίζει, φορτώνω και φεύγω ….
Στάση στον σταθμό στον Σκαραμαγκά για να βάλω αδιάβροχα έχει αρχίσει να ψιχαλίζει πάλι και ο καιρός προς την Κόρινθο είναι φορτωμένος.
Στο σταθμό είναι αρκετές μηχανές και περιμένουν ανυπόμονα …
Συνεχίζω Ελευσίνα, σταθμός διοδίων, βγαίνω στην παλιά Εθνική, όπου το Estrellaκι αισθάνεται καλύτερα …
Κόρινθος, Σολωμός, Χιλιομόδι, Νεμέα…
Δεν έβρεξε τελικά μόνο μερικές ψιχάλες που και που …
Φτάνω στην διασταύρωση για το χιονοδρομικό των Καλαβρύτων, το σκέφτομαι μπα λέω και συνεχίζω προς Καλάβρυτα, ήθελα να ανεφοδιαστώ με καύσιμα έιχα κάνει κοντά 230 χλμ και είχα φουλάρει στην Αθήνα …
Δεν περνάω 100 μέτρα από την διασταύρωση και αλλάζω γνώμη (μου αρέσει που είμαι σταθερός στις απόψεις μου)…
Αναστροφή και ανάβαση προς το χιονοδρομικό …
Το χιόνι δεν αργεί να φανεί στην άκρη του δρόμου …
Είναι 16:30 περίπου και όλοι κατεβαίνουν από το χιονοδρομικό …
Είμαι ο μόνος που ανεβαίνει και όλοι κοιτούν περίεργα τον τρελό με την μηχανή …
Φτάνοντας στο χιονοδρομικό το πάρκινγκ ήταν σχεδόν άδειο και όσοι υπήρχαν ετοιμάζονταν να κατηφορίσουν προς τα Καλάβρυτα …
Κάνει παγωνιά …
Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν …
Χωρίς πολλά πολλά ξεκινάω και έγω την κάθοδο προς τα Καλάβρυτα και προς πιο υψηλές θερμοκρασίες ….
