“Chunky” – A BMW R850GS in My Hands

It’s often hard to stay objective—especially when emotion, logic, and personal experience get tangled up. And when it comes to motorcycles, things get even messier.

There was nothing logical about buying the BMW R850GS (which, due to its weight, I’ll refer to as “Chunky”). There was no real need, no practical reason. Just a deep, long-standing desire to own one—without even knowing what it could offer me.

Until 2019, before a trip to Turkey, I had my mind set on the BMW R80GS. But its weak brakes and high price held me back. Around that time, the Moto Guzzi V85TT appeared, which I saw as a modern-day R80GS, but its cost was just too much. That’s when the R850GS caught my eye.

The years went by with a few failed attempts to get one—until, out of the blue, I came across a slightly used Moto Guzzi V85TT. I bought it, rode it a lot, and quickly realized that despite its charm, the Italians had rushed it to market without ironing out the model’s issues.

The Guzzi went, but the desire for the BMW stayed. After some nudging from friends and a few sleepless nights of internal debate, I made the decision. I found an R850GS in decent shape, and after an intense negotiation with my beloved wife aka the “Minister of Finance” (who initially reacted strongly), the deal was finally approved—somewhere between strike threats and the declaration, “I’m not washing another dish unless there’s hot water!”


First Impressions & Riding

Chunky’s first big ride was a trip to Thessaloniki to get a set of Motoz Tractionator GPS tires—and to see how she handles on the highway (and meet up with a few buddies).

The highway ride instantly highlighted her strengths: effortless on long hauls, rock-solid at high speeds, and largely unaffected by crosswinds. At 150 km/h she cruises without a fuss, and a small visor added above the stock windscreen made a noticeable difference in wind protection.

She gives you the feel of a bike with a long wheelbase but with the agility of a shorter one—and with a handlebar that turns a lot. That takes some getting used to, along with the vague feedback from the front wheel.

The second ride took us through country roads and a bit of off-road to see how she handles outside the highway. The route included the old national road, passes through Loutra Oraias Elenis, Athikia, Agionori, Ligourio, Kranidi, and Ermioni, then on through Lemonodasos, Galatas, Epidaurus and back—with junior tagging along until we reached Kineta. The roads were twisty, the scenery beautiful, and Chunky seemed to enjoy every single curve. Her suspension, though tired, did its best to keep up.

The trip began with a hearty breakfast—Chunky filled up on regular gas. A few hours later, I found myself on a bench near a souvlaki joint at the port of Koilada, enjoying my meal with a view of the boats. I could feel her one big square headlight staring at me—as if to say, “Seriously? Not even a bite for me?” But let’s be honest, she was still digesting her own breakfast.

The Motoz Tractionator GPS tires performed great on the road, with solid grip and confidence through turns. On loose gravel they didn’t seem bothered, and they handled early morning moisture well—considering their design.


Technical Notes & Issues

On the way back from Thessaloniki, we hit the first “bug.” It was December, temperatures were in the single digits, and suddenly there was a loud hum—like the sound of tires on rough pavement. Turned out the speedo cable needed lubrication where it connects to the gauge—a common issue in cold weather, as we later read.

On the second ride, a new problem showed up: an annoying rattle that got worse on bumpy roads. When George took her for a spin, he realized the noise disappeared if you were standing on the pegs—not sitting on the seat. A bit of lube on the subframe bolts fixed it for now, but it’ll need monitoring.

She might be a bit of a diva, but Chunky is also sensitive. She needs her lube—otherwise she creaks and complains like a neglected lover.


Weaknesses I’ve Noticed So Far

Fuel tank capacity: Even though it’s a 24-liter tank, only about 20 are usable because there’s no communication between the tank’s two sides. There are some DIY fixes to access another 3 liters, but if that’s still not enough, the 30-liter tank from the R1150GS Adventure is the only real solution.

Lighting: Her cyclopean look isn’t just an aesthetic issue—it’s a functional one too. The single square headlight barely lights the road at night, making nighttime rides feel like a journey “toward the light”—just with the hope it’s not your last one. A wiring upgrade and a headlamp upgrade is a must.

Suspension: While stable overall, the suspension’s definitely showing its age, especially on rough roads.

Engine performance: After trying George’s R1100GS, I noticed its engine runs smoother. That either means mine isn’t running quite right, or all the hype about the smoother performance of the smaller 850 engine was just talk.

Weight: There’s no workaround here—you just have to get used to it.


Initial Comparison with the Moto Guzzi V85TT

On the highway, the R850GS is more stable and fuel-efficient (6–6.5 L/100km), while the Guzzi guzzles more (8–9 L/100km).

On country roads though, the Guzzi fights back—it’s easier to get 4 L/100km if you take it easy, and it’s noticeably lighter when stationary. That said, it has a higher center of gravity, and once moving, I’d say the R850GS actually feels lighter. Plus, Chunky gives you more confidence in the corners—and unlike the Guzzi, she doesn’t throw a tantrum when she gets hot.


Where We Stand So Far…

Even though she’s Bavarian, and might bring to mind red leather lingerie and whips, the truth is, Chunky’s nothing like that. She’s more like a cold English aristocrat—everything by the book, keeping her distance. Her engine and exhaust note don’t excite you, but they don’t wear you out on long trips either. She’s comfortable, relaxing—but we haven’t truly clicked yet. We’re not at that point where I feel she was made just for me.

She may be dressed in red, looking ready for passion and adventure, but in reality, she’s reserved and proper. Like she’s waiting for the right dance partner to finally let loose on the open road.

Maybe, with time, as I get to know her better and she adapts to my hands, things will change. Maybe the cold-hearted countess will start to melt…


To be continued…
(Next episode: the first repairs and upgrades)

Η “Στρουμπουλή” δοκιμάζεται (BMW R850GS)

Ο δράκος της παλαιότητας

Στα περισσότερα παραμύθια υπάρχει κι ένας δράκος. Στην περίπτωση της “στρουμπουλής”, αυτός είναι η ηλικία της.

Δύσκολα βρίσκεις ώριμη μοτοσυκλέτα όπου ο προηγούμενος ιδιοκτήτης να έχει προσπαθήσει πραγματικά να τη διατηρήσει σαν καινούργια. Συνήθως την κρατάνε εμφανίσιμη, τη συντηρούν στα βασικά, και αν κάτι χαλάσει, το φτιάχνουν. Προληπτικές αντικαταστάσεις; Σπάνια.

Αναρτήσεις; Σπανίως καινούργιες. Στην καλύτερη, ίσως επισκευασμένο το υδραυλικό ενός αμορτισέρ. Αλλαγή ελατηρίων; Εκτός κουβέντας — κυριαρχεί η λογική “αυτά δεν παθαίνουν τίποτα”. Και λόγω του telelever μπροστινού, πολλοί πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται αντικατάσταση. Λάθος εντυπώσεις για το τι κάνει και τι δεν κάνει το πιρούνι.

Καλωδιώσεις και σωληνώσεις; Εκεί επικρατεί χάος. “Αφού δεν χάλασε, μην το πειράζεις” — ακόμη κι αν η πλεξούδα έχει αρχίσει να μαδάει.

Αγοράζοντας μια παλιά μοτοσυκλέτα, ξέρεις ότι πας για ανακατασκευή. Το πόσο εκτεταμένη θα είναι εξαρτάται από το πόση εμπιστοσύνη θέλεις να νιώθεις πάνω της. Συχνά, το κόστος της υπερβαίνει την αρχική τιμή αγοράς. Και επειδή τα λεφτά αυτά δεν πρόκειται να τα πάρεις πίσω, πολλοί απλώς παραιτούνται: “δεν αξίζει”.


Η δική μου συμβίωση

Κάπως έτσι είναι και η δική μου ιστορία με τη “στρουμπουλή” — ανάμεσα σε “πρέπει” και “θέλω”, και στο πώς την έχω φανταστεί.

Μετά από κάθε μεγάλη αλλαγή, της κάνω μια βόλτα. Αυτή τη φορά, άλλαξα το μπροστινό αμορτισέρ, επισκεύασα το πίσω, έκανα συγχρονισμό στα σώματα ψεκασμού, ρύθμισή τους, και έβαλα μπεκ από το 1200.

Η διαφορά στο πάτημα είναι αισθητή, παρόλο που δεν έχω βρει ακόμα τις σωστές ρυθμίσεις. Οι αποσβέσεις δουλεύουν πολύ καλύτερα — νιώθεις τους τροχούς να ακολουθούν το δρόμο.


Πρώτη στάση: Ψάθα

Η διαδρομή γνώριμη: παλιά Εθνική προς Θήβα και μετά, από την Αγία Σωτήρα προς Ψάθα. Σταματάω πού και πού για φωτογραφίες ή για να χαζέψω το τοπίο.

Είμαι ικανοποιημένος από το νέο μπροστινό. Το πίσω δουλεύει καλύτερα από πριν, αλλά η διαφορά σε σχέση με το μπροστινό είναι εμφανής. Η “στρουμπουλή” έχει ωραίο πάτημα, ιδανική για επαρχιακούς με ροή. Δεν της αρέσουν οι απότομες αλλαγές ταχυτήτων — ευτυχώς έχει ροπή, και δεν χρειάζονται συχνές αλλαγές.

Μετά από περίπου 3000 χλμ μαζί, το βασικό της μειονέκτημα είναι το βάρος. Κάνει αισθητή την παρουσία του κάθε φορά που σταματάς.


Χωματόδρομος στα ξαφνικά

Λίγο πριν την Ψάθα, σταματώ σε ένα πλάτωμα. Βλέπω έναν χωματόδρομο να χάνεται στο βάθος. Δεν μου πήρε πολύ: μπαίνω μέσα για να δω πού βγάζει — και να δοκιμάσω πώς συμπεριφέρεται η “στρουμπουλή” στο χώμα.

Με τις φρεσκαρισμένες αναρτήσεις, νιώθω ασφάλεια. Αν όμως αρχίσει να γέρνει, χρειάζεται γυμνασμένο κορμί και ιδρώτα για να τη σηκώσεις. Έχει πολύ καλό ζύγισμα και στις χαμηλές στροφές περνά εμπόδια με άνεση. Όσο είσαι πάνω της, δεν καταλαβαίνεις το βάρος. Μόνο αν πατήσεις κάτω — τότε σου θυμίζει γιατί την φώναξες “στρουμπουλή”.

Ο δρόμος κατηφορίζει και οι βροχές τον έχουν σκάψει. Το ένα νεροφάγωμα διαδέχεται το άλλο, αλλά εκείνη στέκεται κυρία. Οι “τακουνάτες γόβες” της (τα ελαστικά) τα καταφέρνουν καλά παρότι μεικτής χρήσης.

Πίστευα ότι ο δρόμος θα οδηγεί σε μια ήσυχη παραλία. Αντ’ αυτού, έβγαλε στον ασφαλτόδρομο για Πόρτο Γερμενό. Αναστροφή και επιστροφή από τον ίδιο χωματόδρομο. Η κοντή πρώτη σχέση και η ροπή κάνουν τις ανηφόρες παιχνιδάκι — ο συμπλέκτης δεν χρειάζεται καθόλου πατινάρισμα.


Ανάσες στην Ψάθα, στροφές προς Σχίνο

Μετά από λίγο, καθόμαστε στην παραλία της Ψάθας για μια ανάσα. Συνεχίζουμε προς Σχίνο, περνώντας από το Αλεποχώρι. Ο δρόμος, στριφτερός με καλή άσφαλτο, φέρνει στο φως το άλλο πρόσωπο της “στρουμπουλής”. Απολαυστική στο σφιχτό στροφηλίκι. Μόνο που της λείπει η ηχητική υπόκρουση — ίσως άλλο ένα από τα μειονεκτήματά της.


Στάση στα Πίσια – και μια ανηφορίτσα

Λίγο πριν τα Πίσια, βλέπουμε μια ελαφρώς λασπωμένη ανηφόρα. Σταματάμε. Την κοιτάζω στο μοναδικό της μάτι και ρωτάω: “τι λες;” Μου απαντά: “πάμε”.

Με δευτέρα στο κιβώτιο, την ανεβαίνουμε λες και δεν υπήρχε. Είχα σκοπό να ανέβω και να ξανακατέβω, αλλά η διαδρομή έμοιαζε ενδιαφέρουσα. Όλο λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, για μια ωραία τοποθεσία για φωτογραφία… και τελικά βγήκαμε στην άσφαλτο λίγο πριν την Περαχώρα.


Ηραίον – Μελαγκάβι – και επιστροφή

Συνεχίσαμε προς Λίμνη Βουλιαγμένης, τον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου και τον φάρο Μελαγκάβι. Άφησα τη “στρουμπουλή” στο πάρκινγκ και περπάτησα στον χώρο. Δεν είχα ξαναπάει — αξίζει.

Με περίμενε στωικά. Η διαδρομή προς Λουτράκι ήταν όμορφη. Πιάσαμε καλό ρυθμό, σταματώντας μόνο για μερικές φωτογραφίες.


Συμπέρασμα

Το BMW R850GS ξεδιπλώνει τις αρετές του στον δρόμο. Κρατάει ρυθμό χωρίς να ζητάει πολλά από τον αναβάτη. Έχει να προσφέρει πολλά — παρά τα χρόνια του. Αρκεί να του δώσεις τη φροντίδα που του πρέπει.

Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι: αξίζει να συνεχίσω να ρίχνω λεφτά πάνω της ή να την αποχωριστώ; Είναι, άραγε, ένα βαρέλι δίχως πάτο; Ή είναι τελικά ένας καλός σύντροφος, που όσο τον φροντίζεις, τόσο σου το επιστρέφει;

Η διαδρομή στο Polarsteps

Προβολή της διαδρομής στο Polarsteps

Η “Στρουμπουλή” – Μια BMW R850GS στα χέρια μου

Πολλές φορές είναι δύσκολο να είσαι αντικειμενικός, ιδιαίτερα όταν μπλέκονται το συναίσθημα, η λογική και οι εμπειρίες μας. Και όταν μιλάμε για μοτοσυκλέτες, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο…

Δεν υπήρχε λογική στην αγορά της BMW R850GS (την οποία, λόγω βάρους, θα αποκαλούμε “Στρουμπουλή”). Δεν υπήρχε ανάγκη, ούτε κάποιο πρακτικό επιχείρημα. Υπήρχε μόνο ένας διακαής πόθος να την αποκτήσω εδώ και χρόνια, χωρίς καν να ξέρω τι θα μπορούσε να μου προσφέρει.

Μέχρι το 2019, πριν από ένα ταξίδι στην Τουρκία, το BMW R80GS ήταν στο μυαλό μου. Ωστόσο, οι αδύναμες επιδόσεις των φρένων και η υψηλή τιμή του με κράτησαν πίσω. Εκείνη την περίοδο, εμφανίστηκε το Moto Guzzi V85TT, το οποίο έβλεπα σαν ένα σύγχρονο R80GS, αλλά το κόστος του ήταν απαγορευτικό. Έτσι, έπεσε στην αντίληψή μου το R850GS.

Τα χρόνια πέρασαν με κάποιες άκαρπες προσπάθειες απόκτησής του, μέχρι που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά μου ένα ελαφρώς μεταχειρισμένο Moto Guzzi V85TT. Το απέκτησα, το οδήγησα αρκετά και σύντομα κατάλαβα πως, παρά τη γοητεία του, οι Ιταλοί το είχαν βγάλει στην αγορά λίγο βιαστικά, χωρίς να λύσουν όλα τα προβλήματα του μοντέλου.

Το Guzzi έφυγε, αλλά ο πόθος για το BMW παρέμενε. Έπειτα από λίγο “μαρκάρισμα” από φίλους και έναν εσωτερικό διάλογο που περιλάμβανε πολλές νύχτες αγρύπνιας, η απόφαση πάρθηκε. Βρέθηκε ένα R850GS σε αρκετά καλή κατάσταση και, μετά από ένα εκτενές συμβούλιο με την “υπουργό οικονομικών” (η οποία αρχικά αντέδρασε έντονα), όταν μπήκαν στο τραπέζι οι απεργιακές κινητοποιήσεις και η δήλωση ότι “δεν θα ξαναπλύνω πιάτο αν δεν έχει ζεστό νερό”, τελικά το νομοσχέδιο εγκρίθηκε και υπογράφηκε!


Πρώτες Εντυπώσεις & Οδήγηση

Η πρώτη μεγάλη βόλτα της “Στρουμπουλής” έγινε με ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, με σκοπό την τοποθέτηση ελαστικών Motoz Tractionator GPS και με την ευκαιρία να δω πώς συμπεριφέρεται στην εθνική, αλλά και να συναντήσω κάποια φιλαράκια…

 Η διαδρομή στην εθνική ανέδειξε αμέσως τα δυνατά σημεία της, ακούραστη στα πολλά χιλιόμετρα, απόλυτα σταθερή στις υψηλές ταχύτητες και σχεδόν αδιάφορη απέναντι στους πλευρικούς ανέμους. Στα 150 km/h ταξιδεύει χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα, ενώ ένα μικρό φρυδάκι πάνω από την εργοστασιακή ζελατίνα βελτίωσε την αεροδυναμική άνεση.

Σου δίνει την σταθερή αίσθηση μοτοσυκλέτας με μακρύ μεταξόνιο και παράλληλα την ευελιξία μοτοσυκλέτας με κοντό μεταξόνιο με ενα τιμόνι που κόβει πάρα πολύ, αυτό σε μπερδεύει λίγο στην αρχή μαζί με το γεγονός ότι δεν έχεις επαρκή πληροφόρηση απο το μπροστινό τροχό.

Η δεύτερη βόλτα της έγινε σε επαρχιακούς δρόμους και λίγο χώμα, για να δω πώς συμπεριφέρεται εκτός αυτοκινητοδρόμου. Η διαδρομή περιλάμβανε την παλιά εθνική οδό, περάσματα από Λουτρά Ωραίας Ελένης, Αθίκια, Αγιονόρι και Λυγουριό, Κρανίδι και  Ερμιόνη και στην συνέχεια Λεμονοδάσος, Γαλατά, Επίδαυρο και πίσω, με την συνοδεία του τζούνιορ μέχρι την Κινέτα . Ο δρόμος ήταν φιδίσιος, τα τοπία πανέμορφα και η “Στρουμπουλή” έδειχνε να απολαμβάνει κάθε στροφή. Οι αναρτήσεις της, αν και κουρασμένες, προσπαθούσαν να κάνουν το καθήκον τους.

Το ταξίδι ξεκίνησε με ένα γενναίο πρωινό που απόλαυσε η “Στρουμπουλή”, γεμίζοντας το ρεζερβουάρ της με απλή βενζίνη. Λίγες ώρες αργότερα, καθισμένος σε ένα παγκάκι απέναντι από ένα σουβλακοπωλείο στο λιμάνι της Κοιλάδας με θέα τις βάρκες και απολαμβάνοντας ένα σουβλάκι, ένιωθα το ένα και μοναδικό τετράγωνο μάτι της να με κοιτάζει. Ήταν σαν να διαμαρτυρόταν που δεν μοιραζόμουν το γεύμα μου μαζί της. Αλλά αυτή δεν είχε χωνέψει ακόμα το πρωινό της οπότε έμεινε με την όρεξη…

Τα Motoz Tractionator GPS έδειξαν εξαιρετική συμπεριφορά στον δρόμο, με καλό κράτημα και αίσθηση εμπιστοσύνης στις στροφές. Στο σαθρό χώμα δεν εδειξαν αν προβληματίζονται καθώς επίσης διαχειρίστηκαν άριστα τις πρωινές υγρασίες (με γνώμονα πάντα τον σχεδιασμό τους)


Τεχνικές Παρατηρήσεις & Προβλήματα

  • Κατά την επιστροφή από τη Θεσσαλονίκη, ανακαλύψαμε το πρώτο “bug” του μοντέλου. Ήταν Δεκέμβρης, με τη θερμοκρασία σε μονοψήφια νούμερα, όταν ξαφνικά άρχισε να ακούγεται ένα έντονο βουητό, σαν ήχος ελαστικών σε άγριο οδόστρωμα.
    • Το πρόβλημα εντοπίστηκε στην ανάγκη λίπανσης του κοντέρ, εκεί όπου μπαίνει η ντίζα – κάτι που, όπως διαβάσαμε, είναι σύνηθες σε κρύο καιρό.
  • Κατά τη δεύτερη βόλτα, εμφανίστηκε ένα νέο πρόβλημα: ένας ενοχλητικός τριγμός ιδιαίτερα έντονος όταν περνούσα πάνω από ανωμαλίες.
    • Σε δοκιμή που τις έκανε ο Γιώργος διαπίστωσε ότι ο θόρυβος δεν ακούγεται αν είσαι όρθιος και δεν κάθεσαι στην σέλα! 
    • Με λίπανση στις επάνω βίδες του υποπλαισίου, το πρόβλημα λύθηκε προσωρινά,  θα χρειαστεί παρακολούθηση και επίλυση. 

Παρόλο που είναι βιτσιόζα, η “Στρουμπουλή” είναι και ευαισθητούλα. Και το θέλει το λιπαντικό της, αλλιώς αρχίζει να τρίζει και να διαμαρτύρεται σαν ανικανοποίητη ερωμένη…


Αδυναμίες που έχω εντοπίσει μέχρι στιγμής

  • Χωρητικότητα ρεζερβουάρ: Παρόλο που έχει 24 λίτρα, μόνο τα 20 είναι αξιοποιήσιμα, λόγω έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών του ρεζερβουαρ.  Υπάρχουν διάφορες DIY επεμβάσεις ώστε να μπορεσεις να χρησιμοποιήσεις αλλα περίπου 3 λίτρα, αλλά αν η αυτονομία δεν φτάνει, τότε το ρεζερβουάρ (30 λίτρα) απο το r1150gs adventure είναι μονόδρομος
  • Φωτισμός: Η μονόφθαλμη όψη της δεν είναι μόνο αισθητικό θέμα, αλλά και πρακτικό. Το μοναδικό της φανάρι δεν φωτίζει ικανοποιητικά τον δρόμο τη νύχτα, κάνοντας τη νυχτερινή οδήγηση μια εμπειρία τύπου “πήγαινε προς το φως”, αλλά με την ελπίδα ότι δεν θα είναι το τελευταίο σου ταξίδι.
    Θα χρειαστεί επέμβαση με αλλαγή της καλωδίωσης καθώς επίσης και το να αλλάξεις το μονό τετράγωνο οφθαλμό (προβολέα) με 1 διπλό με τσακίρικο βλέμμα.
  • Αναρτήσεις: Αν και η “Στρουμπουλή” είναι σταθερή, οι αναρτήσεις της έχουν δείξει σημάδια κόπωσης, κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα σε δρόμους με ανωμαλίες.
  • Λειτουργία κινητήρα: Σε δοκιμή που έκανα το r1100gs του Γιώργου διαπίστωσα οτι το μεγάλο μοτέρ έχει καλύτερη λειτουργία που σημαίνει ότι είτε το δικό μου δεν λειτουργεί σωστά είτε όλα αυτά που ακούγονταν και διάβαζα περί καλύτερης λειτουργίας του μικρού 850 μοτέρ δεν ήταν αλήθειες …
  • Το βάρος: Δεν υπάρχει κάτι να κάνεις για αυτό πέρα από το να το συνηθίσεις.

Αρχική Σύγκριση με Moto Guzzi V85TT

Στον αυτοκινητόδρομο, το R850GS είναι πιο σταθερό και οικονομικό, με κατανάλωση 6-6,5 λτ/100χλμ, ενώ το Guzzi καταναλώνει 8-9 λτ. 

Οσον αφορα τους επαρχιακούς εκεί το Guzzi παίρνει το αίμα του πίσω όσον αφορά την κατανάλωση μιας και το να δείς 4 λιτρα στα 100 είναι κάτι πολύ εύκολο αν δεν το κυνηγάς καθώς και στην αίσθηση του βάρους στατικά (είναι κάμποσα κιλά ελαφρύτερο το Guzzi) αλλά έχει πιο ψηλό κέντρο βάρους και εν κινήση μπορώ να πώ ότι το r850gs έχει ελαφρύτερη αίσθηση, επίσης η στρουμπουλή σου εμπνέει μεγαλύτερη σιγουριά και εμπιστοσύνη στις στροφές, και το βασικότερο δεν χτυπάει πυράκια οταν ζεσταθεί σε αντίθεση με το Guzzi.


Η σχέση μας μέχρι στιγμής

Παρόλο που είναι Βαυαρή στην καταγωγή, η “Στρουμπουλή” και στο μυαλό σου έρχονται εικόνες από δερμάτινα κόκκινα εσώρουχα και μαστίγια, η αλήθεια είναι πως δεν έχει καμία σχέση με αυτά. Περισσότερο μοιάζει με μια Αγγλίδα ανέραστη αριστοκράτισσα, που τα κάνει όλα με το savoir vivre, κρατώντας τις αποστάσεις της. Ο ήχος από το μοτέρ ή την εξάτμιση δεν σε πορώνει, αλλά ούτε σε κουράζει στα μεγάλα ταξίδια. Είναι άνετη, ξεκούραστη, αλλά ακόμα… “δεν έχουμε ταιριάξει”. Δεν έχουμε φτάσει στο σημείο που η σχέση μας θα γίνει απόλυτη, που θα νιώθω ότι είναι φτιαγμένη για εμένα.

Αν και ντύνεται στα κόκκινα και δείχνει έτοιμη για πάθη και περιπέτειες, στην πραγματικότητα παραμένει ψυχρή και συγκρατημένη. Σαν να περιμένει τον σωστό χορευτή για να αφεθεί στον ρυθμό του δρόμου…

Ίσως με τον καιρό, όταν την καταλάβω καλύτερα και εκείνη προσαρμοστεί στα δικά μου χέρια, να αλλάξουν τα πράγματα. Ίσως η ψυχρή αριστοκράτισσα να αρχίσει να λυγίζει…

Συνεχίζεται… (Επόμενο επεισόδιο: οι πρώτες επισκευές και αναβαθμίσεις).

Το στρώσιμο του Royal Enfield Himalayan 450 (μέρος πρώτο συνοδεία με ένα  BMW XR 1000)

Κυριακή 16 Ιουνίου 2024

Όλα κάπως ξεκινούν έτσι και αυτή η βόλτα κανονίστηκε σε μια συνάντηση μοτοσυκλετιστών, ο Κώστας (XRmaniac) μου πρότεινε να πάμε μια “φωτογραφική” βόλτα, εννοείται ότι συμφώνησα αμέσως …

Ξεκινήσαμε την Κυριακή χωρίς να έχουμε βγάλει συγκεκριμένη διαδρομή αυτό που είχαμε πει είναι ότι θα πάμε προς ορεινή Ναυπακτία – Ευρυτανία.

Η συνάντηση έγινε στο γνωστό περίπτερο – Σταθμός 14 στον Σκαραμαγκά και από εκεί κατευθυνθήκαμε προς Θήβα μέσω της παλιάς εθνικής …

Ο ρυθμός μας ήταν χαλαρός μιας και το Himalayan ήταν ακόμα στο στρώσιμο …

Λίγο πρίν τις Ερυθρές σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και ρώτησα τον Κώστα αν θέλει να το δοκιμάσει και σύντομα ο Κώστας είναι μπροστά με το Himalayan και εγώ από πίσω του με το XR

Πρώτες εντυπώσεις από το BMW είναι ότι η σέλα του είναι πολύ άνετη, το μοτέρ του δυνατό και ελαστικό, τα φρένα του δυνατά  και οι αναρτήσεις σχετικά σφιχτές …

Δείχνει να είναι ένα μηχανάκι που μπορεί να καταπιεί μεγάλες αποστάσεις σε σύντομα χρονικά διαστήματα.

Θέλει προσοχή γιατί οι στροφές και τα εμπόδια έρχονται πολύ γρήγορα ….

Θέλει σύνεση …

Μου άρεσε αν και ποτέ δεν θα σκεφτόμουν την απόκτηση του …

Πάντως για αυτούς που μπορούν να το κουμαντάρουν είναι μια καλή ταξιδιωτική επιλογή …

Με μια σύντομη στάση για τσιγάρο για τον Κώστα και πριν το καταλάβουμε έχουμε φτάσει Ιτέα όπου κάνουμε στάση για ανεφοδιασμό των μηχανών και να πιούμε ένα καφέ εμείς …

Η διαδρομή μέχρι την Ιτέα ήταν λίγο αγχωτική λόγω του XR δεν μπορώ να πώ ότι την απόλαυσα ιδιαίτερα, αλλά σίγουρα ήταν μια καλή εμπειρία …

Το να πιάσεις τριψήφιες ταχύτητες που ξεκινούν από 2 είναι πανεύκολο και έρχεται πολύ γρήγορα και χωρίς να το καταλάβεις η να προβληματιστείς μέχρι να δεις το κοντέρ …

Καφεδάκι λοιπόν και κουβεντούλα στην Ιτέα για καμία ώρα σχεδόν και στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς Γαλαξίδι και λίγο πριν φτάσουμε ανεβήκαμε προς Πεντεόρια όπου ο Κώστας ξεσάλωσε το XR ακούγονταν παντού στην γύρω περιοχή ….

Επόμενη στάση στο φράγμα του Μόρνου όπου μας έκανε αρνητική εντύπωση η πολύ χαμηλή στάθμη του νερού …

Περάσαμε το Ρέρεσι την Λιμνίτσα και φτάνοντας στην Άνω Χώρα κάναμε ένα λάθος και κατευθυνθήκαμε προς Ελατού και από εκεί στην Τερψιθέα όπου κάναμε στάση για να ξεκουραστούμε λίγο και να δούμε και λίγο την διαδρομή …

Τελικά επιστρέψαμε προς Άνω Χώρα και επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά η παράδοση του να χαθούμε και να κάνουμε και κάνα κύκλο …

Συνεχίζουμε προς Αμπελακιώτισσα, Περδικόβρυση όπου είδαμε ότι και στο φράγμα του Ευήνου η στάθμη του νερού ήταν πολύ χαμηλή …

Στην συνέχεια περάσαμε από Κλεπά, Αράχοβα και σταματήσαμε στην Δομνίστα για φαγητό μιας και είχε περάσει λίγο η ώρα και τα στομάχια μας είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται …

 Ο δρόμος σε κάποια σημεία ήταν σχετικά καλός και σε κάποια αλλά απλά ανύπαρκτος ….

Βέβαια δεν προβληματιστήκαμε κάπου μίας και τα χωμάτινα κομμάτια ήταν βατά από οποιαδήποτε μηχανή …

Αφού ξεκουραστήκαμε και χορτάσαμε την πείνα και την δίψα μας στην Δομνίστα, αποφασίσαμε να πάμε προς Προυσό, θέλαμε να περάσουμε και από τα Φιδάκια αλλά δεν μας έπαιρνε η ώρα …

Αφεθήκαμε στην όρεξη των google maps να μας κατευθύνει προς τα εκεί γνωρίζοντας ότι σίγουρα θα έχουμε “easter eggs”, περάσαμε απο το Κρίκελλο την Ανιάδα, συναντήσαμε ενα κοπάδι απο αιγοπρόβατα όπου τα τσοπανάσκλυλα ήθελαν να πιάσουν φιλίες και να παραβγούμε στο τρέξιμο, αυτά τα καταπληκτικά ζωάκια μην δουν ξένο αμέσως να του δείξουν πόσο φιλόξενα είναι και να τον συνοδεύσουν για κάποια απόσταση για να βεβαιωθούν οτι δεν θα χαθεί …

Ευτυχώς δεν είχαμε παρατράγουδα και πιο γρήγορος αποδείχθηκα και δεν χάθηκα το ίδιο και ο Κώστας αν και τα είχα τραβήξει όλα πάνω μου …

Ενδιάμεσα σταματούσαμε και για καμιά φωτογραφία και φτάνοντας στο Κλαυσί μας πέρασε μέσα από κάτι σοκάκια και κάτι δρομάκια και μας έβγαλε στον δρόμο από Καρπενήσι προς Προυσό …

Ο Κώστας είχε μια ανησυχία σχετικά με το αν θα του φτάσει η βενζίνη, το Himalayan από την άλλη είναι πάρα πολύ φιδολό σε αυτές τις συνθήκες …

Πηγαίνοντας πάρα πολύ χαλαρά φτάσαμε στο Θέρμο αφού περάσαμε από Λαμπίρη και κάναμε και μια στάση στην Καλλιθέα όπου ανεφοδιάσαμε τα αγέρωχα άτια μας και με την ευκαιρία λάδωσα λίγο και την αλυσίδα του Enfield.

Αν θυμάμαι καλά το Enfield πήρε 8,5 λίτρα ενώ το BMW 15.5 για την ίδια διαδρομή ….

Τα πολλά άλογα θέλουν τάισμα …

Φτάνουμε στην πλατεία του Θερμού αφου πρώτα κάνουμε μια στάση για φωτογραφίες στο μνημείο πεσόντων αεροπόρων …

Στην πλατεία του Θερμού κάτσαμε για το τελευταία στάση της βόλτας και για να πιούμε ένα καφεδάκι και να ξεκουραστούμε λίγο πριν ξεκινήσουμε την επιστροφή μας …

Μας είχε πιάσει και το βράδυ πλέον …

Στην συνέχεια ο Κώστας μας οδήγησε από το Θέρμο στην Ναύπακτο  αφού περάσαμε και από την γέφυρα Μπάνια …

Το XR έχει πιο δυνατά φώτα και μου είναι πιο εύκολο να τον ακολουθώ είχε αρχίσει και η κούραση να μαζεύεται …

Φτάνουμε Ναύπακτο, περνάμε την γέφυρα του Ριου-Αντιρίου και από εκεί πιάνουμε την εθνική οδό και χωρίς άλλη στάση φτάσαμε στην Αθήνα και αφού χαιρετιστήκαμε ο καθένας κατευθύνθηκε προς τα σπίτι του,  ο Κώστας βέβαια έκανε άλλη μια στάση για να πλύνει την κούκλα του πρώτα …

Το Himalayan βρίσκεται στο στοιχείο του σε επαρχιακούς και ορεινούς δρόμους όποια και αν είναι η κατάσταση τους η αν δεν υπάρχουν καν …

Τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης δείχνουν να είναι αρκετά καλά και δεν προβληματίζουν κάπου…

Η κατανάλωση του απλά δεν παίζεται …

Το μοτέρ του είναι ζωντανό αφού ξεπεράσεις τις 3000 στροφές …

Στην εθνική ταξιδεύει με 120 χωρίς να ζορίζεται ενώ μπορεί να κρατήσει και υψηλότερες ταχύτητες χωρίς εμφανές πρόβλημα …

Αν ήταν λίγο πιο άνετη η σέλα του …

Θα καταντήσουμε φακίριδες στο τέλος …

Σε γενικές γραμμές παίρνεις ένα πολύ καλοστημένο σύνολο σε πάρα πολύ καλή τιμή .

Ένα μηχανάκι να ξεκινήσεις την επόμενη μέρα τον γύρο του κόσμου …

Για τον Κώστα τι να πώ, καταπληκτικός Άνθρωπος, παλιός μοτοσυκλετιστής, φωτογράφος και ταξιδευτής …

Έλαμπε κάθε φορά όταν σταματάγαμε και μιλούσε με την οικογένεια του (γιορτή του πατέρα)…

Ήταν τιμή μου που μοιραστήκαμε αυτό το οδοιπορικό …

Περιπέτεια στον Δρόμο του Μεταξιού στην Τουρκία (10η ημέρα, τελευταία)

Δέκατη ημέρα ταξιδιού (Τετάρτη 23 Αυγούστου 2023)

Χιλιόμετρα που διανύσαμε 1113.

Με το πρώτο χτύπημα από το ξυπνητήρι πεταχτήκαμε και με γρήγορες κινήσεις ετοιμαστήκαμε και κατεβήκαμε για πρωινό …

Η σημερινή ημέρα προμηνύονταν ότι θα ήταν πολύ μεγάλη, συζητήσαμε το πλάνο κατά την διάρκεια του πρωινού, επικοινωνήσαμε με την σύζυγο για να δούμε αν είναι ανοιχτός ο δρόμος και αφού επικοινώνησε με τις αρχές μας ενημέρωσε ότι για την ώρα είναι ανοιχτός αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει …

Φορτώνουμε την μηχανή κάνουμε check out και 9 παρά είμαστε στον δρόμο και κατευθηνόμαστε προς τα σύνορα, τα συναισθήματα ανάμικτα απο την μία χαρά που γυρνάμε πίσω στους αγαπημένους μας απο την άλλη λύπη που το ταξίδι τελειώνει …

Φθάνουμε στα σύνορα και μας ενημερώνουν να έχουμε υπομονή γιατί με τις φωτιές τα πράγματα είναι δύσκολα …

Μπήκαμε Ελλάδα πιάνουμε την Εγνατία και λίγο πριν φτάσουμε στην Αλεξανδρούπολη η αστυνομία μας στέλνει όλους στην πόλη μιας και ο δρόμος είχε κλείσει από την φωτιά …

Μην έχοντας τι να κάνουμε καθόμαστε με τους υπόλοιπους στην έξοδο προς την Εγνατία και περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει …

Κανένας δεν μπορεί να μας πει ποτέ και άν θα ανοίξει ο δρόμος και η παλιά εθνική οδός είναι κλειστή λόγω της φωτιάς οπότε δεν υπάρχει γνωστός τρόπος να συνεχίσουμε …

Μετά από κάνα 2ωρο πεινάσαμε και μιας και είχε μεσημεριάσει για τα καλά πήγαμε στην Αλεξανδρούπολη όπου σταματήσαμε σε ένα σουβλατζίδικο και χορτάσαμε την πείνα μας …

Εκεί συναντήσαμε έναν Ιταλό μοτοσικλετιστή που είχαμε γνωριστεί όταν μπαίναμε στην Τουρκία σε έξαλλη κατάσταση …

Είχε σταματήσει σε ένα καφέ περιμένοντας να ανοίξει ο δρόμος και ξέχασε όλα τα έγραφα του πάνω στην μηχανή και κάποιος του τα βούτηξε …

Είχε πάει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και ζητούσε να του εκδώσουν νέα ταξιδιωτικά έγραφα λες και ήταν στην Ιταλία …

Με τα πολλά του εξηγήσαμε ότι δεν μπορούν οι Ελληνικές αρχές να του εκδώσουν νέα ταξιδιωτικά έγραφα και ότι θα έπρεπε να απευθυνθεί στο Ιταλικό προξενείο …

Αφού δεν μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε με κάποιο τρόπο τον χαιρετίσαμε και επιστρέψαμε να περιμένουμε πότε θα ανοίξει ο δρόμος …

Υπήρχε κόσμος που ήθελε να φτάσει Ηγουμενίτσα να προλάβει καράβι άλλοι που ήθελαν να πάνε Καβάλα στο Αεροδρόμιο ένας χαμός …

Από ότι κατάλαβα κανένας δεν ήθελε να πάρει την ευθύνη να ανοίξει τον δρόμο, κάποια στιγμή 2 αστυνομικοί έκαναν την διαδρομή για να δουν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος από φωτιά και μόλις επέστρεψαν μετά από λίγο μας επέτρεψαν να συνεχίσουμε τον δρόμο μας, 4 ώρες περιμέναμε …

Η φωτιά είχε περάσει πάνω από τον δρόμο, είδαμε ξένους πυροσβέστες να κάθονται στην άκρη του δρόμου να προσπαθούν να πάρουν μια ανάσα μετά την μάχη που έδωσαν με τις φλόγες ..

Η άσφαλτος κάπνιζε ακόμα όταν περνάγαμε, είδαμε καμμένα φορτηγά, καπνοί παντού και στα βουνά τριγύρω διάσπαρτες εστίες.

Δεν έχω ξαναδεί τόσο μεγάλη καταστροφή !!!

Οδηγούσαμε στα καμμένα για πολύ ώρα ….

Φτάνοντας στην Καβάλα μπαίνουμε μέσα στην πόλη για να βρούμε βενζινάδικο να ξεδιψάσουμε το διψασμένο μας άτι, έχει να πιει Ελληνική βενζίνη αρκετό καιρό, έδειξε να προτιμά την Τούρκικη μιας και έβγαζε κατα μέσο όρο 50-70 χλμ παραπάνω μέχρι την ρεζέρβα …

Συνεχίζουμε μιας και έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας και τα χιλιόμετρα δείχνουν ατελείωτα …

Το κακόμοιρο το Himalayan τέρμα γκάζι πασχίζει να κρατήσει τα 120 χλμ στο κοντέρ …

Οι ώρες δείχνουν να περνούν πιο γρήγορα από ότι τα χιλιόμετρα !!!

Φτάνουμε Θεσσαλονίκη, ούτε σκέψη να μπούμε μέσα ….

Συνεχίζουμε από τον περιφερειακό και στα πρώτα ΣΕΑ σταματάμε για ανεφοδιασμό, η ώρα είναι 22:30 περίπου ο σταθμός είναι άδειος, αφήνω την μικρή στο μηχανάκι και πάω και παίρνω 2 σάντουιτς και 2 αναψυκτικά και καθόμαστε δίπλα από το μηχανάκι και τα μοιραζόμαστε με τα αδέσποτα σκυλιά που είχαν έρθει να μας κάνουν παρέα …

Συνεχίζουμε και η κούραση έχει αρχίσει να δείχνει τα σημάδια της …

Σταματάγαμε άν όχι σε κάθε ΣΕΑ σε κάθε δεύτερο συμπληρώναμε καύσιμα κοιτάμε τα λάδια και πίναμε καφέ και που και που και κάνα redbull …

Το Himalayan χρειάστηκε 350 ml συμπλήρωμα λάδι για σχεδόν 4000 χλμ …

Τεσσερις παρά φτάνουμε έξω από το σπίτι, αφού πρώτα είδαμε τις φωτιές στην Πάρνηθα να καίνε …

Ξεφορτώνουμε το μηχανάκι το παρκάρουμε και σερνόμαστε και πέφτουμε ξεροί για ύπνο …

Ήταν ένα πολύ όμορφο ταξίδι, ζήσαμε πρωτόγνωρες εμπειρίες μαζί, κουραστήκαμε, πονέσαμε, εξαντληθήκαμε, συζητήσαμε, γελάσαμε πολύ, ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανά πλησιάσουμε ό ένας τον άλλο μετά την απομάκρυνση της εφηβείας και να ξεκινήσουμε ένα καινούριο κεφάλαιο στην σχέση μας,…

Το ταξίδι και αυτά που ζήσαμε μας έφεραν πιο κοντά και δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν μια ζωή ….

Η διαδρομή στο Polarsteps

Προβολή της διαδρομής στο Polarsteps

Περιπέτεια στον Δρόμο του Μεταξιού στην Τουρκία (9η ημέρα )

Ένατη ημέρα ταξιδιού (Τρίτη 22 Αυγούστου 2023)

Χιλιόμετρα που περπατήσαμε 12.

Σήμερα είχε πρωινό πρωινό ξύπνημα, φάγαμε το πρωινό μας και στις 08:30 ήμασταν έξω από την Αγιά Σοφιά.

Πήραμε μια μαντήλα από ένα περίπτερο και ο περιπτεράς την φόρεσε στην Μαρία για να δούμε πως την φοράνε, μιας και πλέον δεν είναι μουσείο αλλά ναός οι γυναίκες πρέπει να φοράνε μαντήλα για να μπούν μέσα.

Ο κόσμος που περίμενε ήταν ελάχιστος και μπήκαμε κατευθείαν μέσα …

Οι αλλαγές σχετικά με το πριν που ήταν μουσείο είναι άμεσα εμφανείς, με το που μπείς βγάζεις τα παπούτσια σου και τα περίτεχνα μωσαϊκά έχουν καλυφθεί από μοκέτα, επίσης οι χριστιανικές τοιχογραφίες έχουν καλυφθεί με υφάσματα ….

Ένα δέος σε πιάνει στην Αγιά Σοφιά όχι μόνο λόγω της ιστορίας της για εμάς τους Έλληνες αλλά και για το μέγεθος της, τίποτα δεν σε προϊδεάζει για αυτό παρόλο που φαίνεται μεγάλη εξωτερικά με το που μπείς και δεις τον τρούλο να αιωρείται μαγεύεσαι ….

Βγήκαμε όταν είχαν αρχίσει να καταφθάνουν οι ορδές από τους τουρίστες (σαν και εμάς) και η ουρά από έξω ήταν τεράστια και σήμερα …

Κατευθυνθηκαμε προς το υδραγωγείο του Ιουστινιανού και ευτυχώς πάλι είχαμε προλάβει τον πολύ κόσμο μιας και μπήκαμε άμεσα μέσα.

Άλλος ένας μαγευτικός χώρος, είναι πολύ ενδιαφέρον ότι παρόλο που είχε σχεδιαστεί για να είναι γεμάτος νερό είχαν δώσει πολύ προσοχή και στο να είναι και όμορφος …

Στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε στο μεγάλο παζάρι και αφεθήκαμε να χαθούμε στους διαδρόμους του …

Μία στάση για ένα ζεστό τσάι για εμένα και ένα παγωμένο για την Μαρία ήταν ότι έπρεπε για να πάρουμε δυνάμεις και να ξεκουραστούμε λίγο …

Αφού περιπλανηθήκαμε αρκετά μέσα στο παζάρι και έξω από αυτό ξεκινήσαμε την επιστροφή μας προς το ξενοδοχείο αφού πρώτα κάναμε άλλη μια στάση έξω από την Αγιά Σοφιά για το μεσημεριανό μας κουλούρι …

Το μεσημέρι μας βρήκε να ξεκουραζόμαστε στο ξενοδοχείο κάτω από την δροσιά του κλιματισμού …

Αφού ξυπνήσαμε το απόγευμα ξεκινήσαμε πάλι για την γέφυρα του Γαλατά για να φάμε πάλι λουκουμάδες και με την ευκαιρία επισκεφτήκαμε και το Αιγιπτιακό παζάρι που είναι κοντά.

Η νύχτα μας βρίσκει και πάλι στην ταβέρνα που είχαμε κάτσει και την πρώτη μας μέρα στην Πόλη και αφού χορτάσαμε τα στομάχια μας που είχαν αρχίσει τις διαμαρτυρίες κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο όπου είχαμε να ετοιμάσουμε και να μαζέψουμε τα πράγματα μας για την επιστροφή μας στην Ελλάδα την επόμενη μέρα …

Η διαδρομή στο Polarsteps

Προβολή της διαδρομής στο Polarsteps

Περιπέτεια στον Δρόμο του Μεταξιού στην Τουρκία (8η ημέρα )

Όγδοη ημέρα ταξιδιού (Δευτέρα 21 Αυγούστου 2023)

Χιλιόμετρα που περπατήσαμε 18,2.

Χαλαρό πρωινό ξύπνημα, και μετά από λίγο χουζούρι κατεβήκαμε για ένα πλούσιο πρωινό …

Αφού φάγαμε το πρωινό μας ήπιαμε και τον καφέ μας ανεβήκαμε στο δωμάτιο και ετοιμαστήκαμε για την πρωινή εξόρμηση στα αξιοθέατα της Πόλης …

Ξεκινάμε την βόλτα μας και μετά από ένα σύντομο περίπατο κατά τις 09:30 είχαμε φτάσει έξω από την Αγία Σοφία και η ουρά για να μπείς μέσα ήταν τεράστια δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένουμε τόση ώρα στον ήλιο για να μπούμε μέσα …

Μας πήρε λίγη ώρα να συνδέσουμε τα γεγονότα, οι διάφορες εταιρίες που έχουν πακέτα ξενάγησης μαζεύουν τον κόσμο κατά τις 09:00 και ο πρώτος σταθμός είναι η Αγία Σοφία, οπότε αν θες να μπείς πρέπει να πας πριν από αυτούς …

Αφήνουμε πίσω μας την Αγιά Σοφιά και πάμε να δούμε το υδραγωγείο του Ιουστινιανού μία από τα ίδια και εκεί …

Συνεχίζουμε για την επόμενη στάση στο Τοπ Κάπι Σαράι και ευτυχώς σταθήκαμε τυχεροί μιας και οι ορδές των τουριστών δεν είχαν φτάσει ακόμα εκεί ….

Βέβαια και εκεί δεν έλειψαν οι καθυστερήσεις μιας και μπροστά μας ήταν δύο κοπέλες που προσπαθούσαν να βγάλουν εισιτήριο από τον αυτόματο πωλητή …

Πρέπει να δοκίμασαν τουλάχιστον 10 φορές για να τα καταφέρουν και κάπως έτσι βγαίνουν τα ανέκδοτα …

Αφού βγάλαμε τα εισιτήρια μας περιηγηθήκαμε μέσα στο παλάτι για αρκετές ώρες καθώς και στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης που βρίσκεται μέσα στον χώρο και λειτουργεί ώς μουσείο …

Περάσαμε κάμποσες ώρες, είδαμε όσα μπορούσαμε να δούμε, όχι όλα γιατί η κούραση και η ζέστη είχε αρχίσει να μας καταβάλει και ο κόσμος είχε αρχίσει να συρρέει …

Κατευθυνθήκαμε στην έξοδο και από εκεί στο διπλανό πάρκο για αναζήτησή λίγου ίσκιου και ενός χώρου να κάτσουμε και να ξεκουραστούμε λίγο …

Αφού πήραμε κάποιες ανάσες και δροσιστήκαμε με παγωμένο νερό ξεκινήσαμε την επιστροφή μας προς το ξενοδοχείο …

Περάσαμε πάλι από την Αγιά Σοφιά αλλά η ουρά ήταν ακόμα μεγάλη …

Τόσο το πρωί όσο και το μεσημέρι ήταν να λυπάσαι όλο αυτόν τον κόσμο που περίμενε υπομονετικά μέσα στον ήλιο για να μπεί …

Τις ώρες της προσευχής σταμάταγαν την ουρά από τους τουρίστες και έμπαιναν οι πιστοί για να προσευχηθούν μιας και πλέον δεν είναι μουσείο αλλά Μουσουλμανικό τέμενος ….

Καθήσαμε σε ένα ίσκιο, πήραμε 2 παγωμένα νερά από ένα πλανόδιο πωλητή καθώς και 2 κουλούρια που έμοιαζαν σαν τα δικά μας της “Θεσσαλονίκης” αλλά λίγο πιο μπαμπάτσικα με cream cheese τα οποία αποδείχτηκαν αρκετά χορταστικά μιας και αυτά ήταν το μεσημέριανο μας .

Αφού φάγαμε το λιτό μεσημεριανό μας κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο και μετά από ένα μπανάκι πέσαμε ξεροί για ύπνο …

Το απόγευμα αφού ήπια ένα καφέ στην ταράτσα του ξενοδοχείου κατευθυνθήκαμε προς την γέφυρα του Γαλατά η οποία δεν ήταν και ιδιαίτερα κοντά …

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις μια πόλη από το να την περπατήσεις …

Αφού κάναμε την βόλτα μας στην γέφυρα και αφού είδαμε τους ψαράδες να πιάνουν και να πετούν ψάρια στον αέρα για να τα πιάσουν οι γλάροι ξεκινήσαμε την επιστροφή μας …

Πρώτα όμως κέρασαμε τους εαυτούς μας λουκουμάδες και λίγο αργότερα από ένα κεμπάπ (το οποίο δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα πιο φθηνό από το χθεσινό φαγητό στην ταβέρνα)

Αφού φάγαμε επιστρέψαμε μετά από τον βραδινό πλέον περίπατο μας στο ξενοδοχείο όπου πέσαμε ξεροί για ύπνο μετά από τόσο περπάτημα …

Είχαμε αποφασίσει να ξεκινήσουμε πιο νωρίς την επόμενη ημέρα για να μπορέσουμε να δούμε την Αγιά Σοφιά …

Αφεθήκαμε στην αγκαλιά του Μορφέα και τα άνετα στρώματα των κρεβατιών μας ανέλαβαν να μας ξεκουράσουν …

Η διαδρομή στο Polarsteps

Προβολή της διαδρομής στο Polarsteps

Περιπέτεια στον Δρόμο του Μεταξιού στην Τουρκία (7η ημέρα )

Έβδομη ημέρα ταξιδιού (Κυριακή 20 Αυγούστου 2023)

Χιλιόμετρα που διανύσαμε 735.

Το ξυπνητήρι χτυπά και μετά από ελάχιστες ώρες ύπνου σηκώνομαι πρώτος εγώ, φτιάχνω ένα καφέ και βγαίνω έξω στην βεράντα να τον απολαύσω και να ξυπνήσω ταυτόχρονα, το ρολόι δείχνει 4 και κάτι το πρωί !!!

Αφού έχω πιει μερικές τζούρες καφέ που έχουν βοηθήσει τα μέγιστα ώστε να ανοίξουν τα μάτια, το μυαλό να αρχίσει να παίρνει στροφές και να υπάρχει ένας υποτυπώδης συγχρονισμός κινήσεων ξυπνάω την μικρή και αφού τρώμε για πρωινό μερικά μπισκότα για άλλη μια φορά, ξεκινάμε να μαζεύουμε τα πράγματα μας …

 Έχουμε φορτώσει το πιστό μας άτι, έχουμε παραδώσει τα κλειδιά  και το ρολόι δείχνει 05:29, πατάμε μίζα και ξεκινάμε …

Πρώτη στάση το ύψωμα πάνω από την πόλη ώστε να δούμε για μια τελευταία φορά τα αερόστατα και την ανατολή του ήλιου στην Καππαδοκία …

Έχει αρκετό κόσμο που έχει κάνει το ίδιο, κάποιοι έχουν κάτσει όλο το βράδυ εκεί ώστε να πιάσουν μια καλή θέση …

Το θέαμα μαγευτικό! Καθίσαμε και το απολαύσαμε …

Επί της ουσίας σήμερα ξεκίναγε το ταξίδι της επιστροφής,  σύντομη στάση στο Νεβσεχίρ για ανεφοδιασμό του Himalayan…

Στάσεις μόνο για ανεφοδιασμό και για να ξεμουδιάσουμε,  που και πού τρώμε και κάποιο σνακ που θα μας δώσει λίγο ενέργεια …

Τα αποτελέσματα του λιγοστού ύπνου της προηγούμενης νύχτας αρχίζουν να κάνουν την εμφάνιση τους όσο περνούν οι ώρες, ειδικά η μικρή είναι χώμα …

Σφίγγουμε τα δόντια και προχωράμε …

Οι ώρες μαζί με τα χιλιόμετρα περνούν, άλλες αργά και βασανιστικά και άλλες πιο γρήγορα ή έτσι το αισθανόμαστε …

Περνάμε από έρημα και αχανή τοπία μέχρι να φτάσουμε στην Άγκυρα και τους ουρανοξύστες της και στην συνέχεια αρχίζει ή άνοδος στις Ποντιακές Άλπεις όπου το ερημικό τοπίο δίνει την θέση του σε καταπράσινα βουνά …

Η μία ανηφόρα διαδέχεται την άλλη και αυτό συνεχίζεται για πολύ ώρα, το Himalayan τέρμα γκάζι να δίνει ότι έχει και δεν έχει και να κρατάει μια σταθερή ταχύτητα 90 κάτι …

Με αυτήν την ταχύτητα δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να προσπεράσουμε οποιοδήποτε φορτηγό η λεωφορείο συναντάμε και την πλειονότητα των αυτοκινήτων  …

Κάποια στιγμή τελειώνουν οι ανηφόρες και αρχίζει η κάθοδος, εκεί ποιος μας πιάνει !!!

Τα χιλιόμετρα περνούν κάτω από τις ρόδες μας πιο εύκολα και σχετικά πιο γρήγορα ….

Μετά από αρκετές ώρες που μας φανήκαν αιώνες  καταφέρνουμε και φτάνουμε στην Κωνσταντινούπολη, ήμαστε και οι δύο κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι που φτάσαμε στον προορισμό μας.

Είναι μέσα στο καταμεσήμερο και πρέπει πρώτα να διασχίσουμε την ανατολική πλευρά της να περάσουμε κάτω από τον Βόσπορο μέσα από το τούνελ και στην συνέχεια να χαθούμε στα στενά πίσω από την Αγία Σοφία ψάχνοντας να βρούμε το ξενοδοχείο μας …

Τα καταφέραμε μετά από αρκετούς κύκλους μιας και το tomtom gps όσο και το google maps μας καθοδηγούσαν στην πίσω πλευρά του ξενοδοχείου που δεν είχε ούτε είσοδο ούτε ταμπέλα …

Μετά από κάποιους κύκλους τυχαία περάσαμε μπροστά του και το είδαμε …

Σταματάμε μπροστά στην είσοδο όπου ο πορτιέρης μας υπέδειξε που να αφήσουμε το μηχανάκι μας …

Αφήνουμε το μηχανάκι με τα πράγματα μας να τα προσέχει ο πορτιέρης και μπαίνουμε μέσα στο ξενοδοχείο για να κάνουμε τσεκ ιν αλλά και για να δροσιστούμε …

Κατά το τσεκ ιν μας έδωσαν αρκετές πληροφορίες για το τι να δούμε και πότε και αν θέλουμε να κλείσουμε με κάποιο τουριστικό οδηγό …

Αφού αρνηθήκαμε ευγενικά επιστρέψαμε στην μηχανή μας που μας περίμενε καρτερικά για να την ξεφορτώσουμε …

Το αφήσαμε παρκαρισμένο δίπλα από την είσοδο και ανεβήκαμε με όλα τα μπαγκάζια μας στο δωμάτιο …

Μετά από ένα ντουζάκι πέσαμε για ύπνο και ξεραθήκαμε για αρκετές ώρες …

Ξυπνήσαμε περισσότερο από τον θόρυβο που έκαναν τα στομάχια μας από την πείνα μιας και δεν είχαμε φάει σχεδόν τίποτα όλη την ημέρα.

Ντυνόμαστε και κατεβαίνουμε για βόλτα και για αναζήτησή τροφής …

Παίρναμε πολλά μαγαζάκια και χωρίς να το καταλάβουμε φτάνουμε στην Αγία Σοφία και στην συνέχεια επιστρέφουμε πίσω προς το ξενοδοχείο και σταματάμε σε ένα ταβερνάκι …

Το φαγητό ή ήταν καταπληκτικό ή ήμασταν πολύ πεινασμένοι, μιας και το καταβροχθίσαμε με συνοπτικές διαδικασίες …

Στην συνέχεια επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο όπου καταστρώσαμε το πλάνο της επόμενης μέρας και πέσαμε ξεροί σε ένα βαθύ ύπνο που τόσο τον είχαμε ανάγκη ….

Η διαδρομή στο Polarsteps

Προβολή της διαδρομής στο Polarsteps

Royal Enfield Himalayan 450 ένα οικονομικό και συνάμα διασκεδαστικό μηχανάκι

Κλασική βόλτα για να γράψω όμορφα χιλιόμετρα, Μαγούλα, Δερβενοχώρια και απο εκεί έχεις πάρα πολλές επιλογές, επέλεξα να κατευθυνθώ προς Φυλή …

Το τοπίο έχει αλλάξει μετά τις περσυνές πυρκαγίες !!!

Γνώριμα μέρη φαίνονται τελείως ξένα, το μάυρο και το καμμένο έδωσε την θέση του στο πράσινο …

Πιο ψηλά νέες ανεμογεννήτριες σηκώνονται …

Ο ρυθμός ήταν χαλαρός μιας και ακόμα γράφαμε τα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι την πρώτη αλλαγή λαδιών στα 500 χλμ.

Χαλαρός ρυθμός αλλά οχι ιδιαίτερα πιο χαλαρός απο ότι θα πήγαινα συνήθως

Το μοτέρ του σε αυτούς τους ρυθμούς είναι ιδιαίτερα φειδωλό στην κατανάλωση καυσίμου, 2,8 λ/100χλμ έδειξε ο μετρητής του για αυτήν την βόλτα .

Πατήσαμε και χώμα για πρώτη φορά πηγαίνοντας προς το φρούριο της Φυλής, προφανώς θα χρειαστεί μεγαλύτερη βόλτα σε χωματόδρομους για να έχω ολοκληρωμένη άποψη.

Στην άσφαλτο όμως είναι αρκετά διασκεδαστικό παρόλο το χωμάτινο στήσιμο, αυτό σίγουρα δεν το περίμενα …

Έχω πολλά ακόμα να δώ και να ανακαλύψω για αυτό το μηχανάκι αλλά οι πρώτες εντυπώσεις είναι πάρα πολύ καλές …

Πρώτες εντυπώσεις από το Royal Enfield Himalayan 450

Πολλές πρωτιές για την Royal Enfield με το Himalayan 450, υδρόψυξη, ψηφιακό όργανο, tubeless ζάντες (σε ορισμένα μοντέλα), είναι μερικές από αυτές αλλά την πιο σημαντική δεν την διαβάζεις στα τεχνικά χαρακτηριστικά του μοντέλου !!!

Είναι το πρώτο “fun bike” που κατασκέυασε η εταιρία (τουλάχιστον στην νεότερη ιστορία της) !!!

Αυτή η πρωτιά είναι που θα την φέρει σε “ρήξη” με το μέχρι τώρα κοινό της …

Δεν έχει καμία μα καμία σχέση ούτε με το μοντέλο που αντικαθιστά ούτε με οποιοδήποτε άλλο μοντέλο που κατασκευάζει η έχει κατασκευάσει η συγκεκριμένη εταιρία!!!

Μέχρι πρότινος η εταιρία κατασκεύαζε “ρετρό” μηχανές οι οποίες  απέκτησαν φανατικό κοινό.

Η πλειοψηφία τις προτιμούσε για την “χαλαρή” αίσθηση που έβγαζαν καθώς και για την τιμή τους.

Τα τελευταία χρόνια η ποιότητα των μοτοσικλετών που κατασκευάζει η εταιρία έχει αυξηθεί κατακόρυφα, με το κάθε νέο μοντέλο που παρουσιάζεται να είναι καλύτερο από όλα τα προηγούμενα!!!

Αυτό που έχει μένει σταθερό είναι το πάθος τους για τις μοτοσικλέτες το οποίο ενισχύεται και από την κουλτούρα του μοτοσικλετισμου που έχει δημιουργηθεί στην Ινδία.

Τα 2 ερευνητικά κέντρα (ένα στην Αγγλία και ένα στην Ινδία) καθώς και το κέντρο δοκιμών στην Ισπανία έχει αρχίσει να αποδίδει καρπούς από ότι φαίνεται.

Στην παρουσίαση  του μοντέλου βλέπεις ανθρώπους με πάθος να μιλούν για την μοτοσικλέτα που έφτιαξαν ….

Έχοντας το στην κατοχή μου για λίγο περισσότερο από μία εβδομάδα και έχοντας κάνει και το πρώτο σέρβις στα 500χλμ η αρχική εικόνα που έχει σχηματιστεί στο μυαλό μου και ενδυναμώνεται μέρα με την μέρα και χλμ με το χλμ είναι ότι το μόνο κοινό που έχει με το απερχόμενο μοντέλο με το οποίο έχω γράψει 40.000 χλμ είναι το όνομα !!!

Αν και οπτικά μοιάζουν λίγο αυτό που καταλαβαίνεις είναι ότι δεν εξέλιξαν το υπάρχον μοντέλο αλλά δημιούργησαν παράλληλα ένα εξ ολοκλήρου νέο.

Το παλιό μοντέλο το 411 ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές σε νεοεισερχόμενους αναβάτες καθώς και σε αναβάτες “προχωρημένης ηλικίας”.

Ήταν και είναι ένα ήρεμο μηχανάκι που μπορούσε να σε ταξιδέψει μέχρι τα πέρατα του κόσμου φορτωμένο όσο δεν παίρνει αρκεί να το άφηνες να το κάνει στον ρυθμό του …

Ένα γαϊδουράκι, ένας σύντροφος που δεν θα σε πρόδιδε ποτέ, αυτήν την εικόνα σου έδινε !!!

Το νέο στον αντίποδα είναι ένα νεαρό ατίθασο άτι που του αρέσει να καλπάζει …

Κινητήρας:

Το μοτέρ του 450 με την ονομασία “Sherpa” (πήρε το όνομα από τους οδηγούς και αχθοφόρους που οδηγούν και κουβαλούν τα πράγματα των ορειβατών στα Ιμαλάια) δεν έχει την ίδια μεγάλη διαδρομή της μπιέλας όπως το προηγούμενο μοντέλο (διάμετρος 84mm και διαδρομή 81,5mm) και αυτό είναι εμφανές στις πολύ χαμηλές στροφές όπου το παλιό δείχνει να είναι πιο δυνατό (από το ρελαντί έως τις 2500 περίπου), από εκεί και πάνω δεν τίθεται κανένα μέτρο σύγκρισης.

Οι κραδασμοί είναι ελάχιστοι για μονοκύλινδρο μοτέρ και δεν είναι ενοχλητικοί. Πιο πολύ υπάρχουν για να σου θυμίζουν ότι αυτό που καβαλάς είναι ζωντανό …

Η μέγιστη ροπή των 40Νm αποδίδεται στις 5500 στροφές ενώ η μέγιστη υποδύναμη των 40 ίππων στις 8000 στροφές.

  • Στίς 4000 στροφές έχει 80 χλμ στο κοντέρ.
  • Στις 5000 έχει 100.
  • Στις 6500 έχει 130.

Τα κόκκινα ξεκινούν στις 8000 στροφές.

Πλαίσιο:

Το πλαίσιο του είναι στιβαρό χωρίς ελαστικότητες με το μοτέρ να είναι μέρος του.

Είναι καλοζυγισμένο και έχει πάρα πολύ καλή συμπεριφορά.

Το βάρος της μηχανής είναι κατά τι λιγότερο από τα 200 κιλά.

Δείχνουν πολλά στα χαρτιά όπως και σαν αίσθηση όταν πας να το σηκώσεις από το πλαϊνό σταντ λόγω του ότι το μηχανάκι γέρνει αρκετά. (Υποθέτω ότι λόγω του ότι το ίδιο πλαίσιο θα χρησιμοποιηθεί και σε “χαμηλότερα” μηχανάκια για ευκολία κατασκευής και για οικονομία κλίμακας χρησιμοποιούν το ίδιο πλευρικό ορθοστάτη)

Με το που το φέρεις σε όρθια θέση και η μηχανή αρχίζει να γυρνάει τις ρόδες της είτε με εσένα πάνω είτε είσαι στο πλάι το βάρος εξαφανίζεται.

Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το μικτό βάρος της μηχανής είναι στα 394 κιλά που σημαίνει ότι μπορεί να μεταφέρει 200 κιλά φορτίου περίπου, όχι και λίγα για μηχανή 450 κυβικών.

Σύστημα πέδησης:

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του παλιού ήταν μάλλον τα φρένα του κάτι που στο καινούριο το διόρθωσαν και επιτέλους μπορείς να φρενάρεις με ασφάλεια …

Μπροστά έχει ένα δίσκο 320mm με δαγκάνα διπλού εμβόλου ενω πίσω ο δίσκος είναι 270 mm με δαγκάνα μονού εμβόλου.

Το σύστημα πέδησης είναι της Bybre (θυγατρική της Brembo στην Ινδία) ενώ το σύστημα  ABS μπορεί να απενεργοποιηθεί στον πίσω τροχό μόνο.

Αναρτήσεις:

Και οι αναρτήσεις του νέου είναι βελτιωμένες παρόλο που δεν είναι ρυθμιζόμενες έχουν πάρα πολύ καλή λειτουργία τόσο στην άσφαλτο όσο και στο χώμα (αν και η επαφή με τους χωματόδρομους ήταν περιορισμένη) 

Το νιώθεις σφιχτό αλλά χωρίς να κοπανάει και καταπίνει τα πάντα με χαρακτηριστική ευκολία σε αυτό ίσως και να βοηθάει και το μακρύ ψαλίδι που έχει …

Οι διαδρομές της ανάρτησης τόσο μπροστά όσο και πίσω είναι στα 200mm και είναι απο την Showa.

Τροχοί:

Οι τροχοί του είναι  (με σαμπρέλα στο μοντέλο που έχω) 21 ιντσών μπροστά (90/90-21) και 17 πίσω (140/80-17) και τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης είναι αρκετά ικανοποιητικά θα έλεγα χωρίς να με έχουν προβληματίσει κάπου μέχρι στιγμής.

Ηλεκτρικά/ηλεκτρονικά συστήματα:

Το στρογγυλό ψηφιακό πολυόργανο που έχει είναι ευανάγνωστο τόσο την μέρα όσο και την νύχτα και παρέχει αρκετή πληροφορία. (Ακόμα και παραγινωμένοι αναβάτες με πρεσβυωπία δεν θα δυσκολευτούν στην ανάγνωση του).

Στον αντίποδα το μενού του θέλει εξοικείωση αλλά μετά από λίγο το μαθαίνεις είτε διαβάζοντας το εγχειρίδιο χρήσης είτε ανακαλύπτοντας πράγματα τυχαία ….

Το γεγονός ότι μπορείς να προβάλεις τους χάρτες της google στο όργανο μέσω εφαρμογής στο κινητό σου είναι στα σύν ακόμα και αν δεν μπορείς να κλείσεις την οθόνη του κινητού, δεν το έχω δοκιμάσει εκτενώς ακόμα για να μπορέσω να πώ πόσο γρήγορα αδειάζει την μπαταρία του κινητού.

Προτιμώ όμως να έχω το κινητό πάνω μου για έκτακτη ανάγκη η για να το προστατεύσω από το να το έχω σε μια βάση στο τιμόνι όπου και εκεί θα είχα κατανάλωση της μπαταρίας του !!!

Ο προβολέας του είναι led και είναι απλά ικανοποιητικός στις σκοτεινές νύχτες χωρίς φεγγάρι ένα σετ προβολάκια θα του χρειαστούν ειδικά αν θές να ανεβάσεις ρυθμό …

Υπάρχει αρκετή παραγωγή ρεύματος για να υποστηρίξει αξεσουάρ καθώς επίσης έχει το ίδιο χαμηλή κατανάλωση ρεύματος λόγω της χρήσης led παντού.

Ο εναλλάκτης παράγει 280 W @ 1200 rpm, σε αντίθεση με το παλιό μοντέλο που παρήγαγε 221W @ 1500 rpm.

Ρεζερβουάρ:

Το ρεζερβουάρ του έχει χωρητικότητα 17 λίτρα και σε επαρχιακό – ορεινό δίκτυο έχεις αυτονομία τουλάχιστον 400 χλμ, η ρεζέρβα του είναι 3 λίτρα περίπου και το διαθέσιμο καύσιμο είναι περί τα 16 λίτρα.

Αρνητικό το ότι παρόλο που η τάπα είναι με μεντεσέ δεν μένει ανοιχτή κατα τον ανεφοδιασμό αλλά πρέπει να την κρατάς …

Εδώ να πώ ότι οι μέχρι τώρα καταναλώσεις έχουν κυμανθεί από 2,8 έως 3.4 λίτρα/100χλμ.

Άνεση:

Η ανεμοκάλυψη με την μικρή ζελατίνα είναι ανύπαρκτη και ενώ έχεις μια μοτοσυκλέτα που θα μπορούσε να κινηθεί σε ταχύτητες εθνικής οδού (και παραπάνω) την αποφεύγεις για να μην παλεύεις με τον αέρα, θέλω να δοκιμάσω την ψηλότερη για να δώ αν θα κάνει διαφορά.

Αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο είναι η σέλα του που παρόλο που είναι αρκετά φαρδιά μετά από λίγο σε κουράζει και σου δημιουργεί δυσφορία και πόνο στον κοκυγγα θα έλεγα …

Αυτό ίσως στρώσει με τον καιρό, ή θα πρέπει να γίνει μετατροπή της, ή να δοκιμαστεί και η τουριστική σέλα που υπάρχει στα αξεσουάρ ….

Χωρητικότητες:

  • Λάδι κινητήρα:  2,1 λίτρα 10W40 API SN JASO MA2 ημισυνθετικό
  • Ψυκτικό υγρό (κύκλωμα ψύξης): 915 ml
  • Ψυκτικό υγρό (δοχείο διαστολής): 240 ml
  • Υγρά φρένων: DOT4, εμπρός 90+-5ml, πίσω 80+-5ml
  • Λάδι πιρουνιού: SS-47G, δεξιά μπουκάλα 589+-2,5ml, αριστερή μπουκάλα 507+-2,5ml

Συντήρηση:

  • Λάδια και φίλτρο κινητήρα: πρώτη αλλαγή στα 500 και επόμενες κάθε 10.000 χλμ.
  • Ρύθμιση βαλβιίδων: στα 10.000, 20.000, 40.000 και κάθε 20.000 χλμ μετά.
  • Φίλτρο αέρα: αντικατάσταση κάθε 10.000 χλμ.
  • Φίλτρο τρόμπας βενζίνης: αντικατάσταση κάθε 30.000 χλμ.
  • Καλώδια ανάφλεξης: αντικατάσταση κάθε 40.000 χλμ (για το μπουζί δεν μπόρεσα να βρώ την συνιστώμενη αντικατάσταση).
  • Ψυκτικό υγρό: αντικατάσταση κάθε 30.000 χλμ.
  • Υγρά φρένων: αντικατάσταση κάθε 20.000 χλμ.

Εδώ να αναφέρω ότι το φίλτρο αέρα έχει μεταφερθεί κάτω από το ντεπόζιτο το οποίο σημαίνει ότι το ντεπόζιτο πρέπει να αφαιρεθεί για να γίνει αλλαγή/καθαρισμός του φίλτρου αυτό όμως ανέβασε το μέγιστο ύψος διάβασης υδάτινου κωλύματος.

Επίσης η αλλαγή του μπουζί από μια απλή διαδικασία στο απερχόμενο μοντέλο στο νέο προϋποθέτει αφαίρεση ρεζερβουάρ καθώς και το  φιλτρόκουτι!!!

Εργαλεία:

Με τα εργαλεία που έρχονται με την μηχανή μπορείς να αφαιρέσεις και τους δύο τροχούς, το ρεζερβουάρ, το φίλτρο αέρα και άλλα πολλά τα οποία αναφέρονται στο εγχειρίδιο χρήσης.

Στο παρακάτω βίντεο (στο 63ο δευτερόλεπτο δείχνει τον Adam Riemann να αφαιρεί τον μπροστά τροχό)

Στο δια ταύτα:

Δεν είναι αναβάθμιση του προηγούμενου μοντέλου είναι ένα καθ ολοκλήρου νέο μοντέλο που απευθύνεται και σε διαφορετικό κοινό (πιο νέο ή μεγαλύτερους που το αίμα τους βράζει).

Η “έλλειψη” ροπής χαμηλά σημαίνει ότι θα πρέπει να έχεις την σωστή σχέση στο κιβώτιο κάτω από τις 3500 στροφές, από εκεί και πάνω σηκώνει οποιαδήποτε σχέση στο κιβώτιο.

Έχει πολύ ωραία συμπεριφορά στον δρόμο και πλασάρεται πολύ ωραία στις στροφές και μπορώ να πώ ότι είναι διασκεδαστικό.

Δείχνει να είναι αρκετά οικονομικό ενώ το μόνο μελανό σημείο για την ώρα δείχνει να είναι η σέλα του.

Για την τιμή που πωλείται παίρνεις πολύ μηχανή για αυτά που δίνεις !!!

Δείχνει να είναι ένα καλό, ωραίο, άνετο, διασκεδαστικό και ταξιδιωτικό μηχανάκι παντός δρόμου με αυξημένες δυνατότητες κίνησης “εκτός δρόμου” (δεν είναι εντουράκι) )το οποίο μπορεί να φορτωθεί και να σε πάει παντού !!!