Η πρόταση του Βύρωνα για μια βόλτα με στόχο το γεφύρι της Δαφνούλας η αλλιώς το Γεφύρι του Γκέλη όπως μάθαμε αργότερα με βρήκε σύμφωνο μιας και το είχα βάλει στο μάτι εδώ και κάμποσο καιρό …
Συνέπεσε και με την πρώτη ουσιαστική δοκιμή του Himalayan μετά την αλλαγή του εγκεφάλου οπότε ψαχνόμουν για μια βόλτα …
Με τον Βύρωνα έχουμε πάρα πολύ καιρό να κάνουμε βόλτα μαζί …
Η τελευταία φορά ήταν πριν 2 χρόνια σχεδόν λίγο πριν μας κλειδώσουν για το πρώτο λοκ ντάουν …
Περίμενα να δώ κάποιο μικρό χωριό αντ’ αυτού υπήρχαν μόνο μερικά χαλάσματα που έδειχναν ότι κάποτε σε αυτό το σημείο υπήρχε η Δαφνούλα, συνεχίζουμε αλλά δεν υπάρχει πουθενά κάποια πινακίδα προς το γεφύρι και το gps δεν δείχνει κάποιο δρόμο ..
Εντελώς τυχαία το είδα οπότε αναστροφή μιας και το είχαμε περάσει και ακολουθούμε ένα αγροτικό βατό χωματόδρομο που μας οδηγεί στο γεφύρι …
Ο στόχος επιτευχθεί …
Μόνο τα τελευταία 50 μέτρα είναι δύσβατα …
Αφήνουμε τις μηχανές και συνεχίζουμε με τα πόδια …
Το γεφύρι καθώς και το τοπίο είναι απίστευτα όμορφο …
Αφού βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, επικοινώνησα και με τον φίλο Απόστολο για κάποιο θέμα που αντιμετώπιζα με τον νέο εγκέφαλο που είχε εγκαταστήσει στο Himalayan ….
Δίνουμε ραντεβού στην διασταύρωση προς Δαφνούλα …
Φτάνουμε πρώτοι και τον περιμένουμε μερικά λεπτά …
Η ευκαιρία δεν χάνεται οπότε οι μηχανές και οι αναβάτες ποζάρουν στον φακό για άλλη μία φορά …
Το καλό με το να μην ταξιδεύεις μόνος σου είναι ότι υπάρχει και κάποιος να σε βγάζει φωτογραφίες …
Ο αέρας λυσσομανάει με το ζόρι στέκονται όρθιες οι μηχανές …
Έρχεται και ο Αποστόλης και αφού γίνονται οι συστάσεις και η επεξήγηση του προβλήματος που αντιμετωπίζω φεύγουμε από την διασταύρωση ψάχνοντας ένα απάνεμο μέρος για να δούμε τι θα κάνουμε …
Αφού τελειώσαμε με τις ρυθμίσεις του Himalayan και χαιρετίσαμε τον Αποστόλη συνεχίσαμε με κατεύθυνση προς Ερυθρές …
Ο Βύρωνας δεν είχε ξαναπεράσει, σταματήσαμε στην είσοδο του χωριού Δάφνη για να βγάλουμε φωτογραφίες τα άλογα …
Το τοπίο θα μπορούσε να είναι χαλαρά στο Κολοράντο και στα Βραχώδη Όροι της Αμερικής …
Λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και ξαφνικά τηλεμεταφέρεσαι στο Φαρ Ουέστ και αισθάνεσαι και εσύ σαν ένας άλλος καουμπόι σε αναζήτησή της περιπέτειας …
Τι κάνεις όταν θέλεις να βάλεις κάποιο αξεσουάρ στην μηχανή σου αλλά παράλληλα θες να κάνεις και βόλτα ;
Απλά παραγγέλνεις το αξεσουάρ σε πόλη που είναι κάποιες ώρες μακριά από εσένα και περιμένεις να σε πάρουν τηλέφωνο για να σου πουν να περάσεις να το εγκαταστήσεις …
Και οι μέρες περνάνε και το τηλέφωνο δεν χτυπάει και εσύ το έχεις σχεδιάσει στο μυαλό σου ως η πρώτη βόλτα με το ασχημόπαπο …
Και ένα ωραίο πρωινό το τηλέφωνο χτυπάει , βλέπεις αριθμό Πάτρας καταλαβαίνεις πριν το απαντήσεις ότι έχει έρθει η ώρα …
Το ραντεβού κλείστηκε και είσαι έτοιμος ή δεν είσαι ;
Που θα πάμε;
Ξέρουμε ότι η πρώτη στάση θα είναι Πάτρα, μετά;
Ένα μίνι τουρ της Πελοποννήσου ακούγεται ωραίο …
Μένουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες να κανονιστούν …
Τι θα φάμε;
Ζεστός γλυκός τραχανάς με φέτα ακούγεται ωραία, φτιάχνεται και γρήγορα …
Ξεμπερδέψαμε με το φαγητό, πάμε στα ρούχα …
Οι θερμοκρασίες αυτό τον καιρό είναι 10-15 βαθμούς οπότε θα ήμαστε καλά, υπάρχει και η πιθανότητα βροχής αλλά αυτό δεν μας προβληματίζει …
Βάζουμε αποβραδίς την κάρτα μνήμης στην φωτογραφική μηχανή για να μην την ξεχάσουμε πάλι …
Και εκεί που όλα τα έχεις κανονίσει έχεις βάλει το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις 05:30 για να προλάβεις να πιεις λίγο καφέ πριν ξεκινήσεις, έχει πάει 12 και στην τηλεόραση ξεκινάει να παίζει το Μαλέφισεντ 2 …
Οπότε άραγμα στον καναπέ αγκαλιά με την κόρη και την σύζυγο …
Η ταινία είναι ωραία για όποιον δεν την έχει δει …
Τελειώνει η ταινία πέφτουμε για ύπνο, αν προλάβω να κοιμηθώ 4 ώρες θα είναι θαύμα …
Και το θαύμα έγινε!!!
Το ξυπνητήρι χτύπησε και το έκλεισα …
Πετάχτηκα μία ώρα μετά από το κρεβάτι …
Φτιάχνω ένα καφεδάκι στα γρήγορα, παίρνω και δύο παυσίπονα γιατί το κεφάλι μου θα έσπαγε …
Ντύνομαι στα γρήγορα, πετάω τα λιγοστά πράγματα σε ένα σακίδιο, χαιρετώ την σύζυγο και της ψιθυρίζω ότι τα σκυλιά θα έπρεπε να τα βγάλει αυτή βόλτα και γίνομαι καπνός …
Η κίνηση ελάχιστη και προβλεπόμενη, ο καιρός μουντός αλλά ευτυχώς ακόμα δεν βρέχει …
Στάση στον Ασπρόπυργο για ανεφοδιασμό σε καύσιμα και συνεχίζουμε τον δρόμο μας …
Λίγο πριν την έξοδο για την Ελευσίνα αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες, στάση στο βενζινάδικο μετά την έξοδο και φοράω τα αδιάβροχα για καλό και για κακό …
Συνεχίζουμε με σποραδικές ψιχάλες μέχρι την Κόρινθο.
Είναι η πρώτη μεγάλη βόλτα με το Guzzi και προσπαθούμε να γνωριστούμε …
Κρατάμε μια σταθερή ταχύτητα 140-150 στα οποία ναι μεν δεν φαίνεται το μοτέρ να ζορίζεται (αυτά τα χιλιόμετρα τα έχει στις 5.500 στροφές) αλλά δεν δείχνει και πολύ πρόθυμο να ανεβάσει από εκεί και πάνω …
Περίμενα από ένα μοτέρ 850 κυβικών και 80 ίππων να δείχνει πιο δυνατό …
Η Χιονάτη 200 κυβικά και με σχεδόν 20 άλογα λιγότερα από αυτά τα χλμ επιτάχυνε δυνατά μέχρι τα 180 …
Το Guzzi δείχνει αρκετά πιο τεμπέλικο, οπότε δεν το πίεσα παραπάνω …
Από την άλλη η ανεμοκάλυψη του είναι ανύπαρκτη, είναι σαν να οδηγάς γυμνό μηχανάκι …
Σε αυτά τα χλμ έχεις αρκετή πίεση από τον αέρα στα μπράτσα και στους ώμους που ανάλογα την φυσική κατάσταση του καθενός μπορεί να κουράσει μετά από κάποια ώρα …
Ευτυχώς η ζελατίνα του δεν δημιουργεί στροβιλισμούς οπότε παρόλο που ο αέρας χτυπάει το κράνος δεν το κουνάει …
Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στα πόδια μιας και ο αέρας χτυπάει την πάνω και την εξωτερική μεριά των μηρών …
Δοκιμάζω και το cruise control το οποίο ενεργοποιειται εύκολα και το ίδιο έυκολα απενεργοποιειται αν χρειαστεί …
Οι διακόπτες του δείχνουν ποιοτικοί αλλά δεν έχουν αίσθηση και πέφτουν μακριά (τουλάχιστον για τα δικά μου δάχτυλα) και θέλουν αρκετή συνήθεια για να τους βρίσκεις χωρίς να κοιτάξεις, κάποιοι πρέπει να το προσπαθήσεις αρκετά …
Η οθόνη έχει αρκετή πληροφορία και είναι ευδιάκριτη ..
Με το που περνάμε τον Ισθμό αρχίζει να βρέχει, ρίχνουμε ρυθμό ελαφρως …
Η βροχή αρχίζει και δυναμώνει αρκετά οπότε ευκαιρία να δοκιμάσουμε και το rain mode δυο πατήματα στην μίζα και το πρόγραμμα αλλάζει απο road σε rain …
Δεν κατάλαβα ιδιαίτερη διαφορά αλλά πήγαινα με σταθερό γκάζι έτσι και αλλιώς χωρίς διακυμάνσεις στην ταχύτητα …
Μια σύντομη στάση σε ένα πάρκινγκ και συνεχίζουμε …
Η βροχή συνεχίζει μέχρι την Ακράτα χωρίς να με προβληματίζει ιδιαίτερα, τα αδιάβροχα με κρατούν στεγνό και οι όποιες επιφυλάξεις είχα για τις νέες μπότες εξαφανίστηκαν …
Με το που κόβει η βροχή αλλαγή και πάλι από rain σε road το οποίο γίνεται πατώντας το κουμπι της μίζας και περνας κυκλικά απο το ένα πρόγραμμα στο άλλο (road, rain, off-road).
To Guzzi είναι σταθερότατο και δεν προβληματίζει τον αναβάτη του με την συμπεριφορά του αν και δείχνει ότι δεν σχεδιάστηκε σαν δρομέας ταχύτητας αλλά σαν δρομέας μεγάλων αποστάσεων …
Φτάνω Πάτρα με μόλις μισή ώρα καθυστέρηση, ο λόγος που ήρθαμε μέχρι εδώ ήταν για να εγκαταστήσουν την μονάδα σύνδεσης κινητού με την οθόνη της μηχανής ώστε να μπορώ να βλέπω οδηγίες από το gps χωρίς να χρειάζεται να έχω σε κάποια βάση το κινητό …
Μετά το πάθημα από το ταξίδι στα Βαλκάνια δεν την ξαναπατάω …
Όση ώρα περίμενα και δεν ήταν πολύ με κέρασαν ένα καφεδάκι και πέρασε και ένας διαδικτυακός φίλος ο Δημήτρης να τα πούμε και δια ζώσης …
Δημήτρη καλή χρονιά και να είσαι πάντα καλά …
Αφού έγινε η εγκατάσταση ο υπάλληλος μου έδειξε πως λειτουργεί το όλο θέμα, αλλά κατά την προσπάθεια του μηδένισε τους μερικούς χιλιομετρητές οπότε δεν έχω ακριβή εικόνα για τα χλμ που είχα κάνει μέχρι εκεί καθώς και για τα στατιστικά που έδειχνε η μηχανή …
Επόμενη στάση το κατάστημα Motoraid για να αγοράζω ένα μικρό αδιάβροχο σακίδιο που είχα βάλει στο μάτι καιρό καθώς και ένα νεό αδιαβροχο παντελόνι γιατί αυτό που είχα έδειχνε σημάδια φθοράς …
Μετά από αρκετή κουβέντα με τα παιδιά μιας και τα πέτυχα σε χαλαρή στιγμή σχετικά με τις νέες τεχνολογίες στα μοτοσυκλετιστικά ρούχα (πάλι σε έξοδα θα μπούμε) συνέχισα με επόμενο στόχο την Φολόη …
Στάση για ανεφοδιασμό, 13.5 λίτρα κάψαμε από την Αθήνα μέχρι εκεί (τα χιλιόμετρα πρέπει να ήταν γύρω στα 200 σύμφωνα με το gps) οπότε έχουμε μια μή επιβεβαιωμένη κατανάλωση 6,7 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα.
Την πλοήγηση έχει αναλάβει η εφαρμογή της Moto Guzzi η οποία χρησιμοποιεί χάρτες της Road και στην οθόνη σου δείχνει της επόμενες 2-3 στροφές με χιλιομετρική απόσταση για την κάθε μία …
Πιάνω τον 111 στον οποίο δεν είχε ξανατύχει να περάσω από Πάτρα μέχρι το ύψος της Φολόης στο παρελθόν …
Έχει ελάχιστη κίνηση και ο δρόμος είναι απολαυστικός και το guzzi δείχνει να είναι στο στοιχείο του, είναι φτιαγμένο για επαρχιακές διαδρομές …
Λίγο μετά την τεχνητή λίμνη που έχει δημιουργηθεί στον Παραπείρο ποταμό σταματάμε για τις πρώτες φωτογραφίες …
Είδα ένα χωματόδρομο στα δεξιά και μπήκα μήπως και με βγάζει στις όχθες της λίμνης …
Η όψη ενός τσοπανόσκυλου με έκανε να αλλάξω πλάνα και να γυρίσω πίσω …
Το guzzi παρόλο που κρύβει καλά το βάρος του, το νιώθεις στους επιτόπου ελιγμούς και ειδικά σε χωματόδρομους και όταν η κλήση του δρόμου μπορεί να μην ευνοεί (γιατί δεν βάζουν όπισθεν ταχύτητα στις βαριές μηχανές; έστω και με την μίζα !!!)
Τα Tourance, πρώτη φορά που συμβιώνω μαζί τους, ενώ μου έχουν φανεί πολύ καλά στο στεγνό και στο βρεγμένο οδόστρωμα με το που πατήσουν σε λάσπη μετατρέπονται σε ντόνατ λάσπης τα οποία είναι μόνο καλά για να τραφούν οι λασποφάγοι …
Αφού βγαίνουμε από τα χωματόδρομο, ενεργοποιήση του traction control και επιστροφή στο road mode …
Αρκετά παίξαμε, τέλος οι χωματόδρομοι για σήμερα …
Συνεχίζουμε την διαδρομή με το GPS να θέλει να μας πάει στον προορισμό μας από χωματόδρομο …
Βρέ δεν θέλουμε να πάμε από χώμα να του λέω εγώ αυτό τίποτα εκεί τα ίδια …
Οπότε το αγνοώ και συνεχίζω …
Πάντα μου άρεσε η μυρωδιά της φύσης μετά από βροχή …
Τώρα για την ώρα μπορώ μόνο να το φέρω στην μνήμη …
Είχαμε μια μικρή καθυστέρηση γιατί το κιόσκι το έχουν σχεδιάσει για παιδία και προφανώς όχι για απρόσεκτους ενήλικες μεσαίου αναστήματος …
Μια κουτουλιά με έκανε από την μία να γελάω και από την άλλη να κατεβάζω καντήλια για αυτόν που το έφτιαξε …
Αμέσως κατάλαβα ότι το κεφάλι το ανοίξαμε, οπότε έπρεπε να περιμένω λίγο να σταματήσει η μικρή ομολογουμένως αιμορραγία …
Τα τελευταία χρόνια έχω την τάση να γίνω σέξι και αν συνεχίσω να χτυπάω έτσι το κεφάλι μου και να το γεμίζω ουλές εκτός από σέξι θα φαίνομαι και σκληρός, τρέμε Jason Statham ο Παναγιώτης έρχεται …
Βγαίνουμε από το χωριό αφού ξεπεράσαμε τον τραυματισμό και κάνουμε μια στάση για να ανακουφιστούμε και να βγάλουμε και φωτογραφίες …
Ο δρόμος από την Φολόη προς Λάλα είναι καταπληκτικός ακόμα και με τα χειμερινά του χρώματα, θα πρέπει να ξαναπεράσω την άνοιξη η και το καλοκαίρι …
Λίγο πιο κάτω το gps μας την έκανε και μας έστειλε δεξιά σε μια παράκαμψη όπου το οδόστρωμα ήταν μια μίξη μεταξύ τσιμεντόδρομου και χωματόδρομου έτσι για την περιπέτεια …
Συνεχίζουμε ακολουθώντας τις οδηγίες του gps και καταλήγουμε στο χωριό Αχλαδινή όπου τιμώντας την παράδοση καταφέραμε να χαθούμε στα στενά και τα σοκάκια του …
¨Ήρθαμε σε απόσταση αναπνοής με κάποιους τοπικούς φύλακες, ζοριστήκαμε να κάνουμε αναστροφή (το βάρος που έλεγα παραπάνω) που σε συνδυασμό με τα γλυκυτατα τετράποδα που ήθελαν να συζητήσουμε για τα μελλούμενα έκαναν την όλη προσπάθεια πολύ πιο δύσκολη …
Αφού κατάλαβα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρω τον δρόμο μου είτε μόνος μου είτε με την βοήθεια της τεχνολογίας, σταμάτησα στην πλατεία του χωριού και ρώτησα τους 2 μοναδικούς κάτοικους πως να πάω Αθήνα μέσω Λαγκαδιών (τους έστειλα λίγο αδιάβαστους) με κοίταζαν σαν αν είμαι εξωγήινος …
Βέβαια η στιχομηθεία μεταξύ μας ήταν καταπληκτική …
Πατριώτες, μάλλον χάθηκα πως πάω από εδώ Λαγκάδια για να καταλήξω Αθήνα;
Που πας με τέτοιο καιρό, να σε στείλω από το ποτάμι με τα κοτρόνια θα το σπάσεις το εργαλείο μου λέει ο μεγαλύτερος σε ηλικία (60+) …
Όχι από χωματόδρομους του λέω …
Να του πεις να πάει να πάει από εκεί λέει ο νεότερος (40αρης περίπου) στον μεγαλύτερο …
Να πας προς Νεμούτα αλλά να μην μπείς μέσα να πας προς Ξηρόκαμπο μου λέει ο μεγαλύτερος …
Καλά του τα λες του λέει ο άλλος …
Να προσέχεις μου λέει ο νεότερος έχει βρέξει και γλιστράει από εκεί που θες να πας μου λέει ο νεότερος …
Δεν έχει ανάγκη το εργαλείο του λέει ο μεγαλύτερος δεν το βλέπεις είναι θηρίο δεν καταλαβαίνει τίποτα …
Ευχαριστώ πατριώτες, καλή χρόνια να έχουμε …
Μου εύχονται και αυτοί με την σειρά τους καλή χρονιά και ξεκινώ με βάση της οδηγίες τους …
Κλείνω το gps μιας και δεν χρειάζομαι την βοήθεια του για να χαθώ τα καταφέρνω και μόνος μου και αρκετά καλύτερα μπορώ να πώ …
Περνάω τα χωριά Ξηρόκαμπο, Βασιλάκι, Νέα Δάφνη, Καλλιάνι, και στο Σταυροδρόμι στρίβουμε προς τα Λαγκάδια …
To guzzi σε αυτούς τους δρόμους και με χαλαρούς ρυθμούς δεν καίει τίποτα ….
Οι καλοκαιρινές φωτιές άφησαν και εδώ τα σημάδια τους …
Έχουν γίνει και εδώ μεγάλες καταστροφές και με τις βροχές έχουν πέσει χώματα στους δρόμους και γίνεται προσπάθεια από τις τοπικές αρχές να παραμείνουν ανοιχτοί …
Μέχρι στιγμής η θερμοκρασία δεν είχε πέσει κάτω από 10 βαθμούς …
Όσο πλησιάζαμε τα Λαγκάδια τόσο έπεφτε η θερμοκρασία 9, 8, 7.
Δεν περίμενα τέτοιες θερμοκρασίες και δεν έχω ντυθεί ανάλογα …
Έχω αρχίσει να νιώθω το κρύο …
Περνάμε τα Λαγκάδια και η θερμοκρασία πέφτει και άλλο 6, 5 και σταθεροποιείται εκεί …
Τα γάντια που φοράω στους 5 βαθμούς είναι σαν να μην υπάρχουν …
Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν όσο περνάει η ώρα και να πονάνε …
Γιατί δεν πήρα τα ηλεκτρικά σκεφτόμουν και σιχτήριζα τον εαυτό μου που δε το έκανα …
Από την άλλη το χειρότερο από όλα είναι ο ήλιος που έχει πέσει χαμηλά και στραβώνει …
Την κατάσταση σώζει λίγο το γείσο από το κράνος αλλά η ορατότητα είναι περιορισμένη οπότε οι ρυθμοί πέφτουν αρκετά, όχι ότι πριν πηγαίναμε γρήγορα …
Το guzzi δεν προβληματίζει σε κάτι πέρα από το που έχουν πάει τα 80 άλογα και το λέω εγώ που ταξιδεύω με 20-25 άλογα …
Ούτε τα 850 κυβικά φαίνονται …
Η αίσθηση είναι από μηχανή με αρκετά μικρότερο κυβισμό και ιπποδύναμη …
Ζητάει συχνές αλλαγές ταχυτήτων και δεν μπορεί να κρατήσει μεγάλη σχέση σε χαμηλές στροφές …
Μέχρι τις 3500 στροφές είναι απλά παρών μετά ξυπνάει αλλά δεν έχεις διάρκεια στροφών οπότε αν θες να κινηθείς σβέλτα πρέπει να το κρατήσεις στο φάσμα στροφών που δουλεύει καλά και αυτό απαιτεί δουλειά με τον επιλογέα ταχυτήτων …
Από την άλλη αν το πας πιο χαλαρά όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν και δεν σε προβληματίζουν …
Σε σύγκριση με την Χιονάτη σου δίνει την εντύπωση ότι είναι πιο αργό και ότι έχει λιγότερη ροπή χαμηλά …
Η Χιονάτη δεν διαμαρτύρονταν ούτε με πέμπτη η έκτη σχέση στο κιβώτιο από χαμηλά σε αντίθεση με το guzzi που στις ίδιες συνθήκες πρέπει να έχεις τρίτη …
Από τη άλλη το guzzi μπορείς να το οδηγάς χαλαρά δεν σε μπριζώνει να το πηγαίνεις γρήγορα και αυτό μου αρέσει, μου αρέσει πολύ ταιρίζουμε σαν ιδιοσυγκρασίες …
Από τα Λαγκάδια μέχρι το ύψος της Τρίπολης η θερμοκρασία δεν ανέβηκε πάνω από 7 βαθμούς …
Είχα αρχίσει να καταψύχομαι και τα σημάδια του χρόνου να σβήνουν από πάνω μου …
Μετά την Τρίπολη η θερμοκρασία ανέβηκε στους 10-12 βαθμούς αλλά είχε βάλει αέρα ο οποίος κατά τόπους ήταν πολύ δυνατός …
Βγήκαμε Εθνική λίγο μετά την Τρίπολη και το σκοτάδι είχε ηδη πέσει …
Το φωτιστικό σώμα του guzzi ήταν αρκετό και δεν χρειάστηκα τα προβολάκια …
Ο αέρας προβλημάτιζε μόνο εμένα το guzzi παρέμενε σταθερό στην πορεία του …
Η ταχύτητα που κινούμασταν ήταν 120-130 και έδειχνε να είναι πολύ πιο χαρούμενο σε αυτές τις ταχύτητες …
Δεν έγινε άλλη στάση μέχρι που φτάσαμε σπίτι …
Η σέλα του καταπληκτική δεν κούρασε καθόλου, δεν χρειάστηκε να σταματήσω για να ξεκουραστούν τα μαλακά μόρια ούτε να αλλάξω την στάση μου κατά την διάρκεια …
Επίσης ούτε τα πόδια κουράστηκαν η να ένιωσα πόνους στα γόνατα …
Είναι η πρώτη φορά που με εργοστασιακή σέλα ένιωσα τόσο άνετα …
Σε όλη την διαδρομή της επιστροφής είχαμε συνοδεία αέρα, αλλά πριν τα Μέγαρα στην κατηφόρα μετά τα τούνελ πρέπει να είχε ένταση θύελλας …
Έβλεπα τα αυτοκίνητα να κόβουν και να τα κουνάει πέρα δώθε …
Έσφιξα με τα πόδια το τεπόζιτο χαλάρωσα τα χέρια και το περάσαμε σχετικά ανώδυνα
Φτάσαμε σπίτι στις 7 ακριβώς και είχαμε κάνει 570 χιλιόμετρα από το πρωί που έφυγα με δυο ανεφοδιασμούς …
Στάση να γεμίσουμε το ντεπόζιτο του guzzi λίγο πριν φτάσουμε σπίτι , πήρε 17,5 λίτρα για 370 χλμ που μας κάνει 4,7 λίτρα ανα 100 χιλιόμετρα …
Αυτό επιβεβαιώνει τα λεγόμενα γνωστών σχετικά με την κατανάλωση ότι μέχρι τα 130 δεν καίει από εκεί και πάνω ανεβαίνει αισθητά …
Το παρκάρω κάτω από το σπίτι, βγάζω τον νέο σάκο του ρίχνω μια ματιά …
Ωραίο φαινόταν έτσι όπως ήταν λασπωμένο …
Ανεβαίνω σπίτι με περίμενε η αγαπημένη έτοιμη με τον μικρό για να πάμε στην βαφτηστήρα να της δώσουμε το δώρο της …
Είχα καθυστερήσει κάνα 2ωρο να επιστρέψω αλλά αφού πέρασα καλά δεν μου κράταγαν μούτρα …
Σωματικά δεν ένιωθα κούραση και αυτό από μόνο του λέει κάτι για το guzzi …
Πήγαμε την επίσκεψη γυρίσαμε σπίτι φάγαμε έβγαλα τα σκυλιά βόλτα και κάτσαμε στην τηλεόρασή είδαμε το Ταγκό των Χριστουγέννων αλλά κάπου εκεί στις 12 παρέδωσα και δεν είδα το τέλος της ταινίας …
Με επισκέφθηκε ο Μορφέας και με κράταγε στην αγκαλιά του μέχρι να έρθει η αγαπημένη να τον αντικαταστήσει …
Έχει περάσει καιρός από την τελευταία βόλτα και αυτή πήγαινε προς αναβολή λόγω καιρού …
Αλλά δεν είχα πει ακόμα την τελευταία λέξη …
Το αρχικό πλάνο ήταν να κατευθυνθώ προς Φωκίδα αλλά στην πορεία τα πλάνα άλλαξαν …
Ουσιαστικά δεν ετοίμασα τίποτα από το βράδυ πέρα από το να συγκεντρώσω τις επενδύσεις για το μπουφάν και το παντελόνι.
Ξημερώνει και το πρόγραμμα κυλάει όπως κάθε μέρα, βόλτα τα σκυλιά, επιστροφή καφεδάκι και πρωινή ενημέρωση για το τι γίνεται στον κόσμο μας …
Δεν υπάρχει βιασύνη, ευτυχώς δεν βρέχει, όχι ότι αν έβρεχε θα άλλαζε κάτι …
Η αγαπημένη μου ετοιμάζει μια ζεστή τοματόσουπα για να πάρω μαζί μου …
Τακτοποιώ τα λιγοστά πράγματα που θα πάρω μαζί μου στις δερμάτινες βαλίτσες του Benelli.
Κατεβαίνω στην μηχανή και συνδέω στην μπαταρία το καλώδιο για τα θερμαινόμενα γάντια (Macna Ion RTX) που είχα πάρει από πέρυσι αλλά δεν τα είχα φορέσει ακόμα, σήμερα θα γίνονταν η πρώτη δοκιμή.
Επιστρέφω στο σπίτι ντύνομαι, δεν μπορώ να κουνηθώ …
Σήμερα επίσης θα γίνονταν δοκιμή και οι καινούργιες μπότες (Revit Discovery), τις οποίες τις αγόρασα λίγο πριν το ταξίδι στα Βαλκάνια αλλά δεν πρόλαβα να τις παραλάβω πρίν το ταξίδι …
Τοποθετώ τις βαλίτσες στην Bella την βάζω μπροστά και ξεκινάμε, η ώρα είναι 11.
Οι νέες μπότες θέλουν συνήθεια, δυσκολεύομαι να αλλάξω ταχύτητες …
Λόγω σχεδιασμού της μπότας το παντελόνι έχει αγκαλιάσει πολύ σφιχτά την μπότα και δυσκολεύει στην κίνηση …
Σταματώ στην άκρη και χαλαρώνω λίγο τα μπατζάκια αλλά αυτό έχει ώς συνέπεια να περνάει και λίγος αέρας μέσα …
Τα γάντια δεν τα έχω συνδέσει ακόμα δεν υπάρχει λόγος το κρύο είναι ανεκτό μέσα στην πόλη.
Κατευθύνομαι προς Μάνδρα και από εκεί στην παλιά εθνική προς Θήβα …
Λίγο πριν φτάσω στην Οινόη σταματώ και συνδέω τα γάντια, τα ακροδάχτυλα μου ήταν παγωμένα …
Τα γάντια είναι στην μέγιστη σκάλα, μετά από ελάχιστο χρόνο τα δάχτυλα και οι παλάμες όχι απλά έχουν ζεσταθεί αλλά η θερμοκρασία είναι ενοχλητική …
Έχουν τέσσερις σκάλες τα γυρνάω στην τρίτη και περιμένω να πέσει λίγο η θερμοκρασία γιατί τα χέρια μου ροδοψηνονται, και αυτή η σκάλα δημιουργεί παραπάνω ζέστη από ότι μπορώ να αντέξω οπότε αλλαγή στην δεύτερη και τα πράγματα γίνονται αρκετά καλύτερα …
Σημειωτέον ότι η Bella είναι γυμνό μηχανάκι και δεν υπάρχει καμία προστασία από τα στοιχεία της φύσης …
Κοιτάω την ώρα στο ρολόι που υπάρχει στα όργανα (διαθέτουμε και από αυτό) και έχει περάσει μία ώρα από την στιγμή που ξεκίνησα …
Συνειδητοποιώ ότι το αρχικό πλάνο δεν βγαίνει και θα με βρει η νύχτα στα βουνά σε αυτές τις θερμοκρασίες και με το φανάρι της Bella να μην είναι και το πιο δυνατό …
Γρήγορη σύσκεψη με τον εαυτό μου και αλλαγή των πλάνων …
Στρίβω προς Πλαταιές και από εκεί κατευθύνομαι προς Καπαρέλλι και στην συνέχεια προς Λεύκτρα…
Ο καιρός είναι αρκετά δροσερός αλλά μέχρι στιγμής δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα.
Λίγο πριν την Ελλοπία κάνω μια στάση για να ξεμουδιάσω …
Το πόσο κρύο κάνει μέχρι τώρα το καταλάβαινα από τα χέρια, συνήθως πάγωναν τα δάχτυλα πριν αρχίσει το υπόλοιπο σώμα να αισθάνεται το κρύο …
Αυτό πλέον έχει αλλάξει, τα χέρια είναι λες και τα έχεις βάλει μέσα στον φούρνο σε αντίθεση με το υπόλοιπο σώμα που είναι στην κατάψυξη …
Συνεχίζω προς Δόμβραινα, Θίσβη και από εκεί ανεβαίνω προς Αγία Άννα …
Η θερμοκρασία όσο ανεβαίνω πέφτει …
Το μόνο μέρος τους σώματος που δεν καταλαβαίνει το κρύο είναι τα χέρια, όλος ο υπόλοιπος έχω αρχίσει να παγώνω …
Στην Αγία Άννα στρίβω προς Αρβανίτσα και Κυριάκι, κάνω μια σύντομη στάση και ανακαλύπτω ότι δεν έχω βάλει την κάρτα μνήμης στην κάμερα για άλλη μια φορά, οπότε όλες οι φωτογραφίες θα είναι από το κινητό ….
Χορτασμένος πλέον συνέχισα την διαδρομή μου προς Κυριάκι και από εκεί προς Ελικώνα και στην συνέχεια προς Λαμία όπου πήρα την επαρχιακή οδό Λιβαδειάς-Θήβας …
Λίγο πριν φτάσω στην Θήβα έστριψα προς Θεσπιές και αφού πέρασα το Μαυρομμάτι και τις Θεσπιές συνέχισα προς Ελλοπία μέσω της επαρχιακής οδού Θήβας-Παραλία Σαράντι.
Από εκεί έκανα την πρωινή διαδρομή ανάποδα, Λεύκτρα, Καπαρέλλι, Πλαταιές, Μάνδρα, Αθήνα …
Σε όλη την διαδρομή η μηχανή δεν με προβλημάτισε καθόλου, ούτε με κούρασε, ίσα ίσα ήταν ευχάριστη και μου χάριζε χαμόγελα …
Σχεδόν την ίδια διαδρομή είχα κάνει και πριν μερικούς μήνες από τότε έχουν αλλαχτεί τα πίσω αμορτισέρ και η διαφορά στην ποιότητα κύλισης είναι παραπάνω από αισθητή …
Έχει πολύ ωραία αίσθηση αυτό το μηχανάκι και χαίρομαι να το καβαλώ και να ταξιδεύω μαζί του …
Το δούλεμα του θυμίζει τους χτύπους της καρδιάς …
Κάθε πιστονιά και ένα καρδιοχτύπι …
Κάθε καρδιοχτύπι και μιά ώθηση προς τα μπρος …
Η βόλτα μαζί του είναι αγχολυτική, ξεχνιέσαι και ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται μονίμως στα χείλη …
Μπορεί να σε πηγαίνει σχετικά αργά αλλά συνδέεσε μαζί του και δεν σε απασχολεί τίποτα πέρα από το ταξίδι, γίνεσαι ένα με το τοπίο που ταξιδεύεις …
Από την άλλη είναι και σχετικά οικονομικό έκανα 303 χλμ από το τελευταίο γέμισμα, τα 270 από αυτά σε αυτή την βόλτα.
Λίγο πριν φτάσω σπίτι σταμάτησα να γεμίσω μιας και είχε ανάψει το λαμπάκι της ρεζέρβας …
Ο βενζινάς κυριολεκτικά το ξεχείλισε και πήρε 10.6 λίτρα (το ρεζερβουάρ χωράει 12.5) το οποίο μας κάνει 3.5 λίτρα ανά 100 χλμ, όχι και άσχημα μπορεί να μην έχει επιδόσεις αλλά από οικονομία σκίζει …
Μετά από 270 χιλιόμετρα και 17 ευρώ και κάτι ψηλά ελαφρύτερος, επιστρέφω στην οικογενειακή θαλπωρή γεμάτος εικόνες, εμπειρίες και έχοντας αποβάλει το άγχος και τις σκοτούρες …
Τα γάντια ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου, ήταν απίστευτα δεν περίμενα ότι θα κράταγαν τα χέρια μου τόσο ζεστά, είναι λίγο φασαρία το σύνδεσε – αποσύνδεσε αλλά αυτό λύνεται με μπαταρίες που παίρνουν (βέβαια το κόστος διπλασιάζεται) οπότε θα το δούμε στο μέλλον σίγουρα ήταν από τις καλύτερες αγορές που έχω κάνει …
Όσον αφορά τις μπότες ήταν από τις πιο άνετες που έχω φορέσει, αυτή η βόλτα ήταν η πρώτη φορά που τις φόρεσα και δεν με ενόχλησαν καθόλου, οκ ήθελαν λίγο συνήθεια στις αλλαγές των ταχυτήτων αλλά πέραν αυτού δεν καταλάβαινα ότι φορούσα μπότες μηχανής!!!
Και ο μηχανισμός με το σύρμα που έχουν για το σφίξιμο κάνει την μπότα να αγκαλιάζει ωραία το πόδι, οπότε μόνο καλά λόγια έχω να πω και για αυτές …
Σχεδόν σε όλη την διάρκεια της βόλτας κρύωνα τόσο στον κορμό όσο και στα πόδια οπότε θα πρέπει να δω τον εξοπλισμό μου καλύτερα ή να κάνω καλύτερη επιλογή στο τι θα φοράω, ένα θερμαινόμενο γιλέκο θα ήταν ότι έπρεπε …
Παρακάμψαμε την Κορυτσά γιατί έτσι μας οδηγούσε το GPS, φτάνουμε στα σύνορα και έχουν περάσει όλοι εκτός από εμάς και τον Στέργιο που ψώνιζε από τα Duty Free …
Μαζευόμαστε όλοι μετά τα σύνορα και αποφασίζουμε να πάμε για καφέ στην Καστοριά …
Η τριάδα δεν χάλασε …
Φτάσαμε αράξαμε πρώτο τραπέζι στην λίμνη και απολαύσαμε το καφεδάκι μας μετά συζητήσεως …
Και στον καφέ είχαμε κάτσει σε γκρουπάκια όπως ταξιδεύαμε …
Ακολούθησε αγορά δώρων για την οικογένεια, μπήκαμε όλοι στο ίδιο μαγαζί και πήραμε ότι παντόφλα είχε …
Η ιδέα ήταν του Νίκου και όντως ήταν καταπληκτική …
Στην συνέχεια αποχαιρετιστήκαμε μιας και αυτή η καταπληκτική διαδρομή είχε τελειώσει και ο καθένας θα πήγαινε στο σπίτι του …
Ο στόχος είχε επιτευχθεί περάσαμε 5 μέρες στα Βαλκάνια χωρίς απρόοπτα, είδαμε καταπληκτικά μέρη και αφήσαμε εκκρεμότητες για μελλόντικα ταξίδια …
Η τριάδα αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο της λίμνης (ένα μέρος του) και βγάλαμε και κάμποσες φωτογραφίες …
Στην συνέχεια ξεκινήσαμε την επιστροφή θα πηγαίναμε μέσω Καλαμπάκας όπου θα σταματούσαμε και για φαγητό …
Κάπου στην πορεία έχασα τον Βασίλη και τον Νίκο και άρχισα να κάνω κύκλους μέσα στην Καστοριά …
Ναί κατάφερα και χάθηκα μέσα στην Καστοριά, μπορεί να μην έχασα τους συνταξιδευτές μου όλες αυτές τις μέρες τριγυρίζοντας στα Βαλκάνια αλλά το κατάφερα στην Ελλάδα …
Μετά από κάποια τηλέφωνα και κάνα μισάωρο σχεδόν κατάφερα και τους βρήκα …
(Έχω χαθεί σε χωριό που έχει 10 σπίτια)
Ξεκινάμε και χωρίς σταματημό φτάνουμε Καλαμπακα …
Τι όμορφη και στριφτερή διαδρομή είναι και αυτή …
Καθόμαστε και παραγγέλνουμε και οι τρεις αρνάκι στον φούρνο με πατάτες, ο Νίκος το συνόδευσε με μπύρα, ο Βασίλης με κρασί και εγώ με coca cola (o ξενέρωτος της παρέας)
Ο Βασίλης είχε ζητήσει χωρίς λίπος το αρνάκι του αλλά είτε το είπε είτε όχι το ίδιο ήταν, παίζει να του έδωσαν και το κομμάτι με το περισσότερο …
Στην συνέχεια απολαύσαμε το παγωτάκι μας με συνοδεία κουβεντούλας …
Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να συνεχίσουμε για να φτάσουμε μια λογική ώρα στο σπίτι μας, αφού ξεδίψασαν και τα άτια μας ξεκινήσαμε …
Η νύχτα μας έπιασε λίγο πριν τον Δομοκό, ο οποίος με ζόρισε παρά πολύ να τον κατέβω ….
Σταματήσαμε στην Λαμία για ένα καφεδάκι να ανεφοδιαστούμε σε καύσιμα και να ξεμουδιάσουμε λίγο …
Η συνέχεια θα ήταν από εθνική μέχρι την Αθήνα …
Κάπου μετά την Θήβα ο Βασίλης έφυγε μπροστά για να προλάβει να δει τα παιδιά του πριν κοιμηθούν και εγώ με τον Νίκο ακολουθήσαμε …
Με τον Νίκο μίας και από ότι αποδείχτηκε είμαστε γείτονες φτάσαμε μαζί σχεδόν μέχρι τα σπίτια μας …
Ένα πολύ όμορφο και ευχάριστο ταξίδι έφτασε στο τέλος του …
Δεν είχα ξαναταξιδέψει για τόσες μέρες και με τόσους πολλούς συνταξιδευτές άλλη φορά, οπότε ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους, είδα φανταστικά μέρη και άφησα εκκρεμότητες για άλλο ταξίδι στα μέρη αυτά …
Να ευχαριστήσω τον Στέργιο για την ιδέα την υλοποίηση και την μη οργάνωση αυτού του ταξιδιού …
Επίσης να ευχαριστήσω όλους τους συνταξιδευτές μου για την παρέα, ήταν χαρά μου που συνταξίδευσα μαζί σας και ελπίζω στο μέλλον να συνταξιδεύσουμε ξανά
Μπορώ να πώ ότι πλέον βλέπω διαφορετικά τα ταξίδια στο εξωτερικό …
Ξημέρωσε Κυριακή, πλέον έχει αρχίσει η επιστροφή …
Κατεβαίνουμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για πρωινό, έχει ένα μπουφέ που έχει ότι τραβάει η όρεξη μας και αλμυρά και γλυκά …
Εννοείται ότι το πιάτο γέμισε 2 φορές …
Ήπιαμε και το καφεδάκι μας …
Φορτώσαμε τα μηχανάκια και πήγαμε στο κοντινότερο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό …
Με τον Βασίλη πεταχτήκαμε και μια βόλτα μέχρι το κέντρο της πόλης μπας και βρούμε κάνα μαγαζί ανοιχτό να πάρουμε τίποτα αναμνηστικά, αλλά μάταια ήταν πολύ νωρίς και τα πάντα ήταν κλειστά …
Επιστρέψαμε προς το βενζινάδικο όπου συναντήσαμε και αρκετούς από τους υπόλοιπους …
Μπήκαμε στην ουρά του τρένου …
Περάσαμε πάλι από τα όρια του Durmitor και μπορέσαμε να το δούμε με το φως της μέρας, άλλος ένας προορισμός που θα πρέπει να επισκεφθώ ξανά …
Μπαίνουμε στο τούνελ και βλέπουμε το κουφάρι ενός ζώου …
Ήταν το κουτάβι που πετάχτηκε εχθές μπροστά μου μέσα στο τούνελ και παραλίγο να το πατήσω …
Το συζητάγαμε με τον Βασίλη το προηγούμενο βράδυ ότι δεν θα την έβγαζε καθαρή και δυστυχώς δεν τα κατάφερε …
Λίγο πιο κάτω σταματήσαμε και άρχισαν οι διαβουλεύσεις για την διαδρομή της μέρας …
Στόχος ήταν να κοιμηθούμε στην Καστοριά το βράδυ, οπότε προβλέπονταν πολλές ώρες οδήγησης …
Τα παιδιά που είχαν κάνει τον μεγάλο κύκλο εχθές είχαν βγάλει τους ενδιάμεσους προορισμούς από την διαδρομή μέχρι τα Σκόδρα στην Αλβανία οπότε θα πήγαιναν από την συντομότερη διαδρομή …
Ο Βασίλης ο Νίκος και εγώ αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την διαδρομή ως είχε και δεν το μετανιώσαμε καθόλου …
Οπότε χωριστήκαμε από τους υπόλοιπους …
Μπροστά πήγαινε ο Νίκος αρχικά, ακολουθούσε ο Βασίλης και τελευταίος εγώ …
Πιάσαμε ένα ωραίο χαλαρό τουριστικό ρυθμό και κάναμε και στάσεις για φωτογραφίες για πρώτη φορά …
Ο δρόμος ήταν ορεινός, στενός χωρίς διαγραμμίσεις οπότε οι ταχύτητες ήταν μικρές και έτσι υπήρχε ο χρόνος να χαζεύουμε το τοπίο …
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι και στο πιο απόμερο ορεινό χωριό έβλεπα μικρά παιδιά να παίζουν, νοικοκυρές να έχουν απλώσει την μπουγάδα τους και γενικά νέους ανθρώπους, σε αντίθεση με τα δικά μας ορεινά χωριά (και όχι μόνο) που βλέπεις μόνο ηλικιωμένους και τα οποία χρόνο με τον χρόνο ερημώνουν …
Ανεβαίναμε βουνά, κατεβαίναμε βουνά …
Χαμένοι μέσα σε καταπράσινους δρόμους με ελάχιστη κίνηση …
Κάναμε και μια στάση για ένα καφέ με καταπληκτική θέα …
Αν δεν κάνω λάθος ήταν ο πρώτος καφές που δεν τον ήπιαμε σε βενζινάδικο!!!
Το Μαυροβούνιο είναι πανέμορφο και αξίζει να το επισκεφθεί κάποιος, αν και είδα ένα μικρό μέρος μόνο θα ήθελα να το επισκεφθώ ξανά στο μέλλον και να χαθώ μέσα στους ορεινούς του δρόμους …
Με το που μπαίνεις στην Αλβανία το καταλαβαίνεις …
Η άσφαλτος έχει τα θέματα της …
Κυκλοφορούν αδέσποτα ζωάκια (Μιλάμε για γουρουνάκια, πάπιες, χήνες κτλ) …
Επίσης κυκλοφορούν πολύ πιο ακριβά αυτοκίνητα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες των Βαλκανίων …
Δεν βλέπουμε την πινακίδα για τα Σκόδρα (δεν υπήρχε) και συνεχίζουμε ευθεία φτάνουμε στο χωριό Vermosh (το οποίο είναι και το βορειότερο χωριό της Αλβανίας ) και η άσφαλτος τελειώνει …
Σταματάμε και αρχίζουμε να ψάχνουμε προς τα που θα πάμε …
Ο Βασίλης ρώτησε μια παρέα που κάθονταν σε κάτι που έμοιαζε με καφενείο και μας ενημέρωσαν ότι πρέπει να πάμε προς τα πίσω (και στο βορειότερο σημείο της Αλβανίας θα βρεις κάποιον να μιλάει Ελληνικά) .
Μπορεί το χωριό να είχε χωματόδρομους αλλά η Mercedes ήταν παντού …
Αναστροφή και φτάνοντας στην μοναδική διχάλα του δρόμου βλέπουμε ότι υπήρχε πινακίδα αλλά μόνο από το ρεύμα που έρχεται από το Vermosh και όχι στην πλευρά που έρχεται από τα σύνορα …
Δεν πειράζει ήταν μικρή παράκαμψη και το χωριό καθώς και το τοπίο ήταν όμορφο …
Ξεκινάμε την ανάβαση των Αλβανικών Άλπεων το τοπίο είναι πανέμορφο και η άσφαλτος δεν είναι κακή …
Φτάνουμε στο πιο ψηλό σημείο και αρχίζουμε την κατάβαση, περνάμε και μερικά χωριουδάκια μέχρι που φτάνουμε στο Rrapsh serpentine pass !!!
Τι δρόμος είναι αυτός με καταπληκτική ασφαλτόστρωση …
Ο Βασίλης εξαφανίζεται, τον χάνουμε, δεν μπορούμε να τον προφτάσουμε …
Συνεχίζουμε την ανάβαση σε αυτό το καταπληκτικό πάσο και βλέπω τον Νίκο να κόβει ρυθμό και έτσι τον φτάνω …
Έχει κουραστεί …
Συνεχίζουμε μαζί την ανάβαση σε χαλαρότερους ρυθμούς …
Στην κορυφή έχει μια καντίνα και ο Βασίλης μας περιμένει εκεί …
Με το που βγαίνω από την άσφαλτο στο χωμάτινο “πάρκινγκ” ο μπροστά τροχός της Χιονάτης πατάει μια πέτρα και γλιστράει …
Η Χιονάτη μπατάρει στα δεξιά και προσπαθώ να την συγκρατήσω …
Βάζω όλες μου τις δυνάμεις και τα καταφέρνω να την συγκρατήσω λίγο πριν πέσει …
Τα χρειάστηκα, έφτασε πάρα πολύ κοντά στο να ξαπλώσει …
Παρκάρω την Χιονάτη και ξεκαβαλάω, το τοπίο είναι απίστευτο …
Αλλά αρχικά το ενδιαφέρον είναι στην κατάσταση του Νίκου …
Μια πορτοκαλάδα τον συνεφέρει …
Εκεί πιάνουμε κουβέντα εκτός από τον ιδιοκτήτη της καντίνας καθώς και με άλλους Αλβανούς οι οποίοι έχουν περάσει από την Ελλάδα και μιλάμε στα Ελληνικά …
Υπάρχει και ένας νότιο Αφρικανός που μένει στις ΗΠΑ με ένα ΚΤΜ, ο οποίος ταξιδεύει μόνος του τα Βαλκάνια και κατασκηνώνει όπου τον πιάσει η νύχτα η σε κάμπινγκ, θα έβαζε άνω τελεία στο ταξίδι του σύντομα από ότι μου είπε για να επιστρέψει στις ΗΠΑ και του χρόνου θα συνέχιζε …
Τρώμε και ένα σάντουιτς, χαζεύουμε το απίστευτο τοπίο και δεν μπορούμε να το πιστέψουμε …
Όπως χαζεύουμε τον δρόμο βλέπουμε 2 βέσπες να τον ανεβαίνουν …
Δεν αργούν να κάνουν την ανάβαση, ανταλλαγή χαιρετισμών και ήρθε και η ώρα μας να συνεχίσουμε το ταξίδι μας …
Αρχίζουμε την κατάβαση προς τα Σκόδρα πρέπει να μας πήρε καμιά ώρα …
Σταματάμε για τον πρώτο ανεφοδιασμό της ημέρας καθώς και για άλλον ένα καφέ, πριν φτάσουμε στην πόλη.
Βλέπουμε ότι το να φτάσουμε Καστοριά θα είναι δύσκολο …
Οι υπόλοιποι έχουν φτάσει ήδη στα Τίρανα από ότι μαθαίνουμε …
Καβαλάμε τις μηχανές μας και βάζουμε στόχο τα Τίρανα …
Περνάμε έξω από τα Σκόδρα …
Βλέπουμε την λίμνη από απόσταση …
Έχει κίνηση, αρκετή κίνηση …
Μπροστά ο Βασίλης, πίσω ο Νίκος και ακολουθώ και εγώ …
Ο Βασίλης ξεκινάει να προσπερνάει την ουρά με τα αυτοκίνητα, ακολουθεί ο Νίκος και εγώ με την σειρά μου …
Τον έβλεπα όμως λίγο διστακτικό, υπέθεσα ότι είχε στο μυαλό του και εμάς για το άν θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε η όχι …
Οπότε για να τον βοηθήσω περνάω μπροστά και αρχίζουν να με ακολουθούν και ο Βασίλης και ο Νίκος …
Οι οδηγοί στην Αλβανία είναι απρόβλεπτοι, λειτουργούν χωρίς κανόνες …
Αν δουν λακκούβα προσπαθούν να την αποφύγουν χωρίς να τους νοιάζει που βρίσκονται τα υπόλοιπα οχήματα, δίπλα τους απέναντι τους …
Το μόνο που προέχει είναι να μην πέσουν στην λακκούβα …
Κάνουμε άλλη μια στάση για ξεμούδιασμα.
Ο Βασίλης μπαίνει πάλι μπροστά και ακολουθούμε ο Νίκος και εγώ …
Η κίνηση είναι απίστευτη τα πάντα έχουν σταματήσει …
Η ουρά των αυτοκινήτων πρέπει να ξεπέρναγε τα 30χλμ
Τέτοια ουρά έχω να δώ από εκλογές στην Ελλάδα την δεκαετία του 80 …
Λίγο πριν φτάσουμε στα Τίρανα ανακαλύπτουμε και τον λόγο της κίνησης …
Μια θεριζοαλονιστική μηχανή κινούταν πάνω στην εθνική οδό …
Πλέον τα είχαμε δεί όλα …
Καλά είπα για δεκαετία του 80 στην Ελλάδα …
Τότε τα κάναμε και εμείς αυτά …
Ένα ταξίδι στην Αλβανία δείχνει στους μεγαλύτερους (αυτούς που έχουν αναμνήσεις από την δεκαετία του 80 και πιο πίσω) πόσο έχει εξελιχθεί η χώρα μας σε κάποιους τομείς …
Έχει σουρουπώσει φτάνουμε Τίρανα
Μου έχει κάνει εντύπωση ότι στα χωριά καθώς και στα προάστια οι μαντρότοιχοι είναι το ίδιο ψηλοί με τα σπίτια …
Όσο είχε φως στα προάστια των Τιράνων, έβλεπα μόνο άντρες στα καφενεία και οι γυναίκες να κυκλοφορούν με συνοδεία …
Η νύχτα μας βρίσκει να προσπαθούμε να διασχίσουμε την πόλη τον Τιράνων …
Έχει και εδώ απίστευτη κίνηση, άναρχη κίνηση …
Η εθνική οδός από τα Τίρανα προς την Κορυτσά είναι σύγχρονη μέχρι το Ελβασάν.
Στο οποίο κάνουμε μια σύντομη στάση να ξεμουδιάσουμε, να πιούμε λίγο νερό και να φάμε κάτι μπισκότα που κουβαλούσαμε μαζί μας …
Οδηγάμε από το πρωί ασταμάτητα και η κούραση έχει αρχίσει να συσσωρεύεται …
Το να φτάσουμε Καστοριά φαντάζει από δύσκολο έως αδύνατο αλλά είμαστε αποφασισμένοι να το επιτύχουμε αν χρειαστεί …
Καταφέρνουμε να έρθουμε σε τηλεφωνική επαφή και με τους υπόλοιπους και μαθαίνουμε ότι τελικά θα διανυκτερεύσουμε στο Πόγραδετς …
Νομίζω ότι και οι 3 νιώσαμε μια ανακούφιση όταν το μάθαμε …
Ξεκινάμε προς το Πόγραδετς μετά την σύντομη στάση στην άκρη του δρόμου …
Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε να οδηγούμε στην νύχτα …
Για μένα είναι τα πιο κουραστικά χιλιόμετρα, το φανάρι της Χιονάτης δεν επαρκεί και στις στροφές απλά δεν υπάρχει …
Αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει να το δώ στο μέλλον …
Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε, στρίβουμε, ξαναστρίβουμε αλλά μες στο σκοτάδι δεν βλέπεις τίποτα μόνο τον δρόμο μπροστά σου για κάποια μέτρα …
Φτάνουμε στο Πόγραδετς, ο δρόμος περνάει δίπλα από την λίμνη και είμαι σίγουρος για να μην πώ βέβαιος ότι θα ήταν πολύ όμορφα να τον περνάς την μέρα …
Βρίσκουμε το ξενοδοχείο, παρκάρουμε και ανεβαίνουμε στα δωμάτια …
Τακτοποιούμε στα γρήγορα τα πράγματα και κατεβαίνουμε στο εστιατόριο …
Είμαστε οι τελευταίοι που φτάσαμε …
Μίας και η κουζίνα έκλεινε σε λίγο παράγγειλα και για τον Βασίλη και τον Νίκο …
Τρώμε το δείπνο μας, μια μακαρονάδα …
Συζητάμε για κάμποση ώρα με τους υπόλοιπους και μετά βγαίνουμε να περπατήσουμε στην πόλη …
Ένα από τα παιδιά από την Χαλκίδα μας έδωσε την ιδέα να χρησιμοποιήσουμε τις καρέκλες μασάζ που υπήρχαν στην ρεσεψιόν …
Κάνουμε ψιλά στο περίπτερο απέναντι και ξεκινάμε την βόλτα μας στην πόλη …
Είναι όμορφη τουλάχιστον από αυτό που μπορούμε να δούμε σε μια σύντομη βόλτα την νύχτα …
Μου θυμίζει αρκετά Τουρκία μπορώ να πώ …
Η βόλτα στην πόλη με κουβεντούλα ήταν αρκετά χαλαρωτική και το καλύτερο ήρθε στο ξενοδοχείο …
Ο Βασίλης και ο Νίκος δεν είχαν ξανακάτσει σε καρέκλα μασάζ …
Οπότε δεν ήξεραν και για την έκπληξη που σου κάνει η καρέκλα …
Πάντως το μασάζ ήταν ότι χρειαζόμασταν και οι τρεις μετά από όλες αυτές τις ώρες στην σέλα …
Η νύχτα έκλεισε με ένα ζεστό ντουζάκι και ένα βαθύ ύπνο …
Στο μυαλό έπαιζαν όλες οι εικόνες που είδαμε σήμερα …
Τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο πάνω στο βουνό …
Νέους ανθρώπους να οργώνουν με άροτρο που το σέρνει άλογο στην βουνοπλαγιά …
Μπουγάδα απλωμένη σε σπιτάκια σε ξεχασμένα χωριά …
Το απίστευτο πάσο και η ομορφιά του άγριου τοπίου στην Βόρεια Αλβανία …
Είναι αρκετά πρωί τα περισσότερα μαγαζιά είναι κλειστά, χαζεύουμε λίγο τα συντριβάνια και ψάχνουμε να δούμε σε ποιο μαγαζί έχουν μαζευτεί οι υπόλοιποι …
Αλλά τελικά ο Στέργιος μας επαναφέρει στην τάξη και η διαδρομή μοιράζεται με συνοπτικές διαδικασίες …
Θα πηγαίναμε δυτικά …
Επιστροφή στο ξενοδοχείο, φορτώνουμε τις μηχανές, θα πρέπει να γίνει μια στάση για να κάνουν τεστ όσοι χρειάζεται για να μπορέσουμε να περάσουμε τα επόμενα σύνορα …
Ενημερώνω τον Στέργιο ότι με τον Βασίλη θα ξεκινήσουμε την διαδρομή και θα βρεθούμε στον δρόμο …
Στάση για ανεφοδιασμό και ξεκινάμε …
Στο gps ο Βασίλης έχει βάλει τον επόμενο προορισμό, τα βουνά Τάρα …
Ξεκινάμε οι δυό μας και ακολουθούμε τις οδηγίες του gps το οποίο μας κατευθήνει σε ένα δασωμένο δρόμο, ψιλοκαταστρεμένο …
Σταματάμε με την εντύπωση ότι πάμε λάθος, δεν έχουμε σήμα στο κινητό …
Επιστρέφουμε πίσω μέχρι τα τελευταία σπίτια που είχαμε δει, σίγουροι ότι εκεί θα είχαμε σήμα …
Όντως βρήκαμε το σήμα που ψάχναμε, τελικά σωστά πηγαίναμε …
Αναστροφή για άλλη μια φορά λοιπόν και τώρα που είμασταν σίγουροι ότι πηγαίναμε σωστά μας φάνηκε η διαδρομή πιο σύντομη …
Ανεβαίνουμε τον δασωμένο δρόμο ο οποίος είναι γεμάτος λακούβες και ξαφνικά μια έκπληξη …
Ήταν σαν να τηλεμεταφερθήκαμε στην Ελβετία …
Εδώ έγιναν και οι πρώτες στάσεις για φωτογραφίες στην Ελβετία της Σερβίας …
Κινούμαστε σε σχετικά καταεστραμένους ασφαλτόδρομους σκεπασμένος από δέντρα, είναι πανέμορφη η διαδρομή και ούτε οι ανωμαλίες του δρόμου μπορούν να χαλάσουν το συναίσθημα …
Υπάρχει ένα θέμα με την πλοήγηση, χανόμαστε, ξαναβρισκόμαστε, ξαναχανόμαστε …
Τελικά βάζουμε σαν προορισμό τα σύνορα με την Βοσνία στο Κότρομαν και κατευθυνόμαστε προς τα εκεί …
Φτάνοντας στα σύνορα τα οποία είναι σε ένα δασωμένο με έλατα φαράγγι το οποίο σου κόβει την αναπνοή
Φτάνουμε στα σύνορα, τα περνάμε και μαζευόμαστε στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και καφέ …
Ξεκινάμε τελευταίοι με τον Βασίλη δεν βιαζόμαστε, απολαμβάνουμε την διαδρομή, ρουφάμε τις εικόνες …
Κινούμαστε προς το Βίσεγκραντ, η διαδρομή είναι παράλληλη με τον ποταμό Ρζαβ.
Φτάνουμε και αναζητούμε την γέφυρα να περάσουμε απέναντι …
Την είχαμε προσπεράσει χωρίς να την δούμε …
Μικρό το κακό, αναστροφή, την βρίσκουμε και περνάμε στην απέναντι πλευρά του Δρίνου ποταμού …
Η διαδρομή ακολουθεί τον ποταμό και είναι μια στριφτερή διαδρομή με πολύ καλή άσφαλτο και αρκετά τούνελ, τα οποία τα περισσότερα δεν είναι φωτισμένα και τα μάτια θέλουν κάποια δευτερόλεπτα να συνηθίσουν την διαφορά μεταξύ του φωτός και του σκότους, το γεγονός ότι φοράμε και οι δύο γυαλιά ηλίου δεν βοηθάει την κατάσταση και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν συναντούσαμε αντίθετα διερχόμενο αυτοκίνητο …
Έχουμε πιάσει ρυθμό με τον Βασίλη και κινούμαστε αρκετά πιο γρήγορα (εννοώ ότι μπορώ να ακολουθήσω πιο γρήγορο ρυθμό …)
Η διαδρομή είναι εθιστική και την απολαμβάνουμε …
Βλέπω πινακίδα προς Σεράγεβο. Λές λέω …
Αλλά δυστυχώς στρίβουμε και διασχίζουμε το Γκοράζτε, θα πρέπει κάποια στιγμή να επιστρέψω και να το επισκεφτώ …
Συνεχίζουμε και ο δρόμος είναι ένας ορεινός χωρίς διαγραμίσεις με αρκετά κακό οδόστρωμα και με κάποια αρκετά χωμάτινα κομμάτια …
Το θηρίο του Βασίλη δεν δείχνει να καταλαβαίνει σε αντίθεση με το σφιχτό στήσιμο της Χιονάτης η οποία δυσανασχετεί …
Συνεχίζουμε να κινούμαστε παράλληλα με τον Δρίνο ποταμό και φτάνουμε στα σύνορα μεταξύ Βοσνίας – Ερζεγοβίνης και Μαυροβουνίου …
Η υπάλληλος από την πλευρά της Βοσνίας μας απαγορεύει να βγάλουμε φωτογραφία κάτω από την πινακίδα της Βοσνίας …
Διασχίζουμε την γέφυρα και μπαίνουμε στο Μαυροβούνιο, συναντάμε και την υπόλοιπη ομάδα η οποία πέρναγε τα σύνορα και στην συνέχεια σταμάταγε σε ένα καφενείο …
Η σερβιτόρα μας ήταν ένα χαριτωμένο 10χρονο κοριτσάκι με ένα τεράστιο χαμόγελο …
Εντύπωση μου έκανε ότι δεν υπήρχε κοντά κάποιο χωριό ή κάποια πόλη, κάτι το οποίο το είδα αρκετές φορές, σπίτια και οικογένειες να ζούνε μακριά από κάποιο μικρό η μεγάλο αστικό κέντρο …
Ήταν ήδη απόγευμα και έπρεπε να συνεχίσουμε άν θέλαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας μες στην ημέρα …
Το κοριτσάκι και η μητέρα του περίμεναν και μας χαιρετούσαν έναν έναν καθώς φεύγαμε και φυσικά και εμείς ανταποδίδαμε τον χαιρετισμό …
Η μεγαλύτερη έκπληξη της ημέρας με περίμενε …
Η διαδρομή ήταν παράλληλη με τον ποταμό Πίβα, είναι και διαδρομή βγαλμένη από την φαντασία του κάθε μοτοσικλετιστή και μπορώ να πώ ότι είναι ή καλύτερη διαδρομή που έχω περάσει μέχρι στιγμής …
Είναι ένας δρόμος με αρκετή καλή άσφαλτο, ωραίες στροφές και τα άπειρα τούνελ δημιουργούν ένα απόκοσμο συναίσθημα που σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές και ίσως και σε άλλον κόσμο …
Θυμίζει πολύ τον δρόμο από την Αργιθέα για την Άρτα αλλά φαρδύτερος με καλύτερο οδόστρωμα και με τούνελ που δεν τελειώνουν …
Ούτε εγώ θέλουν να τελειώσουν και τα τούνελ και η διαδρομή …
Περάσαμε αυτήν την διαδρομή με το τελευταίο φως της μέρας, δεν θέλω να φανταστώ πόσο δύσκολη θα ήταν να την περάσεις νύχτα …
Αυτό και αν θα ήταν εμπειρία …
Έχει νυχτώσει για τα καλά πλέον οπότε το υπόλοιπο της διαδρομής γίνεται διαδικαστικό …
Κρίμα γιατί είμαι σίγουρος ότι θα ήταν εξίσου ενδιαφέρων …
Ο προορισμός μας είναι η πόλη Ζάμπλιακ μέσω των υψιπέδων του Ντορμιτορ …
Έχουμε ανέβει ψηλά και αρχίζουμε την κατάβαση σε ένα στενό δρόμο όλο φουρκέτες και οι διασταυρώσεις με άλλα αυτοκίνητα και ιδιαίτερα με φορτηγά και λεωφορεία κάνουν το όλο θέμα αρκετά δύσκολο …
Το θέμα με την δέσμη του προβολέα της Χιονάτης δεν βοηθάει καθόλου και με κουράζει απίστευτα …
Παρακάλαγα να τελειώσει …
Κάποια στιγμή τελειώνει και αρχίζουμε εκ νέου την ανάβαση αλλά πλέον ο δρόμος μετά το Σαβνίκ είναι φαρδύτερος και με καλύτερη ασφαλτόστρωση …
Ο Βασίλης αρχίζει να απομακρύνεται, καταβάλω προσπάθειες να τον φτάσω άλλα όσο περνάει η ώρα και στροφή την στροφή τον χάνω …
Έχω σοβαρό θέμα με τον φωτισμό την νύχτα …
Περνάμε το υψίπεδο του Ντορμίτορ και φτάνουμε στην πόλη Ζαμπλιακ και για άλλη μια φορά ψάχνουμε για το ξενοδοχείο …
Ένα τηλέφωνο στον Γιώργο και μαθαίνουμε ότι αυτοί θέλουν τουλάχιστον άλλη μια ώρα για να φτάσουν …
Παραξενευτήκαμε μιας και είχαμε φύγει τελευταίοι από την τελευταία στάση στα σύνορα και δεν τους συναντήσαμε ξανά …
Τελικά απαντάει ο Ηλίας το τηλέφωνο του Στέργιου και μας ενημερώνει για το όνομα του ξενοδοχείου …
Φτάνουμε και καθόμαστε μαζί με τον Στέργιο και τον Ηλία οι οποίοι έφτασαν πριν δύσει ο ήλιος …
Πρόλαβαν να περάσουν μέσα απο το Ντορμιτορ και να το δουν …
Εκεί μαθαίνουμε ότι οι υπόλοιποι δεν τους ακολούθησαν σε μια διασταύρωση αλλά συνέχισαν με αποτέλεσμα να κάνουν ένα κύκλο δύο ωρών …
Παραγγέλνουμε κρασί και αράζουμε περιμένοντας και τους υπόλοιπους να έρθουν …
Έρχονται φανερά εκνευρισμένοι από τον κύκλο που έκαναν λόγω του λάθους τους …
Αράζουν όλοι στα παρακείμενα τραπέζια …
Παραγγέλνουμε κάποια τοπικά εδέσματα και σβήνουμε την πείνα μας καθώς και τη δίψα μας με κόκκινο κρασί …
Ο Γιώργος έχει γενέθλια οπότε κανονίζεται στα γρήγορα και του φτιαχνουμε μια πρόχειρη τούρτα (ένα κομμάτι γλυκό) και επειδή δεν υπήρχε κάποιο κερί χρησιμοποιήσαμε ένα κερί λαδιού από τα διακοσμητικά που υπήρχαν στον χώρο …
Αφού του τραγουδήσαμε και του ευχηθήκαμε σιγά σιγά όλοι μας αποτραβηχτήκαμε στα δωμάτια μας …
Ήταν η πιο κουραστική μέρα μέχρι στιγμής σε αυτό το ταξίδι μα συνάμα και η πιο όμορφη …
Γέμισα εικόνες απίστευτες και σίγουρα θα ήθελα να επιστρέψω σε αυτό το μέρος …
Ξυπνήσαμε στην ώρα μας, ο καιρός ήταν ακόμα πιασμένος …
Κατεβήκαμε για πρωινό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, αρκετοί είχαν ήδη κατέβει και έπαιρναν το πρωινό τους …
Έρχεται ο σερβιτόρος παίρνει την παραγγελία σκραμπλντ έγγς (scrambled eggs), στο τραπέζι υπήρχαν ήδη πιατέλες με αλλαντικά, τυριά, χυμοί κτλ …
Μία χαρά ξεκινήσαμε την μέρα …
Στο τραπέζι τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν …
Είχε ξεκινήσει πάλι η κουβέντα για το πού θα πάμε …
Να πάμε προς Ρουμανία η να πάμε προς Βοσνία – Μαυροβούνιο …
Απόφαση δεν πάρθηκε, αν και νομίζω ότι παρόλο που ο Στέργιος μας έδινε 2 επιλογές στο μυαλό του ήταν ξεκάθαρο το πού θα πάμε …
Ξεκαθαρίσαμε και το θέμα των κινητών που δεν είχαν ενεργοποιημένη την περιαγωγή …
Παραγγείλαμε και τα καφεδάκια μας και στην συνέχεια ανεβήκαμε στα δωμάτια ετοιμάσαμε τα πράγματα μας, κατεβήκαμε και πληρώσαμε το ξενοδοχείο …
Είχε γίνει ένα μικρό μπέρδεμα εμείς κοιμηθήκαμε 3 σε ένα δωμάτιο και ο Κυριάκος μόνος του σε ένα άλλο …
Για να μην επωμιστεί μόνος του το κόστος του δωματίου ο Βασίλης το μοιράστηκε μαζί του, και εγώ με τον Γιώργο το δικό μας …
Ο καιρός είχε ανοίξει, είχε περάσει και η ώρα …
Φτάσαμε στα Σκόπια βράδυ, και δεν είχα δει την πόλη έστω και εν κινήσει, ενώ τώρα μου δίνονταν η ευκαιρία …
Παντού γιγαντοαφίσες με πολιτικούς εκπροσώπους (πλησιάζουν εκλογές) εκεί …
Το θέαμα με τις γιγαντοαφίσες, οι παλιές πολυκατοικίες σε σοβιετικό στυλ, ακόμα και κάποια zastava yugo μαζί με το μουντό του ουρανού σε ταξιδέουν σε άλλες εποχές …
Αισθανόμουν ότι βρίσκομαι στην δεκαετία του 70 (και ας την έχω εικόνα μόνο από ταινίες) …
Παραδόξως δεν χαθήκαμε, όχι ότι δεν είχαμε ευκαιρίες αλλά όλοι πρόσεχαν και περίμεναν αυτούς που έμεναν πίσω …
Βγαίνουμε εθνική εγώ ακολουθώ τον Βασίλη και πίσω μου έρχεται ο Κυριάκος, έχουμε σπάσει σε μικρά γκρουπάκια …
Ο Βασίλης κάνει ένα λάθος στην πλοήγηση και μας βγάζει για λίγο εκτός εθνικής, αναστροφή και επιστροφή στην εθνική …
Δεν αργούμε να βρούμε και τους άλλους …
Φτάνουμε στα σύνορα όπου βρίσκουμε και τα παιδιά από την Χαλκίδα τα οποία είχαν ξεκινήσει εχθές πιο νωρίς και έμειναν σε διαφορετικό ξενοδοχείο …
Ανταλάσσω κάποια μνήματα με την σύζυγο να επικοινωνήσει με την τράπεζα να δει αν υπάρχει κάποιο θέμα (σημειωτέων ότι πριν φύγω είχα επικοινωνήσει με την τράπεζα και τους είχα ενημερώσει για το ταξίδι και την πρόθεση να χρησιμοποιώ την κάρτα μου από τα Βαλκάνια).
Έχω αγχωθεί με το όλο θέμα …
Ξεκινάμε και συνεχίζουμε στην εθνική, κάπου σττο ύψος της Νίς ξανά σταματάμε σε ένα βενζινάδικο για να συγκεντρωθούμε μιας και θα αφήναμε την εθνική και θα μπαίνουμε σε επαρχιακούς δρόμους …
Είμαι τελευταίος και ο Βασίλης είναι μπροστά μου …
Περνάμε από μικρά χωριά και όλοι κοιτάνε το παράξενο τρένο που περνάει …
Τα παιδιά μας χαιρετάνε και όταν ανταποδίδουμε τον χαιρετισμό το χαμόγελο τους φτάνει ως τα αυτιά …
Είναι απίστευτο το πόση χαρά μου δίνει αυτό το θέαμα των παιδιών που χαίρονται που τα χαιρετάς, έχω συγκινηθεί …
Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε όλα τα παιδιά τους κόσμου χαρούμενα …
Να μην υπάρχει λυπημένο προσωπάκι …
Βυθίζομαι στις σκέψεις μου, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου το πόση χαρά μπορεί να δώσει ένα νεύμα από έναν άγνωστο σε ένα παιδί …
Αυτός ο κόσμος δεν χρειάζεται πολλά για να γίνει ένα ευχάριστο μέρος να ζεις …
Απλά να συμπεριφερθείς ανθρώπινα …
Να δώσεις χαρά στα παιδιά, να κάνεις παρέα στους ηλικιωμένους και να τους αφήσεις να σου περάσουν την γνώση τους, να ακούσεις τον συνάνθρωπο σου ακόμα και αν δεν συμφωνείς μαζί του, να αγαπήσεις, να αγαπηθείς, να το δείχνεις …
Συνέρχομαι γιατί το φίδι απομακρύνεται και δεν πρέπει να μείνω πίσω …
Ο δρόμος είναι ωραίος δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση και τα όποια οχήματα τα προσπερνά εύκολα το φίδι με τις ρόδες …
Σε ένα από τα χωριά σε μια διασταύρωση στρίβουμε δεξιά, μου δίνει προτεραιότητα ένας μοτοσυκλετιστής αστυνόμος.
Τον χαιρετάω και μου ανταποδίδει τον χαιρετισμό, παρακάτω με προσπερνάει καθώς και άλλες μηχανές και σταματάει στο μπλόκο που είχε η αστυνομία στην έξοδο του χωριού …
Δεν σταμάτησαν το φίδι, το οποίο κινείται ασταμάτητα …
Σε μια διασταύρωση ο Νίκος προσπαθεί να προσπεράσει ένα φορτηγό και δεν βλέπει ότι όλοι μπροστά του έχουν στρίψει δεξιά …
Του κορνάρω αλλά μάταια δεν ακούει …
Σταματάμε με τον Βασίλη, γυρνάω πίσω να τον βρω και μόλις φτάνω στην διασταύρωση τον βλέπω να έρχεται προς εμάς …
Κάνω αναστροφή και εγώ και συνεχίζουμε …
Αρχίζουμε να ανεβοκαταβαίνουμε καταπράσινα βουνά …
Η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και το φίδι αρχίζει να ανεβάζει ρυθμούς …
Ξέφρενους ρυθμούς …
Σε κάποια φάση ο Στέργιος αποφασίζει να αφήσει την πλοήγηση και να κάτσει στο τέλος …
Μας κάνει νόημα σε όλους να τον περάσουμε …
Για κάποιο διάστημα τον έχω στους καθρέπτες μου, μετά τον χάνω …
Σε κάθε ίσιωμα κοιτάω πίσω αλλά δεν τον βλέπω …
Συνεχίζουμε το κυνηγητό, ο ρυθμός είναι πιο γρήγορος από ότι θα ήθελα …
Ο Στέργιος εμφανίζεται και πάλι στους καθρέπτες …
Οι στροφές δεν έχουν τελειωμό …
Σε μια αριστερή στροφή δέχομαι επίθεση από ένα έντομο που περνάει από την μισόκλειστη ζελατίνα …
Χάνω την αυτοσυγκέντρωση και πλακώνομαι στα φρένα και σταματάω στην άκρη του δρόμου λίγο πριν βγω εκτός στο πρανές και στραπατσάρω και την μηχανή και τον εαυτό μου …
Σταματάει και ο Στέργιος να δει τι έγινε μέσω νοημάτων του δείχνω να καταλάβει τι έπαθα και ότι κατάλαβε κατάλαβε …
Φτάνουμε στην διασταύρωση για το Κοπαόνικ και βρίσκουμε τον Βασίλη να μας περιμένει, ο δρόμος είναι κλειστός λόγω έργων …
Μας λέει ότι πρέπει να κάνουμε τον γύρο (κάνα δίωρο), αναλαμβάνει ο Στέργιος μιας και μιλάει την γλώσσα και μας αφήνει να περάσουμε όπως άφησε και όλους τους άλλους …
Ανεβαίνουμε και σύντομα φτάνουμε στην είσοδο του πάρκου, όπου μας περιμένουν και οι υπόλοιποι …
Ο φύλακας μας ενημερώνει ότι γίνονται έργα ασφαλτόστρωσης παραπάνω και ότι δεν περνάει ο δρόμος …
Παρόλα αυτά εμείς είμασταν διατεθιμένοι να συνεχίσουμε από ότι κατάλαβα …
Πληρώνουμε και το αντίτιμο τον 3 ευρώ στον φύλακα για να περάσουμε από το πάρκο …
Και εκεί που καθόμαστε και συζητάμε μεταξύ μας αρχίζει να ανεβαίνει την ανηφόρα ένα φορτωμένο φορτηγό και αρχίζει να κορνάρει …
Ο Βασίλης έχει αφήσει την μηχανή μες στην μέση …
Μέχρι να καταλάβει τι έγινε να αφήσει το κράνος σε κάποιον να ανέβει και να προσπαθήσει να μετακινήσει το θηρίο το φορτηγό που δεν είχε σκοπό να σταματήσει για κανένα λόγο πέρασε ξυστά δίπλα του …
Συνεχίζουμε την ανάβαση και φτάνουμε στο σημείο που γίνονται τα έργα ασφαλτόστρωσης …
Φτάνουμε στο χειμερινό θέρετρο, αφού μου είπαν ότι θα κάτσουμε εδώ για κάποιο διάστημα φεύγω ξανά προς τα πάνω για να βγάλω καμιά φωτογραφία αλλά και να χαζέψω την θέα με την ησυχία μου …
Έχει χαλάσει η μηχανή του καφέ και έτσι όλοι παίρνουν τσάι …
Κάνει κρύο έξω οπότε δεν με χαλάει …
Μίας και είναι αργά αποφασίζουμε να τσιμπήσουμε κάτι οπότε παραγγέλνουμε κάποιες ποικιλίες αλλαντικών και τυριών τις οποίες συνοδεύουμε με ένα τοπικό “τσίπουρο” …
Όσο κατεβαίνουμε τόσο ανεβαίνει η θερμοκρασία αλλά και πάλι κάνει κρύο …
Σταματάμε σε ένα μικρό βενζινάδικο και γεμίζουμε οι περισσότεροι …
Ο Στέργιος έχει ανεβάσει ένα πιτσιρίκι στην μηχανή του, δείχνει στον μικρό πως να την βάλει μπροστά και πώς να μαρσάρει …
Ο μικρός έχει εκστασιαστεί …
Αυτές είναι ωραίες εικόνες που μένουν τόσο σε εμάς όσο και στον μικρό …
Η αδερφή του δείχνει φοβισμένη και δεν θέλει να ανέβει …
Ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει και εμείς συνεχίζουμε, ο τελικός προορισμός είναι το Ζάμπλιακ.
Συνεχίζω με τον Βασίλη σε χαλαρότερους ρυθμούς, μαζί μας είναι άλλο ένα ολοκαίνουριο GS1250 αλλά δεν συγκράτησα το όνομα από το παλικάρι, δεν τα πάω καλά με τα ονόματα, ούτε με τις ημερομηνίες …
Για παράδειγμα τα γενέθλια της συζύγου μου πήρε σχεδόν μια δεκαετία για να τα μάθω, ενώ θυμόμουν τον μήνα δεν θυμόμουν την ημερομηνία, οπότε έριχνα μια ματιά στην ταυτότητα και όλα καλά 😀 😀
Συνεχίζουμε οι τρεις μας, έχει σουρουπώσει, ο δρόμος είναι γεμάτος μπαλώματα, θυμίζει κάποιο παλιό πάπλωμα σε χωριό που έχει φτιαχτεί από διάφορα κομμάτια υφάσματος …
Είναι εντυπωσιακό στην όψη αλλά η Χιονάτη δεν δείχνει να συμφωνεί …
Έχει κίνηση στον ορεινό δρόμο, τα θηρία κάνουν τις προσπεράσεις χωρίς σκέψη στον αντίποδα εγώ πρέπει να το σκεφτώ …
Έχουμε μια νταλίκα μπροστά μας, σε μια ευθεία τα GS την προσπερνούν, ακολουθώ και εγώ αλλά έρχεται αμάξι από το αντίθετο ρεύμα και πέφτω στα φρένα για να μπω πάλι πίσω από το φορτηγό, δυστυχώς το ίδιο κάνει και το φορτηγό, τελευταία στιγμή προλαβαίνω και μπαίνω πίσω του (η έτσι μου φάνηκε) …
Στην επόμενη ευκαιρία τον προσπερνώ και φτάνω και τους άλλους δύο …
Πέφτει το σκοτάδι και περνάμε μια πανέμορφη περιοχή χωρίς να έχουμε την ευκαιρία να την δούμε, να την θαυμάσουμε …
Τα φώτα της Χιονάτης δεν είναι αρκετά για τον ρυθμό που πηγαίνουμε …
Έχει ένα λεντ προβολέα και η δέσμη που βγάζει δημιουργεί ένα παραλληλόγραμμο το οποίο όμως όταν η μηχανή γέρνει σε μια στροφή δεν φωτίζει καθόλου στο εσωτερικό της στροφής με αποτέλεσμα να μην μπορείς να δεις που πας και να χάνεις την αίσθηση του χώρου …
Η μόνη λύση είναι να μένω κοντά στα θηρία, ώστε να τα χρησιμοποιώ σαν σημείο αναφοράς, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εφικτό …
Έχω αρχίσει να κουράζομαι και το γεγονός ότι κάνει κρύο και έχω αρχίσει να παγώνω και να σφίγγω δεν βοηθάει τα πράγματα …
Κάθε στροφή είναι και μια περιπέτεια …
Σε μια στάση που κάναμε δίπλα από μια λίμνη που δεν μπορούσαμε να δούμε, σε ερώτηση που έκανα στους άλλους δύο σύντροφους σύντροχους δεν αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα με τα θηρία με τους προβολείς τους και τα προβολάκια τους …
Μετά από ολιγόλεπτο διάλειμμα συνεχίζουμε …
Και η μάχη με το σκότος συνεχίζεται …
Είμαι αποφασισμένος να το νικήσω …
Φτάνουμε στο Ζαμπλιακ και στο ξενοδοχείο που μας είχαν πει …
Ανακαλύπτουμε ότι τελικά δεν είμαστε σε αυτό το ξενοδοχείο …
Αρχίζουν τα τηλέφωνα και τελικά δεν είμαστε οι μόνοι που πήγαν σε λάθος ξενοδοχείο …
Βρίσκουμε το σωστό, παρκάρουμε, ξεφορτώνουμε και πάμε να δούμε σε ποιο δωμάτιο θα μείνουμε …
Ο Βασίλης ψάχνει τον Γιώργο αλλά αυτός έχει κλείσει με τον Κυριάκο, οπότε μένουμε μαζί.
Το ξενοδοχείο ήταν χάι τεκ, με διακόπτες αφής, αντιθαμβοτικους καθρέπτες κτλ.
Γρήγορο ντουζάκι και έξοδος για φαγητό …
Βρίσκουμε και τους υπόλοιπους, παραγγέλνουμε μια μπύρα και νομίζουμε ότι παραγγείλαμε και φαγητό (κάτι Σερβικά μπέργκερ) …
Έχει γίνει μπέρδεμα με κάποια παιδιά που ενώ δεν είχαν παραγγείλει πήραν την παραγγελία του Γιώργου και του Ηλία …
Οπότε στο τέλος ήταν σαν να μην είχαμε παραγγείλει εμείς …
Πίνουμε την μπύρα μας με τον Βασίλη και βγαίνουμε έξω να περπατήσουμε για να ηρεμήσουμε …
Το κέντρο της πόλης είναι πανέμορφο με συντριβάνια, σοκάκια και το βασικότερο κόσμο …
Σε αντίθεση με τα Σκοπιά που το προηγούμενο βράδυ ήταν άδεια, εδώ υπήρχε ζωή …
Μετά από λίγο έρχεται και ο Γιώργος στην συντροφιά μας και δεν αργούμε να βρούμε κάτι να τσιμπήσουμε …
Το σημείο συνάντησης είχε οριστεί από τον Στέργιο στα ΣΕΑ στο 70ο χλμ στις 14:30.
Όταν έφτασα ήδη υπήρχε μια παρέλαση από GS …
Δεν γνώριζα κανέναν προσωπικά, το μόνο γνώριμο πρόσωπο ήταν του Στέργιου και αυτό από φωτογραφίες …
Μετά από εμένα έφτασε και ο Βασίλης με τον οποίο είχαμε γνωριστεί σε ένα καφέ …
Κανονίσαμε και τις στάσεις για ανεφοδιασμό στα 250 χλμ …
Η Χιονάτη έμοιαζε με μινιατούρα μπροστά στα θηρία, αλλά αυτό δεν μας πτόησε …
Ο Βασίλης με πήρε υπό την προστασία του μίας και δεν είχα gps η βάση για το κινητό.
Ξεκινήσαμε και κινούμασταν λίγο παραπάνω από το όριο, εγώ προτελευταίος και ο Βασίλης πίσω μου σε κάποια απόσταση …
Η Χιονάτη πήγαινε χαλαρά σε αυτούς τους ρυθμούς…
Η συνάντηση με τους υπόλοιπους γίνονταν στα διόδια όπου τους προφτάναμε και μέχρι να πληρώσουμε με την σειρά μας τους χάναμε και άρχιζε ένα κυνηγητό να κλείσουμε την απόσταση …
Σε ένα από τα διόδια ανακάλυψα ότι η σέλα δεν ήταν κουμπωμένη σωστά, σταμάτησα στην άκρη και την κούμπωσα.
Εν το μεταξύ ο Βασίλης είχε ήδη πληρώσει και είχε ξεκινήσει με χαμηλή ταχύτητα …
Αλλά αυτά τα λίγα λεπτά του κατέβα βγάλε γάντια, κούμπωσε την σέλα, βάλε γάντια, βάλε μπροστά και ξεκινά, ήταν αρκετά ώστε να καλύψει αρκετή απόσταση …
Δεν υπήρχε άγχος μιας και είχαμε αρκετό δρόμο ακόμα μπροστά μας …
Ξαφνικά βλέπω 2 μηχανές με αλάρμ στην είσοδο ενός ΣΕΑ 200 χλμ περίπου από την “αφετηρία”
Ήταν ο Βασίλης με τον Στέργιο….
Στάση για ανεφοδιασμό αρκετά νωρίτερα από ότι περίμενα …
Τελικά δεν ήμουν ο μόνος με σχετικά μικρή αυτονομία …
Υπήρχε και ένα Honda Crosstourer του Ηλία που μάλλον είχε μικρότερη αυτονομία από εμένα …
Εγώ ήθελα να βάζω κάθε 250 χλμ για να υπάρχει πάντα αρκετό καύσιμο ώστε να ψύχεται η τρόμπα βενζίνης.
Επόμενη στάση ορίζεται μάλλον λίγο πριν την Θεσ/νίκη, και συνεχίζουμε το ταξίδι …
Ο ρυθμός είναι αυτός που ορίζει ο πλοηγός (ο Στέργιος) και είναι πάνω από τα όρια, άλλα όχι κάτι απαγορευτικό για την Χιονάτη να ακολουθεί …
Μας φτάνει και ο Νίκος, που ξεκίνησε πιο αργά απο την Αθήνα και εντάσσεται στην παρέα μας …
Φτάνουμε στην επόμενη στάση στα ΣΕΑ του Κορινού …
Στάση για ανεφοδιασμό και καφέ για όποιον ήθελε …
Ξεκινάμε, έχει αρχίσει να σουρουπώνει…
Έχει λίγο κίνηση και αναγκαστικά το κονβόι έχει σκορπίσει λίγο …
Έχω μείνει τελευταίος όπως μου αρέσει και ακολουθώ από κοντά σχετικά τον Βασίλη …
Στρίβουμε προς Ευζώνους και ο ρυθμός αρχίζει και ανεβαίνει …
Έχει σκοτεινιάσει, έχει κίνηση, αρκετά φορτηγά κατευθύνονται προς τα σύνορα και ο ρυθμός είναι αρκετά υψηλός για τις συνθήκες του δρόμου …
Ξαφνικά λες και αφηνίασαν όταν είδαν την πινακίδα που έγραφε σύνορα …
Φτάνουμε στα σύνορα, κάποιοι είχαν περάσει ήδη κάποιοι άλλοι περίμεναν …
Δίνουμε τα χαρτιά που μας ζήτησαν (Διαβατήριο/Ταυτότητα, πράσινη κάρτα ασφάλισης, αποδεικτικό εμβολιασμού/νόσησης/τεστ) και περνάμε…
Σταματάμε στο πρώτο βενζινάδικο και ανεφοδιάζουμε με καύσιμο τα μηχανάκια και με καφέ τους αναβάτες …
Οι υπάλληλοι στο βενζινάδικο μιλούν Ελληνικά, πληρώνουμε με κάρτα …
Υπάρχει μια ενημέρωση ότι σε 40 χλμ ο δρόμος είναι χάλια, καθώς και ότι υπάρχουν μπλόκα …
Ξεκινάμε και ο ρυθμός είναι σχετικά υψηλός (αν αναλογιστείς ότι περιμέναμε να συναντήσουμε μπλόκα)
Ο δρόμος δεν είναι κακός και με ελάχιστη κίνηση …
Οι Σκοπιανοί έχουν περισσότερα διόδια από εμάς, απίστευτα πάρα πολλά, δεν πίστευα ότι αυτό είναι δυνατόν …
Τα διόδια είναι ένα θέμα μιας και όσο πιο πίσω στο κονβόι είσαι τόσο πιο πολύ κυνηγητό πρέπει να ρίξεις για να φτάσεις τους προπορευόμενους …
Σε κάθε στάση για διόδια τα ίδια …
Όπως μας είχαν ενημερώσει 40 χλμ μετά τα σύνορα ο δρόμος είναι γεμάτος με λακούβες και ανωμαλίες και το γεγονός ότι είναι νύχτα δεν βοηθάει καθόλου …
Η Χιονάτη κοπανάει από ανωμαλία σε ανωμαλία, από ότι έμαθα αργότερα τα θηρία δεν κατάλαβαν και πολλά …
Έχουμε μείνει οι δυό μας με τον Βασίλη να προπορεύεται και περνώντας απο ένα βενζινάδικο με την άκρη του ματιού μας τους βλέπουμε να είναι σταματημένοι …
Μπαίνουμε στο βενζινάδικο από την έξοδο …
Γίνεται μια γρήγορη διαβούλευση για το θέμα των διοδίων και ενημερώνουμε τον πλοηγό μας τον Στέργιο να περιμένει να περάσουμε όλοι από τα διόδια.
Ξεκινάμε εκ νέου και μετά από λίγο πάλι στάση για διόδια και όντως ο Στέργιος έχει πιάσει στη άκρη και περιμένει και ένας ένας που πληρώνει πάει και μπαίνει στην ουρά …
Περνάω και εγώ και με την σειρά μου κάθομαι στο τέλος της ουράς, κοιτάω πίσω στα διόδια και βλέπω άλλες 2 μηχανές να περιμένουν να πληρώσουν …
Ξαφνικά ακούω τους πιο μπροστά από μένα να κορνάρουν στον Στέργιο να ξεκινήσει ….
Με ποια λογική κάποιος δίνει σήμα να ξεκινήσουμε από την στιγμή που δεν είναι ο τελευταίος με ξεπερνάει (θέλω να πιστεύω ότι ήταν η ανυπομονησία τους να συνεχίσουν) …
Ξεκινούν όλοι …
Περιμένω και τα άλλα δύο παιδιά να περάσουν …
Περνάει ο πρώτος και αρχίζει το κυνηγητό …
Τελευταίος πέρασε ο Βασίλης και τον ακολουθώ …
Μετά από κάποιο διάστημα τους φτάνουμε και μετά από λίγο πέφτουμε σε ομίχλη …
Ο Στέργιος έχει ρίξει ρυθμούς για πρώτη φορά σε όλο το ταξίδι πάμε κάτω από το όριο …
Η πρώτη σκέψη που έκανα είναι ότι το κάνει επίτηδες, επειδή του είπαμε για τα διόδια …
(Μετά απο την συμβίωση μαζί του στο ταξίδι για 5 μέρες και αφού τον γνώρισα καλύτερα μπορώ να πώ ότι σίγουρα υπήρχε κάποιος λόγος …)
Λίγο πριν φτάσουμε στα Σκόπια έγινε και η τελευταία στάση της διαδρομής …
Στην αρχή καταφέρνουμε να είμαστε όλοι μαζί, αλλά ένα φανάρι έχει διαφορετική άποψη και συγκρατεί 4 από εμάς ….
Οι προπορευόμενοι στρίβουν δεξιά …
Ανάβει πράσινο και ξεκινάμε και εμείς, στρίβουμε δεξιά, ο δρόμος είναι μια λεωφόρος με νησίδα στην μέση εκεί που πηγαίνουμε και με τα μάτια σκανάρω αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω μήπως και εντοπίσω τους άλλους, τους βλέπω σε ένα πάρκινγκ στο αντίθετο ρεύμα …
Αρχίζει το κορνάρισμα για να ειδοποιήσω τους άλλους 3 ότι πρέπει να κάνουμε αναστροφή …
Σε ελάχιστα λεπτά είχαμε επανενωθεί όλοι …
Ο Στεργιος προσπαθεί να κλείσει δωμάτια σε κάποιο ξενοδοχείο …
Οι υπόλοιποι σχολιάζουν και πειράζονται μεταξύ τους και ξαφνικά ακούμε μια κοπελιά που περνούσε να μας λέει καλησπέρα …
Κοιταζόμαστε μεταξύ μας …
Τι είπε ρε …
Ελληνικά μίλησε …
Οι πιο νέοι της παρέας αναθάρρησαν …
Περνάει και ένας παππούς και μας λέει κάτι στην γλώσσα τους που το μόνο που συγκρατήσαμε είναι το Μακεδονία …
Σύντομος σχολιασμός με τον Γιώργο …
Ο Στέργιος πιστεύει ότι έκλεισε δωμάτια και ξεκινάμε όλοι μαζί προς το ξενοδοχείο …
Αυτή την φορά καταφέραμε να μείνουμε όλοι μαζί …
Την πόλη την διασχίζει ο Άξιος ποταμός …
Με το που περνάμε στην απέναντι πλευρά, αρχίζει να βρέχει …
Σε όλη την διαδρομή την είχαμε γλιτώσει την βροχή …
Περάσαμε από αρκετές περιοχές που μόλις είχε βρέξει …
Αλλά αυτή την φορά η τύχη δεν ήταν με το μέρος μας …
Μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο έχουμε μουσκέψει …
Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, τελικά δεν είχαμε κλείσει δωμάτια …
Ο Στέργιος καθαρίζει την κατάσταση και παρκάρουμε τις μηχανές στο υπόγειο πάρκινγκ …
Χωριστήκαμε σε δωμάτια, την πρώτη νύχτα την πέρασα σε τρίκλινο μαζί με τον Βασίλη και τον Γιώργο.
Το δωμάτιο είχε 2 μονά κρεβάτια και ένα διπλό …
Τα παιδιά μου παραχώρησαν το διπλό …
Αφού τακτοποιηθήκαμε στο δωμάτιο κατεβήκαμε στο εστιατόριο όπου ο Στέργιος είχε παραγγείλει πίτσες μιας και τα πάντα ήταν κλειστά …
Ακολούθησε ανασκόπηση της μέρας καθώς και το πλάνο της επόμενης και γενικότερα τα ταξιδιού …
Υπήρχαν 2 προοπτικές η μία να κατευθυνθούμε προς Σερβία και από εκεί προς Ρουμανία, Βουλγαρία και πίσω και η άλλη προς Σερβία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Αλβανία και πίσω …
Δεν πάρθηκε κάποια απόφαση αν και νομίζω ότι ο Στέργιος ήταν ήδη αποφασισμένος …
Αφού φάγαμε και κανονίσαμε την πρωινή έγερση, αποσυρθήκαμε στα δωμάτια μας και αφεθήκαμε στην αγκαλιά του Μορφέα …
Η Χιονάτη συμπεριφέρθηκε την πρώτη μέρα όπως το περίμενα χωρίς εκπλήξεις.
Η κατανάλωση της κυμάνθηκε στα 5.5 λίτρα /100 χλμ.
Το στήσιμο της γενικά είναι προς την σπορ πλευρά με σφιχτές αναρτήσεις και 17αρι μπροστινό τροχό.
Όσο η άσφαλτος είναι καλή δεν αντιμετωπίζεις κανένα πρόβλημα, άν όμως το οδόστρωμα έχει ανωμαλίες δυσανασχετεί …
Επίσης η σέλα της θέλει δουλειά για να γίνει πιο άνετη, καθώς και επίσης ένα κεντρικό ορθοστάτη για να μπορώ να λιπαίνω εύκολα την αλυσίδα της ….
Πώς μπορεί μια λεμονάδα με τζίντζερ και μια λεμονάδα με μαστίχα να καταλήξουν σε ένα απολαυστικό διήμερο στους επαρχιακούς και όχι μόνο δρόμο της Ρούμελης ;
Το μόνο εύκολο γιατί εστιάσαμε στο βασικό συστατικό την λεμονάδα (ταξίδι με μηχανές) και όχι στο τζίντζερ και την μαστίχα (σε όσα πιθανώς μας χωρίζουν η μας διαφοροποιούν) .
Όλα ξεκίνησαν αρκετό καιρό πρίν με ένα μήνυμα από τον Γιώργο ότι κερνάει καφέ στην Λούτσα αρκεί να πάω με την “Bella’ (Benelli Imperiale), το ραντεβού κανονίστηκε αλλά με πρόλαβε ο κόβιντ και αναγκαστικά το αναβάλαμε …
Ξεμπέρδεψα με όλα αυτά και κάποια στιγμή καταφέραμε να βρεθούμε στην Λούτσα μεσημεράκι (Πέμπτη μια εβδομάδα πρίν) …
Ο Γιώργος παρήγγειλε λεμονάδα με τζίντζερ και εγώ με μαστίχα …
Τις λεμονάδες συνόδεψε και μια εκτενής συζήτηση για διάφορα θέματα και κατέληξε σε μια δοκιμαστική βόλτα με την Bella και μια πρόσκληση για ένα οδοιπορικό που ήθελε ο Γιώργος να κάνει στην Ρούμελη …
Το ραντεβού κλείστηκε τις επόμενες ημέρες και η εβδομάδα με βρήκε να αλλάζω αμορτισέρ στην Bella και εκκεντροφόρο στο Himalayan …
Οπότε μιας και το Himalayan ήθελε στρώσιμο αποφάσισα να πάω με αυτό …
Ξημερώνει και με βρίσκει το πρωί στην ρουτίνα μου, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα, επιστρέφω βρίσκω τον καφέ μου έτοιμο, τρώω κάτι για πρωινό, διαβάζω τα πρωινά νέα …
Είχα αραδιάσει τα πάντα πάνω στην τραπεζαρία από το προηγούμενο βράδυ, το ραντεβού ήταν για τις 9:30 στην Μάνδρα.
Όπως πάντα λίγο πρίν φύγω τα βάζω όλα στις βαλίτσες, ντύνομαι και με την βοήθεια της συζύγου που είδε πόσο αγχωμένος ήμουν να προλάβω το ρολόι που γυρνούσε τους δείκτες του αμείλικτα (επίσης δεν τα πάω καλά και με τα ραντεβού), μετακινώ λίγο το Himalayan για να έχω χώρο να τοποθετήσω τις βαλίτσες, το αφήνω στο πλαϊνό ορθοστάτη (πρώτο λάθος) και το βάζω μπροστά, πιάνω την πιο κοντινή βαλίτσα, που είναι η δεξιά και την τοποθετώ (δεύτερο λάθος).
Πιάνω και την άλλη βαλίτσα, κάνω τον κύκλο της μηχανής και πρίν προλάβω να την τοποθετήσω βλέπω την μηχανή να γέρνει και να πέφτει , προσπαθώ με το αριστερό χέρι να το αποτρέψω αλλά μάταια …
Το Himalayan πέφτει πάνω σε ένα σταθμευμένο Suzuki Vitara και του προκαλεί ζημιά στο καπό, το αριστερό φτερό και λίγο στον προφυλαχτήρα …
Στην προσπάθεια μου να το σταματήσω τραυματίζω το αριστερό χέρι, κάποιες εκδορές και κοψίματα ήταν η αρχική εκτίμηση …
Ακούγοντας τον θόρυβο από την πρόσκρουση και τα γαλλικά που έχω αρχίζει να ξεστομίζω η σύντροφος μου έντρομη κατεβαίνει να δει τι έγινε, στο μεσοδιάστημα έχω σηκώσει το Himalayan και προσπαθώ να δώ τι ζημιά προκάλεσα …
Το αριστερό χέρι είναι μέσα στα αίματα και το Himalayan αρνείται να σταθεί όρθιο …
Με την βοήθεια της συζύγου κουμπώνω και την άλλη βαλίτσα και ησύχασε και έκατσε όρθιο …
Ανεβαίνουμε στο σπίτι και η σύζυγος αρχίζει να περιποιείται το χέρι και εγώ να προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε …
Τηλέφωνο στο Γιώργο να του πώ για το συμβάν και ότι να συνεχίσει μόνος του και κάποια στιγμή θα τον συναντούσα …
Μίας και ήξερα τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου, πήγα και του χτύπησα την πόρτα για να του ανακοινώσω το ατύχημα …
Ευτυχώς το πήραν πιο ψύχραιμα από εμένα …
Τηλεφωνήματα στις ασφαλιστικές και ένα δίωρο μετά είχαμε ξεμπερδέψει με τις φιλικές δηλώσεις …
Ετοιμάζομαι εκ νέου για να αναχωρήσω, με την ψυχολογία πεσμένη μιας και τώρα τελευταία πάντα κάτι συμβαίνει από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σοβαρά …
Αν καθόμουν σπίτι όμως θα ήταν χειρότερα …
Στέλνω ένα μήνυμα στο Γιώργο και ξεκινάω …
Το Himalayan θέλει στρώσιμο οπότε δεν ξεπερνάμε τισ 4000 στροφές …
Έχει λίγη κίνηση στο Σχιστό και με τις βαλίτσες αναγκαστικά κάθομαι πίσω από τα αυτοκίνητα …
Φτάνω Μάνδρα και παίρνω την παλιά εθνική προς Θήβα, ξανά περνάω τα καμμένα και θλίβομαι …
Στρίβω στις Ερυθρές προς Πλαταιές και συνεχίζω, περνάω Καπαρέλλί, Λεύκτρα και μετά την Ελλοπία κατευθύνομαι στην επαρχιακή οδό προς παραλία Σαράντη …
Βγαίνω στην έξοδο προς Δόμβραινα, περνάω την Θίσβη και αρχίζω να ανεβαίνω προς Αγία Άννα …
Έχουν περάσει μόλις 2 εβδομάδες που πέρασα από τους ίδιους δρόμους με την Bella και η αίσθηση που σου προσφέρουν τα δύο μηχανάκια είναι τελείως διαφορετική …
Αν με ρωτούσες πιο είναι το καλύτερο δεν θα μπορούσα να σου απαντήσω …
Το κάθε ένα με ταξιδεύει διαφορετικά, αλλά είναι και τα δύο ευχάριστα σε αυτές τις διαδρομές, αλλά το Himalayan είναι πιο άνετο …
Όσο ανεβαίνω η θερμοκρασία κατεβαίνει αλλά είναι ακόμα ανεκτή, φτάνω στην Αγία Άννα και συνεχίζω προς Κυριάκι ..
Η διαδρομή είναι πολύ όμορφη μέσα στα έλατα και φτάνοντας στην Αρβανίτσα το κρύο έχει αρχίσει να ενοχλεί !
Ειδικά στα σκιερά κομμάτια …
Επίσης έχει κάνει την επίσκεψη της και η πείνα μιας και έχει μεσημεριάσει …
Ένα εκκλησάκι που φαίνεται σε ένα ύψωμα στα δεξιά και μια ταμπέλα προς Άγιο Κοσμά που δείχνει σε ένα χωματόδρομο δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη …
Η ολιγόλεπτη στάση ήταν ότι έπρεπε για να πάρουμε δυνάμεις και σωματικές και ψυχικές και πνευματικές …
Παίρνω στα χέρια μου την φωτογραφική μηχανή και ανακαλύπτω ότι δεν έχει μέσα της κάρτα μνήμης, να δώ τι άλλο θα πάθουμε σκέφτομαι και καβαλάω το Himalayan, κατεβαίνω τον χωματόδρομο και κατευθύνομαι προς Κυριάκι στο οποίο δεν αργώ να φτάσω …
Η διαδρομή είναι πολύ όμορφη μέσα στα έλατα και την απολαμβάνω με όλες τις αισθήσεις πλην της όσφρησης …
Η όσφρηση δεν έχει επανέλθει ακόμα …
Περνάω Καλοσκοπή, Στρώμη και φτάνω στον Αθανάσιο Διάκο κατά τις 5.
Ο Γιώργος με περιμένει σε μια σχετικά άδεια πλατεία ..
Παραγγέλνω ένα σκέτο διπλό ελληνικό καφέ και σωριάζομαι σε μια καρέκλα …
Ξεκινώ την εξιστόρηση στον Γιώργο του τι έχει συμβεί και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω κάνει κανένα διάλειμμα για νερό η ξεκούραση μετά το εκκλησάκι του Άγιου Κοσμά πρίν το Κυριάκι …
Καθόμαστε ένα μισάωρο και ξεκινάμε για το Οινοχώρι όπου και θα διανυκτερεύαμε στον ξενώνα Δρυόπη …
Από τον Αθανάσιο Διάκο κατευθυνθήκαμε προς Καστριώτισσα στην συνέχεια Μαυρολιθάρι, Πυρά και πρίν την Καλοσκοπή στρίβουμε προς Οινοχώρι …
Η διαδρομή είναι και αυτή πάρα πολύ όμορφη και επι της ουσίας κάνω και τις πρώτες στάσεις και φωτογραφίες …
Ο ρυθμός του Γιώργου είναι χαλαρός, ήρεμος, ταξιδιωτικός …
Αλλά ένας πόνος που ένιωθα όλη την μέρα στο αριστερό χέρι έχει αρχίσει να γίνεται πολύ ενοχλητικός ….
Πλέον δεν μπορώ να σφίξω τα δάχτυλα, όταν το κάνω ένας οξύς πόνος διαπερνά την παλάμη και τον πήχη …
Οι αλλαγές των ταχυτήτων έχουν αρχίσει να γίνονται επίπονες, για να πιέσω τον συμπλέκτη δεν αρκεί πλέον να κλείσω την παλάμη, πρέπει να τραβήξω και όλο το χέρι προς τα πίσω …
Ευτυχώς το τοπίο είναι καταπληκτικό και η συνάντηση με άγρια άλογα τα οποία μόλις μας είδαν εξαφανίστηκαν, μου αποσπά την προσοχή …
Στο Himalayan έχω μονίμως τρίτη στο κιβώτιο και ευτυχώς που έχει αρκετή ροπή χαμηλά και δεν χρειάζονται αρκετές αλλαγές ταχυτήτων …
Στην πλατεία στο Μαυρολιθάρι σταματάμε, είναι σχεδόν άδεια, μόνο 2 ηλικιωμένοι νέοι συζητούν …
Σβήσαμε τις μηχανές αλλά δεν κατεβήκαμε …
Σχολιάσαμε το γεγονός πόσο άδεια είναι τα ορεινά χωριά μας, πώς αδειάζουν κάθε χρόνο από τους ηλικιωμένους κατοίκους τους …
Πώς μπορεί κάποιος νέος να ζήσει σε αυτά τα μέρη ;
Τι θα απογίνουν όλα αυτά τα πανέμορφα ορεινά χωριά ;
Αλλά και πόσο όμορφα είναι !!!
Χαιρετάμε, βάζουμε μπρος και συνεχίζουμε …
Η ορεινή Ελλάδα είναι μαγευτική …
Αλλά οι δρόμοι της δεν συγχωρούν, θέλουν προσοχή, κρύβουν αρκετές παγίδες …
Από την Καλοσκοπή προς το Οινοχώρι ο δρόμος είναι σαν να μην έχει περάσει κανείς για χρόνια, η φύση έχει πάρει δικός της ένα μέρος του …
Φτάνουμε στο Οινοχώρι και δεν αργούμε να βρούμε τον ξενώνα, ένας ήταν όλος και όλος …
Παρκάρουμε, ξεφορτώνουμε τις μηχανές και τακτοποιούμε τα πράγματα μας στο δωμάτιο, στη συνέχεια κατεβαίνουμε στις μηχανές και λιπαίνουμε τις αλυσίδες …
Η συνέχεια είχε μεζέδες, τσιπούρα, κουβέντα και πάλι κουβέντα για διάφορα θέματα που μας απασχολούσαν …
Όσο πέρναγε η ώρα η θερμοκρασία έπεφτε οπότε και η παραμονή στην βεράντα παρά το τσίπουρο είχε αρχίσει να μην είναι ευχάριστη …
Όταν είδαμε ότι και το θερμόμετρο έλεγε 9 βαθμούς, αποφασίσαμε να ανεβούμε στο δωμάτιο όπου η κουβέντα συνεχίστηκε για κάμποση ώρα ακόμα, μέχρι που ο Μορφέας ήρθε και μας πήρε στον κόσμο του …
Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου
Το ξημέρωμα μας βρήκε ξύπνιους από νωρίς και ξεκούραστους …
Ο ύπνος το προηγούμενο βράδυ ήταν βαθύς και απολαυστικός …
Φάγαμε το πρωινό μας στην βεράντα του ξενώνα, ήπιαμε το καφεδάκι μας, μαζέψαμε το πράγματα μας, τα φορτώσαμε στις μηχανές μας, πληρώσαμε και αφού τους χαιρετίσαμε αναχωρήσαμε …
Το πρόγραμμα ήταν να πάμε στην Γραβιά ώστε να ανεφοδιαστεί το Himalayan με καύσιμα και στην συνέχεια να κατευθυνθούμε προς Αράχωβα και από εκεί επιστροφή στα σπίτια μας νωρίς το απόγευμα ή αργά το μεσημέρι …
Ο δρόμος από το Οινοχώρι προς την Γραβιά έχει τα χάλια του …
Αλλά είναι στα μέτρα του Himalayan και του Tenere οπότε δεν μας απασχόλησε κάτι, πάντως είναι όμορφη διαδρομή …
Μεγάλη εντύπωση μας έκανε το χωριό Καστέλλια, όπου όλα ήταν τακτοποιημένα και όμορφα …
Δεν θύμιζε με τίποτα τα υπόλοιπα χωριά που περάσαμε …
Έμοιαζε σαν να άνοιξαν οι ουρανοί και να έβρεξε ευρώ στους κατοίκους …
Όλα τα σπίτια ήταν φρεσκοσυντηρημένα, οι αυλές περιποιημένες, τα πάντα καθαρά και το ένα σπίτι καλύτερο από το άλλο …
Φτάνουμε Γραβία, μπαίνουμε στο χωριό ψάχνοντας για βενζινάδικο αλλά είχαμε κάνει λάθος, οπότε αναστροφή, έξοδος από το χωριό για να βρούμε το βενζινάδικο …
Το Himalayan ήταν διψασμένο και ήπιε 11.5 λίτρα για 320 χιλιόμετρα (αυτό μας κάνει μια μέση κατανάλωση 3.6 λίτρα/100 χλμ)
Ξαναπεράσαμε από την Γραβία και κατευθυνθήκαμε προς Μαριολάτα, Λιλαία και κάναμε μια σύντομη στάση στον Επτάλοφο.
Λίγο πρίν την Θήβα είναι η σειρά του Γιώργου να σταματήσει για να ανεφοδιάζει το Tenere …
Με την ευκαιρία τρώω και κάτι μιας και είχε μεσημεριάσει …
Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε από την παλιά εθνική μιας και η διαφορά του χρόνου με το να πάμε από την νέα ήταν ελάχιστη …
Η επόμενη στάση έγινε στην Οινόη στον Πλούμπη, για να αγοράσουμε τυρί για το σπίτι και να χτυπήσουμε και από ένα ρυζόγαλο …
Συνεχίσαμε παρόλη την ζέστη και στην Μάνδρα τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους, ο Γιώργος μέσω αττικής οδού προς Λούτσα και εγώ μέσω της Αθηνών – Κορίνθου προς Νίκαια …
Λίγο πρίν φτάσω σπίτι σταμάτησα να γεμίσω και πάλι το Himalayan, από την Γραβιά μέχρι την Αθήνα είχαμε κάνει 200 χιλιόμετρα και κάψαμε 7 λίτρα (3.5 λίτρα /100 χλμ) …
Φτάνω σπίτι ξεφορτώνω τις βαλίτσες από το Himalayan βγάζοντας τες με την σωστή σειρά …
Ανεβαίνω στο σπίτι ανακουφισμένος …
Ήταν ένα καταπληκτικό διήμερο που ξεκίνησε άσχημα αλλά στην συνέχεια οι όμορφες εικόνες, οι καταπληκτικές διαδρομές και η πολύ καλή παρέα μέ έκαναν να ξεχάσω το συμβάν και να περάσω υπέροχα …
Γιώργο φίλε μου, σε ευχαριστώ για την πρόσκληση και την παρέα …
For quite some time I wanted to travel the old road that connected the cities of Sparta and Kalamata through the mountain Taygetos which is in southern region of Peloponese in Greece.
But due to either family responsibilities or due to bad weather I was not able to do it before the year ended.
So the time had come I took a day off, since there was no time to travel in the weekend.
So Monday morning has come I wake up early in the morning around 6 I made some coffee and read the news.
At 7 I weak up the two oldest kids to get ready for school and I take the dogs out for a walk.
The wife and the baby are still sleeping.
After the kids left for school I got everything in the bike including my lunch which the wife had cooked in the afternoon.
A quick stop at the gas station to fill the bike up.
The weather is nice a little cold around 15 degrees Celsius.
I had to travel for one hour in the motorway in order to get out and far away from Athens.
This is not the best road to ride the Himalayan.
I travel at around 100-110 km/h.
Close to the city of Korinthos I leave the motorway and I take the back roads to the city of Nafplio which took about another hour.
I stopped for a coffee with a friend that lives there.
We started talking about our future planned trips and by the time we finished it was already noon.
I leave the city of Nafplio and I take the old road that connected this city with the city of Tripoli.
Up to now I hadn’t make any stops to take any pictures .
