In most fairytales, there’s a dragon. In Chunky’s case, it’s her age.
It’s rare to find an older bike where the previous owner genuinely tried to keep it like new. Usually, they keep it looking decent, do the bare minimum for maintenance, and fix things only when they break. Preventative replacements? Almost never.
Suspension? Rarely new. At best, maybe a rebuilt shock. Spring upgrades? Not even discussed, the mindset is, “these things never break.” And with the Telelever front end, many believe it doesn’t need replacement at all. Wrong assumptions about what the fork does or doesn’t do.
Wiring and hoses? That’s usually chaos. “If it hasn’t failed, don’t touch it” even if the wiring harness is already falling apart.
Buying an older bike, you know you’re in for a rebuild. How deep that goes depends on how much trust you want to feel when riding. Often, the cost ends up higher than the purchase price. And since you’ll never get that money back, most people just give up: “not worth it.”
What It’s Been Like Together
That’s kind of how things are between me and Chunky, torn between what I should do, what I want to do, and the way I’ve imagined her in my head.
After every major change, I take her out for a ride. This time, I replaced the front shock, rebuilt the rear, synced the throttle bodies, adjusted them, and swapped in injectors from a 1200.
The improvement in handling is clear even though I haven’t nailed the settings yet. The damping works much better you can feel the wheels connected to the road.
First Stop: Psatha
The route was familiar old national road toward Thiva, then through Agia Sotira to Psatha. I stopped now and then for pictures or just to take in the view.
I’m happy with the new front shock. The rear is better than before, but the difference between the two is obvious. Chunky rides well, perfect for flowing country roads. She doesn’t like sudden gear changes, luckily she’s got torque so you don’t have to shift often.
After about 3,000 km together, her main drawback is still her weight. You feel it every time you stop.
A Surprise Dirt Road
Just before Psatha, I pulled over at a clearing. I spotted a dirt road disappearing into the distance. Didn’t take long to decide I had to check it out, and see how Chunky handles off-road.
With the fresh suspension, I felt secure. But if she starts to tip, you’ll need strength and sweat to get her upright again. Her balance is excellent, and at low speeds she tackles obstacles with ease. While you’re riding, you don’t feel her weight. It’s only when you put a foot down that you remember why you called her “Chunky.”
The road sloped downhill, and the rain had carved it up. Washout after washout but she held her ground like a lady. Her “high heels” (the dual-purpose tires) handled it well, even though they’re not full off-road.
I thought the road would lead to a quiet beach—instead, it popped out onto the paved road to Porto Germeno. So I turned around and took the same dirt path back. Thanks to the short first gear and strong torque, climbing back up was a breeze, no clutch slipping needed.
A Breather at Psatha, Twists Toward Schinos
We chilled on Psatha beach for a breather, then continued toward Schinos through Alepochori. The road there is twisty with good asphalt, a great setup for Chunky to show her other side. She’s a joy in tight corners. She’s got the handling but no growl to stir your soul, another one of her weak points, maybe.
Stop at Pisia – and a Small Climb
Just before Pisia, we saw a slightly muddy incline. We stopped. I looked her in the eye, well in her one and only eye (headlight) and asked her, “What do you think?” She answered, “Let’s go.”
Second gear, and we climbed it like it was nothing. I’d planned to go up and come right back down, but the trail looked too interesting. A little further, then a little more, chasing the perfect photo spot… and eventually, we popped out onto the tarmac just before Perachora.
Heraion – Melagavi – and the Way Back
We kept going toward Lake Vouliagmeni, then visited the Heraion archaeological site and the Melagavi lighthouse. I left Chunky parked and walked the site. I’d have never visited it before, totally worth it.
She waited patiently. The ride to Loutraki was beautiful. We found a good rhythm, stopping only for a few photos.
The Verdict
The BMW R850GS reveals its strengths on the open road. It keeps a steady pace without demanding much from the rider. It still has plenty to offer despite its age. As long as you give it the care it needs.
And that’s when the questions start creeping in: Is it worth pouring more money into her, or is it time to let go? Is she a bottomless pit, or a worthy partner, one who gives back as much as you give?
It’s often hard to stay objective—especially when emotion, logic, and personal experience get tangled up. And when it comes to motorcycles, things get even messier.
There was nothing logical about buying the BMW R850GS (which, due to its weight, I’ll refer to as “Chunky”). There was no real need, no practical reason. Just a deep, long-standing desire to own one—without even knowing what it could offer me.
Until 2019, before a trip to Turkey, I had my mind set on the BMW R80GS. But its weak brakes and high price held me back. Around that time, the Moto Guzzi V85TT appeared, which I saw as a modern-day R80GS, but its cost was just too much. That’s when the R850GS caught my eye.
The years went by with a few failed attempts to get one—until, out of the blue, I came across a slightly used Moto Guzzi V85TT. I bought it, rode it a lot, and quickly realized that despite its charm, the Italians had rushed it to market without ironing out the model’s issues.
The Guzzi went, but the desire for the BMW stayed. After some nudging from friends and a few sleepless nights of internal debate, I made the decision. I found an R850GS in decent shape, and after an intense negotiation with my beloved wife aka the “Minister of Finance” (who initially reacted strongly), the deal was finally approved—somewhere between strike threats and the declaration, “I’m not washing another dish unless there’s hot water!”
First Impressions & Riding
Chunky’s first big ride was a trip to Thessaloniki to get a set of Motoz Tractionator GPS tires—and to see how she handles on the highway (and meet up with a few buddies).
The highway ride instantly highlighted her strengths: effortless on long hauls, rock-solid at high speeds, and largely unaffected by crosswinds. At 150 km/h she cruises without a fuss, and a small visor added above the stock windscreen made a noticeable difference in wind protection.
She gives you the feel of a bike with a long wheelbase but with the agility of a shorter one—and with a handlebar that turns a lot. That takes some getting used to, along with the vague feedback from the front wheel.
The second ride took us through country roads and a bit of off-road to see how she handles outside the highway. The route included the old national road, passes through Loutra Oraias Elenis, Athikia, Agionori, Ligourio, Kranidi, and Ermioni, then on through Lemonodasos, Galatas, Epidaurus and back—with junior tagging along until we reached Kineta. The roads were twisty, the scenery beautiful, and Chunky seemed to enjoy every single curve. Her suspension, though tired, did its best to keep up.
The trip began with a hearty breakfast—Chunky filled up on regular gas. A few hours later, I found myself on a bench near a souvlaki joint at the port of Koilada, enjoying my meal with a view of the boats. I could feel her one big square headlight staring at me—as if to say, “Seriously? Not even a bite for me?” But let’s be honest, she was still digesting her own breakfast.
The Motoz Tractionator GPS tires performed great on the road, with solid grip and confidence through turns. On loose gravel they didn’t seem bothered, and they handled early morning moisture well—considering their design.
Technical Notes & Issues
On the way back from Thessaloniki, we hit the first “bug.” It was December, temperatures were in the single digits, and suddenly there was a loud hum—like the sound of tires on rough pavement. Turned out the speedo cable needed lubrication where it connects to the gauge—a common issue in cold weather, as we later read.
On the second ride, a new problem showed up: an annoying rattle that got worse on bumpy roads. When George took her for a spin, he realized the noise disappeared if you were standing on the pegs—not sitting on the seat. A bit of lube on the subframe bolts fixed it for now, but it’ll need monitoring.
She might be a bit of a diva, but Chunky is also sensitive. She needs her lube—otherwise she creaks and complains like a neglected lover.
Weaknesses I’ve Noticed So Far
Fuel tank capacity: Even though it’s a 24-liter tank, only about 20 are usable because there’s no communication between the tank’s two sides. There are some DIY fixes to access another 3 liters, but if that’s still not enough, the 30-liter tank from the R1150GS Adventure is the only real solution.
Lighting: Her cyclopean look isn’t just an aesthetic issue—it’s a functional one too. The single square headlight barely lights the road at night, making nighttime rides feel like a journey “toward the light”—just with the hope it’s not your last one. A wiring upgrade and a headlamp upgrade is a must.
Suspension: While stable overall, the suspension’s definitely showing its age, especially on rough roads.
Engine performance: After trying George’s R1100GS, I noticed its engine runs smoother. That either means mine isn’t running quite right, or all the hype about the smoother performance of the smaller 850 engine was just talk.
Weight: There’s no workaround here—you just have to get used to it.
Initial Comparison with the Moto Guzzi V85TT
On the highway, the R850GS is more stable and fuel-efficient (6–6.5 L/100km), while the Guzzi guzzles more (8–9 L/100km).
On country roads though, the Guzzi fights back—it’s easier to get 4 L/100km if you take it easy, and it’s noticeably lighter when stationary. That said, it has a higher center of gravity, and once moving, I’d say the R850GS actually feels lighter. Plus, Chunky gives you more confidence in the corners—and unlike the Guzzi, she doesn’t throw a tantrum when she gets hot.
Where We Stand So Far…
Even though she’s Bavarian, and might bring to mind red leather lingerie and whips, the truth is, Chunky’s nothing like that. She’s more like a cold English aristocrat—everything by the book, keeping her distance. Her engine and exhaust note don’t excite you, but they don’t wear you out on long trips either. She’s comfortable, relaxing—but we haven’t truly clicked yet. We’re not at that point where I feel she was made just for me.
She may be dressed in red, looking ready for passion and adventure, but in reality, she’s reserved and proper. Like she’s waiting for the right dance partner to finally let loose on the open road.
Maybe, with time, as I get to know her better and she adapts to my hands, things will change. Maybe the cold-hearted countess will start to melt…
To be continued… (Next episode: the first repairs and upgrades)
Στα περισσότερα παραμύθια υπάρχει κι ένας δράκος. Στην περίπτωση της “στρουμπουλής”, αυτός είναι η ηλικία της.
Δύσκολα βρίσκεις ώριμη μοτοσυκλέτα όπου ο προηγούμενος ιδιοκτήτης να έχει προσπαθήσει πραγματικά να τη διατηρήσει σαν καινούργια. Συνήθως την κρατάνε εμφανίσιμη, τη συντηρούν στα βασικά, και αν κάτι χαλάσει, το φτιάχνουν. Προληπτικές αντικαταστάσεις; Σπάνια.
Αναρτήσεις; Σπανίως καινούργιες. Στην καλύτερη, ίσως επισκευασμένο το υδραυλικό ενός αμορτισέρ. Αλλαγή ελατηρίων; Εκτός κουβέντας — κυριαρχεί η λογική “αυτά δεν παθαίνουν τίποτα”. Και λόγω του telelever μπροστινού, πολλοί πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται αντικατάσταση. Λάθος εντυπώσεις για το τι κάνει και τι δεν κάνει το πιρούνι.
Καλωδιώσεις και σωληνώσεις; Εκεί επικρατεί χάος. “Αφού δεν χάλασε, μην το πειράζεις” — ακόμη κι αν η πλεξούδα έχει αρχίσει να μαδάει.
Αγοράζοντας μια παλιά μοτοσυκλέτα, ξέρεις ότι πας για ανακατασκευή. Το πόσο εκτεταμένη θα είναι εξαρτάται από το πόση εμπιστοσύνη θέλεις να νιώθεις πάνω της. Συχνά, το κόστος της υπερβαίνει την αρχική τιμή αγοράς. Και επειδή τα λεφτά αυτά δεν πρόκειται να τα πάρεις πίσω, πολλοί απλώς παραιτούνται: “δεν αξίζει”.
Η δική μου συμβίωση
Κάπως έτσι είναι και η δική μου ιστορία με τη “στρουμπουλή” — ανάμεσα σε “πρέπει” και “θέλω”, και στο πώς την έχω φανταστεί.
Μετά από κάθε μεγάλη αλλαγή, της κάνω μια βόλτα. Αυτή τη φορά, άλλαξα το μπροστινό αμορτισέρ, επισκεύασα το πίσω, έκανα συγχρονισμό στα σώματα ψεκασμού, ρύθμισή τους, και έβαλα μπεκ από το 1200.
Η διαφορά στο πάτημα είναι αισθητή, παρόλο που δεν έχω βρει ακόμα τις σωστές ρυθμίσεις. Οι αποσβέσεις δουλεύουν πολύ καλύτερα — νιώθεις τους τροχούς να ακολουθούν το δρόμο.
Πρώτη στάση: Ψάθα
Η διαδρομή γνώριμη: παλιά Εθνική προς Θήβα και μετά, από την Αγία Σωτήρα προς Ψάθα. Σταματάω πού και πού για φωτογραφίες ή για να χαζέψω το τοπίο.
Είμαι ικανοποιημένος από το νέο μπροστινό. Το πίσω δουλεύει καλύτερα από πριν, αλλά η διαφορά σε σχέση με το μπροστινό είναι εμφανής. Η “στρουμπουλή” έχει ωραίο πάτημα, ιδανική για επαρχιακούς με ροή. Δεν της αρέσουν οι απότομες αλλαγές ταχυτήτων — ευτυχώς έχει ροπή, και δεν χρειάζονται συχνές αλλαγές.
Μετά από περίπου 3000 χλμ μαζί, το βασικό της μειονέκτημα είναι το βάρος. Κάνει αισθητή την παρουσία του κάθε φορά που σταματάς.
Χωματόδρομος στα ξαφνικά
Λίγο πριν την Ψάθα, σταματώ σε ένα πλάτωμα. Βλέπω έναν χωματόδρομο να χάνεται στο βάθος. Δεν μου πήρε πολύ: μπαίνω μέσα για να δω πού βγάζει — και να δοκιμάσω πώς συμπεριφέρεται η “στρουμπουλή” στο χώμα.
Με τις φρεσκαρισμένες αναρτήσεις, νιώθω ασφάλεια. Αν όμως αρχίσει να γέρνει, χρειάζεται γυμνασμένο κορμί και ιδρώτα για να τη σηκώσεις. Έχει πολύ καλό ζύγισμα και στις χαμηλές στροφές περνά εμπόδια με άνεση. Όσο είσαι πάνω της, δεν καταλαβαίνεις το βάρος. Μόνο αν πατήσεις κάτω — τότε σου θυμίζει γιατί την φώναξες “στρουμπουλή”.
Ο δρόμος κατηφορίζει και οι βροχές τον έχουν σκάψει. Το ένα νεροφάγωμα διαδέχεται το άλλο, αλλά εκείνη στέκεται κυρία. Οι “τακουνάτες γόβες” της (τα ελαστικά) τα καταφέρνουν καλά παρότι μεικτής χρήσης.
Πίστευα ότι ο δρόμος θα οδηγεί σε μια ήσυχη παραλία. Αντ’ αυτού, έβγαλε στον ασφαλτόδρομο για Πόρτο Γερμενό. Αναστροφή και επιστροφή από τον ίδιο χωματόδρομο. Η κοντή πρώτη σχέση και η ροπή κάνουν τις ανηφόρες παιχνιδάκι — ο συμπλέκτης δεν χρειάζεται καθόλου πατινάρισμα.
Ανάσες στην Ψάθα, στροφές προς Σχίνο
Μετά από λίγο, καθόμαστε στην παραλία της Ψάθας για μια ανάσα. Συνεχίζουμε προς Σχίνο, περνώντας από το Αλεποχώρι. Ο δρόμος, στριφτερός με καλή άσφαλτο, φέρνει στο φως το άλλο πρόσωπο της “στρουμπουλής”. Απολαυστική στο σφιχτό στροφηλίκι. Μόνο που της λείπει η ηχητική υπόκρουση — ίσως άλλο ένα από τα μειονεκτήματά της.
Στάση στα Πίσια – και μια ανηφορίτσα
Λίγο πριν τα Πίσια, βλέπουμε μια ελαφρώς λασπωμένη ανηφόρα. Σταματάμε. Την κοιτάζω στο μοναδικό της μάτι και ρωτάω: “τι λες;” Μου απαντά: “πάμε”.
Με δευτέρα στο κιβώτιο, την ανεβαίνουμε λες και δεν υπήρχε. Είχα σκοπό να ανέβω και να ξανακατέβω, αλλά η διαδρομή έμοιαζε ενδιαφέρουσα. Όλο λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, για μια ωραία τοποθεσία για φωτογραφία… και τελικά βγήκαμε στην άσφαλτο λίγο πριν την Περαχώρα.
Ηραίον – Μελαγκάβι – και επιστροφή
Συνεχίσαμε προς Λίμνη Βουλιαγμένης, τον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου και τον φάρο Μελαγκάβι. Άφησα τη “στρουμπουλή” στο πάρκινγκ και περπάτησα στον χώρο. Δεν είχα ξαναπάει — αξίζει.
Με περίμενε στωικά. Η διαδρομή προς Λουτράκι ήταν όμορφη. Πιάσαμε καλό ρυθμό, σταματώντας μόνο για μερικές φωτογραφίες.
Συμπέρασμα
Το BMW R850GS ξεδιπλώνει τις αρετές του στον δρόμο. Κρατάει ρυθμό χωρίς να ζητάει πολλά από τον αναβάτη. Έχει να προσφέρει πολλά — παρά τα χρόνια του. Αρκεί να του δώσεις τη φροντίδα που του πρέπει.
Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι: αξίζει να συνεχίσω να ρίχνω λεφτά πάνω της ή να την αποχωριστώ; Είναι, άραγε, ένα βαρέλι δίχως πάτο; Ή είναι τελικά ένας καλός σύντροφος, που όσο τον φροντίζεις, τόσο σου το επιστρέφει;
Πολλές φορές είναι δύσκολο να είσαι αντικειμενικός, ιδιαίτερα όταν μπλέκονται το συναίσθημα, η λογική και οι εμπειρίες μας. Και όταν μιλάμε για μοτοσυκλέτες, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο…
Δεν υπήρχε λογική στην αγορά της BMW R850GS (την οποία, λόγω βάρους, θα αποκαλούμε “Στρουμπουλή”). Δεν υπήρχε ανάγκη, ούτε κάποιο πρακτικό επιχείρημα. Υπήρχε μόνο ένας διακαής πόθος να την αποκτήσω εδώ και χρόνια, χωρίς καν να ξέρω τι θα μπορούσε να μου προσφέρει.
Μέχρι το 2019, πριν από ένα ταξίδι στην Τουρκία, το BMW R80GS ήταν στο μυαλό μου. Ωστόσο, οι αδύναμες επιδόσεις των φρένων και η υψηλή τιμή του με κράτησαν πίσω. Εκείνη την περίοδο, εμφανίστηκε το Moto Guzzi V85TT, το οποίο έβλεπα σαν ένα σύγχρονο R80GS, αλλά το κόστος του ήταν απαγορευτικό. Έτσι, έπεσε στην αντίληψή μου το R850GS.
Τα χρόνια πέρασαν με κάποιες άκαρπες προσπάθειες απόκτησής του, μέχρι που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά μου ένα ελαφρώς μεταχειρισμένο Moto Guzzi V85TT. Το απέκτησα, το οδήγησα αρκετά και σύντομα κατάλαβα πως, παρά τη γοητεία του, οι Ιταλοί το είχαν βγάλει στην αγορά λίγο βιαστικά, χωρίς να λύσουν όλα τα προβλήματα του μοντέλου.
Το Guzzi έφυγε, αλλά ο πόθος για το BMW παρέμενε. Έπειτα από λίγο “μαρκάρισμα” από φίλους και έναν εσωτερικό διάλογο που περιλάμβανε πολλές νύχτες αγρύπνιας, η απόφαση πάρθηκε. Βρέθηκε ένα R850GS σε αρκετά καλή κατάσταση και, μετά από ένα εκτενές συμβούλιο με την “υπουργό οικονομικών” (η οποία αρχικά αντέδρασε έντονα), όταν μπήκαν στο τραπέζι οι απεργιακές κινητοποιήσεις και η δήλωση ότι “δεν θα ξαναπλύνω πιάτο αν δεν έχει ζεστό νερό”, τελικά το νομοσχέδιο εγκρίθηκε και υπογράφηκε!
Πρώτες Εντυπώσεις & Οδήγηση
Η πρώτη μεγάλη βόλτα της “Στρουμπουλής” έγινε με ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, με σκοπό την τοποθέτηση ελαστικών Motoz Tractionator GPS και με την ευκαιρία να δω πώς συμπεριφέρεται στην εθνική, αλλά και να συναντήσω κάποια φιλαράκια…
Η διαδρομή στην εθνική ανέδειξε αμέσως τα δυνατά σημεία της, ακούραστη στα πολλά χιλιόμετρα, απόλυτα σταθερή στις υψηλές ταχύτητες και σχεδόν αδιάφορη απέναντι στους πλευρικούς ανέμους. Στα 150 km/h ταξιδεύει χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα, ενώ ένα μικρό φρυδάκι πάνω από την εργοστασιακή ζελατίνα βελτίωσε την αεροδυναμική άνεση.
Σου δίνει την σταθερή αίσθηση μοτοσυκλέτας με μακρύ μεταξόνιο και παράλληλα την ευελιξία μοτοσυκλέτας με κοντό μεταξόνιο με ενα τιμόνι που κόβει πάρα πολύ, αυτό σε μπερδεύει λίγο στην αρχή μαζί με το γεγονός ότι δεν έχεις επαρκή πληροφόρηση απο το μπροστινό τροχό.
Η δεύτερη βόλτα της έγινε σε επαρχιακούς δρόμους και λίγο χώμα, για να δω πώς συμπεριφέρεται εκτός αυτοκινητοδρόμου. Η διαδρομή περιλάμβανε την παλιά εθνική οδό, περάσματα από Λουτρά Ωραίας Ελένης, Αθίκια, Αγιονόρι και Λυγουριό, Κρανίδι και Ερμιόνη και στην συνέχεια Λεμονοδάσος, Γαλατά, Επίδαυρο και πίσω, με την συνοδεία του τζούνιορ μέχρι την Κινέτα . Ο δρόμος ήταν φιδίσιος, τα τοπία πανέμορφα και η “Στρουμπουλή” έδειχνε να απολαμβάνει κάθε στροφή. Οι αναρτήσεις της, αν και κουρασμένες, προσπαθούσαν να κάνουν το καθήκον τους.
Το ταξίδι ξεκίνησε με ένα γενναίο πρωινό που απόλαυσε η “Στρουμπουλή”, γεμίζοντας το ρεζερβουάρ της με απλή βενζίνη. Λίγες ώρες αργότερα, καθισμένος σε ένα παγκάκι απέναντι από ένα σουβλακοπωλείο στο λιμάνι της Κοιλάδας με θέα τις βάρκες και απολαμβάνοντας ένα σουβλάκι, ένιωθα το ένα και μοναδικό τετράγωνο μάτι της να με κοιτάζει. Ήταν σαν να διαμαρτυρόταν που δεν μοιραζόμουν το γεύμα μου μαζί της. Αλλά αυτή δεν είχε χωνέψει ακόμα το πρωινό της οπότε έμεινε με την όρεξη…
Τα Motoz Tractionator GPS έδειξαν εξαιρετική συμπεριφορά στον δρόμο, με καλό κράτημα και αίσθηση εμπιστοσύνης στις στροφές. Στο σαθρό χώμα δεν εδειξαν αν προβληματίζονται καθώς επίσης διαχειρίστηκαν άριστα τις πρωινές υγρασίες (με γνώμονα πάντα τον σχεδιασμό τους)
Τεχνικές Παρατηρήσεις & Προβλήματα
Κατά την επιστροφή από τη Θεσσαλονίκη, ανακαλύψαμε το πρώτο “bug” του μοντέλου. Ήταν Δεκέμβρης, με τη θερμοκρασία σε μονοψήφια νούμερα, όταν ξαφνικά άρχισε να ακούγεται ένα έντονο βουητό, σαν ήχος ελαστικών σε άγριο οδόστρωμα.
Το πρόβλημα εντοπίστηκε στην ανάγκη λίπανσης του κοντέρ, εκεί όπου μπαίνει η ντίζα – κάτι που, όπως διαβάσαμε, είναι σύνηθες σε κρύο καιρό.
Κατά τη δεύτερη βόλτα, εμφανίστηκε ένα νέο πρόβλημα: ένας ενοχλητικός τριγμός ιδιαίτερα έντονος όταν περνούσα πάνω από ανωμαλίες.
Σε δοκιμή που τις έκανε ο Γιώργος διαπίστωσε ότι ο θόρυβος δεν ακούγεται αν είσαι όρθιος και δεν κάθεσαι στην σέλα!
Με λίπανση στις επάνω βίδες του υποπλαισίου, το πρόβλημα λύθηκε προσωρινά, θα χρειαστεί παρακολούθηση και επίλυση.
Παρόλο που είναι βιτσιόζα, η “Στρουμπουλή” είναι και ευαισθητούλα. Και το θέλει το λιπαντικό της, αλλιώς αρχίζει να τρίζει και να διαμαρτύρεται σαν ανικανοποίητη ερωμένη…
Αδυναμίες που έχω εντοπίσει μέχρι στιγμής
Χωρητικότητα ρεζερβουάρ: Παρόλο που έχει 24 λίτρα, μόνο τα 20 είναι αξιοποιήσιμα, λόγω έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών του ρεζερβουαρ. Υπάρχουν διάφορες DIY επεμβάσεις ώστε να μπορεσεις να χρησιμοποιήσεις αλλα περίπου 3 λίτρα, αλλά αν η αυτονομία δεν φτάνει, τότε το ρεζερβουάρ (30 λίτρα) απο το r1150gs adventure είναι μονόδρομος
Φωτισμός: Η μονόφθαλμη όψη της δεν είναι μόνο αισθητικό θέμα, αλλά και πρακτικό. Το μοναδικό της φανάρι δεν φωτίζει ικανοποιητικά τον δρόμο τη νύχτα, κάνοντας τη νυχτερινή οδήγηση μια εμπειρία τύπου “πήγαινε προς το φως”, αλλά με την ελπίδα ότι δεν θα είναι το τελευταίο σου ταξίδι. Θα χρειαστεί επέμβαση με αλλαγή της καλωδίωσης καθώς επίσης και το να αλλάξεις το μονό τετράγωνο οφθαλμό (προβολέα) με 1 διπλό με τσακίρικο βλέμμα.
Αναρτήσεις: Αν και η “Στρουμπουλή” είναι σταθερή, οι αναρτήσεις της έχουν δείξει σημάδια κόπωσης, κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα σε δρόμους με ανωμαλίες.
Λειτουργία κινητήρα: Σε δοκιμή που έκανα το r1100gs του Γιώργου διαπίστωσα οτι το μεγάλο μοτέρ έχει καλύτερη λειτουργία που σημαίνει ότι είτε το δικό μου δεν λειτουργεί σωστά είτε όλα αυτά που ακούγονταν και διάβαζα περί καλύτερης λειτουργίας του μικρού 850 μοτέρ δεν ήταν αλήθειες …
Το βάρος: Δεν υπάρχει κάτι να κάνεις για αυτό πέρα από το να το συνηθίσεις.
Αρχική Σύγκριση με Moto Guzzi V85TT
Στον αυτοκινητόδρομο, το R850GS είναι πιο σταθερό και οικονομικό, με κατανάλωση 6-6,5 λτ/100χλμ, ενώ το Guzzi καταναλώνει 8-9 λτ.
Οσον αφορα τους επαρχιακούς εκεί το Guzzi παίρνει το αίμα του πίσω όσον αφορά την κατανάλωση μιας και το να δείς 4 λιτρα στα 100 είναι κάτι πολύ εύκολο αν δεν το κυνηγάς καθώς και στην αίσθηση του βάρους στατικά (είναι κάμποσα κιλά ελαφρύτερο το Guzzi) αλλά έχει πιο ψηλό κέντρο βάρους και εν κινήση μπορώ να πώ ότι το r850gs έχει ελαφρύτερη αίσθηση, επίσης η στρουμπουλή σου εμπνέει μεγαλύτερη σιγουριά και εμπιστοσύνη στις στροφές, και το βασικότερο δεν χτυπάει πυράκια οταν ζεσταθεί σε αντίθεση με το Guzzi.
Η σχέση μας μέχρι στιγμής …
Παρόλο που είναι Βαυαρή στην καταγωγή, η “Στρουμπουλή” και στο μυαλό σου έρχονται εικόνες από δερμάτινα κόκκινα εσώρουχα και μαστίγια, η αλήθεια είναι πως δεν έχει καμία σχέση με αυτά. Περισσότερο μοιάζει με μια Αγγλίδα ανέραστη αριστοκράτισσα, που τα κάνει όλα με το savoir vivre, κρατώντας τις αποστάσεις της. Ο ήχος από το μοτέρ ή την εξάτμιση δεν σε πορώνει, αλλά ούτε σε κουράζει στα μεγάλα ταξίδια. Είναι άνετη, ξεκούραστη, αλλά ακόμα… “δεν έχουμε ταιριάξει”. Δεν έχουμε φτάσει στο σημείο που η σχέση μας θα γίνει απόλυτη, που θα νιώθω ότι είναι φτιαγμένη για εμένα.
Αν και ντύνεται στα κόκκινα και δείχνει έτοιμη για πάθη και περιπέτειες, στην πραγματικότητα παραμένει ψυχρή και συγκρατημένη. Σαν να περιμένει τον σωστό χορευτή για να αφεθεί στον ρυθμό του δρόμου…
Ίσως με τον καιρό, όταν την καταλάβω καλύτερα και εκείνη προσαρμοστεί στα δικά μου χέρια, να αλλάξουν τα πράγματα. Ίσως η ψυχρή αριστοκράτισσα να αρχίσει να λυγίζει…
Συνεχίζεται… (Επόμενο επεισόδιο: οι πρώτες επισκευές και αναβαθμίσεις).
Όλα κάπως ξεκινούν έτσι και αυτή η βόλτα κανονίστηκε σε μια συνάντηση μοτοσυκλετιστών, ο Κώστας (XRmaniac) μου πρότεινε να πάμε μια “φωτογραφική” βόλτα, εννοείται ότι συμφώνησα αμέσως …
Ξεκινήσαμε την Κυριακή χωρίς να έχουμε βγάλει συγκεκριμένη διαδρομή αυτό που είχαμε πει είναι ότι θα πάμε προς ορεινή Ναυπακτία – Ευρυτανία.
Η συνάντηση έγινε στο γνωστό περίπτερο – Σταθμός 14 στον Σκαραμαγκά και από εκεί κατευθυνθήκαμε προς Θήβα μέσω της παλιάς εθνικής …
Ο ρυθμός μας ήταν χαλαρός μιας και το Himalayan ήταν ακόμα στο στρώσιμο …
Λίγο πρίν τις Ερυθρές σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και ρώτησα τον Κώστα αν θέλει να το δοκιμάσει και σύντομα ο Κώστας είναι μπροστά με το Himalayan και εγώ από πίσω του με το XR
Πρώτες εντυπώσεις από το BMW είναι ότι η σέλα του είναι πολύ άνετη, το μοτέρ του δυνατό και ελαστικό, τα φρένα του δυνατά και οι αναρτήσεις σχετικά σφιχτές …
Δείχνει να είναι ένα μηχανάκι που μπορεί να καταπιεί μεγάλες αποστάσεις σε σύντομα χρονικά διαστήματα.
Θέλει προσοχή γιατί οι στροφές και τα εμπόδια έρχονται πολύ γρήγορα ….
Θέλει σύνεση …
Μου άρεσε αν και ποτέ δεν θα σκεφτόμουν την απόκτηση του …
Πάντως για αυτούς που μπορούν να το κουμαντάρουν είναι μια καλή ταξιδιωτική επιλογή …
Με μια σύντομη στάση για τσιγάρο για τον Κώστα και πριν το καταλάβουμε έχουμε φτάσει Ιτέα όπου κάνουμε στάση για ανεφοδιασμό των μηχανών και να πιούμε ένα καφέ εμείς …
Η διαδρομή μέχρι την Ιτέα ήταν λίγο αγχωτική λόγω του XR δεν μπορώ να πώ ότι την απόλαυσα ιδιαίτερα, αλλά σίγουρα ήταν μια καλή εμπειρία …
Το να πιάσεις τριψήφιες ταχύτητες που ξεκινούν από 2 είναι πανεύκολο και έρχεται πολύ γρήγορα και χωρίς να το καταλάβεις η να προβληματιστείς μέχρι να δεις το κοντέρ …
Καφεδάκι λοιπόν και κουβεντούλα στην Ιτέα για καμία ώρα σχεδόν και στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς Γαλαξίδι και λίγο πριν φτάσουμε ανεβήκαμε προς Πεντεόρια όπου ο Κώστας ξεσάλωσε το XR ακούγονταν παντού στην γύρω περιοχή ….
Επόμενη στάση στο φράγμα του Μόρνου όπου μας έκανε αρνητική εντύπωση η πολύ χαμηλή στάθμη του νερού …
Περάσαμε το Ρέρεσι την Λιμνίτσα και φτάνοντας στην Άνω Χώρα κάναμε ένα λάθος και κατευθυνθήκαμε προς Ελατού και από εκεί στην Τερψιθέα όπου κάναμε στάση για να ξεκουραστούμε λίγο και να δούμε και λίγο την διαδρομή …
Τελικά επιστρέψαμε προς Άνω Χώρα και επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά η παράδοση του να χαθούμε και να κάνουμε και κάνα κύκλο …
Συνεχίζουμε προς Αμπελακιώτισσα, Περδικόβρυση όπου είδαμε ότι και στο φράγμα του Ευήνου η στάθμη του νερού ήταν πολύ χαμηλή …
Στην συνέχεια περάσαμε από Κλεπά, Αράχοβα και σταματήσαμε στην Δομνίστα για φαγητό μιας και είχε περάσει λίγο η ώρα και τα στομάχια μας είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται …
Ο δρόμος σε κάποια σημεία ήταν σχετικά καλός και σε κάποια αλλά απλά ανύπαρκτος ….
Βέβαια δεν προβληματιστήκαμε κάπου μίας και τα χωμάτινα κομμάτια ήταν βατά από οποιαδήποτε μηχανή …
Αφού ξεκουραστήκαμε και χορτάσαμε την πείνα και την δίψα μας στην Δομνίστα, αποφασίσαμε να πάμε προς Προυσό, θέλαμε να περάσουμε και από τα Φιδάκια αλλά δεν μας έπαιρνε η ώρα …
Αφεθήκαμε στην όρεξη των google maps να μας κατευθύνει προς τα εκεί γνωρίζοντας ότι σίγουρα θα έχουμε “easter eggs”, περάσαμε απο το Κρίκελλο την Ανιάδα, συναντήσαμε ενα κοπάδι απο αιγοπρόβατα όπου τα τσοπανάσκλυλα ήθελαν να πιάσουν φιλίες και να παραβγούμε στο τρέξιμο, αυτά τα καταπληκτικά ζωάκια μην δουν ξένο αμέσως να του δείξουν πόσο φιλόξενα είναι και να τον συνοδεύσουν για κάποια απόσταση για να βεβαιωθούν οτι δεν θα χαθεί …
Ευτυχώς δεν είχαμε παρατράγουδα και πιο γρήγορος αποδείχθηκα και δεν χάθηκα το ίδιο και ο Κώστας αν και τα είχα τραβήξει όλα πάνω μου …
Ενδιάμεσα σταματούσαμε και για καμιά φωτογραφία και φτάνοντας στο Κλαυσί μας πέρασε μέσα από κάτι σοκάκια και κάτι δρομάκια και μας έβγαλε στον δρόμο από Καρπενήσι προς Προυσό …
Ο Κώστας είχε μια ανησυχία σχετικά με το αν θα του φτάσει η βενζίνη, το Himalayan από την άλλη είναι πάρα πολύ φιδολό σε αυτές τις συνθήκες …
Πηγαίνοντας πάρα πολύ χαλαρά φτάσαμε στο Θέρμο αφού περάσαμε από Λαμπίρη και κάναμε και μια στάση στην Καλλιθέα όπου ανεφοδιάσαμε τα αγέρωχα άτια μας και με την ευκαιρία λάδωσα λίγο και την αλυσίδα του Enfield.
Αν θυμάμαι καλά το Enfield πήρε 8,5 λίτρα ενώ το BMW 15.5 για την ίδια διαδρομή ….
Τα πολλά άλογα θέλουν τάισμα …
Φτάνουμε στην πλατεία του Θερμού αφου πρώτα κάνουμε μια στάση για φωτογραφίες στο μνημείο πεσόντων αεροπόρων …
Στην πλατεία του Θερμού κάτσαμε για το τελευταία στάση της βόλτας και για να πιούμε ένα καφεδάκι και να ξεκουραστούμε λίγο πριν ξεκινήσουμε την επιστροφή μας …
Μας είχε πιάσει και το βράδυ πλέον …
Στην συνέχεια ο Κώστας μας οδήγησε από το Θέρμο στην Ναύπακτο αφού περάσαμε και από την γέφυρα Μπάνια …
Το XR έχει πιο δυνατά φώτα και μου είναι πιο εύκολο να τον ακολουθώ είχε αρχίσει και η κούραση να μαζεύεται …
Φτάνουμε Ναύπακτο, περνάμε την γέφυρα του Ριου-Αντιρίου και από εκεί πιάνουμε την εθνική οδό και χωρίς άλλη στάση φτάσαμε στην Αθήνα και αφού χαιρετιστήκαμε ο καθένας κατευθύνθηκε προς τα σπίτι του, ο Κώστας βέβαια έκανε άλλη μια στάση για να πλύνει την κούκλα του πρώτα …
Το Himalayan βρίσκεται στο στοιχείο του σε επαρχιακούς και ορεινούς δρόμους όποια και αν είναι η κατάσταση τους η αν δεν υπάρχουν καν …
Τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης δείχνουν να είναι αρκετά καλά και δεν προβληματίζουν κάπου…
Η κατανάλωση του απλά δεν παίζεται …
Το μοτέρ του είναι ζωντανό αφού ξεπεράσεις τις 3000 στροφές …
Στην εθνική ταξιδεύει με 120 χωρίς να ζορίζεται ενώ μπορεί να κρατήσει και υψηλότερες ταχύτητες χωρίς εμφανές πρόβλημα …
Αν ήταν λίγο πιο άνετη η σέλα του …
Θα καταντήσουμε φακίριδες στο τέλος …
Σε γενικές γραμμές παίρνεις ένα πολύ καλοστημένο σύνολο σε πάρα πολύ καλή τιμή .
Ένα μηχανάκι να ξεκινήσεις την επόμενη μέρα τον γύρο του κόσμου …
Για τον Κώστα τι να πώ, καταπληκτικός Άνθρωπος, παλιός μοτοσυκλετιστής, φωτογράφος και ταξιδευτής …
Έλαμπε κάθε φορά όταν σταματάγαμε και μιλούσε με την οικογένεια του (γιορτή του πατέρα)…
Ήταν τιμή μου που μοιραστήκαμε αυτό το οδοιπορικό …
Κλασική βόλτα για να γράψω όμορφα χιλιόμετρα, Μαγούλα, Δερβενοχώρια και απο εκεί έχεις πάρα πολλές επιλογές, επέλεξα να κατευθυνθώ προς Φυλή …
Το τοπίο έχει αλλάξει μετά τις περσυνές πυρκαγίες !!!
Γνώριμα μέρη φαίνονται τελείως ξένα, το μάυρο και το καμμένο έδωσε την θέση του στο πράσινο …
Πιο ψηλά νέες ανεμογεννήτριες σηκώνονται …
Ο ρυθμός ήταν χαλαρός μιας και ακόμα γράφαμε τα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι την πρώτη αλλαγή λαδιών στα 500 χλμ.
Χαλαρός ρυθμός αλλά οχι ιδιαίτερα πιο χαλαρός απο ότι θα πήγαινα συνήθως
Το μοτέρ του σε αυτούς τους ρυθμούς είναι ιδιαίτερα φειδωλό στην κατανάλωση καυσίμου, 2,8 λ/100χλμ έδειξε ο μετρητής του για αυτήν την βόλτα .
Πατήσαμε και χώμα για πρώτη φορά πηγαίνοντας προς το φρούριο της Φυλής, προφανώς θα χρειαστεί μεγαλύτερη βόλτα σε χωματόδρομους για να έχω ολοκληρωμένη άποψη.
Στην άσφαλτο όμως είναι αρκετά διασκεδαστικό παρόλο το χωμάτινο στήσιμο, αυτό σίγουρα δεν το περίμενα …
Έχω πολλά ακόμα να δώ και να ανακαλύψω για αυτό το μηχανάκι αλλά οι πρώτες εντυπώσεις είναι πάρα πολύ καλές …
Πολλές πρωτιές για την Royal Enfield με το Himalayan 450, υδρόψυξη, ψηφιακό όργανο, tubeless ζάντες (σε ορισμένα μοντέλα), είναι μερικές από αυτές αλλά την πιο σημαντική δεν την διαβάζεις στα τεχνικά χαρακτηριστικά του μοντέλου !!!
Είναι το πρώτο “fun bike” που κατασκέυασε η εταιρία (τουλάχιστον στην νεότερη ιστορία της) !!!
Αυτή η πρωτιά είναι που θα την φέρει σε “ρήξη” με το μέχρι τώρα κοινό της …
Δεν έχει καμία μα καμία σχέση ούτε με το μοντέλο που αντικαθιστά ούτε με οποιοδήποτε άλλο μοντέλο που κατασκευάζει η έχει κατασκευάσει η συγκεκριμένη εταιρία!!!
Μέχρι πρότινος η εταιρία κατασκεύαζε “ρετρό” μηχανές οι οποίες απέκτησαν φανατικό κοινό.
Η πλειοψηφία τις προτιμούσε για την “χαλαρή” αίσθηση που έβγαζαν καθώς και για την τιμή τους.
Τα τελευταία χρόνια η ποιότητα των μοτοσικλετών που κατασκευάζει η εταιρία έχει αυξηθεί κατακόρυφα, με το κάθε νέο μοντέλο που παρουσιάζεται να είναι καλύτερο από όλα τα προηγούμενα!!!
Αυτό που έχει μένει σταθερό είναι το πάθος τους για τις μοτοσικλέτες το οποίο ενισχύεται και από την κουλτούρα του μοτοσικλετισμου που έχει δημιουργηθεί στην Ινδία.
Τα 2 ερευνητικά κέντρα (ένα στην Αγγλία και ένα στην Ινδία) καθώς και το κέντρο δοκιμών στην Ισπανία έχει αρχίσει να αποδίδει καρπούς από ότι φαίνεται.
Στην παρουσίαση του μοντέλου βλέπεις ανθρώπους με πάθος να μιλούν για την μοτοσικλέτα που έφτιαξαν ….
Έχοντας το στην κατοχή μου για λίγο περισσότερο από μία εβδομάδα και έχοντας κάνει και το πρώτο σέρβις στα 500χλμ η αρχική εικόνα που έχει σχηματιστεί στο μυαλό μου και ενδυναμώνεται μέρα με την μέρα και χλμ με το χλμ είναι ότι το μόνο κοινό που έχει με το απερχόμενο μοντέλο με το οποίο έχω γράψει 40.000 χλμ είναι το όνομα !!!
Αν και οπτικά μοιάζουν λίγο αυτό που καταλαβαίνεις είναι ότι δεν εξέλιξαν το υπάρχον μοντέλο αλλά δημιούργησαν παράλληλα ένα εξ ολοκλήρου νέο.
Το παλιό μοντέλο το 411 ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές σε νεοεισερχόμενους αναβάτες καθώς και σε αναβάτες “προχωρημένης ηλικίας”.
Ήταν και είναι ένα ήρεμο μηχανάκι που μπορούσε να σε ταξιδέψει μέχρι τα πέρατα του κόσμου φορτωμένο όσο δεν παίρνει αρκεί να το άφηνες να το κάνει στον ρυθμό του …
Ένα γαϊδουράκι, ένας σύντροφος που δεν θα σε πρόδιδε ποτέ, αυτήν την εικόνα σου έδινε !!!
Το νέο στον αντίποδα είναι ένα νεαρό ατίθασο άτι που του αρέσει να καλπάζει …
Κινητήρας:
Το μοτέρ του 450 με την ονομασία “Sherpa” (πήρε το όνομα από τους οδηγούς και αχθοφόρους που οδηγούν και κουβαλούν τα πράγματα των ορειβατών στα Ιμαλάια) δεν έχει την ίδια μεγάλη διαδρομή της μπιέλας όπως το προηγούμενο μοντέλο (διάμετρος 84mm και διαδρομή 81,5mm) και αυτό είναι εμφανές στις πολύ χαμηλές στροφές όπου το παλιό δείχνει να είναι πιο δυνατό (από το ρελαντί έως τις 2500 περίπου), από εκεί και πάνω δεν τίθεται κανένα μέτρο σύγκρισης.
Οι κραδασμοί είναι ελάχιστοι για μονοκύλινδρο μοτέρ και δεν είναι ενοχλητικοί. Πιο πολύ υπάρχουν για να σου θυμίζουν ότι αυτό που καβαλάς είναι ζωντανό …
Η μέγιστη ροπή των 40Νm αποδίδεται στις 5500 στροφές ενώ η μέγιστη υποδύναμη των 40 ίππων στις 8000 στροφές.
Στίς 4000 στροφές έχει 80 χλμ στο κοντέρ.
Στις 5000 έχει 100.
Στις 6500 έχει 130.
Τα κόκκινα ξεκινούν στις 8000 στροφές.
Πλαίσιο:
Το πλαίσιο του είναι στιβαρό χωρίς ελαστικότητες με το μοτέρ να είναι μέρος του.
Είναι καλοζυγισμένο και έχει πάρα πολύ καλή συμπεριφορά.
Το βάρος της μηχανής είναι κατά τι λιγότερο από τα 200 κιλά.
Δείχνουν πολλά στα χαρτιά όπως και σαν αίσθηση όταν πας να το σηκώσεις από το πλαϊνό σταντ λόγω του ότι το μηχανάκι γέρνει αρκετά. (Υποθέτω ότι λόγω του ότι το ίδιο πλαίσιο θα χρησιμοποιηθεί και σε “χαμηλότερα” μηχανάκια για ευκολία κατασκευής και για οικονομία κλίμακας χρησιμοποιούν το ίδιο πλευρικό ορθοστάτη)
Με το που το φέρεις σε όρθια θέση και η μηχανή αρχίζει να γυρνάει τις ρόδες της είτε με εσένα πάνω είτε είσαι στο πλάι το βάρος εξαφανίζεται.
Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το μικτό βάρος της μηχανής είναι στα 394 κιλά που σημαίνει ότι μπορεί να μεταφέρει 200 κιλά φορτίου περίπου, όχι και λίγα για μηχανή 450 κυβικών.
Σύστημα πέδησης:
Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του παλιού ήταν μάλλον τα φρένα του κάτι που στο καινούριο το διόρθωσαν και επιτέλους μπορείς να φρενάρεις με ασφάλεια …
Μπροστά έχει ένα δίσκο 320mm με δαγκάνα διπλού εμβόλου ενω πίσω ο δίσκος είναι 270 mm με δαγκάνα μονού εμβόλου.
Το σύστημα πέδησης είναι της Bybre (θυγατρική της Brembo στην Ινδία) ενώ το σύστημα ABS μπορεί να απενεργοποιηθεί στον πίσω τροχό μόνο.
Αναρτήσεις:
Και οι αναρτήσεις του νέου είναι βελτιωμένες παρόλο που δεν είναι ρυθμιζόμενες έχουν πάρα πολύ καλή λειτουργία τόσο στην άσφαλτο όσο και στο χώμα (αν και η επαφή με τους χωματόδρομους ήταν περιορισμένη)
Το νιώθεις σφιχτό αλλά χωρίς να κοπανάει και καταπίνει τα πάντα με χαρακτηριστική ευκολία σε αυτό ίσως και να βοηθάει και το μακρύ ψαλίδι που έχει …
Οι διαδρομές της ανάρτησης τόσο μπροστά όσο και πίσω είναι στα 200mm και είναι απο την Showa.
Τροχοί:
Οι τροχοί του είναι (με σαμπρέλα στο μοντέλο που έχω) 21 ιντσών μπροστά (90/90-21) και 17 πίσω (140/80-17) και τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης είναι αρκετά ικανοποιητικά θα έλεγα χωρίς να με έχουν προβληματίσει κάπου μέχρι στιγμής.
Ηλεκτρικά/ηλεκτρονικά συστήματα:
Το στρογγυλό ψηφιακό πολυόργανο που έχει είναι ευανάγνωστο τόσο την μέρα όσο και την νύχτα και παρέχει αρκετή πληροφορία. (Ακόμα και παραγινωμένοι αναβάτες με πρεσβυωπία δεν θα δυσκολευτούν στην ανάγνωση του).
Στον αντίποδα το μενού του θέλει εξοικείωση αλλά μετά από λίγο το μαθαίνεις είτε διαβάζοντας το εγχειρίδιο χρήσης είτε ανακαλύπτοντας πράγματα τυχαία ….
Το γεγονός ότι μπορείς να προβάλεις τους χάρτες της google στο όργανο μέσω εφαρμογής στο κινητό σου είναι στα σύν ακόμα και αν δεν μπορείς να κλείσεις την οθόνη του κινητού, δεν το έχω δοκιμάσει εκτενώς ακόμα για να μπορέσω να πώ πόσο γρήγορα αδειάζει την μπαταρία του κινητού.
Προτιμώ όμως να έχω το κινητό πάνω μου για έκτακτη ανάγκη η για να το προστατεύσω από το να το έχω σε μια βάση στο τιμόνι όπου και εκεί θα είχα κατανάλωση της μπαταρίας του !!!
Ο προβολέας του είναι led και είναι απλά ικανοποιητικός στις σκοτεινές νύχτες χωρίς φεγγάρι ένα σετ προβολάκια θα του χρειαστούν ειδικά αν θές να ανεβάσεις ρυθμό …
Υπάρχει αρκετή παραγωγή ρεύματος για να υποστηρίξει αξεσουάρ καθώς επίσης έχει το ίδιο χαμηλή κατανάλωση ρεύματος λόγω της χρήσης led παντού.
Ο εναλλάκτης παράγει 280 W @ 1200 rpm, σε αντίθεση με το παλιό μοντέλο που παρήγαγε 221W @ 1500 rpm.
Ρεζερβουάρ:
Το ρεζερβουάρ του έχει χωρητικότητα 17 λίτρα και σε επαρχιακό – ορεινό δίκτυο έχεις αυτονομία τουλάχιστον 400 χλμ, η ρεζέρβα του είναι 3 λίτρα περίπου και το διαθέσιμο καύσιμο είναι περί τα 16 λίτρα.
Αρνητικό το ότι παρόλο που η τάπα είναι με μεντεσέ δεν μένει ανοιχτή κατα τον ανεφοδιασμό αλλά πρέπει να την κρατάς …
Εδώ να πώ ότι οι μέχρι τώρα καταναλώσεις έχουν κυμανθεί από 2,8 έως 3.4 λίτρα/100χλμ.
Άνεση:
Η ανεμοκάλυψη με την μικρή ζελατίνα είναι ανύπαρκτη και ενώ έχεις μια μοτοσυκλέτα που θα μπορούσε να κινηθεί σε ταχύτητες εθνικής οδού (και παραπάνω) την αποφεύγεις για να μην παλεύεις με τον αέρα, θέλω να δοκιμάσω την ψηλότερη για να δώ αν θα κάνει διαφορά.
Αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο είναι η σέλα του που παρόλο που είναι αρκετά φαρδιά μετά από λίγο σε κουράζει και σου δημιουργεί δυσφορία και πόνο στον κοκυγγα θα έλεγα …
Αυτό ίσως στρώσει με τον καιρό, ή θα πρέπει να γίνει μετατροπή της, ή να δοκιμαστεί και η τουριστική σέλα που υπάρχει στα αξεσουάρ ….
Χωρητικότητες:
Λάδι κινητήρα: 2,1 λίτρα 10W40 API SN JASO MA2 ημισυνθετικό
Λάδια και φίλτρο κινητήρα: πρώτη αλλαγή στα 500 και επόμενες κάθε 10.000 χλμ.
Ρύθμιση βαλβιίδων: στα 10.000, 20.000, 40.000 και κάθε 20.000 χλμ μετά.
Φίλτρο αέρα: αντικατάσταση κάθε 10.000 χλμ.
Φίλτρο τρόμπας βενζίνης: αντικατάσταση κάθε 30.000 χλμ.
Καλώδια ανάφλεξης: αντικατάσταση κάθε 40.000 χλμ (για το μπουζί δεν μπόρεσα να βρώ την συνιστώμενη αντικατάσταση).
Ψυκτικό υγρό: αντικατάσταση κάθε 30.000 χλμ.
Υγρά φρένων: αντικατάσταση κάθε 20.000 χλμ.
Εδώ να αναφέρω ότι το φίλτρο αέρα έχει μεταφερθεί κάτω από το ντεπόζιτο το οποίο σημαίνει ότι το ντεπόζιτο πρέπει να αφαιρεθεί για να γίνει αλλαγή/καθαρισμός του φίλτρου αυτό όμως ανέβασε το μέγιστο ύψος διάβασης υδάτινου κωλύματος.
Επίσης η αλλαγή του μπουζί από μια απλή διαδικασία στο απερχόμενο μοντέλο στο νέο προϋποθέτει αφαίρεση ρεζερβουάρ καθώς και το φιλτρόκουτι!!!
Εργαλεία:
Με τα εργαλεία που έρχονται με την μηχανή μπορείς να αφαιρέσεις και τους δύο τροχούς, το ρεζερβουάρ, το φίλτρο αέρα και άλλα πολλά τα οποία αναφέρονται στο εγχειρίδιο χρήσης.
Στο παρακάτω βίντεο (στο 63ο δευτερόλεπτο δείχνει τον Adam Riemann να αφαιρεί τον μπροστά τροχό)
Στο δια ταύτα:
Δεν είναι αναβάθμιση του προηγούμενου μοντέλου είναι ένα καθ ολοκλήρου νέο μοντέλο που απευθύνεται και σε διαφορετικό κοινό (πιο νέο ή μεγαλύτερους που το αίμα τους βράζει).
Η “έλλειψη” ροπής χαμηλά σημαίνει ότι θα πρέπει να έχεις την σωστή σχέση στο κιβώτιο κάτω από τις 3500 στροφές, από εκεί και πάνω σηκώνει οποιαδήποτε σχέση στο κιβώτιο.
Έχει πολύ ωραία συμπεριφορά στον δρόμο και πλασάρεται πολύ ωραία στις στροφές και μπορώ να πώ ότι είναι διασκεδαστικό.
Δείχνει να είναι αρκετά οικονομικό ενώ το μόνο μελανό σημείο για την ώρα δείχνει να είναι η σέλα του.
Για την τιμή που πωλείται παίρνεις πολύ μηχανή για αυτά που δίνεις !!!
Δείχνει να είναι ένα καλό, ωραίο, άνετο, διασκεδαστικό και ταξιδιωτικό μηχανάκι παντός δρόμου με αυξημένες δυνατότητες κίνησης “εκτός δρόμου” (δεν είναι εντουράκι) )το οποίο μπορεί να φορτωθεί και να σε πάει παντού !!!
Αυτή η εταιρία και αναφέρομαι στην Royal Enfield έχει κάνει τεράστια άλματα τα τελευταία χρόνια όσον αφορά τον σχεδιασμό και την ποιότητα των μηχανών που κατασκευάζει!!!
Το νέο Himalayan είναι το καλύτερο μηχανάκι που έχει βγάλει μέχρι στιγμής …
Κάθε νέο της μηχανάκι είναι καλύτερο και πιο προσεγμένο από όλα τα προηγούμενα ανεξαρτήτως τιμής!!!
Η δεύτερη γενιά του Himalayan έχει γίνει υδρόψυκτη για πρώτη φορά στα 120 χρόνια της εταιρίας, έχει αναβαθμιστεί σε όλους τους τομείς …
Αν τα δεις δίπλα δίπλα το παλιό και το νέο δεν πιστεύεις ότι ο ίδιος κατασκευαστής τα έφτιαξε και τα δύο!!!
Το παλιό δείχνει πολύ φθηνό, πρόχειρο, σαν από άλλη εποχή, βέβαια είναι και πιο απλό σαν κατασκευή με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αλλά το νέο είναι βελτιωμένο σε όλους τους τομείς, κινητήρας, επιδόσεις, αναρτήσεις, χωροταξία, διαστήματα σέρβις, φανάρι, γεννήτρια (για την υποστήριξη αξεσουάρ) …
Δείχνουν να έχουν σκεφτεί σχεδόν τα πάντα και να έχουν βελτιώσει όλα τα ελαττώματα η τις ελλείψεις που είχε το παλιό …
πχ δεν εξέχει ούτε το μοχλικό ούτε ο κεντρικός ορθοστάτης (έρχεται ως στάνταρ όπως θα έπρεπε σε όλα τα μηχανάκια) από κάτω σε αντίθεση με το παλιό που συχνά πυκνά τα κοπανάς αν αποφασίσεις να κινηθείς εκτός ασφαλτόδρομου …
Το νέο στρογγυλό όργανο είναι όμορφο στο μάτι και οι πληροφορίες που δείχνει και δεν είναι και λίγες είναι ευανάγνωστες, ενώ περίμενα ότι θα ξενίσει μου άρεσε πολύ, περισσότερο από το να είχε κάποιο παραλληλόγραμμο.
Μόνη παραφωνία ή έλλειψη πίσω στοπ φαναριού που είναι ενσωματωμένο στα πίσω φλας!!!
Το νέο είναι ένα μηχανάκι έτοιμο να σε ταξιδέψει στα πέρατα του κόσμου όπως και το παλιό αλλά λίγο πιο γρήγορα, λίγο πιο άνετα, λίγο πιο εύκολα …
Όσον αφορά το βάρος με άδειο σχετικά το ρεζερβουάρ το νέο δείχνει καλοζυγισμένο, τουλάχιστον στατικά και στο να το σπρώχνεις και το παλιό δεν δείχνει τα κιλά του μιας και έχει αρκετά χαμηλά το κέντρο βάρους …
Οι κολλήσεις στο πλαίσιο δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ του νέου και του απερχόμενου μοντέλου και ποιοτικά δείχνει αρκετά σκαλιά ίσως και ολόκληρη σκάλα καλύτερο απο το παλιό!
Για την τιμή του θα έλεγα ότι είναι μια πάρα πολύ τίμια πρόταση ίσως απο τις καλύτερες όσον αφορά για μηχανή της μικρομεσαίας κατηγορίας travel enduro κατά την γνώμη μου, αλλά αυτό θα το δώ και στην πράξη αφού το ταξιδέψουμε αρκετά και εκτεταμένα …
Θα έλεγα ότι δείχνει αρκετά ακριβότερη από ότι την έχουν τιμολογήσει ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι η αύξηση της τιμής είναι της τάξης των 500-700 ευρώ περίπου παραπάνω από το απερχόμενο μοντέλο …
Όταν σχεδιάζω κάτι συνήθως ανατρέπεται έτσι έγινε και αυτό το Σαββατοκύριακο.
Ήθελα να πάω για ένα διήμερο στα Άγραφα αλλά κάποια αδιαθεσία μερικές μέρες πριν σε κάποια μέλη της οικογένειας με ανάγκασε να το ακυρώσω …
Και ως από μηχανής θεός εμφανίστηκε το Σάββατο ο καλός φίλος Ευγένιος με μια πρόταση να τον συνοδεύσουμε να επισκεφτεί ένα φίλο του που πρόσφατως άνοιξε το καφενείο στο χωριό Κερπινή κοντά στα Καλάβρυτα …
Δεν ήθελε ιδιαίτερη σκέψη για να συμφωνήσουμε και να κλείσουμε ραντεβού …
Ξημέρωσε η Κυριακή και λόγω μιας καθυστέρησης από την μεριά μας το ραντεβού αλλάζει από το Αιγάλεω στον Σταθμό 14 στον Σκαραμαγκά …
Φτάνουμε εκεί με ελαφριά καθυστέρηση, εγώ καβαλάω το Himalayan και ο Νίκος το Super Meteor …
Ο Ευγένιος ήταν εκεί και μας περίμενε πίνοντας καφέ …
Με το που μας βλέπει σηκώνεται και έρχεται προς το μέρος μας, κατεβαίνουμε από τις μηχανές, βγάζουμε κράνη και αρχίζουμε μεταξύ μας τα πειράγματα και τις φιλοφρονήσεις χωρίς να έχουμε απομακρυνθεί από τις μοτοσικλέτες μας …
Εκείνη την ώρα μια άλλη παρέα ετοιμάζεται να φύγει …
Όταν ξαφνικά με το που πάει να ξεκινήσει ένα Triumph Tiger 800 του σβήνει ξαφνικά και πέφτει προς το μέρος μας …
Ο αναβάτης εκτοξεύεται αρκετά μέτρα από την μηχανή του και ευτυχώς δεν χτύπησε …
Το πίσω μέρος από το Tiger πέφτει πάνω στο meteor και το βρίσκει στο πίσω φτερό …
Αυτό τσούλησε έκλεισε το πλαϊνό σταντ και πήγε και χτύπησε το Himalayan από πίσω και το φτερό του σφήνωσε κάτω από την πινακίδα του Himalayan …
Λίγο πριν σκάσει κάτω ο Νίκος πρόλαβε και το έπιασε και το συγκράτησε …
Τα χρόνια προπόνησης στην Άρση Βαρών απέδωσαν και κατάφερε και κράτησε τα 245 κιλά του meteor και αποφέυγθηκαν τα χειρότερα …
Εγώ στεκόμουν δίπλα στο Himalayan και ευτυχώς τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα για μένα γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσα να το συγκρατήσω αν είχε πάρει αντίστοιχη κλίση όπως το meteor …
Το Himalayan το μόνο που έπαθε ήταν να στραβώσει η πινακίδα του, ενώ το Meteor είχε κάποιες γρατζουνιες στο μπροστά φτερό κατί λουκουβίτσες στο πίσω φτερό και κατι γρατσουνιες σε ενα απο τα φλάς του και στο φώς της πινακίδας, πταίσματα …
Αφού αποφεύχθηκαν τα χειρότερα με το κυριότερο να μην έχει τραυματιστεί ο αναβάτης του Tiger ξεκίνησε η διαδικασία της φιλικής δήλωσης από την μεριά του και την αναμονή να έρθουν από τις ασφαλιστικές να καταγράψουν το συμβάν …
Ένα δίωρο σχεδόν μετά βρισκόμαστε να ρολάρουμε στην Εθνική οδό με κατεύθυνση προς Πάτρα, όλη αυτή την ώρα δεν σκέφτηκα να βγάλω ούτε μία φωτογραφία, μόνο οι ασφαλιστικές έβγαλα φωτογραφίες
…
Τον ρυθμό τον δίνει το Himalayan και κρατάμε 100-110 χλμ, λίγο πριν φτάσουμε στο Διακοφτό και αφήσουμε πίσω μας την Εθνική οδό σταματάμε για ανεφοδιασμό του Himalayan και του Meteor, ο Ευγένιος καβαλούσε ενα Triumph Daytona 900 και δεν χρειάζονταν ακόμα …
Βγαίνουμε από την Εθνική οδό και παίρνουμε τον φιδίσιο δρόμο προς τα Καλάβρυτα, μπροστά ο Ευγένιος να δίνει τον ρυθμό πίσω του ο Νίκος με το Super Meteor και ακολουθώ εγώ με το Himalayan πασχίζοντας να τους φτάσω …
Ο Νίκος του δίνει και καταλαβαίνει σε σημείο να βρίσκουν οι μαρσπιέδες κάτω και να πετάγονται σπίθες …
Δείχνει να το απολαμβάνει εγώ όμως όχι …
Ξεκινάω ένα κυνηγητό να τον περάσω και να συνεχίσουμε σε ένα πιο χαλαρό ρυθμό …
Δεν είναι ότι δεν τον εμπιστεύομαι αλλά το πατρικό φίλτρο χτύπησε κόκκινα …
Θα πρέπει να κάνουμε πιο πολλές βόλτες μαζί για να το συνηθίσω …
Για τον Ευγένιο τι να πώ …
Είναι σαν τον άνεμο ότι και να καβαλά όλα γίνονται ευθεία μπροστά του …
Μετά από αρκετές στροφές καταφέρνω να μπω μπροστά από τον Νίκο το κακόμοιρο το Himalayan τα είχε δώσει όλα για να τα καταφέρουμε …
Λίγο μετά το Μέγα Σπήλαιο αφήνουμε τον επαρχιακό δρόμο Καλαβρύτων – Διακοπτού και μπαίνουμε δεξιά στον δρόμο προς την Κερπινή …
Ο δρόμος σε μέτρια κατάσταση αλλά ένα ενδιαφέρον το έχει το ίδιο και τα τοπία που διασχίζουμε …
Για στάση για φωτογραφίες ούτε συζήτηση …
Φτάνουμε στην Κερπινή και μετά από μερικά άσκοπα μπρος πίσω και ένα τηλέφωνο στον Αντώνη επιστρέφουμε στην κεντρική πλατεία του χωριού όπου βρίσκεται το καφενείο …
Συνεχίζουμε ακολουθώντας τον Ευγένιο που ήθελε να επισκεφτεί την κόρη του στο Ξυλόκαστρο, όπου και κάνουμε άλλη μια σύντομη στάση για να σμίξουν πατέρας και κόρη …
Η νύχτα μας είχε πιάσει προ πολλού τα μηχανάκια μας καταπίναν τα λίγα χλμ μέχρι την πρωτεύουσα χωρίς να ζορίζονται (καλά ίσως το Himalayan να δούλευε λίγο ψηλά) και χωρίς σταματημό …
Μετά τα διόδια της Ελευσίνας χωριστήκαμε με τον Ευγένιο που δεν μας είδε έγκαιρα που είχαμε σταματήσει στην άκρη …
Επόμενη στάση ήταν στο σπίτι όπου αφήσαμε τις μοτοσυκλέτες μας να ξεκουραστούν …
Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη βόλτα που έχω πάει μαζί με τον Νίκο από τότε που ξεκίνησε να οδηγεί …
Χρειάζομαι παραπάνω χρόνο για να το συνηθίσω …
Τα μαθήματα στον Χούντρα απέδωσαν πάντως …
Για τα μηχανάκια τι να πώ και τα τρία ήταν υπέροχα το καθένα με τον τρόπο του …
Το Daytona άπιαστο …
Το Super Meteor το πιο χαλαρό
To Himalayan το πιο άνετο ειδικά στους επαρχιακούς που η ανάρτηση του καταπίνει τα πάντα …
Η διαδρομή ενδιαφέρουσα και ο προορισμός μας ακόμα καλύτερος …
Αν σας βγάλει ο δρόμος σας κάντε μια στάση και αν δεν σας βγάζει πηγαίντε επί τούτου …
Η φιλοξενία του Αντώνη και της Πόλυς θα σας αποζημιώσει …
Μέχρι την επόμενη φορά να είμαστε όλοι καλά και να ταξιδεύουμε …
