Θα μ’αφησεις να πιω μοναχός τα τσιπρα σαπαν στα βουνά μεθαύριο ρωτησα;
..”σε λυπαμαι”.. απαντησε ο φιλος και καπως ετσι πατησαμε μιζα για μια ακομα φορα…
Στις βόλτες με τον Παναγιώτη ξέρεις από πριν ότι θα αργήσει κανα μισάωρο και βάλε ενίοτε, όμως του το συγχωρείς διότι ξέρει να διαλέγει όμορφα μηχανάκια και να τα στήσει ακόμα ομορφότερα με τα σωστά αξεσουάρ!
Μετά το σύντομο και κυριολεκτικά ”καραβίσιο σπαστό καφεδάκι” βρεθήκαμε ήδη να φωτογραφιζόμαστε στα πρώτα ορεινά των Κραβαρων.
Ενώ επίσης σύντομα τα απομεινάρια της κακοκαιρίας Elias μας έδειξαν ποιός κάνει κουμαντο στην βόλτα…
(συμπληρωματικά θα πω να προσέχετε όταν αγοράζετε αυτά τα σούπερ ντούπερ αδιάβροχα καθώς μπορεί να χρειαστούν ανορθόδοξες μέθοδοι για να τα φορέσετε κ να σας κρατήσουν στεγνούς όπως υπόσχονται…
Με την βροχή να μας ξεχνάει για λίγο αράζουμε με ανάμεικτα συναισθήματα σε ένα από τα πολλά σχεδόν ερημωμένα τούτη την εποχή χωριά που συναντήσαμε…
Η προνοητικότητα των ντόπιων μας δίνει ανάσες και αναπληρώνουμε δυνάμεις σ’ ενα περιβάλλον απόλυτης ηρεμίας κ ησυχίας μέσα στην μαγική φθινοπωρινή φύση.
Διότι οκ τα κατάφερες να μην βραχείς εξωτερικά αλλά εσωτερικά με τέτοια κουφόβραση είχαμε γίνει παπί…
Συνεχίζουμε στεγνοί πλέον… με την καταιγίδα Elias να μας κοιτάζει πονηρά…. και εμείς να λεμε οχι ρε φίλε δεν θα βάλουμε ξανά αδιάβροχα…
Έτσι το πρώτο ταπεινό και υποτυπώδες στέγαστρο είναι αρκετό για να μας προστατεύσει…
Μπορεί να ακουστεί οξύμωρο αλλά αυτές οι στάσεις ήταν εκείνες που μάκρυναν το ταξίδι μας και όχι τα χιλιόμετρα.
Αυτές οι στάσεις, σαν μικρές μονάδες χρόνου που έγιναν αφορμή για κουβέντες, για στοχασμούς, για φιλοσοφικές ερωτήσεις και μπουχαμπέτι με ανταλλαγή απόψεων.
Τα ξεχασμένα χωριά διαδέχονται το ένα το άλλο και ξεκάθαρες, φρεσκοπλυμένες από τα πρωτοβρόχια εικόνες μας γεμίζουν τα οπτικά μας κάδρα…
Όμως πολλές οι αφορμές για στάσεις και κατα συνέπεια το ταξίδι μεγαλώνει κι’ άλλο.
Αυτό βέβαια ήταν κ το ζητούμενο απλώς με άλλο τροπο…
Μα πως να αντισταθεί κανείς σε τέτοιες γραφικές προκλήσεις;
Για αυτές ήρθαμε ως εδώ, για αυτές γυρνάμε τα κάθε λογής κουτσοχώρια…
Μάστορα… ψήσε ένα καφεδάκι να σταθούμε…
Και άμα βρεθείτε δώθε να σταθείτε κ εσείς, να δώσετε λίγη ζωή σε όσα με πολύ κόπο βαστάνε κάποιοι λίγοι στα ορεινά χωριά μας,
Και μια ματιά στα σίδερα, αυτά που κάνουν τις σκέψεις πραγματικότητα και με την περιστροφή των τροχών τους φέρνουν το παρελθόν στο παρόν και το πέρα στο εδώ…
Η μυρωδιά του ζεστού ελληνικού και των φρέσκων τηγανιτών αυγών ξυπνάει κάθε πικραμένο (εμείς ευτυχώς δεν είμαστε) και χαράζει νέα πορεία για την επιστροφή, είπαμε η παρέα μακραίνει το ταξίδι κ αυτό την κάνει ξεχωριστή…
Τα πλάνα είναι μικρά και αλλάζουν χωρίς δισταγμό, ομοίως και οι αποφάσεις σαν αυτή της Δεσφίνας όπου αν δεν κουμπώναμε 1η καρφωτή ακόμα εκεί μούσκεμα θα στεκόμαστε
Ο Μετεωρίτης με εξέπληξε ευχάριστα ομολογώ, πανέμορφο μηχανάκι, ωραίες λιτές γραμμές, γράφει όμορφα στον καθρέφτη σου ενώ οδηγικά παρατηρούσα πόσο άνετα συμπεριφερόταν στο σφιχτό ορεινό στροφιλίκια!
Παναγιώτη ειλικρινά χαίρομαι με την χαρά σου όταν το οδηγείς!
Λίγα κουτσοχώρια ακόμα, λίμνη Μόρνου, Λιδωρίκι για τυρί και κατέβασμα από Πεντεόρια και ανέβασμα από Ιτέα σε ρυθμούς σβέλτους για ξεμπούκωμα.
Τελευταία στάση στην εθνική οδό, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο και συνταξιδευτή που με πήγε μακρύτερα με την ποιότητα του χαρακτήρα και τις πάντοτε εξαιρετικές συζητήσεις μαζί του!
Ένα τηλεφώνημα από το Θανάση ήταν αρκετό για να θέσει τα γρανάζια σε κίνηση.
Η ιδέα ήταν για μια ημερήσια βόλτα για να δούμε χωριά στον Ταΰγετο και στο Πάρνωνα
Το καλό ήταν ότι συνέπεσε με ένα Σαββατοκύριακο που δεν είχαν προγραμματιστεί οικογενειακές δραστηριότητες
Δυστυχώς ο φίλος Βύρωνας δεν μπορούσε να ακολουθήσει λόγω εργασίας .
Ξημερώνει Σάββατο πρωί και αφού βγάλω τα σκυλιά βόλτα, φτιάξω ένα γρήγορο καφέ, πετάξω σε ένα σακίδιο ένα κρουασάν και ένα μπουκαλάκι νερό χαιρετώ την σύζυγο και πάω να ξυπνήσω την Τζο
Αυτό θα ήταν το πρώτο μεγάλο ταξίδι – δοκιμή για το Royal Enfield super meteor.
Η Τζο με περίμενε ξύπνια στο γκαράζ και με κοίταγε με ένα βλέμμα σαν να έλεγε καιρός είναι να με βγάλεις μια μεγάλη βόλτα να σου δείξω τι μπορώ να κάνω …
Την καβαλάω, πατάω μίζα και το μοτέρ της αρχίζει να γουργουρίζει ανάμεσα στα πόδια μου…
Κουμπώνω πρώτη και ξεκινάμε, σύντομα αφήνουμε την πολύβουη πόλη πίσω μας.
Το σημείο του ραντεβού έχει δοθεί για μετά τα διόδια της Ελευσίνας, εκεί φτάνω ελαφρώς καθυστερημένος μόνο ένα τεταρτάκι, ο Θανάσης είναι εκεί και με περιμένει.
Ο Θανάσης καβαλά ένα Royal Enfield, Continental, GT 650
Ξεκινάμε περνώντας την εθνική οδό Αθηνών Κορίνθου και συνεχίζουμε με κατεύθυνση προς Τρίπολη με χαλαρούς ρυθμούς.
Κάποια στιγμή μετά το Σπαθοβούνι αποφάσισα να ανοίξω λίγο το γκάζι και να δούμε τι μπορεί να κάνει η Τζο …
Έφτασε τα 160 km/h και τα κράταγε άνετα και σ’ αυτές τις ταχύτητες ήταν απόλυτα σταθερή και δεν προβλημάτισε καθόλου.
Συνεχίζουμε ρίχνοντας τους ρυθμούς περνάμε το Αρτεμίσιο και βγαίνουμε στην έξοδο για τον παλιό δρόμο προς Σπάρτη, Όπου σταματάμε και για τον πρώτο ανεφοδιασμό.
H επόμενη στάση γίνεται στο Μονοδέντρι ολιγόλεπτη να πιούμε λίγο νερό και να βγάλουμε κάποια φωτογραφία, βασικά καφέ θέλουμε αλλά που να τον βρούμε…
Φτάνουμε Σπάρτη όπου ο Θανάσης ήθελε να επισκεφτεί ένα γνωστό του οπότε κάνουμε μια ολιγόλεπτη στάση συζητάμε μαζί του και παίρνουμε και οδηγίες για διάφορα χωριά που θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε…
Μπλέκουμε λίγο στην κίνηση κάνουμε κι ένα δυο κύκλους μέχρι να καταφέρουμε να βρούμε το δρόμο για την Αναβρυτή. Όπου και θα σταματήσουμε για να πιούμε ένα καφεδάκι με θέα
Ο δρόμος για την Αναβρυτή ορεινός φιδίσιος, σκαρφαλώνει τις κάθετες πλαγιές του βουνού και έχεις όλη την πόλη της Σπάρτης τα πόδια σου…
Στενός δρόμος και η μία φουρκέτα διαδέχεται την άλλη…
Το μακρύ μεταξόνιο του super meteor Δεν το βοηθά σε αυτές τις συνθήκες σε σύγκριση με το Continental GT αλλά δεν αργώ να βρω τον τρόπο, περισσότερος έλεγχος με το πίσω φρένο και με το συμπλέκτη και οι φουρκέτες δεν αποτελούν πρόβλημα.
Μέχρι να το καταλάβουμε έχουμε φτάσει στο χωριό, έχουμε αράξει στο καφενείο, έχουμε παραγγείλει τα καφεδάκια μας και μας βάζει και παγωμένο νερό από τη βρύση που έτρεχε και τα απολαμβάνουμε.
Έχει μια ωραία ησυχία υπάρχουν μια δυο παρέες από παππούδες που συζητάνε τα δικά τους …
Ο ένας απ’ αυτούς θυμήθηκε τα νιάτα του όταν είδε το super meteor, μας πλησίασε και μας είπε πως ταξιδεύε κι αυτός για τον Πειραιά με την δική του μηχανή ένα BMW ρ κάτι τη δεκαετία του 70 και του 80 το οποίο το είχε πουλήσει πλέον σε ένα Γερμανό και το είχε μετανιώσει….
Ωραία μηχανή βαριά φαίνεται μου λέει θα κάνει ωραίο ταξίδι
Κάνει του απαντάω…
Και πριν μας αποχαιρετήσει προσφέρει και λίγη από την σοφία του, να προσέχετε παιδιά και πότε μπροστινό φρένο στη βροχή …
Τον χαιρετάμε κι εμείς και σιγά-σιγά πάμε προς τα μηχανάκια μας και αρχίζουμε την κατάβαση του δρόμου που ανεβήκαμε μέχρι την Αναβρυτή.
Η οποία είναι ένα πολύ όμορφο χωριό και από το οποίο ξεκινάνε πολλά μονοπάτια που διασχίζουν τον Ταύγετο
Ξεκινάμε την κατάβαση και κάνουμε και κάποιες στάσεις για φωτογραφίες και πριν να το καταλάβουμε βρισκόμαστε και πάλι στη Σπάρτη και συνεχίζουμε τη διαδρομή μας νότια.
Φτάνουμε Λεωνίδιο και πάμε κατευθείαν στο καφέ Δίπορτο όλο και κάποιον θα βρούμε εκεί σκέφτομαι και δεν πέφτω έξω …
Βρίσκουμε τον Σωτήρη από την μοτοπαρέα του Λεωνιδίου και παίρνουμε οδηγίες για το που να πάμε επιτέλους να κάτσουμε να φάμε …
Χαιρετάμε με την υπόσχεση μετά το φαγητό να περάσουμε για καφέ …
Λίγα λεπτά αργότερα βρισκόμαστε να καθόμαστε στην ταβέρνα Μουριά και να προσπαθούμε να αποφασίσουμε το τι θα φάμε ενώ τα στομάχια μας παίζουν την ενάτη του Μπετόβεν …
Μερικά λεπτά αργότερα που φάνηκαν αιώνες με τους σιελογόνους αδένες μας να έχουν πρηστεί εμφανίζονται 2 μακαρονάδες, μια με μοσχαράκι κοκκινιστό για τον Θανάση και ή άλλη με κόκορα κρασάτο για μένα …
Δεν νομίζω να έχω ξαναφάει πιο γρήγορα και ταυτόχρονα να το απόλαυσα τόσο πολύ …
Αν ήταν και με χοντρό μακαρόνι θα ήταν καλύτερα αλλά και έτσι ήταν καταπληκτικές και κατάφεραν να χορτάσουν την πείνα μας αλλά και να μας δημιουργήσουν ένα αίσθημα ευφορίας …
Αφού σκεφτόμουν να ζητήσω τσιγάρο από τον Θανάση και ας το έχω κόψει εδώ και 10 χρόνια …
Πληρώνουμε και πάμε πίσω στο Δίπορτο για ένα γρήγορο εσπρεσάκι και λίγο κουβεντούλα με τον Σωτήρη …
Αλλά η ώρα έχει περάσει και έχει πέσει η νύχτα και έχουμε άλλες 3-4 ώρες μπροστά μας …
Χαιρετάμε την παρέα και ξεκινάμε την επιστροφή μας.
Στην αρχή έχω μπεί εγώ μπροστά μιας και η Τζό έχει καλύτερα φώτα, ο λέντ προβολέας της κάνει πολύ καλή δουλειά φωτίζοντας και τις άκρες του δρόμου, ο συγκεκριμένος μπαίνει και στα άλλα μοντέλα της μάρκας αρκεί να θες να αποχωριστείς 150 ευρώπουλα …
Συνεχίζουμε χωρίς καμία στάση και κάποια στιγμή περνάει και ο Θανάσης μπροστά για να με ξεκουράσει …
Φτάνουμε στο Άργος και κάνουμε την πρώτη στάση μετά το Λεωνιδίο και αυτή για να ξεδιψάσουν τα ατίθασα άτια μας …
Η κατανάλωση ήταν στα ίδια επίπεδα, λογικό θα μου πεις μιας και μιλάμε για το ίδιο μοτέρ …
Μετά το Άργος βγαίνουμε στην Εθνική αφού πρώτα κάνουμε και εμείς μια στάση να ανακουφιστούμε …
Τα χιλιόμετρα της εθνικής περνάνε σχετικά γρήγορα.
Κάνουμε μια στάση μετά τα διόδια της Ελευσίνας για να αποχαιρετιστούμε αν και μένουμε σχετικά κοντά …
Συνεχίζουμε και πριν το καταλάβουμε έχουμε φτάσει πίσω στα σπίτια μας …
Η αγορά έγινε μέσα στο κατακαλόκαιρο και μια με τις οικογενειακές διακοπές μία με το ταξίδι στην Τουρκία δεν υπήρχε χρόνος να βγούμε μεγάλες βόλτες (όχι ότι αυτή θα είναι) …
Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε όμως και από εδώ και πέρα θα γράφουμε χιλιόμετρα σε όμορφες διαδρομές και θα μετράμε τα ΧαΧ (χιλιόμετρα ανά χαμόγελο).
Με όλη αυτήν την καταστροφή που γίνονταν στην χώρα μας έψαχνα μια διέξοδο για αποσυμπίεση …
Δεν μπορούσα να διαχειριστώ το μέγεθος αυτής της καταστροφής αλλά ούτε και να ακούω αναλύσεις …
Οπότε καβάλησα το Royal Enfield Super Meteor 650 και ξεκίνησα με σκοπό να πάω προς Αρβανίτσα, Κυριάκι και πίσω για να γνωριστούμε με την εν λόγω κυρία λίγο καλύτερα …
Ξεκινήσαμε σχετικά αργά μιας και δεν ήταν προσχεδιασμένη αυτή η βόλτα, πάντως με περίμενε υπομονετικά τόσο καιρό να την πάω μια βόλτα να ξεμουδιάσει …
Την καβαλάω, πατάω μίζα και αρχίζει να γουργουρίζει σαν γατί …
Πρώτη και φύγαμε …
Κάτι μου βγάζει αυτή η μηχανή που δεν μπορώ να το καταλάβω, μέ το που την καβαλάω αμέσως σχηματίζεται ένα χαμόγελο στα χείλη μου, δεν έχει σημασία το που θα πάω ας είναι και ένας κύκλος γύρω από το τετράγωνο …
Δεν θυμάμαι άλλη μηχανή να μου έχει δημιουργήσει ανάλογα συναισθήματα …
Πρίν το καταλάβω έχουμε φτάσει Μάνδρα και τα φετινά καμμένα μας υποδέχονται …
Φεύγεις μακριά για να μην ακούς και να βλέπεις μια καταστροφή που εξελίσσεται και πέφτεις πάνω σε μια άλλη …
Διασταυρωνόμαστε με όλων των ειδών τις μηχανές και αναβάτες …
Το εθιμοτυπικό χαιρέτισμα δεν έχει πάντα ανταπόδοση και δεν έχει να κάνει με το τι μηχανή καβαλά ο αναβάτης αλλά με τον ίδιο τον αναβάτη …
Για κάποιους η μηχανή (και όχι μόνο) είναι προέκταση μέλους του σώματος τους και συμπεριφέρονται ανάλογα …
Το βλέπεις από τον τρόπο που οδηγούν, από το βλέμμα που σου ρίχνουν όταν τους χαιρετάς αυτή η στιγμιαία ματιά είναι αρκετή μερικές φορές να καταλάβεις πολλά …
Και δεν έχει να κάνει με το κόστος της μηχανής με το αν είναι καινούργια η ακριβή το ίδιο και χειρότερα είναι αν καβαλούν κάποια πιο παλιά μηχανή από αυτές που είναι μόνο για “γνώστες” …
Ο κόσμος μας δεν αλλάζει …
Οι περισσότεροι ψάχνουν μια ταμπέλα να κάτσουν από κάτω για να αποκτήσουν ταυτότητα αντί να πατήσουν γερά στα πόδια τους και να ορθώσουν το δικό τους ανάστημα …
Με αυτές τις σκέψεις έφτασα και προσπέρασα τις Πλαταιές μια προσπάθεια επικοινωνίας με τον φίλο Λεωνίδα για στάση για καφέ απέβη άκαρπη οπότε συνεχίσαμε προς Καπαρέλλι και στην συνέχεια προς τα Λεύκτρα με τις ανάλογες στάσεις για φωτογραφίες …
Ένα δίωρο μετά έχω ξεκινήσει την επιστροφή, η μηχανή είναι απολαυστική, σταθερότατη, δεν επηρεάζεται ιδιαίτερα από τους πλευρικούς αέρηδες (και φύσαγε πολύ εκείνη την μέρα) το μόνο αρνητικό που έχει εντοπιστεί από την πρώτη βόλτα είναι τα πίσω αμορτισέρ …
Την παρκάρω στο γκαράζ και την χαζεύω μέχρι η πόρτα που κλείνει να μου την κρύψει …
Στην διαδρομή μου είχε κάτσει το τραγούδι Jolene απο όπου πήρε και το ονομά της, αλλα θα την φωνάζουμε Jo μιας και κατάφερε και με έκλεψε απο την Βέρα που ήταν η καλύτερη μηχανή που είχα αποκτήσει ποτέ, απο την άλλη δεν μου έλειψε καθόλου ….
Μέσα στο μυαλό μου έβλεπα την Βέρα (Moto Guzzi V85TT) να το τραγουδάει στην Jolene (Royal Enfield Super Meteor) η οποία βέβαια δεν της έκανε το χατήρι γιατι τα αισθηματα και τα συναισθήματα ήταν πολύ δυνατα για να μπούν στην άκρη για χάρη μιας άλλης …
Όταν μια βλάβη μπορεί να μην είναι μια άτυχη στιγμή αλλά τύχη …
Το τελευταίο καιρό καβαλάω όλο και πιο σπάνια το Himalayan μιας και το έχει πάρει εργολαβία ο γιός …
Κάποια στιγμή μου λέει του ρίχνεις μια μάτια γιατί κάτι τρίζει μπροστά …
Κάτι θα έχει ξεσφίξει του λέω θα το δώ …
Το καβαλώ με την πρώτη ευκαιρία και όντως όλο το μπροστά πλαίσιο με τα κάγκελα που στηρίζει και το φανάρι αλλά και τα όργανα κουνιόνταν και έτριζε!!!
Η δεύτερη ανακάλυψη ήταν ότι η φλάντζα καύσεως παρέδωσε πνεύμα κάτω από την βαλβίδα εξαγωγής και είχαμε διαρροή καυσαερίων …
Το μηχανάκι φοράει το κιτ υπερκυβισμού του Hitchcock και από τα 411 έχει πάει στα 462 κυβικά αυτό έγινε στην πρώτη καραντίνα, η φλάντζα που έρχεται με το κιτ είναι από περμανίτη.
Εδώ και καιρό ήθελα να το γυρίσω πίσω στην εργοστασιακή κατάσταση, μιας και μετά από περιπέτειες 3 χρόνων δεν ήμουν ποτέ 100% ευχαριστημένος με την λειτουργία του …
Οπότε είχα προμηθευτεί εδώ και καιρό τις εργοστασιακές φλάντζες καθώς και ελατήρια για το εργοστασιακό πιστόνι …
Κανονίζω για την επισκευή και παρκάρουμε το μηχανάκι μέχρι να το φτιάξουμε …
Η επισκευή θα γίνει σε μια γνωστή σε κάποιους γιάφκα …
Το τελευταίο διάστημα έχουν συμβεί πολλά που δεν είναι του παρόντος και πολλά σχέδια ακυρώθηκαν …
Οι βόλτες με τις μηχανές ελάχιστες αλλά η ανάγκη να πάρω τους δρόμους μεγάλη …
Το μήνυμα από τους φίλους με γέμισε χαρά!!!
Ξεκίνησε μια ανταλλαγή μηνυμάτων να πάμε εδώ να πάμε εκεί να πάμε παραπέρα, θα βρέχει δεν θα βρέχει ….
Το μόνο σίγουρο ήταν η μέρα.
Πέμπτη θα πηγαίναμε, το που άγνωστο, οι ιδέες πολλές …
Τετάρτη μεσημέρι και έχω πρόβλημα με την δουλειά που αν δεν λυθεί δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω …
Τώρα τελευταία αυτό συμβαίνει συνέχεια …
Δεν μπορώ να κανονίσω τίποτα …
Ευτυχώς αργά το βράδυ της Τετάρτης το πρόβλημα λύθηκε …
Ξημερώνει Πέμπτη και όλα κυλούν ήρεμα, η αγαπημένη μου ετοιμάζει το τι θα πάρω μαζί μου, σάντουιτς, καφέδες, σνακ, φρούτα …
Εγώ το μόνο που είχα να κάνω είναι να τα βάλω σε ένα σάκο μαζί με αδιάβροχα να ντυθώ και να φύγω να πάω να βρω τα παιδιά στο προκαθορισμένο ραντεβού στα Mc Donalds στην εθνική μετά τα διόδια …
Το ποτάμι πνιγμένο στην κίνηση όπως κάθε μέρα …
Στο ύψος της Αττικής οδού θυμάμαι ότι τελικά το μόνο πράγμα που ουσιαστικά είχα να κάνω εγώ πέρα από το να ντυθώ δεν το έκανα …
Δεν είχα πάρει αδιάβροχα μαζί μου και δεν υπήρχε χρόνος για γυρισμό …
Πάμε και όπου βγει σκέφτομαι …
Φτάνω και τα παιδιά ήταν ηδη εκεί και περίμεναν, τους ανακοινώνω ότι τα αδιάβροχα τα ξέχασα και προσπαθούσαν να δουν που θα σταματήσουμε να πάρουμε για καλό και για κακό …
Δεν έχουμε συγκεκριμένο προορισμό και έτσι είναι ίσως καλύτερα …
Κανονίζουμε την πρώτη στάση να την κάνουμε στην Αλίαρτο για καφεδάκι κάτω από τα πλατάνια …
Ξεκινάμε, Εθνική μέχρι την Θήβα και από εκεί στον παλιό Θήβας – Λειβαδιάς …
Φτάνουμε Αλίαρτο, πιάνουμε μια καλή θέση, παραγγέλνουμε, ο Άκης έχει λίγο δουλειά να κάνει, με την ευκαιρία ο Γιώργος πετάγεται και παίρνει και κάτι να τσιμπήσουμε από παρακείμενο φούρνο …
Κάτσαμε κάνα μισάωρο ίσως και παραπάνω με συζητήσεις για μηχανές, για κατασκευαστές μηχανών, για το παρελθόν, για το παρόν, έχουμε καιρό να βρεθούμε …
Λίγο πριν φύγουμε ένα γατί αποφάσισε ότι τα σνακ του Γιώργου είναι δικά του οπότε χωρίς να το καταλάβουμε χώθηκε στην σακούλα και προσπάθησε να τα βουτήξει και εν τέλη τα κατάφερε μιας και τα αφήσαμε στην άκρη να τα φάει …
Συνεχίζουμε από τον παλιό με προορισμό την Αμφίκλεια για να κάτσουμε κάπου να τσιμπήσουμε αυτά που κουβαλάγαμε …
Μια στάση στην Χαιρώνεια για μια φωτογραφία με το λιοντάρι είναι επιβεβλημένη …
Συνεχίζουμε έχοντας τον Παρνασσό στα αριστεράς σκεπασμένο από σκούρα σύννεφα και με μπουμπουνητά να ακούγονται …
Στην Αμφίκλεια σταματάμε για ανεφοδιασμό …
Η μεγαλοκοπέλα που ήταν στο κατάστημα μας άκουγε που λέγαμε για τις καταναλώσεις …
Οπότε όταν γέμιζε την Βέρα της λέω έχεις ακούσει άλλη φορά άνδρες να περηφανεύονται ότι την έχουν μικρότερη ….και μετά από μια μεγάλη παύση της λέω την κατανάλωση…
Αχ καλέ και εγώ νόμιζα ότι μιλάγατε για το άλλο μου λέει γελώντας …
Η συζήτηση διακόπηκε απότομα γιατί το Gs1100 του Ακή άρχισε να τρέχει βενζίνη από την υπερχείλιση μιας και το είχε γεμίσει μέχρι πάνω και το έβαλε στον πλαϊνό ορθοστάτη …
Ένα σπίρτο άρχισα να φωνάζω εγώ, ένα σπίρτο …
Αναπτήρα μου λέει έχω η μεγαλοκοπέλα …
Κάψτο της λέω να ησυχάσει …
Φεύγουμε από το βενζινάδικο και συνεχίζουμε, λίγο μετά το Πολύδροσο βρίσκουμε το τέλειο μέρος κάτω από τα πλατάνια για να κάνουμε το επόμενο διάλειμμα και να φάμε ότι κουβαλούσαμε και με την ευκαιρία να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία και να συνεχίσουμε την κουβεντούλα μας …
Το πρωτοείδα όταν παρουσιάστηκε στο Μιλάνο τον περασμένο Νοέμβριο και αμέσως μου έκανε ένα κλικ …
Έγινε και μια προσπάθεια μήπως κάνω ανταλλαγή το Moto Guzzi V85TT με αυτό στις αρχές της χρονιάς αλλα δίχως αποτέλεσμα, οπότε το ξέχασα και κάμποσοι μήνες πέρασαν ….
Σε μια επίσκεψη μου στην αντιπροσωπεία της Royal Enfield για να αγοράσω κάποια ανταλλακτικά για το Royal Enfield Himalayan που έχω μου προτάθηκε αν θέλω να το κάνω σε αυτούς την ανταλλαγή!!!
Κανονίσαμε όταν είναι διαθέσιμο να μου το δώσουν για δοκιμή για κάποιο Σαββατοκύριακο και η ζωή συνέχισε να κυλάει ήρεμα …
Μέχρι που μια Πέμπτη μεσημέρι δέχομαι ένα τηλεφώνημα και μια γλυκιά γυναικεία φωνή με ενημερώνει ότι αν ήθελα το Super Meteor για αυτό το Σαββατοκύριακο μπορώ να περάσω να το πάρω …
Εννοείται πως ήθελα αλλά αυτό το ΣΚ είχαμε εκλογές και θα φεύγαμε και εκτός Αθηνών την Παρασκευή και το Σάββατο …
Τέτοιες ευκαιρίες δεν πρέπει να χάνονται όμως, οπότε κανονίστηκε να περάσω να το πάρω την ίδια μέρα και να το επιστρέψω την Δευτέρα ….
Χωρίς πολλά πολλά καβαλάω την Βέρα (Moto Guzzi V85TT) και σε σύντομο χρονικό διάστημα βρίσκομαι στην Κερατέα …
Κανονίζουμε τα διαδικαστικά και η κούκλα είναι δική μου για αυτές τις μέρες …
Με περίμενε έξω υπομονετικά να την καβαλήσω και να χαθούμε μαζί σε δρόμους όμορφους …
Την κοιτάω καλά καλά πριν την καβαλήσω …
Η πρώτη αποκάλυψη είναι η ποιότητα κατασκευής …
Αν μου έλεγαν το 2018 που πήρα το πρώτο μου Royal Enfield ότι 5 χρόνια μετά η συγκεκριμένη εταιρία θα έβγαζε τέτοιο μηχανάκι δεν υπήρχε περίπτωση να το πιστέψω στην καλύτερη να γέλαγα …
Όπου και να κοιτάξεις όλα είναι προσεγμένα.
Η ποιότητα βαφής αψεγάδιαστη.
Είχα καιρό να δώ μηχανάκι που οι διακόπτες του να είναι φτιαγμένοι από μέταλλο …
Σε αυτή την κατηγορία τιμής δεν έχει αντίπαλο σε αυτό το θέμα …
Η δεύτερη αποκάλυψη είναι για την διαχείριση του βάρους της …
Την καβαλάω και κοιτάω να δώ που είναι τα 240 κιλά της …
Δεν υπάρχουν και δεν μιλάω όταν είναι εν κινήσει αλλά και στατικά, να την σηκώσεις από το πλαϊνό ορθοστάτη να την μετακινήσεις σβηστή κτλ …
Δείχνει ελαφρότερη και από τα αδερφάκια της (Interceptor, Continental) …
Βάζω μπροστά και ένας ωραίος συνδυασμός ήχων έρχεται στα αυτιά μου …
Το κιβώτιο ταχυτήτων απλά καταπληκτικό, πρώτη και ξεκινάμε, είναι σίγουρα 240 κιλά;
Ή είναι κάποιο κόλπο του μαρκτετιγκ αυτό …
Ο συμπλέκτης είναι λίγο σκληρός άλλα όχι κάτι που θα προβληματίσει …
Η θέση των μαρσπιέ σχετικά μπροστά θέλει συνήθεια και τα ψάχνεις για να βάλεις τα πόδια σου …
Φεύγουμε από την Κερατέα με κατεύθυνση προς Ανάβυσσο ο δρόμος ότι πρέπει για να δούμε το στήσιμο της μηχανής …
Δεν έχω οδηγήσει προσωπικά άλλη μηχανή με τόσο δυνατό πίσω φρένο …
Δίσκος 300 χιλιοστών με διπίστονη δαγκάνα πίσω από την ByBre (θυγατρική της Brembo στην Ινδία).
Θα μπορούσες να φρενάρεις μόνο με το πίσω …
Σε συνδυασμό με το μπροστά φρένο με μόνο δίσκο 320 χιλιοστών επίσης με διπιστονη δαγκάνα σταματούν την μηχανή με ασφάλεια, αν και το μπροστά φρένο δεν είναι όσο άμεσο είναι το πίσω και δεν έχει τόσο καλή πληροφόρηση
Το ABS είναι όσο παρεμβατικό χρειάζεται και δεν κάνει την παρουσία του εμφανή με το παραμικρό …
Συνεχίζουμε την διαδρομή μας, το μοτέρ γνώριμο τόσο από το Interceptor όσο και από το Continental με διαφορετικές ρυθμίσεις όμως από αυτά …
Ένα αεροελαιόψυκτο δικύλινδρο 650 κυβικών με στρόφαλο 270 μοιρών, που αποδίδει 47 άλογα φτιαγμένο όμως να μπορεί να φτάσει τα 865 κυβικά και τα 70 άλογα τροχό, αν κάποιος το επιθυμεί …
Ο ψεκασμός απλά αψεγάδιαστος …
Εννοείται ότι είναι “ride by συρματόσχοινο” οπότε διάφορα σύγχρονα καλούδια όπως riding modes, cruise control κτλ απλά απουσιάζουν και μεταξύ μας δεν έχουν θέση σε αυτή την μηχανή…
Δεν είμαι κατά των ηλεκτρονικών βοηθημάτων ίσα ίσα που πιστεύω ότι προσφέρουν τα μέγιστα για την ασφάλεια του αναβάτη αλλά αυτή η μηχανή είναι old school, αναλογική και θα πρέπει να την οδηγάς ανάλογα …
Το μοτέρ παράγει όση δύναμη χρειάζεται για να περιηγηθείς ικανοποιητικά σε κάθε είδος δρόμου και αρκετά πάνω από τα όρια που ισχύουν, χωρίς ξεσπάσματα και είναι διαχειρίσιμο και από νέους αναβάτες …
Έρχονται οι πρώτες στροφές και η τέταρτη αποκάλυψη …
Στρίβει καταπληκτικά και δεν το περιμένεις από αυτό το είδος μηχανής (δεν έχω εμπειρία από άλλες αυτού του στυλ) από ότι έχω διαβάσει είναι φτιαγμένες για τις ατελείωτες ευθείες της Αμερικής και όχι μόνο.
Ε αυτό το μηχανάκι τα γκρεμίζει όλα αυτά …
Μπαίνεις στις στροφές με μια καταπληκτική ευκολία και κάνοντας σε να νιώθεις ασφάλεια και σιγουριά …
Δεν μπορούσα να το πιστέψω …
Είσαι χαλαρός πάνω στην μηχανή σου και απλά στρίβεις στην κάθε στροφή με κλίσεις που δεν το περιμένεις και το μόνο που ίσως βρει είναι τα μαρσπιέ, οι εξατμίσεις αν και χαμηλά είναι καλά σχεδιασμένες και δεν βρίσκουν …
Η μόνη παραφωνία είναι τα σχετικά σκληρά πίσω αμορτισέρ.
Κατα διαστήματα κάνω κάποιες στάσεις για φωτογραφίες αλλά περισσότερο για να την χαζέψω …
Είναι όλο καμπύλες …
Όσο την κοίταζα τόσο πιο πολύ μου άρεσε …
Φτάνουμε στον παραλιακό δρόμο και συνεχίζουμε με κατεύθυνση προς Αθήνα.
Αυτό το μηχανάκι είναι αγχολυτικό και παράλληλα άκρως διασκεδαστικό …
Δεν θυμάμαι άλλη φορά να οδήγησα σε αυτόν τον δρόμο και να το διασκέδασα τόσο πολύ χωρίς από την άλλη να αγχωθώ στο ελάχιστο …
Ίσα ίσα που σε κάθε επόμενη στροφή το πίεζα και πιο πολύ και αυτό αδιαμαρτύρητα έστριβε και με έκανε να νιώθω οδηγός άλλης κλάσης (που δεν είμαι) …
Τα ελαστικά του στο στενό οδόστρωμα δεν με προβλημάτισαν στο ελάχιστο και κράταγαν πάρα πολύ καλά …
Οι καθρέπτες είναι τοποθετημένοι έτσι ώστε να βλέπεις πίσω σου και όχι τους ώμους σου η τους αγκώνες σου, επίσης δεν θολώνουν σε καμία περίπτωση , πάντα έχεις καθαρή εικόνα το τι γίνεται πίσω σου …
Αφήνουμε τις στροφές και την διασκέδαση πίσω μας και μπλέκουμε στην κίνηση της παραλιακής.
Τα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα και ο Σούπερ Μετεωρίτης κινούταν ανάμεσα τους με χαρακτηριστική ευκολία χωρίς να προβληματίσει ούτε στο ελάχιστο …
Είναι πάρα πολύ καλά ζυγισμένο και μπορείς να κινηθείς σε ρυθμούς σαλιγκαριού με απόλυτο έλεγχο …
Πέμπτη αποκάλυψη, σε καμία περίπτωση δεν ένιωσα ζέστη από το μοτέρ είτε σε συνθήκες κίνησης, είτε μποτιλιαρίσματος, είτε ανοιχτού δρόμου …
Τίποτα, καταρρίπτοντας τους νόμους της φυσικής λες και το αποτέλεσμα της καύσης του καυσίμου δεν παράγει θερμότητα αλλά ψύχος …
Αυτό δεν είναι υπερβολή ειδικά αν έχεις μόλις κατέβει από το Moto Guzzi!!
Μέχρι να το καταλάβω έχω φτάσει σπίτι …
Σύντομη στάση για να ξεφορτωθώ το σακίδιο με τα αδιάβροχα και την φωτογραφική μηχανή και μετά την ολιγόλεπτη στάση ξαναβρίσκομαι πάνω στην σέλα της για να την επιδείξω σε φίλους αυτή την φορά …
Πρώτη στάση για απογευματινό καφέ την έχω ακριβώς απέναντι μου να γεμίζει το οπτικό μου πεδίο και δεν μπορώ να τραβήξω το βλέμμα μου από πάνω της …
Την αποχωρίζομαι άλλα όχι για πολύ, για λίγο ίσα ίσα να φάω κάτι και να βγάλω τα σκυλιά βόλτα να κοιμηθεί ο μικρός και να ξεχυθούμε πάλι στους δρόμους …
Δεν μπορούσα να την χορτάσω, ξεκινάμε και κατευθυνόμαστε προς το λιμάνι για να βγάλουμε και καμιά νυχτερινή φωτογραφία …
Στο σπασμένο οδόστρωμα τα πίσω αμορτισέρ δυσανασχετούν και κουράζουν …
Λές να μην κάνει για μένα σκεφτόμουν …
Φτάνουμε στο λιμάνι και όλες οι είσοδοι είναι κλειστές!!!
Δεν πειράζει θα πάμε κάπου πιο μακριά …
Περιφερειακός Δραπετσώνας, Σχιστό, βγαίνουμε εθνική με κατεύθυνση προς Κόρινθο και στο ύψος της Ελευσίνας πιάνουμε την παλιά εθνική οδό …
Μέχρι αυτή την ώρα λόγω του φωτισμού που είχε ο δρόμος δεν είχα καταφέρει να διαπιστώσω την απόδοση του φαναριού της …
Με το που βγαίνουμε στην παλιά εθνική έρχεται η έκτη αποκάλυψη, το led φανάρι της είναι καταπληκτικό και φωτίζει και το εσωτερικό και το εξωτερικό της στροφής !!!
Είναι η τρίτη μηχανή με led που έχω οδηγήσει νύχτα (Cfmoto 650MT, Moto Guzzi V85TT) και αυτό είναι πολύ καλυτερο απο αυτά, με χειρότερο αυτό του Cfmoto …
Έχει άριστη διασπορά και σε συνθήκες απόλυτου σκοταδιού δεν με προβλημάτισε καθόλου ούτε χρειάστηκα κάτι παραπάνω …
Ο δρόμος είναι άδειος και αρκετά ενδιαφέρον, μπαίνω στις στροφές όπως θα έμπαινα και την μέρα τόσο εμπιστοσύνη μου δίνει η μηχανή και η ορατότητα από το φανάρι της …
Μέχρι να το καταλάβω έχω φτάσει στην γέφυρα πριν τα Μέγαρα και ο δρόμος είναι κλειστός …
Κοιτάζω το ρολόι και είναι 00:30 ούτε που το κατάλαβα πως πέρασε η ώρα …
Αναστροφή και επιστροφή ….
Μετά το Νεράκι η άσφαλτος είναι λίγο υγρή σαν να έχει βρέξει …
Τα λάστιχα πρώτης τοποθέτησης δείχνουν να δυσανασχετούν με την υγρασία πάνω στην άσφαλτο …
Μπαίνω Ελευσίνα και είναι όλα στεγνά …
Μετά την Ελευσίνα στην Εθνική όλα είναι πάλι μούσκεμα στο περισσότερο νερό δείχνουν να συμπεριφέρονται καλύτερα …
Ευτυχώς δεν βρέχει …
Λίγο πριν φτάσω σπίτι αρχίζουν να πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες …
Την γλιτώσαμε σκέφτηκα …
Την κλειδώνω την καληνυχτίζω αλλά η σκέψη μου έμεινε μαζί της …
Φωτογραφίες πάντως δεν βγάλαμε δεν κατέβηκα ούτε δευτερόλεπτο από την σέλα της !!!
Το γεγονός ότι κάναμε ένα διάλειμμα στην σχέση μας (κάτι ανάλογο με το break στην σχέση του Ross και της Rachel στα φιλαράκια) βοηθάει να μπουν οι σκέψεις μου σε μια σειρά …
Οι πρώτες εντυπώσεις είναι πάρα πολύ καλές έχω ενθουσιαστεί και όχι μόνο …
Το μόνο μελανό σημείο που έχω εντοπίσει είναι τα πίσω αμορτισέρ.
Από αυτά που διαβάζω λόγω χαμηλής απόστασης από το έδαφος (13,5 εκατοστά) τα έχουν κάνει επίτηδες σκληρά για να μη τερματίζει η ανάρτηση και να μην βρίσκει η μηχανή στις διάφορες ανωμαλίες και σαμαράκια ..
Τα πίσω αμορτισέρ έχουν διαδρομή 101 χιλιοστών με ρύθμιση προφόρτισης μόνο, μπροστά έχει ένα ανάποδο big piston πιρούνι 43 χιλιοστών απο την Showa με διαδρομή 120 χιλιοστών χωρίς καμία ρύθμιση και συμπεριφέρεται υποδειγματικά.
Άλλο σημείο που θέλει συνήθεια είναι τα μαρσπιέ που είναι τοποθετημένα μπροστά αλλά όχι πολύ, με ύψος 1.80 η γωνία στα γόνατα είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από 90 μοίρες …
Λόγω της θέσης τους δεν μπορείς να στηριχτείς στα πόδια σου και να ανασηκωθείς είτε γιατί θες να αλλάξεις θέση στο κάθισμα σου στην σέλα είτε για να περάσεις κάποιες ανωμαλίες …
Ο μόνος τρόπος είναι να τραβηχτείς από το τιμόνι αλλά αυτό μπορεί να αποσταθερωποιήσει την μηχανή αν τα χιλιόμετρα είναι αρκετά (δεν μιλάμε για υψηλά τριψήφια αλλά εκεί γύρω στα 100) !!!
Αυτό όμως είναι ένα πρόβλημα που λύνεται εύκολα και γρήγορα με μόλις 24.99 λίρες Αγγλίας !!!
Ο Tec bike parts από την Αγγλία έρχεται να μας σώσει με αναδιπλούμενα ποδοστήρια τα οποία βιδώνουν σε ηδη υπάρχουσα υποδοχή στην κατάληλη θέση !!!
Ένα ντουζάκι να φύγουν τα αλάτια της θάλασσας και βρίσκομαι πάλι πάνω της για να πάω για καφεδάκι με ένα φίλο όχι πολύ μακριά αλλά ψάχνω σπασμένους δρόμους για να επιβεβαιώσω κατά πόσο η απόδοση της πίσω ανάρτησης θα είναι κάτι που θα μπορούσε να με αποτρέψει από την αγορά της ή αν θα είναι η πρώτη μετατροπή που θα κάνω αν την πάρω …
Σε σύγκριση με το Benelli Imperiale που είχα πριν λίγο καιρό που η αλλαγή των πίσω αμορτισέρ έγινε σχεδόν με το καλημέρα σε αυτη δεν δείχνει να το χρειάζεται άμεσα …
Πίνουμε το καφεδάκι μας μιλώντας για διάφορα θέματα της επικαιρότητας και όχι μόνο …
Επιστροφή στο σπίτι παίρνω τα σακίδιο με τα αδιάβροχα και ξεκινάω ο προορισμός είναι το Κορώπι στον στάβλο του Homo Ratus που έχει διοργανώσει ένα υπέροχο πάρτυ με ωραία μουσική, κόσμο, μηχανές και αυτοκίνητα …
Στάση για ανεφοδιασμό για να μετρήσουμε την κατανάλωση και με την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και το Tripper navigation, το οποίο είναι η δέυτερη μικρή κυκλική οθόνη η οποία μας δείχνει με βέλη την κατευθυνση που πρέπει να πάρουμε.
Χρησιμοποιώντας μια εφαρμογή της Royal Enfield βρίσκουμε που θέλουμε να πάμε (χρησιμοποιεί τα Google maps) και μέσω αυτής της εφαρμογής συνδέουμε το κινητό με την οθονίτσα και απλά ακολουθούμε τις οδηγίες που μας εμφανίζει …
Περισσότερες πληροφορίες μπορούμε να δούμε παρακάτω
Η χρήση του απαιτεί κάποια εξοικειώση αλλά την άκρη την βρίσκεις …
Ποτάμι, Αττική οδός, ταχύτητες μέσα στα όρια…
Φτάσαμε στο στάβλο αφού κλασικά χαθήκαμε και κάναμε κάποιους κύκλους …
Πολύς κόσμος, ωραίες μουσικές, muscle cars, μηχανες κάθε είδους …
Συνάντηση με φίλους, κουβεντούλα κλπ …
Αλλά η ώρα είχε περάσει και είχα και την επιστροφή οπότε ξανακαβαλώ τον μετεωρίτη (άλλο που δεν ήθελα) και πριν το καταλάβω είχα φτάσει σπίτι …
Την σβήνω και κάθομαι και ακούω τα τσικ τσικ που ακούγονται καθώς κρυώνουν τα μέταλλα !!!
Μελωδία από τις λίγες …
Ξημερώνει Κυριακή, ψηφοφορία, επίσκεψη στην μητέρα για φαγητό και το απογευματάκι καβαλώ πάλι τον μετεωρίτη με συνοδεία από το Himalayan και βγαίνουμε για βόλτα …
Πρίν ξεκινήσουμε ρυθμίζω την προφόρτιση κατα 2 κλικ στα πίσω αμορτισέρ και αυτό αλλάζει προς το καλύτερο την συμπεριφορά τους …
Στάση να την ξεπλύνω λίγο γιατί το βράδυ έριξε λίγο λασποβροχή και την είχε κάνει χάλια …
Συνεχίζουμε με κατεύθυνση το Τατόι και από εκεί στα βασιλικά και συνεχίζουμε …
Η καταστροφή που έχει γίνει εκεί θα πάρει παρά πολλά χρόνια ακόμα μέχρι να επουλωθεί, αν αφήσουμε την φύση να κάνει την δουλειά της !!!
Φτάνουμε στην λίμνη Μπελέτσι και από εκεί πάμε Μαλακάσα να πούμε τα χρόνια πολλά σε ένα ξάδερφο, δυστυχώς έλειπε, τα είπαμε τηλεφωνικά τελικά και επιστρέφουμε πίσω κάνοντας την διαδρομή αντίστροφα …
Το κέντρο βάρους της μοτοσυκλέτας είναι ένα με τον δρόμο από ότι φαίνεται και αυτό την κάνει ιδιαίτερα ευκολοδήγητη, ακόμα και στις κλειστές φουρκέτες δεν προβληματίζει …
Πρίν το καταλάβουμε έχουμε φτάσει πίσω και εγώ τρώγομαι να κάνω και άλλη βόλτα …
Δεν μπορώ να την χορτάσω λέμε, ελάχιστες μηχανές μου έχουν δημιουργήσει τόσο έντονη επιθυμία να βολτάρω συνέχεια μαζί τους …
Περνούν κάποιες σκέψεις να πεταχτώ μέχρι την Θήβα από τον παλιό αλλά λόγω των εκλογών τελικά αποφασίζω να κάτσω στα αυγά μου …
Ξημερώνει Δευτέρα και θα πρέπει να την επιστρέψω δυστυχώς …
Παίρνω πάλι τα αδιάβροχα μου και ξεκινάω να πάω στην Κερατέα, αλλά βρίσκομαι να κατευθύνομαι αντίθετα …
Φτάνω Μάνδρα με συνοπτικές διαδικασίες και πιάνω την παλιά εθνική για Θήβα …
Πόσο μου αρέσει το στήσιμο σε αυτό το μηχανάκι …
Φτάνω λίγο πριν τον πύργο στην Οινόη και στρίβω δεξιά σε ένα δρομάκι που σε βγάζει από ένα σπασμένο φιδίσιο δρόμο στα Δερβενοχώρια και συγκεκριμένα στην Πύλη και από εκεί στην Στεφάνη και κατέβασμα στην Μάνδρα, όπου σταματώ για ανεφοδιασμό …
Είχαμε κάνει 270 χιλιόμετρα με αυτό το γέμισμα και ρούφηξε 11.5 λίτρα που μας κάνει 4,25 και δεν το πήγαινα ιδιαίτερα οικονομικά …
Αυτό σημαίνει ότι είχαμε άλλα 4 λίτρα στο ρεζερβουάρ, δεν έχει και άσχημη αυτονομία
Η ώρα είχε περάσει οπότε έπιασα Αττική οδό για να δώ και συμπεριφορά σε “υψηλές” ταχύτητες …
Κινούμασταν μαζί με τα άλλα οχήματα 10-20 χλμ πάνω από τα όρια, η μηχανή ήταν σταθερότατη σε αυτές τις ταχύτητες.
Είναι γυμνό οπότε τρως όλο τον αέρα αλλά είναι “καθαρός” χωρίς στροβιλισμούς και μέχρι κάποια ταχύτητα είναι ανεκτά τα πράγματα από εκεί και πάνω κουράζει όπως σε όλα τα γυμνά αυτού του είδους …
Φτάνω Κερατέα σταματάω και φουλάρω ξανά, είχαμε κάνει 58 χλμ από την Μάνδρα και έκαψε 2,8 λίτρα αυτό μας κάνει 4,8 λίτρα περίπου ανά 100 χιλιόμετρα, καθόλου άσχημα θα έλεγα …
Παραδίδω την κούκλα και κάνω μια σύντομη συζήτηση με τον αντιπρόσωπο σχετικά με τα επόμενα βήματα …
Στο σύνολο κάναμε μαζί σχεδόν 500 χιλιόμετρα …
Καβαλάω την Βέρα και πάω να φύγω …
Ψάχνω να βρω τα μαρσπιέ …
Μηχανικά τα πόδια τα ψάχνουν πιο μπροστά …
Η πρώτη αίσθηση είναι ότι η Βέρα είναι πολύ πιο δυνατή με καλύτερες αναρτήσεις και με περισσότερους αεροδυναμικούς θορύβους να φτάνουν στον αναβάτη σε όλες τις ταχύτητες …
Για την ζέστη που βγάζει δεν το συζητώ καν η μέρα με την νύχτα …
Καθόλη την διάρκεια της επιστροφής η σκέψη μου ήταν στον Μετεωρίτη που ήρθε ξαφνικά στην ζωή μου και την ανακάτεψε, το οποίο συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες …
Η Royal Enfield παραδίδει μαθήματα που ίσως θα έπρεπε να τα παρακολουθήσουν και άλλοι κατασκευαστές !!!
Αυτό η μηχανή ήταν μια αποκάλυψη για εμένα και ίσως και για άλλους που τους αρέσουν οι μηχανές με κλασικές γραμμές και γκρεμίζει πολλά στερεότυπα …
Κούμπωσα πάνω της όπως σε κανένα άλλο μηχανάκι που έχω οδηγήσει μέχρι τώρα και με φαντάζομαι πάνω της να τριγυρνάω τον κόσμο σε ρυθμούς ράθυμους και να γίνομαι ένα με το τοπίο που ταξιδεύω …
Μια κολλημένη δαγκάνα πίσω φρένου στο Royal Enfield Himalayan στάθηκε αφορμή να βρεθώ πάλι στην Κερατέα στα κεντρικά της αντιπροσωπείας (Royal Enfield, CFmoto και πολλές άλλες μάρκες) και να δοκιμάσω ένα διαβολάκι ….
Αφού άφησα το Himalayan η αντιπροσωπεία μου έδωσε το CFmoto CLX700 Adventure σαν μηχανή αντικατάστασης …
Ήταν ένα από τα πολλά που είχε πάρει το περιοδικό Μοτο για την δοκιμή και την παρουσίαση στην Κωνσταντινούπολη.
Βάζω μπρος με το ρελαντί να κάθεται ψηλά στις 2.000 στροφές περίπου και μετά από λίγο να πέφτει, το κιβώτιο μου είναι γνώριμο από το CFmoto 650MT, θορυβώδες μεν και με σχετικά μεγάλη διαδρομή αλλά λειτουργεί σωστά και με αίσθηση.
Δεν χρειάζεται γκάζι για να ξεκινήσει, το μοτέρακι του δείχνει να έχει αρκετή ροπή χαμηλά και είναι και πάρα πολύ ελαστικό, η πρώτη αίσθηση είναι ότι δείχνει αρκετά πιο δυνατό από το 650 …
Ο ψεκασμός του λειτουργεί άψογα δεν είχε μικροδισταγμούς, κομπιάσματα, κενά κτλ
Ο ήχος απο την εξάτμιση κάνει αισθητή την παρουσία του συνεχώς και σε μεγάλα ανοίγματα του γκαζιού είναι σαν να απελευθερώνεται το θηρίο που κρύβει μέσα του …
Εθιστικός θα έλεγα, σου βγάζει τον κάγκουρα που κρύβεις μέσα σου (ακόμα και αν δεν ήσουν ποτέ …)
Η θέση οδήγησης επιθετική, το τιμόνι του αρκετά φαρδύ για να δίνει καλό μοχλό και σε καλή θέση, τα πόδια κάθονται στα μαρσπιέ σχετικά ψηλά και πίσω, αλλά δεν με ενόχλησε η γωνία ούτε με κούρασε, δεν δοκίμασα όμως να σηκωθώ όρθιος, οι αναρτήσεις είναι σχετικά σκληρές (δεν έπαιξα τις ρυθμίσεις τους) αλλά δεν ενοχλούν …
Έχω αφήσει πίσω μου την Λαυρίου και έχω πιάσει την Αττική οδό, ευκαιρία μετά τα διόδια να το ανοίξω λίγο …
Το μηχανάκι υπακούει και ανεβάζει στροφές και χιλιόμετρα σαν δαιμονισμένο …
Το μασκάκι αν και μικρό κάνει καλή δουλειά και δεν δημιουργεί στροβιλισμούς στην ροή του αέρα, έχεις μεν αεροδυναμικούς θορύβους αλλά δεν σου κουνάει το κράνος και παράλληλα διώχνει τον αέρα από τον κορμό του αναβάτη.
Βγαίνουμε στο ποτάμι και στην διήθηση ανάμεσα στα αυτοκίνητα και αισθάνομαι σαν να το είχα χρόνια …
Μπορείς να το οδηγάς με 2 ταχύτητες πάνω και δεν διαμαρτύρεται, μπορεί να μην επιταχύνει γρήγορα αλλά δεν διαμαρτύρεται …
Κατεβάζεις 2 κάτω, ανοίγεις το γκάζι και εκτοξεύεται δημιουργώντας παράλληλα μια ευχάριστη μελωδία στα αυτιά του αναβάτη, δεν είμαι τόσο σίγουρος όμως για τους γύρω του …
Φτάνω σπίτι, η σέλα του αν και σκληρή δεν με κούρασε και φαίνεται να έχουν κάνει καλύτερη δουλειά με την ψύξη του μοτέρ και την διαχείριση του αέρα από τα βεντιλατέρ γιατί δεν με ενόχλησε …
Σε σύντομο διάστημα δέχομαι τηλεφώνημα ότι το Himalayan είναι έτοιμο και μπορώ να περάσω να το πάρω …
Οκ λέω, αυτή την φορά θα πάω από την παραλιακή …
Έχει και τα καλά του να είναι η αντιπροσωπεία μακριά, αρκεί να έχεις χρόνο !!!
Καβάλα πάλι στο CLX700 και με βρίσκει να το οδηγώ στο ποτάμι και πάλι με ελαφρώς αυξημένη κίνηση και να βγαίνω παραλιακή, το μηχανάκι δεν δυσανασχετεί πουθενά, έχει αρκετό γκάζι και ικανοποιητικά φρένα.
Το μηχανάκι μαζεύει χιλιόμετρα γρήγορα και θέλει όπως όλα προσοχή μέσα στην πόλη …
Εκεί που βλέπεις άδειο δρόμο μπροστά σου και το ανοίγεις, μπορεί ξαφνικά μια κυρία με ένα σκούτερ να αποφασίσει να διασχίσει κάθετα την παραλιακή στο ύψος του παλιού αεροδρομίου τι και αν το δικό της φανάρι μπορεί να είναι κόκκινο …
Αυτό ακριβώς μου συνέβη …
Περνάει μπροστά από ένα λεωφορείο και την βλέπω τελευταία στιγμή …
Πλακώνομαι στα φρένα με το ABS να δουλεύει υπερωρίες και το μοτέρ να χτυπάει κόφτες μιας και δεν πρόλαβα ούτε να κλείσω το γκάζι …
Όλο αυτό δεν πρέπει να διήρκησε παραπάνω από ένα άντε δύο δευτερόλεπτα (το αισθάνθηκα ακόμα πιο σύντομο) !!!
Είναι απίστευτο πως παγώνει ο χρόνος μερικές φορές …
Τα χιλιόμετρα που είχα δεν ήταν πολλά (ευτυχώς) σίγουρα παραπάνω από το όριο αλλά όχι πολύ …
Έκοψα όσο χρειάζονταν για να μην πέσω πάνω της και την έβλεπα να με κοιτάει με απορία!!!
Σε κάποιους συνάνθρωπους μας δεν θα έπρεπε να τους δίνουν δίπλωμα (και όχι μόνο), μιας και δεν έχουν αίσθηση το τι κάνουν …
Αυτή ήταν και η μοναδική φορά σε όλη την δοκιμή που τα φρένα του μου φάνηκαν λίγα …
Είναι αρκετά δυνατά και έχεις αίσθηση κατά το φρενάρισμα, αλλα …
Πιθανών το αδερφάκι του με την διπλή Brembo stylema να ήταν ότι χρειαζόμουν στην συγκεκριμένη περίπτωση …
Πάντως το ABS λειτούργησε υποδειγματικά και χάρην σε αυτό αυτή η εμπειρία έληξε αναίμακτα.
Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που με κάνουν να μη θέλω να οδηγώ μηχανές χωρίς ABS!!!
Συνεχίζω την διαδρομή μου με την καρδιά μου να προσπαθεί να επανέλθει στην θέση της, είχε προλάβει και είχε κρυφτεί στην κωλότσεπη …
Ευτυχώς δεν είχαμε άλλο απρόοπτο …
Πριν καλά καλά το καταλάβω είχαμε αφήσει την πολύβουη πόλη και την κίνηση πίσω μας …
Τώρα ήμασταν τα δυό μας και ο δρόμος …
Το μηχανάκι είναι υπάκουο και ακούει τις προσταγές του αναβάτη του, και ενώ σε ανοιχτούς δρόμους δείχνει νευρικό όσο η διαδρομή γίνεται πιο σφιχτή τόσο ξεδιπλώνει τα χαρίσματα του και σίγουρα μπορεί να προσφέρει αστείρευτη ευχαρίστηση σε έναν αναβάτη που του αρέσει να εξασκεί τέχνη του να στρίβεις ….
Ο δρόμος γνωστός, το μηχανάκι άγνωστο παρόλα αυτά κινούμε αρκετά γρήγορα (για τα δικά μου δεδομένα) και το διασκεδάζω …
Το βλέμμα σκανάριζε το τοπίο για να βρω ένα ενδιαφέρων μέρος να το φωτογραφίσω κάνα δυό σημεία που μου άρεσαν τα πέρασα γρήγορα και δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσω πίσω …
Τελικά βρήκα, και προσπαθώντας να πλησιάσω στην θάλασσα άρχισε να βουλιάζει στην άμμο …
Αλλαγή σχεδίου μην θαφτούμε κιόλας αλλά με την ευκαιρία να δούμε αν το adventure στο όνομα του σημαίνει κάτι …
Το μηχανάκι φοράει χαμηλές γόβες και όχι γόβες στιλέτο ….
Αλλά και αυτό το μικρό τακουνάκι σε συνδυασμό με την αρκετή ροπή χαμηλά ήταν αρκετά για να μην κολλήσει …
Δύσκολη η φωτογράφηση για δύο λόγους πρώτον από την αντανάκλαση και δεύτερον και σημαντικότερο ότι είχα ξεχάσει τα γυαλιά ….
Τυφλό σύστημα σχεδόν …
Αυτή η άτιμη η πρεσβυωπία έχει κάνει την εμφάνιση της δυνατά και δεν μπορείς να κρύψεις και την ηλικία πλέον….
To Himalayan μου με περίμενε με ένα στοικό βλέμα, σαν να μου έλεγε έλα έπαιξες, διασκέδασες πάμε πάλι πίσω μαζί σε ρυθμούς πιο ράθυμους …
Ένα φιλικό χτύπημα στην σέλα και ένα χάιδεμα στο τεπόζιτο ήταν αρκετά για να το καθυσηχάσω …
Το CLX700 είναι πολύ μηχανάκι για τα λεφτά που κοστίζει, είναι καλοφτιαγμένο, δεν βρίσκεις ατέλειες πάνω του, τουλάχιστον όχι εμφανείς ή όχι κάτι που μπορείς να δεις στο μικρό χρονικό διάστημα που το είχα μαζί μου…
Είναι νευρικό, και κουνάει την ουρά του όσο τα χιλιόμετρα ανεβαίνουν και δείχνει με τον τρόπο του ότι δεν του αρέσουν οι υψηλές ταχύτητες σε αυτοκινητόδρομους (εκτός και αν αυτό ήταν θέμα ρυθμίσεων και πιέσεων)…
Είναι φτιαγμένο για αστική και περιαστική μετακίνηση κατά την γνώμη μου, όχι ότι δεν μπορείς να πας και πιο μακρυά (εδώ τα πήγαν Κωνσταντινούπολη) αλλά το σχετικά μικρό ρεζερβουάρ βάζει τα όρια συνήθως …
Αλλά αν του δώσεις δρόμο σφιχτό, στριφτερό τότε δείχνει από τι και γιατί είναι φτιαγμένο …
Είναι ένα μηχανάκι διασκέδασης και σου την προσφέρει απλόχερα με χαμηλό κόστος.
Κάνει την μετακίνηση από και προς την δουλειά για παράδειγμα ευχαρίστηση και θα περιμένεις πώς και πώς για να πάς στην δουλειά και μόλις φτάσεις για το πότε θα φύγεις …
Αν υπάρχει κάτι που με χάλασε ήταν το κοντέρ του, το ηλεκτρονικό ταχύμετρο άλλαζε πολύ γρήγορα τα χλμ με αποτέλεσμα να είναι κουραστικό στο βλέμμα…
Θα πρέπει μάλλον να αλλάξουν τον αλγόριθμο και να έχει μια μικρή χρονοκαθυστέρηση στην αλλαγή της ταχύτητας …
Μετά από λίγο όμως το αγνοείς και δεν το κοιτάς καθόλου …
Η σύντομη αυτή συνεύρεση με αυτή την κούκλα μου άφησε ευχάριστες αναμνήσεις και σίγουρα με διασκέδασε !!!
Σε τιμή πολύ κοντά με διάφορα σκούτερ, είναι μια καλή εναλλακτική για αστική μετακίνηση και όχι μόνο, επίσης είναι και ένα ελιξίριο νεότητας για τους πιο ώριμους…
Δύο ήταν οι αφορμές για την βόλτα, η μία να πιώ ένα καφέ με τον φίλο Δημήτρη, η άλλη ήταν να δοκιμάσω το νέο GPS (όχι ότι υπήρχε και παλιό)….
Μετά το τελευταίο ταξίδι στην Ιταλία η απόφαση είχε παρθεί, με την πρώτη ευκαιρία θα γινόταν η αγορά μιας εξειδικευμένης συσκευής GPS.
Η επιλογή θα γινόταν μεταξύ δύο συσκευών του TomTom Rider 550 και του Garmin Zumo XT.
Το κάθε ένα από τα δυό τους έχει τα υπέρ και τα κατά του …
Το Garmin έχει καλύτερη και πιο μεγάλη οθόνη, το TomTom πιο φωτεινή …
Το Garmin έχει επιλογή για σχεδιασμό χωμάτινης διαδρομής το TomTom μόνο για αποφυγή χωματόδρομων.
To TomTom είναι πιο ευκολο να σχεδιάσεις μια διαδρομή εκτός του GPS σε κινητό η υπολογιστή, στο Garmin λόγω μεγαλύτερης οθόνης είναι πιο εύκολο μέσα από την ίδια την συσκευή.
Το TomTom έρχεται με παγκόσμιους χάρτες το Garmin με χάρτες Ευρώπης μόνο.
Λίγο πολύ αυτές είναι οι διαφορές τους, τουλάχιστον οι βασικές.
Κατά την έρευνα αγοράς βρέθηκε το TomTom 550 απο Ιταλία στα 299 ευρώ το οποίο το έκανε πολύ δελεαστικό …
Η απόφαση δεν άργησε να παρθεί και σύντομα η συσκευή ήταν στα χέρια μου …
Η σχεδίαση της διαδρομής αρχικά έγινε από τον υπολογιστή και με 2 κλικ στάλθηκε στο gps …
Όλα ήταν έτοιμα για ξεκινήσουμε την βόλτα …
Η απόφαση πάρθηκε κλασικά την προηγούμενη μέρα …
Η καλή μου μου έφτιαξε κάποια σάντουιτς να πάρω μαζί μου, μαζί με καφέδες, νερό, φρούτα, σπιτικά ενεργειακά κουλουράκια, αδιάβροχα κτλ …
Ξημερώνει κλασικά βγάζω τα σκυλιά βόλτα, επιστρέφω πίνω τον καφέ μου, ντύνομαι και πετάω τα πράγματα σε ένα σάκο …
Κατεβαίνω στην μηχανή, στερεώνω το σάκο, βάζω και το gps στην βάση του και ξεκινάω …
Δεν χρειάζεται να κάνω στάση για καύσιμα μιας και το είχα γεμίσει από την προηγούμενη …
Ο πλοηγός θέλει να με πάει από αλλού σύμφωνα με την διαδρομή που είχα σχεδιάσει και εγώ αυτό το πρωινό έχω άλλη άποψη, οπότε αγνοώ τις οδηγίες του να κατευθυνθώ προς την Πάρνηθα και μέσω Φίλης και Δερβενοχωρίων να βγω Ερυθρές …
Ενώ εγώ πήγα μέσω Μάνδρας για πιο γρήγορα …
Και κάπου εκεί αρχίζει το μπέρδεμα, σε μια στάση που έκανα για ανακούφιση επέλεξα στο gps να με παει στο κοντινότερο σημείο της προεπιλεγμένης διαδρομής και τελικά με έβαλε μέσα στις Ερυθρές και ήθελε να με πάει προς Πάρνηθα …
Στάση σε ένα πλάτωμα, σταματώ την πλοήγηση και εντός ενός άντε δύο λεπτών μέσα από το κινητό σχεδιάζω την καινούρια διαδρομή για το Καρπενήσι πανεύκολα, το gps λαμβάνει την νέα διαδρομή μέσα σε δευτερόλεπτα και ξεκινάμε …
Επίσης του έβαλα να καταγράφει την διαδρομή που θα κάνω…
Το νέο ξεκίνημα ήταν πιπεράτο, με πέρναγε μέσα από κάποιους αγροτικούς χωματόδρομους οι οποίοι είχαν επιφανειακή λάσπη όχι κάτι το ιδιαίτερο απλά ήθελε λίγο προσοχή …
Τα λάστιχα που έχει η Βέρα (Metzeler Tourance) είναι αλλεργικά στην λάσπη, με το που την βλέπουν θέλουν να βγουν από τις ζάντες και να τρέξουν μακριά !!!
Από την άλλη όσο χάλια είναι στην λάσπη ακριβώς το αντίθετο είναι στην άσφαλτο είτε στεγνή είτε βρεγμένη, απλά καταπληκτικά.
Η διαδρομή με έβγαλε στο Καπαρέλι παρακάμπτοντας τις Πλαταιές και από εκεί Λεύκτρα, Ελλοπία, Ξηρονομή, Δομβραινα, Θίσβη και αρχίζω να ανεβαίνω προς Αγία Άννα και Κυριάκι …
Η Βέρα σε τέτοιες διαδρομές είναι απόλαυση, έχει αρκετή δύναμη (ίσως παραπάνω από αρκετή) για να γίνει απολαυστική χωρίς να προβληματίζει ενώ το κράτημα της είναι υποδειγματικό τουλάχιστον για τους δικούς μου ρυθμούς …
Φτάνω στην Ιτέα και ξεχνώ να ανεφοδιαστώ σε καύσιμα, το gps με κατευθήνει προς την Αγία Ευθυμία, δεν έχω ξαναπεράσει από αυτόν τον δρόμο και από εκεί προς την Βουνιχώρα και πάνω από τα Πεντεόρια …
Τα χωριά έρημα, πού και πού βλέπεις κάποια καμινάδα να καπνίζει και μυρίζεις το καμένο ξύλο που σε συνδυασμό με την υγρασία του αέρα σε ταξιδεύει σε γυρνάει πίσω στον χρόνο σε άλλες εποχές …
Η θέα των έρημων χωριών είναι καταθλιπτική, πριν όχι και τόσα πολλά χρόνια θα άκουγες και θα έβλεπες παιδιά να παίζουν στον δρόμο, τα σχολεία θα ήταν γεμάτα όπως και οι πλατείες και τα μαγαζιά …
Δεν υπάρχει ψυχή στον δρόμο εκτός από εμένα, αυτό δεν με χαλάει μπορώ να πώ ότι μου αρέσει !!!
Συνεχίζω και περνώ τα χωριά Παλαιοξάρι, Τειχίο, Ρέρεσι και κάπου στο χωριό Λιμνίτσα κάνω μια στάση για φαγητό και καφέ, χορταίνω την πείνα μου με ένα από τα σάντουιτς που κουβαλώ και για επιδόρπιο καφέ και μπισκότα …
Το γεγονός ότι δεν έβαλα καύσιμα στην Ιτέα έχει αρχίσει και με κυνηγάει, κατά βάθος ξέρω ότι δεν θα έχω θέμα μέχρι να φτάσω στο Καρπενήσι, αλλά το μυαλό παίζει παιχνίδια, θα με φτάσει δεν θα με φτάσει !!!
Συνεχίζω και πλέον τα βλέμματα στον δείκτη βενζίνης είναι αρκετά συχνά …
Ο καιρός έχει αρχίσει να κλείνει και η θερμοκρασία να πέφτει όσο χώνομαι στα βουνά της ορεινής Ναυπακτίας …
Η θερμοκρασία κυμαίνεται σε χαμηλά μονοψήφια, από 3 έως 5 βαθμούς, κλασικά δεν έχω ντυθεί κατάλληλα και το κρύο με διαπερνάει και με κρατάει φρέσκο …
Περνάω την Τερψιθέα και την Έλατου και στην Άνω Χώρα στρίβω δεξιά προς Κάτω Χώρα και από εκεί προς τα Κρυονέρια, Περδικόβρυση, Κλέπα, Αράχωβα, Δομνίστα, Κρίκελλο …
Τα πάντα τα έχει καλύψει μια παγωμένη ομίχλη που δίνει μια απόκοσμη όψη στο τοπίο …
Η ομίχλη καταπίνει τα πάντα αλλά τουλάχιστον η ορατότητα είναι αρκετή ώστε να μην δημιουργεί προβλήματα στην οδήγηση …
Αφήνω πίσω μου την “εθνική οδό” Καρπενησίου – Αγρινίου και παίρνω την επαρχιακή οδό Βίνιανης – Χαλκιόπουλου.
Το σκοτάδι πέφτει και μαζί του φέρνει και ένα ψιλόβροχο, αναγκαστική στάση για να φορέσω αδιάβροχα για να φτάσω στεγνός και για να ζεσταθώ λίγο …
Το ψιλόβροχο ρίχνει τους ρυθμούς και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι σταγόνες να μην φεύγουν από την ζελατίνα …
Κάθε τρεις και λίγο θέλει να την καθαρίζω γιατί τα φώτα από τα αντίθετα διερχόμενα αυτοκίνητα με στραβώνουν και με αποπροσανατολίζουν …
Όλη την μέρα τα αυτοκίνητα που συνάντησα ήταν ελάχιστα και τώρα που σκοτείνιασε τα συναντώ το ένα πίσω από το άλλο …
Περνάω τα χωριά Κερασοχώρι και Κρέντης, περνάω και τον ποταμό Αγραφιώτη και συνεχίζω Λογγίτσι, γέφυρα Τατάρνας , Αγραπιδόκαμπος, Νέο Χαλικιόπουλο όπου παίρνω τον επαρχιακό Χαλκίοπουλου – Πατιόπουλου …
Η μέση ωριαία είναι πολύ χαμηλή τώρα με το ψιλόβροχο, αλλά η Βέρα δεν χαμπαριάζει δεν με προβληματίζει καθόλου ευτυχώς η κίνηση είναι ελάχιστη και μπορώ να έχω ανάμενα και τα προβολάκια …
Θύαμος, Πατιόπουλο, Παλαιόκαστρο, Κομπότι και στο βάθος να φαίνονται τα φώτα της Άρτας …
Η διαδρομή είναι ιδιαίτερα σφικτή, οι ευθείες είτε πολύ μικρές είτε ανύπαρκτες …
Το φως του φεγγαριού δεν φτάνει σε αυτά τα μέρη, αυτή ήταν η δεύτερη φορά που πέρναγα από αυτόν τον δρόμο νύχτα και παίζει να είναι ο πιο σκοτεινός δρόμος που έχω περάσει ποτέ …
Επιστρατεύεται εκτός από τα προβολάκια και η μεγάλη σκάλα του προβολέα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βλέπω τις στροφές να έρχονται …
Ακολουθώ ένα φορτηγάκι από σχετική απόσταση και έτσι βλέπω ποτέ έρχονται οι στροφές και δεν κινδυνεύω και τόσο από τους απέναντι …
Το ψιλόβροχο συνεχίζει ασταμάτητα, τουλάχιστον δεν έχει δυναμώσει …
Τα τελευταία χιλιόμετρα με κούρασαν αρκετά, φτάνοντας στην Άρτα ήμουν κουρέλι …
Δεν έχω ξαναπάει στην Άρτα, έχει αρκετή κίνηση, φτάνω στο ιστορικό γεφύρι το οποίο ήταν πολύ όμορφο φωταγωγημένο, πιάνω μια άκρη και παίρνω τηλέφωνο τον Δημήτρη …
Με περίμενε πριν το γεφύρι, αναστροφή και μέσα στην νύχτα τον ξαναπερνάω και σταματάω πιο κάτω …
Τελικά έρχεται αυτός να με βρεί και καταλήγουμε σε ένα παρακμιακό καφέ, καφενείο, ουζερί, μπαρ και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε …
Δεν έχει καμία σημασία έτσι και αλλιώς, απλώς προσθέτει στην ατμόσφαιρα …
Παραγγέλνουμε τα καφεδάκια μας και κάτσαμε πάνω από ένα δίωρο συζητώντας, είχαμε πολλά να πούμε …
Όταν έχεις καλή παρέα ο χρόνος περνάει χωρίς να το καταλαβαίνεις και εγώ έχω και μια επιστροφή …
Κοντεύει δέκα το βράδυ και πρέπει να αναχωρήσω, χαιρετώ τον φίλο μου ο οποίος με φιλέψε με σοκολάτες για τον δρόμο και τσίπουρο για τον σπίτι…
Η επιστροφή έγινε από την Εθνική οδό με ταχύτητες λίγο πάνω από τα όρια και κατά τις 1 είχα φτάσει σπίτι …
Ήταν μια γεμάτη ημέρα, με αρκετά χιλιόμετρα, όμορφα χιλιόμετρα και με ακόμα καλύτερη παρέα στην Άρτα …
Η Βέρα δεν με προβλημάτισε πουθενά και ούτε με κούρασε ιδιαίτερα, είμαστε ακόμα στα μέλια και κατά καιρούς έχουμε ερωτικά καβγαδάκια, αλλά στο τέλος τα βρίσκουμε και συνεχίζουμε τον έρωτα μας !!!
Το TomTom παίζει να είναι από τις καλύτερες αγορές που έχω κάνει, δεν έχασε ποτέ σήμα, δεν με μπέρδεψε ποτέ, δεν χάθηκα (αυτό δεν ξέρω κατα πόσο είναι καλό) για πρώτη φορά δεν με ένοιαζαν οι καιρικές συνθήκες όσον αφορά την πλοήγηση, η λειτουργιά του είναι απλή, οι οδηγίες στις διασταυρώσεις κατατοπιστικές χωρίς να σε μπερδεύει …
Μέχρι στιγμής είμαι ευχαριστημένος με την αγορά του!!!
Όπως και οι περισσότερες βόλτες έτσι και αυτή αποφασίστηκε το προηγούμενο βράδυ.
Ξημερώνει το πρωί και χωρίς καμία βιασύνη βγάζω τα σκυλιά βόλτα, επιστρέφω βρίσκω τον καφέ μου να με περιμένει και χαλαρώνω διαβάζοντας τα πρωινά νέα …
Δεν είχα και πολλές ετοιμασίες να κάνω, έβαλα σε ένα σακίδιο 2 θερμός το ένα με ζεστό νερό, κάποια κουλουράκια, μερικά φρούτα, καφέ και ξεκίνησα …
Ήθελα να δοκιμάσω μια νέα εφαρμογή για πλοήγηση στο κινητό από την TomTom την Go Ride
Στόχος ήταν να επισκεφτώ το Αγιονόρι και από εκεί και μετά βλέπουμε …
Επιλέγω αποφυγή διοδίων και εθνικών οδών, επίσης επιλέγω να μου σχεδιάσει την πιο στριφτερή διαδρομή και αυτή που ανεβάζει στο υψηλότερο υψόμετρο και ξεκινάω …
Με το που περνάω τον Σκαραμαγκά με βάζει (λόγω της αποφυγής εθνικών οδών) μέσα από τον Ασπρόπυργο, μέσα από κάτι ξεχασμένους δρόμους και από εκεί συνεχίζουμε προς την Μαγούλα και μετά στην Μάνδρα …
Εννοείται ότι δεν είχα ξαναπεράσει από αυτά τα μέρη, για μένα όλη αυτή η περιοχή ήταν μια μεγάλη μαύρη τρύπα, δίπλα στην Αθήνα αλλά παρόλα αυτά δεν είχα περάσει ποτέ …
Η διαδρομή μέσα από τον Ασπρόπυργο αλλά και την Μαγούλα δεν ήταν και η καλύτερη, κάποια στιγμή με έβγαλε και έξω από μια εταιρία με τσιμέντα, όλος ο δρόμος ήταν γεμάτος υγρό τσιμέντο από το πλύσιμο που έκαναν στις μπετονιέρες και απλά τα έριχναν στον δρόμο …
Το Himalayan από μαύρο έγινε γκρι !!!
Τόσο η Μαγούλα όσο και η Μάνδρα έδωσαν μια νότα επαρχίας και αυτό δίπλα στην Αθήνα…
Ο πλοηγός με πέρναγε από το κέντρο κάθε πόλης …
Μετά την Μάνδρα και ενώ περίμενα ότι θα με έβγαζε στον παραλιακό δρόμο, ο πλοηγός με έστειλε από ένα καταπληκτικό δρόμο που περνάει πάνω από τα βουνά και βγάζει λίγο πάνω από το Μεγάλο Πεύκο στο Κανδήλι.
Οι αναμνήσεις του να πηγαίνω από το Πεύκο στο Κανδήλι τρέχοντας με το όπλο στην ανάταση και στην πρόταση έπαιζαν μπροστά στα μάτια μου …
Ο χρόνος ωραιοποιεί τις αναμνήσεις μας και κατά κάποιο τρόπο σβήνει ότι μας πονά, ενοχλεί, πειράζει.
Τις τυλίγει σε μια ομίχλη για να μας προστατεύσει !!!
Από εκεί κατευθυνθήκαμε προς τα Μέγαρα μέσα από αγροτικούς δρόμους και μόλις έφτασα πέρασα σχεδόν από όλα τα στενά της πόλης …
Τέτοιο ζιγκ ζαγκ είχα χρόνια να κάνω, στρίψε εδώ, στρίψε εκεί ζαλίστηκα …
Πρέπει να έμαθα όλα τα στενά των Μεγάρων γύρω από το κέντρο του.
Βγαίνω στην παλιά εθνική οδό και μετά τους Αγίους Θεόδωρους κάνω στάση για ανεφοδιασμό σε καύσιμα και με την ευκαιρία το ξέπλυνα με ένα λάστιχο, ότι μπόρεσα τελικά …
Συνεχίζω και μέ πάει προς το χώρο Κρύα Βρύση μετά τον Ισθμό και από εκεί μέσα από δρομάκια, χωράφια (που κάποτε μπορεί να ήταν δρόμος), χωματόδρομους βγαίνω πάνω από το στρατόπεδο στις Κεχριές …
Ακολουθώ τον παραλιακό δρόμο μέχρι τα Λουτρά της Ωραίας Ελένης και από εκεί κατευθύνομαι προς το Αγιονόρι μέσα από τα χωριά Γαλατάκι, Αθίκια, Κλένια …
Αφού κάνω την βόλτα μου στο κάστρο επιστρέφω στην μηχανή και σχεδιάζω το επόμενα βήματα …
Θα πάω από το Λυγουριό και από εκεί προς Κρανίδι μάλλον …
Η διαδρομή από το Αγιονόρι προς το Λυγουριό είναι καταπληκτική αρκεί να σου αρέσει να χάνεσαι σε ξεχασμένους και έρημους δρόμους …
Τέτοιες διαδρομές είναι ψωμοτύρι για το Himalayan …
Η δύναμη του παραπάνω από αρκετή και μπορείς να διασκεδάσεις και να παίξεις άφοβα …
Ο ήχος από το μονοκύλινδρο μοτεράκι που χτυπάει τις πιστονιές του ράθυμα και η καυτή του ανάσα που βγαίνει από την εξάτμιση σε βοηθούν να ξεχαστείς και να βυθιστείς σε μια οδηγική νιρβάνα …
Η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και εσύ χαλαρά και χωρίς άγχος απολαμβάνεις την διαδρομή …
Δεν έχει νόημα να το κυνηγήσεις παραπάνω απλά θες ένα καλό ρυθμό και το τέμπο σου το δίνει το ίδιο το μηχανάκι …
Προσπερνάμε τα χωρία Λίμνες, Αγγελόκαστρο, Δήμαινα χωρίς να σταματήσουμε και φτάνουμε στην διασταύρωση για το Λυγουριό …
Ένα σύντομο τηλέφωνο στον φίλο Κώστα και μερικά λεπτά αργότερα πίνουμε καφεδάκι στην βεράντα του …
Έχουμε κάμποσο καιρό να βρεθούμε και είχαμε πολλά να πούμε …
Στην συνέχεια το Himalayan δέχτηκε την περιποίηση του Κώστα που το έπλυνε για να φύγουν τα τσιμέντα και όχι μόνο λάδωσε την αλυσίδα του αλλά μου έδωσε και ένα μπουκαλάκι από το μαγικό ζωμό να έχω μαζί μου …
Η διαδρομή είναι άκρως απολαυστική με την μία στροφή να διαδέχεται την άλλη και με αρκετά καλή άσφαλτο …
Με είχε συνεπάρει η οδήγηση και δεν κατάλαβα ότι είχα ανεβάσει ρυθμό μέχρι που η μπότα μου έξυσε την άσφαλτο …
Ο δρόμος ήταν σχετικά έρημος, πέρασα και το Λεμονοδάσος και έφτασα στο Γαλατά όπου σταμάτησα να πιώ ένα καφέ να φάω κάτι από αυτά που κουβάλαγα μαζί μου και να βγάλω και μερικές φωτογραφίες …
Έχω πάρει τον δρόμο της επιστροφής, κάνω μια στάση για ανεφοδιασμό του Himalayan πριν φύγουμε από το Γαλατά …
Ο ήλιος έχει δύσει και το σκοτάδι έχει απλώσει το πέπλο του πάνω μας …
Σε πιο χαλαρούς ρυθμούς συνεχίζουμε …
Κάποια στιγμή πρέπει να βάλω προβολάκια στο Himalayan όσο καλός και αν είναι ο προβολέας του υπάρχουν στιγμές που δεν επαρκεί …
Περνάμε την Παλαιά Επίδαυρο και αρχίζουμε ένα παιχνίδι με ένα Mustang, μία με περνάει μία τον περνάω, που και πού διακόπτει το παιχνίδι μας κάποιος πιο γρήγορος που μας περνάει και τους δύο …
Με αυτά και με αυτά φτάνω και προσπερνάω τα Λουτρά της Ωραίας Ελένης και συνεχίζω από παλιά εθνική μέχρι την Αθήνα …
Φτάνω σπίτι και δεν νιώθω κουρασμένος …
Λές και είχα πάει βόλτα για καφέ …
Εδώ που τα λέμε δύο καφέδες τους ήπια …
Επιστροφή στις οικογενειακές υποχρεώσεις και στην οικογενειακή θαλπωρή μέχρι την επόμενη βόλτα …
Δεν θα μπορούσα να πώ όχι σε μια πρόταση από τον φίλο Γιώργο για μια βόλτα στην ορεινή Κορίνθια και ας είχα πάει πάλι εκεί μόλις πριν μια εβδομάδα, σε συνδυασμό με την προτροπή της συζuγου να κοινωνικοποιηθώ (να σταματήσω να πηγαίνω βόλτες στις ερημιές μόνος μου) καθώς και τα παρακάλια της “Βέρας” να γνωρίσει και άλλες μηχανές από την φυλή της και το γλυκό έδεσε …
Ο καιρός ήταν ιδανικός αλλά κάτι μου έλεγε μέσα μου ότι δεν θα ξεκινήσουμε καλά …
Πρωί πρωί πηγαίνω στο γκαράζ και ανακαλύπτω ότι η πόρτα δεν ανοίγει με το χειριστήριο …
Πρωί πρωί στον κλειδαρά λοιπoν για αλλαγή μπαταρίας στο χειριστήριο καθώς και αγορά δεύτερου για κάθε ενδεχόμενο …
Μήνυμα στον Γιώργο ότι θα αργήσω κάνα 15 λεπτό και ξεκινάω
Η βόλτα προμηνύονταν να είναι σύντομη οπότε σε ένα σακίδιο έβαλα νερό, 2 κρουασάν, και 2 σπαστά καφεδάκια και με όλα αυτά ξέχασα τα αδιάβροχα (ευτυχώς δεν χρειάστηκαν) …
Το σημείο συνάντησης μεταφέρθηκε από πριν τα διόδια της Ελευσίνας στον Ισθμό …
Η “Βέρα” Ιταλίδα γουργούριζε καθώς απομακρυνόμασταν από την Αθήνα …
Μετά τα διόδια της Ελευσίνας η κίνηση ήταν ελάχιστη και λόγω ότι δεν ήθελα να στήσω τον Γιώργο πολύ, ο ρυθμός ανέβηκε και η “Βέρα” δεν έφερε καμία αντίρρηση σε αυτό …
Τα χιλιόμετρα περνούν γρήγορα και πριν το καταλάβουμε περνάμε τις σήραγγες της Κακιάς Σκάλας και βλέπουμε σταματημένα αυτοκίνητα …
Ένα mini cooper είχε τουμπάρει …
Πως τουμπάρεις στην ευθεία;;;
Η ¨Βέρα¨ συνέχισε να καταβροχθίζει τα χλμ με ευκολία αρκεί να μην το παρακάνεις …
Φτάνουμε στον Ισθμό και βγαίνουμε στην έξοδο για Λουτράκι και συναντάμε τον Γιώργο πριν την γέφυρα να απολαμβάνει το εσπρεσάκι του …
Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις μιας και πρώτη φορά βλέπει την “Βέρα” από κοντά …
Θα συναντούσαμε τον Βασίλη φίλο του Γιώργου λίγο πιο κάτω …
Δεν αργούμε να φτάσουμε, γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις και ξεκινάμε …
Ακολουθούμε τον Βασίλη για να μας πάει από μια άλλη διαδρομή όχι και τόσο γνωστή, τουλάχιστον σε έμενα …
Βγαίνουμε εθνική και με χαλαρούς ρυθμούς φτάνουμε Ξυλόκαστρο και κατευθυνόμαστε προς Ζεμένο όπου και αφήνουμε την εθνική πίσω μας, πρώτη φορά περνάω από εδώ και ομολογώ ότι μου άρεσε η διαδρομή, συνήθως ανεβαίνω από Κιάτο!!!
Κάπου εκεί σταματήσαμε για τις πρώτες φωτογραφίες … και στην πορεία οι στάσεις έγιναν αρκετές για τον ίδιο λόγο …
Ο Βασίλης αντάλλαξε μηχανή με τον Γιώργο και λίγο πιο κάτω αντάλλαξα και εγώ με τον Βασίλη και μετά ο Βασίλης πάλι με τον Γιώργο μέχρι να επιστρέψουν οι μηχανές στους κατόχους τους τις είχαμε καβαλήσει όλοι όλες …
Το euro5 Guzzi v85TT του Βασίλη έχει πιο ήρεμη λειτουργία απο το δικό μου το euro 4 και αρκετά λιγότερους κραδασμούς η διαφορά είναι αισθητή …
Φάνηκε να είναι πιο δυνατό στις χαμηλομεσαίες και το δικό μου πιο δυνατό ψηλά …
Δεν ξέρω τι αλλαγές έχουν γίνει μεταξύ των δύο εκδόσεων.
Για το Tenere εχω να πώ ότι είναι ένα μηχανάκι μιας άλλης εποχής και η μετάβαση απο το Guzzi στοTenere αμβλύνει ακόμα περισσότερο τις διαφορές τους …
Μίας και πρόκειται για διαφορετικές μηχανές σχεδιασμένες σε διαφορετικές εποχές και για να καλύψουν διαφορετικές ανάγκες δεν θα τις συγκρίνω αλλά θα αναφερθώ μόνο σε αυτό που με χάλασε περισσότερο και δεν ήταν τίποτα άλλο από τα φρένα …
Φρένα χωρίς αίσθηση και με ελλιπή απόδοση, δεν θα ήθελα να βρεθώ σε συνθήκες φρεναρίσματος πανικού καβάλα σε αυτό το μηχανάκι ….
Στάση για καφέ στην πλατεία του χωριού Γκούρα και πάλι ευκαιρία για κουβεντούλα και ιστορικές αναδρομές από τις ζωές μας για να γνωριστούμε καλύτερα και να καλυφθούν κενά μεταξύ των δύο φιλων που είχαν καιρό να βρεθούν…
Έχει μεσημεριάσει και κάτω μας ήταν το χωριό Σκοτεινή και τα παιδιά δεν μου χάλασαν το χατίρι να παρεκκλίνουμε λίγο από την πορεία μας και να περάσουμε μέσα από το χωριό …
Μπαίνοντας στο χωριό συναντάμε μια γιαγιά που έχει βγει βόλτα με τα εγγονάκια της το μεγαλύτερο από αυτά είναι δεν είναι δέκα χρονών με το που βλέπει ο μικρός τους τρεις μοτοσικλετιστές πάνω στα άτια τους φορώντας τις πανοπλίες τους αρχίζει να χοροπήδα και να χτυπάει παλαμάκια ενώ το χαμόγελο του είχε φτάσει μέχρι τα αυτιά ….
Ένα νεύμα και μια ξερογκαζιά ήταν αρκετή για να κάνει αυτό το παιδί να εκστασιαστεί μπορούσες να το δεις στα μάτια του και ας συναντήθηκαν οι ματιές μας για ένα δευτερόλεπτο …
Η διάθεση μου άλλαξε μονομιάς η όποια κούραση εξαφανίστηκε ενώ στο μυαλό μου έβλεπα συνέχεια την σκηνή με το παιδί να χτυπάει παλαμάκια, από όλη την βόλτα αυτή ήταν η πιο δυνατή εικόνα που συγκράτησα ….
Οι εκφράσεις των μικρών παιδιών μένουν χαραγμένες μέσα μου…
Ακόμα θυμάμαι τα πρόσωπα των μικρών παιδιών που κρέμονταν από τα φορτηγά στην Αίγυπτο και ας έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια …
Δεν ξεχνώ τα χαμόγελα από τα μικρά παιδιά που συναντώ στα ταξίδια μου …
Αυτά τα χαμόγελα είναι αληθινά !!!
Οι άνθρωποι δεν θέλουν πολλά για να είναι ευτυχισμένοι …
Απλά εμείς οι μεγάλοι τις περισσότερες φορές το ξεχνάμε, κλεισμένοι μέσα στα τείχη που έχουμε φτιάξει και αναζητώντας την ευτυχία σε υλικά αγαθά ενώ το μόνο που χρειάζεται είναι ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι, λίγη αγάπη …
Χαμένος στις σκέψεις μου συνεχίζουμε μέχρι την Νεμέα όπου σταματήσαμε για ανεφοδιασμό των μηχανών, το Tenere ήταν το πιο διψασμένο …
Και στην συνέχεια ψάξαμε και κάπου να κάτσουμε να τσιμπήσουμε και εμείς τίποτα…
Μικρή επαρχιακή πόλη στις τρεις το μεσημέρι και αναζήτησή τροφής είναι συνήθως ένα ανέκδοτο …
Χορτάσαμε την πείνα μας με τοστ σε μια καφετέρια …
Αν περνάγαμε μερικές ώρες αργότερα είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπορούσαμε να σηκωθούμε από το τραπέζι από όποια ψησταριά καθόμασταν …
Ο τρόπος ζωής στις μεγαλουπόλεις μας έχει κάνει να πιστεύουμε ότι παντού τα πάντα είναι διαθέσιμα όλες τις ώρες τις ημέρας και αρκεί μια βόλτα λίγο πιο έξω για να καταρρίψει του όποιους μύθους και συνήθειες έχουμε …
Αφού ξεγελάσαμε την πείνα μας ήταν η ώρα της επιστροφής από την εθνική οδό για να κερδίσουμε χρόνο …
Ο Βασίλης έφυγε μπροστά και εγώ συνέχισα με τον Γιώργο στον ρυθμό του, μέχρι που χωρίσαμε μετά τα διόδια της Ελευσίνας τραβώντας ο καθένας για το σπίτι του και τους αγαπημένους του …
Για την Βέρα δεν έχω κάτι να πώ μπορεί να ζήλεψα τις tubeless ζάντες (κυρίως αυτές) και το δούλεμα της euro5 Guzzi, αλλά έχω κουμπώσει πάνω της και με κάθε βόλτα δενόμαστε όλο και πιο πολύ …
Αυτή η βόλτα ήταν η απαρχή για να αποφασίσει ο φίλος Γιώργος ότι πρέπει να αποχαιρετίσει το γέρο Tenere του και να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στην μοτοσυκλετιστική ζωή του …
Βασίλη χάρηκα που σε γνώρισα και με την πρώτη ευκαιρία θα ξανά συνταξιδέψουμε !!!
