Η πρόταση από τον φίλο Αντώνη να πάω μαζί τους για τα 100 χρόνια της Moto Guzzι με έβαλε σε σκέψεις.
Μέχρι εκείνη την στιγμή πάλευα να βρω ένα κενό από την δουλειά και τις οικογενειακές υποχρεώσεις για να κάνω το πρώτο ταξίδι με την κόρη στο εξωτερικό αλλά όπως πάντα όταν σχεδιάζω κάτι ο Θεός γελάει.
Δεν μπορέσαμε να τα καταφέρουμε και το αναβάλαμε για τα Χριστούγεννα …
Tο σκεφτόμουν για κάνα δυό μέρες το γύρναγα από εδώ το γύρναγα από εκεί με βασάνιζε …
Από την μία ήθελα να πάω από την άλλη δεν ήθελα να πάω και μόνος.
Μερικές φορές όμως πρέπει να δέχεσαι τα πράγματα όπως έρχονται και να μην το πολυσκέφτεσαι!
Μιλάω με τον Αντώνη σχεδόν μια εβδομάδα πριν την αναχώρηση τους και τον ενημερώνω ότι θα ακολουθήσω!
30 Αυγούστου κλείνω τα εισιτήρια για αναχώρηση Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου για Μπάρι, και επιστροφή Τρίτη 13 από Ανκόνα, αποφάσισα να φύγω 2 μέρες νωρίτερα για να τριγυρίσω και λίγο μόνος μιας και οι συνήθειες δεν κόβονται.
Είμαι με την εντύπωση ότι θα φτάσω Τρίτη πρωί στο Μπάρι και θα πάω να συναντήσω τα υπόλοιπα παιδιά την Πέμπτη το πρωί στην Ανκόνα …
Το πρόγραμμα της εκδρομής έχει βγει και εγώ απλά θα ακολουθήσω τα παιδιά, εκτός από τις μέρες που θα είμαι μόνος μου…
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα πράγματα να ανατρέπονται …
Οι υπόλοιποι τελικά θα είναι στην Ανκόνα Τετάρτη και όχι Πέμπτη έγινε μπέρδεμα με τις μέρες …
Αυτό μου δίνει μια μέρα να ανέβω από Μπάρι προς Ανκόνα και όχι δύο όπως υπολόγιζα …
Μικρό το κακό.
Μερικές μέρες πριν την αναχώρηση μας ανακοινώνει ο Γρηγόρης από την Κύπρο ότι δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει λόγω προβλήματος στο V7 του, που δεν προλαβαίνει να αποκατασταθεί!!!
Να πώ την αλήθεια με βόλεψε η αποχώρηση του Γρηγόρη γιατί πήρα την θέση του στα ξενοδοχεία μιας και δεν είχα κάνει κάποια κράτηση μέχρι τότε …
Τα προγνωστικά του καιρού δίνουν βροχές για όλες τις μέρες που θα είμαστε εκεί, συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια, τι είναι λίγη βροχούλα;
Το αλατοπίπερο σε ένα ταξίδι …
Οι μέρες περνάνε το μηχανάκι είναι θεωρητικά έτοιμο και περιμένει την μόνη προσθήκη που είναι μια καινούρια ζελατίνα της ermax αλλά τελικά αν εξαιρέσεις το αισθητικό που μου αρέσει πιο πολύ δεν έκανε και πολλά πράγματα.
Αν ήμουν 10 πόντους πιο κοντός ίσως να ήταν αλλιώς τα πράγματα …
Μια μέρα πριν την αναχώρηση μου συναντιέμαι με τον Φώτη έτερο συνταξιδιώτη με Moto Guzzi V7 λευκό, για να μου παραδώσει τα μπλουζάκια που είχαν φτιαξει για το ταξίδι.
Κλασικά δεν έχω ετοιμάσει τίποτα μέχρι στιγμής. Το βράδυ δεν με παίρνει ο ύπνος, στριφογυρίζω στο κρεβάτι, προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη αλλά μάταια, όλα είναι μπερδεμένα στο μυαλό μου …
Ξημερώνει Δευτέρα, έχω ένα τρέξιμο που το άφησα για τελευταία στιγμή, να βρω σαμπρέλες να πάρω μαζί μου και κάνα κιλό λάδι και με την ευκαιρία περνάω και από την αντιπροσωπεία να δούμε αν έχει βγει και καμιά ενημέρωση για το δικό μου γιατί από ότι είχα μάθει για τα euro 5 είχε βγει και έλυνε όλα τα προβλήματα που έχει το μηχανάκι με την τροφοδοσία …
Δεν είχε βγει ακόμα για το δικό μου μικρό το κακό μιας και οι χάρτες του Beetle δουλεύουν μια χαρά …
Όσο και αν έψαξα (σε δυο μαγαζιά πήγα μόνο) δεν βρήκα σαμπρέλα για τον εμπρός τροχό …
Κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνω τους τροχούς tubeless!!!
Επιστρέφω σπίτι και έχω 2-3 ώρες να φάω να μαζέψω τα πράγματα που θέλω να πάρω μαζί μου και να ετοιμαστώ για να φύγω …
Είμαι λίγο αγχωμένος και δεν μπορώ να το διαχειριστώ …
Ευτυχώς που υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος δίπλα μου για να με ηρεμήσει και να μαζέψει τα πράγματα και να τα τακτοποιήσει στις βαλίτσες και γενικά να με ετοιμάσει για το ταξίδι μου …
Τι θα έκανα χωρίς αυτήν !!!!
Με συμπληρώνει, με ηρεμεί, με καταλαβαίνει, με αγαπά με όλες τις παραξενιές μου …
Πρέπει να είμαι στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας στις 23:00 σύμφωνα με την πλοιοκτήτρια εταιρία είχα σκοπό να φύγω στις 17:00 αλλά τελικά πάτησα μίζα 17:50.
Ο μεγάλος μου γιός με βοηθάει να κατεβάσουμε κάτω στην μηχανή τις βαλίτσες, κάθεται στα σκαλιά και περιμένει να φύγω …
Τον χαιρετάω και το ταξίδι ξεκινά …
Φεύγω με την σκέψη ότι του χρόνου θα συνταξιδεύουμε μαζί.
Η κίνηση μέχρι να βγω από την Αθήνα ήταν υποφερτή.
Μετά τα διόδια της Ελευσίνας ανέβασα ρυθμό και δεν σταμάτησα πουθενά εκτός από τα διόδια και στο Αίγιο για ανεφοδιασμό σε καύσιμα.
Τα χλμ κυλάνε γρήγορα κάτω από τις ρόδες της Βέρας, περνάω την Γέφυρα του Ρίου και μετά τα τούνελ ο αέρας αρχίζει να δυναμώνει, τρώω κάνα δυό καλές σφαλιάρες από τον αέρα, αλλά όλα καλά.
Λίγο μετά την Άρτα σταματάω και πάλι για ανεφοδιασμό και συνεχίζω μετά μια σύντομη επικοινωνία με το σπίτι.
Στήν Βέρα δεν αρέσουν οι εθνικές οδοί, ιδιαίτερα αν ο ρυθμός είναι γρήγορος και το κάνει αισθητό με την κατανάλωση της. Ένα ελάφρωμα του μπροστινού και ένα κούνημα στο κλείσιμο του γκαζιού μετά τα 150 με βάζει σε σκέψεις γιατί δεν έσφιξα την προφόρτιση πριν ξεκινήσω …
Φτάνω Ιωάννινα και παίρνω τον δρόμο για Ηγουμενίτσα, ο δρόμος μου είναι άγνωστος δεν τον έχω ξανά ταξιδέψει, είναι νύχτα και δεν μπορώ να δώ πολλά ..
Φτάνοντας στο λιμάνι ψάχνω να δώ που θα κάνω check-in, μιας και δεν το είχα ξανακάνει.
Σταματάω και ρωτάω σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο και μια ευγενική κυρία με κατατοπίζει για το που θα πρέπει να πάω.
Τελειώνω με το check-in και πάω στην προβλήτα που μου είπαν όπου υπάρχει μια τεράστια ουρά απο αυτοκίνητα, τα προσπερνάω και σταμάτω μπροστά με τις υπόλοιπες μηχανές.
Οι μηχανές είναι ελάχιστες συγκριτικά, αράζω και περιμένω με τους υπόλοιπους να έρθει το καράβι.
Το ταξίδι έχει ξεκινήσει ….
Το καράβι δένει στην προβλήτα και οι μηχανές πρώτες μπαίνουν μέσα …
Ανεβαίνω στο σαλόνι, το καράβι είναι γεμάτο με δυσκολία βρίσκω μια θέση να κάτσω στο σαλόνι!
Ξεκινάμε έχουν αρχίσει όλοι να απλώνονται και να σχεδιάζουν πως θα βγάλουν το βράδυ, προμηνύεται μια δύσκολη βραδιά …
Έχω αρχίσει να πεινάω και δεν παίζει να την βγάλω νηστικός μέχρι την επόμενη μέρα, ακούγοντας την αναγγελία ότι το self service θα κλείσει σύντομα, σηκώνομαι και πάω για μια καραβίσια μακαρονάδα …
Σε ερώτηση μου που καθόμαστε το παλικάρι στο ταμείο (να είναι πάντα καλά) μου λέει πήγαινε πιάσε κάνα καναπέ γωνία να περάσεις και το βράδυ !!!
Αφού τον ευχαρίστησα επανειλημμένως, έπιασα την γωνία μου, έφαγα την μακαρονάδα μου και άραξα.
Δεν ξέρω γιατί τα βράδια είναι τόσο παγωμένα στα καράβια …
Είναι σαν να σε βάζουν στην συντήρηση για να κρατηθείς φρέσκος μέχρι την άλλη μέρα το πρωί …
Φόρεσα την αδιάβροχη επένδυση, τύλιξα και το μπουφάν για μαξιλάρι και αφέθηκα στον Μορφέα για να με ταξιδέψει και αυτός με την σειρά του …
Κατά τις 6 το πρωί το “room service” με ξυπνάει μιάς και το εστιατόριο θα άνοιγε για πρωινό …
Ξεκινήσαμε την μέρα μας με ένα πλούσιο πρωινό από αυγά με μπέικον, ψωμί, χυμό πορτοκάλι και μπόλικο καφέ ….
Η ώρα περνάει γρήγορα και κατα τις 9 πιάνουμε λιμάνι στο Μπάρι, η ουρά για να πας στα γκαράζ ατελείωτη.
Μετά κόπων και βασάνων φτάνω στο μηχανάκι το καβαλάω και βγαίνω έξω, σύντομη στάση να μιλήσω με το σπίτι και να βάλω στο gps που θα πάω.
Επόμενη στάση Ματέρα, επιλέγω αποφυγή διοδίων και αυτοκινητόδρομων και ξεκινάω.
Έχει κίνηση για να βγούμε από το λιμάνι, σκέφτομαι όλους τους οδηγούς που περιμένουν υπομονετικά στην ουρά μέχρι να βγουν, μου κάνουν όλοι χώρο να περάσω.
Αφήνω το λιμάνι και ακολουθώντας τις οδηγίες του gps διασχίζω την πόλη προσπαθώντας να ρουφήξω όσο περισσότερη απο αυτή μπορώ!
Είναι όμορφη πόλη, η πρώτη εικόνα της Ιταλίας που συναντάω μου αρέσει, με γοητεύει …
Όπου και να κοιτάξω υπάρχει κάτι να μαγνητίσει το βλέμμα μου!
Θα μπορούσα να μείνω εδώ σκέφτομαι …
Όλα μου φαίνονται διαφορετικά, πιο όμορφα, έχει όμως αρκετή κίνηση ίσως υπερβολική για τους δρόμους τους!!!
Εντύπωση μου κάνει ότι δεν είδα κανέναν μοτοσυκλετιστή χωρίς κράνος!!!
Δεν είχε σημασία το τι καβαλούσαν από παλιά βέσπα μέχρι σύγχρονη μηχανή φορούσαν κράνος, ακόμα και ο συνεπιβάτης!!!
Ούτε ένας χωρίς !!!
Πόση διαφορά από τους ανεγκέφαλους και τους αδιάφορους στην χώρα μας και αναφέρομαι από την μία στους αναβάτες και από την άλλη στην πολιτεία …
Αφήνω την πόλη του Μπάρι πίσω μου μαγεμένος και με μια υπόσχεση να ξαναπεράσω και να την γνωρίσω καλύτερα …
Κατευθύνομαι νότια, κάνω μια στάση για ανεφοδιασμό, έχεις δύο επιλογές να βάλεις μόνος σου η να έρθει ο υπάλληλος να σου βάλει, η διαφορά της τιμής είναι στα 20 λεπτά το λίτρο περίπου …
Επιλέγω να μου βάλει ο υπάλληλος, πάντα όταν έχω επιλογή στηρίζω μια θέση εργασίας η διαφορά στο κόστος δεν είναι τόσο μεγάλη ώστε να πέσει ο προϋπολογισμός μου έξω, αλλά βοηθάς έναν άνθρωπο να συνεχίσει να εργάζεται!
Πληρώνω και συνεχίζω, οι δρόμοι που ακολουθώ είναι στενοί, ξεχασμένοι, με ελάχιστη κίνηση αρκετές φορές χωρίς ενδιάμεση λωρίδα.
Κάπως έτσι φανταζόμουν να τριγυρνάω στην γείτονα χώρα!
Χάνομαι ανάμεσα στα αγροκτήματα και σε δρόμους ερημικούς.
Σε έναν από αυτούς τους δρόμους βλέπω στο βάθος άλλη μια μηχανή να κινείται αντίθετα.
Πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο, από το σουλούπι καταλαβαίνω ότι πρόκειται για μια super sport μηχανή.
Καθώς πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο τον βλέπω να γέρνει προς την πλευρά μου και να απλώνει το χέρι, ασυναίσθητα κάνω το ίδιο περνάμε αρκετά κοντά ο ένας από τον άλλο …
Το ζούσαμε και οι δύο και φαινόταν στα βλέμματα μας!
Είχα ανατριχιάσει και συγκινηθεί ταυτόχρονα.
Αυτός ο χαιρετισμός μεταξύ δύο αναβατών, που παρόλο που καβαλάν διαφορετικά άτια έχουν την ίδια αγάπη προς αυτά πάντα με συνέπαιρνε, είναι σαν να λες σε νιώθω, σε καταλαβαίνω, αν χρειαστείς κάτι εγώ είμαι εδώ …
Συνεχίζω και μετά από λίγο φτάνω στην Ματέρα, μπαίνω διστακτικά μέσα στην πόλη χωρίς να ξέρω τι θα δώ δεν το είχα ψάξει πήγα αδιάβαστος.
Όμορφη πόλη αλλά ο ήλιος είχε αρχίσει να ανεβαίνει ψηλά και να κάνει αισθητή την παρουσία του και η κίνηση στην όμορφη επαρχιακή πόλη δεν διευκόλυνε τα πράγματα.
Αποφασίζω μιας και δεν είχα σκοπό να σταματήσω κάπου να αποφύγω να περνάω μέσα από πόλεις και να αρκεστώ στην Ιταλική εξοχή.
Συνεχίζω ταξιδεύοντας σε δρόμους ξεχασμένους με ελάχιστη κίνηση και ελάχιστες στάσεις για φωτογραφίες και με την ευκαιρία να πίνω λίγο νερό και να τρώω μερικούς ξηρούς καρπούς που κουβάλαγα μαζί μου.
Η Βέρα δεν ήθελε κάτι, σε τέτοιους ρυθμούς είναι ολιγαρκής, δεν ζητάει τίποτα εκτός από το να σου προσφέρει διασκέδαση.
Έχουμε αρχίσει την άνοδο μας χωρίς να ξέρουμε που θα πάμε, απλά να διανυκτερεύσουμε περίπου 2 ώρες πριν την Ανκόνα για να μην έχω μεγάλο ταξίδι το πρωί που θα συναντήσω την υπόλοιπη παρέα.
Πορεία βόρεια και δεν αργούμε να πέσουμε σε ένα τεράστιο κάμπο που ξεκίνησε λίγο μετά την Αλταμούρα μέχρι και την Φότζια.
Ένας κάμπος σπαρμένος ανεμογεννήτριες!
Δεν έχω ξαναδεί τόσος πολλές ξανά στην ζωή μου.
Μπορώ να πώ ότι το μόνο δέντρο που φύτρωνε ήταν ανεμογεννήτρια!
Έχει μεσημεριάσει οι προβλέψεις για ένα δροσερό και υγρό ταξίδι έχουν πέσει έξω.
Αντίθετα η θερμοκρασία είναι αρκετά πάνω από τους 30 και ο κάμπος ατελείωτος!!!
Έχω αρχίσει να κουράζομαι δεν έχει ίσκιο πουθενά να κάτσεις να ξαποστάσεις να πάρεις μια ανάσα.
Σταματάω για ανεφοδιασμό της Βέρας καθώς και δικό μου σε υγρά.
Έχω αδειάσει το θερμός που κουβαλάω (1,5 λίτρο) και το μεσημέρι προμηνύεται δύσκολο.
Συνεχίζουμε κάτω από τον καυτό ήλιο, τα όρια ταχύτητας μικρά ο ήλιος ανελέητος, είναι σαν να διασχίζεις το κάμπο της Λάρισας και αυτός να μην τελειώνει με τίποτα πρέπει να μου πήρε κάνα 3ώρο να αφήσω τον κάμπο πίσω μου!
Η κούραση από το χθεσινό ταξίδι με το καράβι και η ανυπόφορη ζέστη έχουν αρχίσει να με καταβάλουν.
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει ενώ νιώθω τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν.
Από το πρωί δεν έχω σταματήσει πουθενά ουσιαστικά.
Το μόνο θετικό είναι ότι έχω αφήσει το κάμπο πίσω μου και αρχίζω να ταξιδεύω σε ορεινές διαδρομές και η θερμοκρασία είναι πιο ανεκτή.
Κατά τις 3 το μεσημέρι σταματάω σε ένα βενζινάδικο – μπαρ – εστιατόριο – μίνι μάρκετ – προποτζίδικο λίγο πριν το Καμπομπάσσο.
Παίρνω ένα διπλό εσπρέσο και όση ώρα περιμένω τον δικό μου παρατηρώ τους Ιταλούς να ρουφάνε όρθιοι τον δικό τους με δυο γουλιές και να φεύγουν.
Πρέπει να τους έκανα μεγάλη εντύπωση που πήρα τον δικό μου κάθισα σε ένα τραπεζάκι έξω και τον λιβάνιζα!
Είχα σκοπό να πήγαινα μέχρι Ασίζι για διανυκτέρευση αλλά οι κοντά 5 ώρες που ήθελα ακόμα μου φάνταζε αδύνατο να το καταφέρω.
Αλλαγή σχεδίου και ψάξιμο που να πάμε σε ακτίνα 2 ωρών.
Επιλέγω να βγω παραλιακά και να πάω για διανυκτέρευση στην Πεσκάρα.
Επικοινωνία με την σύζυγο να την ενημερώσω για την αλλαγή του σχεδίου αλλά και να μου βρεί ξενοδοχείο στην Πεσκάρα.
Λίγο ο καφές, λίγο ένα παστέλι και κάμποσοι ξηροί καρποί καθώς και δύο ντεπόν και αισθανόμουν ηδη καλύτερα.
Ξεκινάμε και πάλι με την Βέρα η οποία υπέμενε τα πάντα χωρίς να διαμαρτύρεται.
Η διαδρομή έχει γίνει πλέον ευχάριστη και όσο ανεβαίνουμε η θερμοκρασία πέφτει.
Καλή άσφαλτος, καλή χάραξη αλλά χαμηλά όρια και δεν έβλεπα τους Ιταλούς να κινούνται πιο γρήγορα όποτε και εγώ με την σειρά μου κινούμουν ελαφρώς πάνω από το όριο.
Μου κάνει εντύπωση που όλα τα χωριά είναι χτισμένα στην κορφή κάποιου λόφου ή βουνού σαν να είναι κορώνες !!!
Πρίν το καταλάβω έχω βγει στο παραλιακό μέτωπο και κατευθύνομαι βόρεια προς την Πεσκάρα.
Η κίνηση είναι αρκετή και όσο περνάει η ώρα γίνεται χειρότερη.
Κινούμαι μαζί με τα αυτοκίνητα ώσπου ένας Ιταλός μοτοσυκλετιστής μου κάνει νόημα να τα περάσω και να τον ακολουθήσω …
Οπότε αρχίζω να οδηγώ όπως στην Ελλάδα (το τι θα μου κοστίσει αυτό ακόμα δεν το ξέρω!!!)
Υπομονετικά και εγώ και η Βέρα καταβροχθίζουμε τα χιλιόμετρα
Αν ήξερα ότι θα είχε τόση κίνηση δεν θα ερχόμουν παραλιακά..
Λίγο πριν την είσοδο στην πόλη μπαίνουμε σε ένα τούνελ και κατά την είσοδο μας μας χτυπάει ένα ζεστό ρεύμα αέρα ανακατεμένο με καυσαέρια!!!
Το τούνελ είχε μήκος σχεδόν 2-3 χλμ και ήταν σαν να σε οδηγούσε στην κόλαση ….
Η θερμοκρασία ήταν 3 βαθμούς πιο υψηλή μέσα στο τούνελ από ότι έξω 32 βαθμούς μέσα 29 έξω.
Δεν υπήρχε εξαερισμός και η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, νόμιζα ότι θα σκάσω …
Όταν βγήκαμε έξω έσταζα από τον ιδρώτα!!
Η κίνηση αμείωτη και το ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης.
Παρκάρω την μηχανή στο πάρκινγκ τακτοποιώ τα πράγματα μου στο δωμάτιο μιλάω λίγο με το σπίτι και με ειδοποιούν από την ρεσεψιόν ότι η ταυτότητα μου δεν ισχύει γιατί έχει λήξει …
Κατεβαίνω κάτω και μου λένε ότι έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την έκδοση της και δεν ισχύει πλέον …
Βρίσκω από την σελίδα του υπουργείου εσωτερικών στα αγγλικά ότι έχει διάρκεια 15 έτη, οπότε τους το έδειξα και όλα καλά!
Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό.
Ανεβαίνω πάλι πάνω κάνω ένα ντουζάκι και βγαίνω έξω προς αναζήτησή τροφής.
Αρχίζω να περπατώ στα στενά της πόλης παρατηρώντας τους ανθρώπους και τις συνήθειες τους.
Είχα αρχίσει να κουράζομαι οπότε ξεκίνησα την επιστροφή προς τα πίσω στο ξενοδοχείο, έχω να φάω από το πρωί και στην θέα ενός κεμπαμπτζίδικου δεν άντεξα μπούκαρα μέσα.
Επιστροφή στο ξενοδοχείο να φάμε αυτά που πήραμε και να μιλήσουμε με τους αγαπημένους που έχουμε αφήσει πίσω.
Ένιωθα τα βλέφαρα μου να βαραίνουν καθώς πέρναγε η ώρα και ο ύπνος δεν άργησε να με πάρει …
Δεν θα μπορούσα να πώ όχι σε μια πρόταση από τον φίλο Γιώργο για μια βόλτα στην ορεινή Κορίνθια και ας είχα πάει πάλι εκεί μόλις πριν μια εβδομάδα, σε συνδυασμό με την προτροπή της συζuγου να κοινωνικοποιηθώ (να σταματήσω να πηγαίνω βόλτες στις ερημιές μόνος μου) καθώς και τα παρακάλια της “Βέρας” να γνωρίσει και άλλες μηχανές από την φυλή της και το γλυκό έδεσε …
Ο καιρός ήταν ιδανικός αλλά κάτι μου έλεγε μέσα μου ότι δεν θα ξεκινήσουμε καλά …
Πρωί πρωί πηγαίνω στο γκαράζ και ανακαλύπτω ότι η πόρτα δεν ανοίγει με το χειριστήριο …
Πρωί πρωί στον κλειδαρά λοιπoν για αλλαγή μπαταρίας στο χειριστήριο καθώς και αγορά δεύτερου για κάθε ενδεχόμενο …
Μήνυμα στον Γιώργο ότι θα αργήσω κάνα 15 λεπτό και ξεκινάω
Η βόλτα προμηνύονταν να είναι σύντομη οπότε σε ένα σακίδιο έβαλα νερό, 2 κρουασάν, και 2 σπαστά καφεδάκια και με όλα αυτά ξέχασα τα αδιάβροχα (ευτυχώς δεν χρειάστηκαν) …
Το σημείο συνάντησης μεταφέρθηκε από πριν τα διόδια της Ελευσίνας στον Ισθμό …
Η “Βέρα” Ιταλίδα γουργούριζε καθώς απομακρυνόμασταν από την Αθήνα …
Μετά τα διόδια της Ελευσίνας η κίνηση ήταν ελάχιστη και λόγω ότι δεν ήθελα να στήσω τον Γιώργο πολύ, ο ρυθμός ανέβηκε και η “Βέρα” δεν έφερε καμία αντίρρηση σε αυτό …
Τα χιλιόμετρα περνούν γρήγορα και πριν το καταλάβουμε περνάμε τις σήραγγες της Κακιάς Σκάλας και βλέπουμε σταματημένα αυτοκίνητα …
Ένα mini cooper είχε τουμπάρει …
Πως τουμπάρεις στην ευθεία;;;
Η ¨Βέρα¨ συνέχισε να καταβροχθίζει τα χλμ με ευκολία αρκεί να μην το παρακάνεις …
Φτάνουμε στον Ισθμό και βγαίνουμε στην έξοδο για Λουτράκι και συναντάμε τον Γιώργο πριν την γέφυρα να απολαμβάνει το εσπρεσάκι του …
Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις μιας και πρώτη φορά βλέπει την “Βέρα” από κοντά …
Θα συναντούσαμε τον Βασίλη φίλο του Γιώργου λίγο πιο κάτω …
Δεν αργούμε να φτάσουμε, γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις και ξεκινάμε …
Ακολουθούμε τον Βασίλη για να μας πάει από μια άλλη διαδρομή όχι και τόσο γνωστή, τουλάχιστον σε έμενα …
Βγαίνουμε εθνική και με χαλαρούς ρυθμούς φτάνουμε Ξυλόκαστρο και κατευθυνόμαστε προς Ζεμένο όπου και αφήνουμε την εθνική πίσω μας, πρώτη φορά περνάω από εδώ και ομολογώ ότι μου άρεσε η διαδρομή, συνήθως ανεβαίνω από Κιάτο!!!
Κάπου εκεί σταματήσαμε για τις πρώτες φωτογραφίες … και στην πορεία οι στάσεις έγιναν αρκετές για τον ίδιο λόγο …
Ο Βασίλης αντάλλαξε μηχανή με τον Γιώργο και λίγο πιο κάτω αντάλλαξα και εγώ με τον Βασίλη και μετά ο Βασίλης πάλι με τον Γιώργο μέχρι να επιστρέψουν οι μηχανές στους κατόχους τους τις είχαμε καβαλήσει όλοι όλες …
Το euro5 Guzzi v85TT του Βασίλη έχει πιο ήρεμη λειτουργία απο το δικό μου το euro 4 και αρκετά λιγότερους κραδασμούς η διαφορά είναι αισθητή …
Φάνηκε να είναι πιο δυνατό στις χαμηλομεσαίες και το δικό μου πιο δυνατό ψηλά …
Δεν ξέρω τι αλλαγές έχουν γίνει μεταξύ των δύο εκδόσεων.
Για το Tenere εχω να πώ ότι είναι ένα μηχανάκι μιας άλλης εποχής και η μετάβαση απο το Guzzi στοTenere αμβλύνει ακόμα περισσότερο τις διαφορές τους …
Μίας και πρόκειται για διαφορετικές μηχανές σχεδιασμένες σε διαφορετικές εποχές και για να καλύψουν διαφορετικές ανάγκες δεν θα τις συγκρίνω αλλά θα αναφερθώ μόνο σε αυτό που με χάλασε περισσότερο και δεν ήταν τίποτα άλλο από τα φρένα …
Φρένα χωρίς αίσθηση και με ελλιπή απόδοση, δεν θα ήθελα να βρεθώ σε συνθήκες φρεναρίσματος πανικού καβάλα σε αυτό το μηχανάκι ….
Στάση για καφέ στην πλατεία του χωριού Γκούρα και πάλι ευκαιρία για κουβεντούλα και ιστορικές αναδρομές από τις ζωές μας για να γνωριστούμε καλύτερα και να καλυφθούν κενά μεταξύ των δύο φιλων που είχαν καιρό να βρεθούν…
Έχει μεσημεριάσει και κάτω μας ήταν το χωριό Σκοτεινή και τα παιδιά δεν μου χάλασαν το χατίρι να παρεκκλίνουμε λίγο από την πορεία μας και να περάσουμε μέσα από το χωριό …
Μπαίνοντας στο χωριό συναντάμε μια γιαγιά που έχει βγει βόλτα με τα εγγονάκια της το μεγαλύτερο από αυτά είναι δεν είναι δέκα χρονών με το που βλέπει ο μικρός τους τρεις μοτοσικλετιστές πάνω στα άτια τους φορώντας τις πανοπλίες τους αρχίζει να χοροπήδα και να χτυπάει παλαμάκια ενώ το χαμόγελο του είχε φτάσει μέχρι τα αυτιά ….
Ένα νεύμα και μια ξερογκαζιά ήταν αρκετή για να κάνει αυτό το παιδί να εκστασιαστεί μπορούσες να το δεις στα μάτια του και ας συναντήθηκαν οι ματιές μας για ένα δευτερόλεπτο …
Η διάθεση μου άλλαξε μονομιάς η όποια κούραση εξαφανίστηκε ενώ στο μυαλό μου έβλεπα συνέχεια την σκηνή με το παιδί να χτυπάει παλαμάκια, από όλη την βόλτα αυτή ήταν η πιο δυνατή εικόνα που συγκράτησα ….
Οι εκφράσεις των μικρών παιδιών μένουν χαραγμένες μέσα μου…
Ακόμα θυμάμαι τα πρόσωπα των μικρών παιδιών που κρέμονταν από τα φορτηγά στην Αίγυπτο και ας έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια …
Δεν ξεχνώ τα χαμόγελα από τα μικρά παιδιά που συναντώ στα ταξίδια μου …
Αυτά τα χαμόγελα είναι αληθινά !!!
Οι άνθρωποι δεν θέλουν πολλά για να είναι ευτυχισμένοι …
Απλά εμείς οι μεγάλοι τις περισσότερες φορές το ξεχνάμε, κλεισμένοι μέσα στα τείχη που έχουμε φτιάξει και αναζητώντας την ευτυχία σε υλικά αγαθά ενώ το μόνο που χρειάζεται είναι ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι, λίγη αγάπη …
Χαμένος στις σκέψεις μου συνεχίζουμε μέχρι την Νεμέα όπου σταματήσαμε για ανεφοδιασμό των μηχανών, το Tenere ήταν το πιο διψασμένο …
Και στην συνέχεια ψάξαμε και κάπου να κάτσουμε να τσιμπήσουμε και εμείς τίποτα…
Μικρή επαρχιακή πόλη στις τρεις το μεσημέρι και αναζήτησή τροφής είναι συνήθως ένα ανέκδοτο …
Χορτάσαμε την πείνα μας με τοστ σε μια καφετέρια …
Αν περνάγαμε μερικές ώρες αργότερα είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπορούσαμε να σηκωθούμε από το τραπέζι από όποια ψησταριά καθόμασταν …
Ο τρόπος ζωής στις μεγαλουπόλεις μας έχει κάνει να πιστεύουμε ότι παντού τα πάντα είναι διαθέσιμα όλες τις ώρες τις ημέρας και αρκεί μια βόλτα λίγο πιο έξω για να καταρρίψει του όποιους μύθους και συνήθειες έχουμε …
Αφού ξεγελάσαμε την πείνα μας ήταν η ώρα της επιστροφής από την εθνική οδό για να κερδίσουμε χρόνο …
Ο Βασίλης έφυγε μπροστά και εγώ συνέχισα με τον Γιώργο στον ρυθμό του, μέχρι που χωρίσαμε μετά τα διόδια της Ελευσίνας τραβώντας ο καθένας για το σπίτι του και τους αγαπημένους του …
Για την Βέρα δεν έχω κάτι να πώ μπορεί να ζήλεψα τις tubeless ζάντες (κυρίως αυτές) και το δούλεμα της euro5 Guzzi, αλλά έχω κουμπώσει πάνω της και με κάθε βόλτα δενόμαστε όλο και πιο πολύ …
Αυτή η βόλτα ήταν η απαρχή για να αποφασίσει ο φίλος Γιώργος ότι πρέπει να αποχαιρετίσει το γέρο Tenere του και να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στην μοτοσυκλετιστική ζωή του …
Βασίλη χάρηκα που σε γνώρισα και με την πρώτη ευκαιρία θα ξανά συνταξιδέψουμε !!!
Μια βόλτα με την Bella (Benelli Imperiale) είναι αρκετή για να σε ταξιδέψει και στον χώρο αλλά και στον χρόνο …
Ο χώρος αποφασίστηκε να είναι η ορεινή Κορίνθια και τελικά κατέληξε να είναι εκτός από την Κορίνθια και λίγο από Αρκαδία και λίγο από Αργολίδα και φυσικά και η Αττική που ήταν η αφετηρία και ο τερματισμός …
Ο χρόνος ορίστηκε μεν να είναι η Μεγάλη Παρασκευή του έτους 2022 αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο η Bella με γύρισε σε εποχές μακρινές στην δεκαετία του ’50
Κοιτάζοντας φωτογραφίες αυτής της εποχής θα προσέξεις ότι οι μηχανές είχαν το ίδιο σουλούπι ήταν απλές και στην όψη αλλά και στην λειτουργία δεν υπήρχε τίποτα περιττό πάνω τους …
Μια μηχανή για όλες τις χρήσεις, από τότε μέχρι σήμερα κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι και χρόνο με τον χρόνο, δεκαετία με την δεκαετία αυτό άλλαξε, ήρθαν οι εξιδεικευμένες κατασκευές για συγκεκριμένη χρήση παράλληλα άλλαξαν και οι ανάγκες μας τόσο οι πραγματικές όσο και πλασματικές …
Η Bella δεν ανήκει στην σημερινή εποχή παρά τις μοντέρνες πινελιές που έχει πάνω της …
Ανήκει πίσω στον χρόνο κάπου εκεί μετά την δεκαετία του ’50 …
Σε μια πιο απλή εποχή με πιο χαλαρούς ρυθμούς, με άλλες ανάγκες, με άλλα θέλω εκεί που το ταξίδι στον χώρο δεν συμβαδίζει απαραίτητα με το ταξίδι στον χρόνο …
Σε αυτό το ταξίδι θα με συντρόφευαν ο Θανάσης με ένα Triumph Bonneville T100, o Βύρωνας με την Χριστίνα με ένα Royal Enfield Interceptor …
Η συνάντηση δόθηκε στο γνωστό σταθμό στον Σκαραμαγκά στις 08:30 και εννοείται ότι καθυστέρησα, αλλά όχι πολύ.
Από ότι φαίνεται και το δικό μου ρολόι δουλεύει σε άλλους ρυθμούς …
Ξεκινήσαμε και μέσω της παλιάς εθνικής κατευθυνθήκαμε προς Κιάτο …
Κάπου μετά την Κακιά Σκάλα ανταλλάξαμε μηχανές με τον Θανάση, σκέφτεται να πάρει το νέο Royal Enfield Classic 350, οπότε το Imperiale ήταν ότι έπρεπε για να δεί αν θα του κάνει το νεο enfield μιας και το στήσιμο και οι επιδόσεις είναι παρόμοιες …
Και πήρα εγώ στα χέρια μου το Τ100, πατάς μίζα και το θηρίο που υπάρχει ανάμεσα στα πόδια σου βρυχάται ….
Ξεκινάς και η πρώτη αίσθηση είναι ότι το μοτέρ είναι ένα φυλακισμένο θηρίο που θέλει να σπάσει τα σίδερα και να τρέξει ελεύθερο …
Δεν είναι ένα ομοιογενές σύνολο …
Από την άλλη σε κάποιους μπορεί να τους αρέσει να είναι θηριοδαμαστές!!!
Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι είναι άκρως διασκεδαστικό …
Φτάνουμε Κιάτο ο καιρός είναι πολύ καλός, στάση για καφέ και κουβεντούλα μιας και έχουμε καιρό όχι μόνο να συνταξιδεψουμε όλοι μαζί αλλά και να βρεθούμε να τα πούμε …
Διάφορες καταστάσεις που δεν είναι της παρούσης μας απομάκρυναν …
Πίνουμε το καφεδάκι μας και συνεχίζουμε ο Θανάσης επέστρεψε στο θηρίο του και εγώ στην Ιταλίδα μου (καλά στην Κινέζα μου με καταγωγή από την Ιταλία).
Στάση για ανεφοδιασμό πριν αρχίσουμε την ανάβαση στα βουνά της ορεινής Κορινθίας, δεν είχα γεμίσει πριν φύγουμε οπότε μέχρι το Κιάτο είχα κάνει 249 χλμ και πήρε 9,1 λίτρα.
Συνεχίσαμε την πορεία μας με κατεύθυνση την λίμνη της Στυμφαλίας, η διαδρομή γνωστή και ιδιαίτερα αγαπητή …
Όσες φορές και αν έχω περάσει είναι σαν την πρώτη φορά …
Λίγο πριν την λίμνη στρίβουμε αριστερά στην επαρχιακή οδό Καλλιάνου – Λεβιδίου με σκοπό να πέσουμε στην επαρχιακή οδό Νεμέας – Λεβιδίου και να περάσουμε το διάσελο της Κανδύλας
Ο δρόμος είναι βομβαρδισμένος από το πέρασμα του χειμώνα και θέλει προσοχή …
Στην κορυφή του περάσματος υπάρχει χωματόδρομος που οδηγεί στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία
Καταπληκτικό μέρος για κατασκήνωση με θέα, νερό και με κλειστό χώρο να προφυλαχτείς από τις καιρικές συνθήκες αν ο καιρός αποφασίσει να σε παίξει μαζί σου …
Ο χωματόδρομος δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο αλλά μια προσοχή την θέλει με αυτού του είδους της μηχανές και με τις 2 από τισ 3 να έχουν ασφάλτινο ελαστικά …
Την ακολουθούμε και ανακαλύπτουμε και άλλο μέρος κατάλληλο για κατασκήνωση με υπόστεγο και χώρο να κάτσεις η να προφυλαχτείς από την βροχή με τρεχούμενο νερό λίγο πιο κάτω …
Καθόμαστε λίγο να ξεκουραστούμε, όχι ότι είχαμε προλάβει να κουραστούμε από την προηγούμενη στάση αλλά τα στομάχια μας είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται …
Στήσαμε ένα πρόχειρο πικ-νικ με ότι κουβάλαγε ο καθένας και λόγω Μεγάλης Παρασκευής το μενού ήταν νηστίσιμο με κεφτεδάκια από φαλάφελ με κέτσαπ και μπάρμπεκιου ντιπ για να γλιστράνε …
Τρώμε, πίνουμε και λίγο νερό και αφού γίνεται μια μίνι σύσκεψη αποφασίζουμε να μην ακολουθήσουμε την αρχική διαδρομή αλλά μετά το Λεβίδη να κατευθυνθούμε προς Αχλαδόκαμπο να κατέβουμε τον Κολοσούρτη να κάνουμε μια στάση στο Ναύπλιο και μετά μέσω Επιδαύρου να επιστρέψουμε στα σπίτια μας …
Ξεκινάμε και λίγο πριν το Λεβίδη σταματάμε για φωτογραφίες ο καιρός αν και συννεφιασμένος έχει την κατάλληλη θερμοκρασία ούτε κρύο ούτε ζέστη …
Λίγο πριν την Τρίπολη σταματάμε για ανεφοδιασμό, 100 χιλιόμετρα είχαμε διανύσει από το Κιάτο και το imperiale είχε καταναλώσει 3.2 λίτρα καυσίμου, το interceptor ένα λίτρο πιο πάνω και το triumph κοντά στα 2 λίτρα …
Σημειωτέον ότι το interceptor ηταν δικάβαλο, καθόλου άσχημα για την ναυαρχίδα της Royal Enfield …
Συνεχίζουμε την πορεία μας, βγαίνουμε εθνική οδό με κατεύθυνση προς Τρίπολη και βγαίνουμε στην επαρχιακή οδό Τρίπολης – Άργους …
Περνάμε τον Αχλαδόκαμπο με ελάχιστες στάσεις για φωτογραφίες και συνεχίζουμε …
Αρχίζει η κατάβαση του Κολοσούρτη και σταματάμε για να μαζέψουμε την θέα αλλά και να φάμε τα υπόλοιπα κουλουράκια …
Πρίν μερικές δεκαετίες αυτό ήταν ο μόνος δρόμος για την νότια Πελοπόννησο και το να τον ταξιδέψεις με το Imperiale έκανε το ταξίδι πίσω στο χρόνο ακόμα πιο ζωντανό …
Φτάνουμε Ναύπλιο, οι παραλιακές καφετέριες γεμάτες κόσμο …
Τελικά αφήνουμε την παραλία και κατευθυνόμαστε στο Φουγάρο Art Center, ένας όμορφος πολυχώρος και καθόμαστε για καφεδάκι και κουβεντούλα …
Ένα γρήγορο τηλεφώνημα στον φίλο Γιώργη που κάνει μια σύντομη στάση από την δουλειά του και έρχεται να τα πούμε …
Ο Γιώργης φεύγει για να συνεχίσει την εργασία του και εγώ επιστρέφω στα παιδιά και συνεχίζουμε την κουβέντα …
Ο δρόμος της Παλιά Επιδαύρου έχει λίγο κίνηση και οι προσπεράσεις με το Imperiale θέλουν προσοχή και σύνεση μιας και οι επιδόσεις του είναι συγκεκριμένες και βγαλμένες από άλλη εποχή …
Αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα …
Αρκεί το μυαλό να συντονιστεί με το μηχανάκι και με την καρδιά μας και το κάθε καρδιοχτύπι να γίνει και μια πιστονιά και όλα θα πάρουν το δρόμο τους …
Θα σταματήσει να σε απασχολεί αν θα περάσεις τα μπροστινά οχήματα και θα επικεντρωθείς στην απόλαυση του ταξιδιού ….
Φτάνουμε στα Λουτρά της Ωραίας Ελένης και σταματάμε και πάλι για ανεφοδιασμό μετά από 145 χιλιόμετρα από τον προηγούμενο, το Imperiale κατανάλωσε 4.3 λίτρα (2,9 λίτρα/100 χλμ).
Όχι και άσχημα …
Με την ευκαιρία αυτής της στάσης ψεκάζω και την αλυσίδα με λιπαντικό και ξεκινάμε …
Πιάνουμε την παλιά εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου και η επόμενη στάση ήταν στην Κακιά Σκάλα …
Ο Βύρωνας έφυγε μπροστά μετά από λίγο τον ακολούθησε και ο Θανάσης και εν συνεχεία και εγώ που καθυστέρησα λίγο ακόμα …
Τους είχα χάσει από το οπτικό μου πεδίο …
Το Imperiale to πήγαινα στο όριο του …
Βγαίνω στην Εθνική οδό στο ύψος της Ελευσίνας και το γκρίπ του γκαζιού γυρισμένο στο τέρμα …
Το Imperiale έχει πιάσει 135 στο κοντέρ (δέν ξέρω πόσα πραγματικά) …
Είμαι αριστερή λωρίδα και τους περνάω όλους …
Απίστευτο …
Σε αυτά τα χλμ το Imperiale είναι σταθερότατο και δεν ακούγονται περίεργοι θόρυβοι από το μοτέρ …
Φτάνω Ασπρόπυργο χωρίς να έχω συναντήσει κανέναν μα καλά με ποσά πήγαιναν και γιατί δεν περίμεναν αναρωτιέμαι …
Σταματάω στην άκρη και παίρνω τηλέφωνο τον Θανάση …
Δεν απαντάει, λογικό μιας και είναι πάνω στην μηχανή και οδηγάει …
Ανησυχούσα μήπως έχουν σταματήσει και με περιμένουν κάπου πιο πριν και δεν τους έχω δει ….
Περιμένω λίγο και με παίρνει πίσω, είναι λίγο πιο μπροστά από εμένα, ούτε αυτός κατάφερε να προφτάσει τον Βύρωνα …
Τον χαιρετάω, ανταλλάσουμε ευχές για την Ανάσταση και συνεχίζει ο καθένας τον δρόμο του …
Το Imperiale είναι μια ευχάριστη μοτοσυκλέτα, ικανή να σε ταξιδέψει και στον χώρο αλλά και στον χρόνο …
Δεν ζητάει πολλά και δίνει περισσότερα πίσω
Μετά την αλλαγή των πίσω αμορτισέρ το επόμενο που θέλει μετατροπή/αλλαγή είναι η σέλα για να γίνει πιο αναπαυτική σε πολύωρα ταξίδια / βόλτες …
Η γοητεία των “κλασικών” στρογυλοφάναρων είναι ακαταμάχητη …
Το ταξίδι μαζί τους αγχολυτικό και συνάμα απολαυστικό …
Ταξιδεύοντας μαζί τους το μυαλό γεμίζει εικόνες …
Όλες οι αισθήσεις προλαβαίνουν να αφομοιώσουν το περιβάλλον που ταξιδεύεις …
Μπορεί να μην έχουν την άνεση και τις επιδόσεις των πιο σύγχρονων η των πιο δυνατών μηχανών αλλά αυτό που σου προσφέρουν σε αντάλλαγμα στο ταξίδι μαζί τους σε γεμίζει, σε μαγεύει, σε ταξιδεύει …
Όλα ξεκίνησαν με μια υπόσχεση που είχε δωθεί πριν δύο χρόνια σχεδόν …
Από τότε μέχρι σήμερα μεσολάβησαν καταστάσεις που έφεραν τον κόσμο τούμπα !!!
Έπρεπε να παραδώσω ένα δώρο στην Ελάτη στον φίλο Θένο…
Αλλά από ποιον δρόμο πας στην Ελάτη;
Και απο ποιον γυρνάς;
Πας μόνος η με παρέα;
Ο σχεδιασμός είναι το πιο εύκολο πράγμα, το να υλοποιήσεις τον σχεδιασμό αυτό είναι ένα άλλο θέμα …
Τελικά μετά από προτροπή της αγαπημένης μου να σταματήσω να είμαι τόσο μονόχνοτος, ανακοίνωσα την πρόθεση μου να πάω στην Ελάτη κάνοντας μια γυροβολιά από την μισή Ελλάδα σε κάποιες ιντερνετικές παρέες …
Ο στόχος ήταν να ξεκινήσουμε στις 6 το πρωί και να έχουμε γυρίσει στα σπίτια μας μετά από καμιά 20αρια ώρες …
Μετά κόπων και βασάνων μαζευτήκαμε 4 διαφορετικοί αναβάτες …
Αν μας έβαζες στην σειρά θα μοιάζαμε με τους Ντάλτονς…
Εγώ και από τις τρεις παρέες με την “Βέρα” Ιταλίδα
(Η παραπάνω κατάταξη δεν είναι καθ’ ύψος)
Οι ετοιμασίες από το προηγούμενο βράδυ ήταν ελάχιστες, η Βέρα ήταν έτοιμη και ανυπομονούσε να ξεκινήσουμε …
Όταν δεν ταξιδεύω μόνος πάντα υπάρχει ένα άγχος, για την ώρα συνάντησης για το πώς θα συνταξιδεύουμε, για το άν θα γυρίσουμε όλοι αλώβητοι σπίτια μας …
Όλες αυτές οι σκέψεις τριβελίζουν το μυαλό μου και διώχνουν τον ύπνο μακριά …
Το να καταφέρω να κοιμηθώ είναι μια δοκιμασία από μόνη της.
Κάποια στιγμή τα βλέφαρα βαραίνουν, το μυαλό θολώνει, όλες οι σκέψεις φεύγουν και βυθίζομαι στην λυτρωτική αγκαλιά του Μορφέα …
Χτυπάει το ξυπνητήρι μετά από 4-5 ώρες ύπνου μόνο, σηκώνομαι και σέρνομαι μέχρι την κουζίνα για να φτιάξω καφέ …
Κοιτάω το ρολόι στον τοίχο και δείχνει 04:30 …
Με κάθε γουλιά καφέ τα μάτια ανοίγουν όλο και πιο πολύ …
Πρίν το καταλάβω είχα ντυθεί και ήμουν καβάλα στην Βέρα η οποία γουργούριζε ευχάριστα καθώς κινούμασταν στους άδειους δρόμους μιας πόλης που κοιμόταν ακόμα.
Δεν αργώ να φτάσω στο σημείο συνάντησης πριν από τα διόδια της Ελευσίνας …
Σύντομες κουβέντες για το που και πώς θα πάμε και ίσως να είναι καλύτερα να κάνουμε μια τροποποίηση στο αρχικό πλάνο …
Ξεκινάμε με τον Βύρωνα πρώτο και εγώ στο τέλος …
Ο Βύρωνας συνηθισμένος στην ταχύτητα του Bullet πηγαίνει χαλαρά, με αυτόν το ρυθμό θα χρειαστούμε άλλη μία μέρα …
Περνάω μπροστά και ρυθμίζω το cruise control στα 125 μια ταχύτητα που μπορούν όλοι να ακολουθήσουν …
Η Βέρα έχει και από αυτό …
Έχουμε κόντρα δυνατό αέρα και τα άτια καταπίνουν την βενζίνη με λαιμαργία …
Πρώτη στάση στο Αίγιο για συμπλήρωμα στα καύσιμα και συνεχίζουμε με τον ίδιο ρυθμό.
Η Βέρα χρειάστηκε 10,7 λίτρα για 180 χλμ, αρκετά λαίμαργη μετά το πρωινό ξύπνημα …
Περνάμε την Γέφυρα του Ρίου και σταματάμε για καφέ στα ΣΕΑ του Ευηνοχωρίου,
Ώρα να ανεφοδιαστούμε και εμείς σε καφέ και κάτι να φάμε …
Η ώρα είναι 08:30 περίπου, έχουν περάσει 2,5 ώρες από την στιγμή που ξεκινήσαμε …
Πίνουμε το καφεδάκι μας και αποφασίζουμε να κάνουμε την διαδρομή ανάστροφα από τον σχεδιασμό …
Piece of cake που λένε και οι Αμερικάνοι …
Αμ δέ ….
Ξεκινάμε με προορισμό το Αγρίνιο …
Κάπου στην Κλεισούρα το tank bag του Στέλιου ανοίγει και η πιστωτική του κάρτα πραγματοποιεί μια απόδραση που κάνει το Prison Break να μοιάζει με παιχνιδάκι για παιδιά …
Για καλή του τύχη την βλέπει ο Βύρωνας και σταματάει να την μαζέψει …
Λίγο πιο κάτω ένα buff που είχε ο Στελιος στο tank bag ζήλεψε και αυτό με την απόδραση της κάρτας και το επιχειρει και αυτό με το ίδιο απαράμιλο στύλ …
Αυτή την φορά είδαμε όλοι την απόδραση αλλά ο Στέλιος δεν ήθελε να γυρίσουμε να το μαζέψουμε …
Μ’ αυτά και με αυτά φτάνουμε στο Αγρίνιο και σταματάμε στο συνεργείο του φίλου Χρήστου …
Ο Χρήστος επιμένει να μας κεράσει καφέ αλλά μόλις είχαμε πιει …
(Την επόμενη φορά Χρήστο …)
Ο Στέλιος παραλαμβάνει την κάρτα του και ο Βύρωνας ανακαλύπτει ότι το interceptor θέλει συμπλήρωμα λαδιού …
Ο Χρήστος σώζει την κατάσταση και κερνάει τον Βύρωνα λίγο λαδάκι …
Επίσης μας ενημερώνει και που θα βρούμε το τελευταίο βενζινάδικο στην διαδρομή μας …
Χαιρετάμε τον Χρήστο με την υπόσχεση να ξαναπεράσουμε …
Μέχρι στιγμής δεν με έχει κουράσει καθόλου και ανταποκρίνεται απόλυτα στις προσδοκίες που είχα από αυτήν …
Έχει αρκετή δύναμη για το στυλ οδήγησης μου και για τις διαδρομές που κάνω …
Ο άξονας με γλιτώνει από την συχνή περιποίηση της αλυσίδας και το μεγάλο ρεζερβουάρ διώχνει το άγχος του ανεφοδιασμού, η δέ σέλα της και γενικότερα η εργονομία της απλά καταπληκτική για το δικό μου σωματότυπο …
Σε κάποια φάση με τον Γιάννη μπήκαμε στην κοίτη του ποταμού να βγάλουμε φωτογραφίες …
Χρειάστηκε σπρώξιμο για να βγούμε …
Ευτυχώς ήμασταν δύο!!!
Το ΚΤΜ έσκαβε για πλάκα, το Guzzi το φρέναραν τα ηλεκτρονικά και δεν έσκαβε τόσο …
Δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναμπώ σε κοίτη ποταμού, ειδικά αν είμαι μόνος …
Και εκεί που συζητάμε το τί θα κάνουμε εμφανίζεται ο Νίκος πάνω στο σκούτερ του “σαν από μηχανής θεός” και μας πιάνει την κουβέντα …
Το πηγαίο και αληθινό του χαμόγελο και το χαραγμένο από τον χρόνο και τις κακουχίες πρόσωπο του δείχνει ένα άνθρωπο κατασταλαγμένο και αληθινό …
Μας κατευθύνει να πάρουμε ένα χωματόδρομο για μερικά χιλιόμετρα ο οποίος είναι βατός αλλά δεν ξέρει αν οι χθεσινές βροχές τον έχουν κάνει απροσπέλαστο και μας εύχεται να εγκαταλείψουμε την πόλη και να επιστρέψουμε στα χωριά για να βρούμε το αληθινό νόημα της ζωής …
Αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τις οδηγίες του Νίκου και βλέπουμε …
Χαιρετάμε τον Νίκο και κατευθυνόμαστε προς τον χωματόδρομο …
Νίκο να είσαι πάντα καλά και να μην σβήσει ποτέ αυτό το χαμόγελο …
Ο Γιάννης περνάει μπροστά όρθιος στο ΚΤΜ, αλλά λίγο πιο κάτω τον βλέπω να έρχεται αντίθετα …
Ελπίζω ο δρόμος να μην είναι κομμένος σκέφτομαι …
Τι έπαθες τον ρωτάω …
Αργότερα κατάλαβα ότι ο φόβος του για το χώμα τον υπερνίκησε …
Ήταν ένα μικρό σαθρό ανηφορικό κομμάτι με κάποια μικρά νεροφαγώματα τα οποία τα πέρασαν αέρα τόσο το Interceptor όσο και το Ducati η δε Βέρα ούτε που τα κατάλαβε …
Αν εξαιρέσεις κάποιες λασπολακούβες και κάποια μικρά νεροφαγώματα ο χωματόδρομος δεν είχε ιδιαίτερες δυσκολίες …
Τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα.
Ο Στέλιος παραπονίοταν γιατί μόλις είχε πλύνει το Ducati την προηγούμενη ..
Ο χωματόδρομος τελείωσε και βγήκαμε σε αρκετά καλή άσφαλτο και συνεχίσαμε την πορεία μας με κάποια μπρος πίσω μιας και χανόμασταν …
Ο δρόμος ήταν αρκετά ευχαριστος μπορώ να πώ …
Το τοπίο ήταν όμορφο, δεν υπήρχαν αλλά οχήματα στον δρόμο, όλος δικός μας …
Κάπου πριν τα Μηλιανά προσπεράσαμε τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουμε, την επαρχιακή οδό Άρτας – Πηγών και χάσαμε και την ευκαιρία να περάσουμε από την Αργιθέα και τα τούνελ που είχα σκοπό …
Μετά από λίγο εμφανίζονται και τα άλλα παιδιά και συνεχίζουμε προς τα χωριά του Αθαμανίου μιας και από ότι φαίνεται παρόλες τις προσπάθειες μας θα κάναμε την αρχική προγραμματισμένη διαδρομή …
Συνεχίζουμε μετά την ολιγόλεπτη στάση στο φράγμα …
Δεν έχω ξαναπεράσει ούτε από αυτόν τον δρόμο και μου φαίνεται άκρως ενδιαφέρων …
Ο Γιάννης έχει όρεξη για παιχνίδια στις στροφές περνάει μπροστά και χάνεται …
Η μία στροφή διαδέχονταν την άλλη και η κάθε στροφή που περνάγαμε μας έφερνε πιο κοντά στον προορισμό μας.
Σύντομη στάση σε ένα γεφύρι και αποφασίζουμε να περάσουμε πρώτα από το Ροποτό για να δουν ο Στέλιος και ο Βύρωνας την Εκκλησία που λόγω της κατολίσθησης έχει πάρει μεγάλη κλίση …
Τα μάτια και ο λαβύρινθος συναγωνίζονται για το ποιος στέλνει την σωστή πληροφορία στον εγκέφαλο μας με αποτέλεσμα να ζαλίζεσαι και να σε πιάνει ναυτία …
Επιστροφή προς την Πύλη και στάση για ανεφοδιασμό …
Στην διαδρομή συναντήσαμε μια μαμά χελώνα με το χελωνάκι της που προσπαθούσε να διασχίσει τον δρόμο, σύντομη στάση και μεταφορά των ζωντανών στην απέναντι πλευρά του δρόμου …
Η Βέρα σε αυτούς τους ρυθμούς καεί περίπου 4.5 λίτρα ανά 100 και ίσως να ήταν η πιο οικονομική!!!
Σίγουρα πολύ πιο οικονομική από το Ducati και το KTM και κονταροχτυπήθηκε με το Interceptor παρά τα 200 παραπάνω κυβικά που έχει σε σύγκριση με αυτό.
Με το που μπαίνουμε στην Πύλη συναντάμε και τον Θένο που γυρνούσε από την κούρσα …
Μου δίνει οδηγίες να επιστρέψουμε από Μουζάκι και Καρδίτσα, αλλά ο Στέλιος ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του Γούγλη περνάει μπροστά και πάμε μέσω Τρικάλων …
Μικρό το κακό …
Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει με το που φύγαμε από την Πύλη
Μες στα σκοτάδια περάσαμε Τρίκαλα, έξω από την Καρδίτσα, τον Δομοκό και φτάσαμε Λαμία όπου και σταματήσαμε για να δούμε πως θα συνεχίσουμε …
Ξεπεζεύουμε από τα άτια μας αλλά το Ducati μάλλον είχε κουραστεί και αποφάσισε να ξαπλώσει …
Το ελαφρως κατηφορικό του εδάφους και το γεγονός ότι ο Στέλιος δεν είχε βάλει ταχύτητα είχε σαν αποτέλεσμα να τσουλήσει ελαφρως να κλείσει ο πλαϊνός ορθοστάτης και η μηχανή να γύρει προς τα δεξιά και να ξαπλώσει μαλακά …
Βοηθάμε τον Στέλιο να την σηκώσει και εκεί μαθαίνω ότι ήταν η δεύτερη φορά σήμερα που το Ducati αποφάσισε να ξαπλώσει για να ξεκουραστεί …
Από ότι φαίνεται είχε καιρό να βγει τόσο μεγάλη βόλτα και κουράστηκε …
Ο Στέλιος ήθελε να επιστρέψει από την παλιά εθνική, ο Γιάννης και ο Βύρωνας από τον συντομότερο δρόμο οπότε ήθελαν να πάνε από την Εθνική οδό …
Οπότε φαινόταν ότι η ομάδα εκεί θα χώριζε …
Ο Στέλιος μας αφήνει για να πάει λίγο πιο δίπλα να ανακουφιστεί και ξαφνικά ακούμε τον Βύρωνα να τον φωνάζει …
Γυρνάμε προς το μέρος του και ο Στέλιος ήταν άφαντος …
Είχε ανοίξει η γή και τον είχε καταπιεί !!!
Τρέχουμε προς το μέρος του και τον βλέπουμε να έχει πέσει μέσα σε ένα χάσιμο ένα με ενάμιση μέτρο από το ύψος του οδοστρώματος …
Ευτυχώς που η μοτοσυκλετιστική περιβολή τον έσωσε και δεν χτύπησε …
Μετά από αυτό το γεγονός ήθελα να ακολουθήσω τον Στέλιο αλλά αυτός ήταν ανένδοτος ήθελε να πάει από την παλιά εθνική και μόνος του …
Όσο και αν προσπάθησα να τον μεταπείσω δεν άκουγε κουβέντα …
Τα παιδιά είχαν ηδη ξεκινήσει …
Δεν άργησα να τα φτάσω όμως…
Ο Βύρωνας φοβούμενος για την αυτονομία του Interceptor και μιας και δεν έβαλε βενζίνη στην Λαμία πήγαινε με τον πιο οικονομικό ρυθμό που μπορούσε, γύρω στα 90χλμ …
Αργότερα έμαθα ότι ο Στέλιος πήγαινε παράλληλα με εμάς από τον παράδρομο …
Η κούραση από όλες αυτές τις ώρες στην σέλα από το πρωί είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της και ο υπερβολικά χαλαρός ρυθμός του Βύρωνα δεν βοηθούσε την κατάσταση …
Με αυτές τις ταχύτητες δεν είχε απόλυτως κανένα νόημα να πηγαίνουμε από την Εθνική …
Το αποκορύφωμα ήταν όταν μας πέρασε ένα σκούτερ Beverly και αργότερα στα ΣΕΑ της Αταλάντης ανακαλύπτουμε ότι το οδηγούσε κοπελιά …
Φαντάζομαι πως θα αισθάνθηκε όταν μας προσπέρασε με το σκουτεράκι της !!!
Έβαλα μόνο ένα δεκάρικο (4,5 λίτρα) μιας και είχα αρκετά καύσιμα να γυρίσω πίσω …
Τα παιδιά αν δεν κάνω λάθος γέμισαν τα ρεζερβουάρ τους …
Λέω στον Γιάννη να φύγει μπροστά μιας και είχε κοινωνικές υποχρεώσεις το πρωί και θα καθόμουν εγώ με τον Βύρωνα.
Ανταλλάσουμε τους δέοντες χαιρετισμούς και ξεκινάμε …
Τώρα που ανεφοδιάστηκε ο Βύρωνας πήγαινε αρκετά πιο γρήγορα με ένα ρυθμό 120-130 χλμ
Ο Γιάννης έφυγε μπροστά και τον χάσαμε από το οπτικό μας πεδίο πολύ γρήγορα …
Η κούραση της ημέρας γινόταν ολοένα και πιο αισθητή και η πτώση της θερμοκρασίας έκανε τα πράγματα χειρότερα …
Τα υπόλοιπα χιλιόμετρα ήταν απλά διαδικαστικά …
Φτάσαμε όλοι στα σπίτια μας μετά από μια γεμάτη μέρα από χιλιόμετρα και εικόνες …
Μετά από αρκετό καιρό συνταξίδεψα με φίλους …
Έφτασα σπίτι σχετικά ξεκούραστος, χωρίς να νιώθω κάπου πιασμένος η να πονάω …
Οι Ιταλοί έχουν κάνει αρκετά καλή δουλειά με την εργονομία της Βέρας σε σημείο που την επόμενη μέρα μπορούσα να κάνω άλλα τόσα χιλιόμετρα …
Είναι το πιο άνετο μηχανάκι που είχα στην κατοχή μου μέχρι τώρα …
Το ταξίδι με παρέα απαιτεί συμβιβασμούς στον αντίποδα αυτοί οι συμβιβασμοί είναι που το κάνουν ευχάριστο και αξιομνημόνευτο …
Έφυγα από το σπίτι στις 05:40 και επέστρεψα στις 00:50, γεμάτος εικόνες, εμπειρίες, αναμνήσεις …
Μερικές φορές κάποια πράγματα δεν χρειάζονται σχεδιασμό και πολλή σκέψη, απλά καλή διάθεση και όρεξη για περιπέτεια …
Όλα ξεκίνησαν με την ερώτηση στο γιό που αν είχε όρεξη να ταξιδέψουμε για μερικές μέρες, κάπως έτσι αποφασίστηκε ένα απόγευμα στο άσχετο ότι φεύγουμε για ταξίδι στα βόρεια …
Τα μέρη που θέλουμε να δούμε πολλά ο χρόνος που διαθέτουμε συγκεκριμένος και μάλλον λίγος …
Το κοιτάμε από εδώ το κοιτάμε από εκεί βγαίνει δύσκολα το να πάμε στο Σεράγεβο αλλά λέμε να το παλέψουμε και ότι βγεί …
Φίλοι προτείνουν διάφορες διαδρομές, μέρη να δούμε …
Άλλοι προσπαθούν να μας αποτρέψουν …
Η εποχή δύσκολη …
Αλλά στις δυσκολίες σμιλεύονται οι σχέσεις, και μένουν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου …
Ο συνταξιδιώτης μου έχει μεγαλώσει, έχει γίνει ολόκληρος άντρας …
Ακόμα θυμάμαι το πρώτο μας ταξίδι μαζί μόλις είχε τελειώσει την έκτη δημοτικού και φύγαμε με το estrelaκι να γυρίσουμε την μισή Ελλάδα …
Από τότε ακολούθησαν ταξίδια κάθε χρόνο άλλες φορές πιο κοντά και άλλες φορές πιο μακριά …
Μία απόπειρα το καλοκαίρι που μας πέρασε απέτυχε μιας και η υπόλοιπη οικογένεια νόσησε με ίωση που μας κουβάλησε ο τζούνιορ …
Το αρχικό σχέδιο που καταρτίστηκε πριν πολλά χρόνια ήταν να δημιουργηθεί μια οικογενειακή παράδοση ότι κάθε χρόνο πάμε ένα ταξίδι, ώστε να μας δίνεται η ευκαιρία να ερχόμαστε κοντά και να καλύπτουμε τουλάχιστον για αυτές τις μέρες που ταξιδεύουμε το κενό που μας χωρίζει …
Επίσης να δημιουργούμε αναμνήσεις βαθιά χαραγμένες μέσα μας και ανεξίτηλες στον χρόνο …
Οπότε με το που βρέθηκε η πρώτη ευκαιρία δεν χάσαμε χρόνο να την αδράξουμε …
Οι δυσκολίες πολλές ο χρόνος ελάχιστος …
Μέσα σε δύο εβδομάδες σχεδόν θα έπρεπε να ετοιμάσουμε τα πάντα.
Να γίνει σέρβις το μηχανάκι …
Να βρεθούν τα κάγκελα-βάσεις για τις givi dolomiti βαλίτσες του Himalayan …
Αυτό αποδείχθηκε πιο δύσκολο από ότι αρχικά περίμενα …
Η πρώτη κρούση σε Ελληνικό μαγαζί στέφθηκε με αποτυχία μιας και ο χρόνος παράδοσης ήταν στον ένα μήνα …
Βρέθηκαν τελικά στην Ιταλία και έφτασαν στα χέρια μας εντός μερικών ημερών …
Επίσης βρέθηκε στην Γερμανία και το κιτ κουμπώματος που έρχεται μαζί με τις βαλίτσες και έτσι δεν χρειάζεται να το βάζω και να το βγάζω από την μία μηχανή στην άλλη, αυτό έφτασε στα χέρια μας 2 μέρες πριν φύγουμε …
Είχε γίνει σέρβις στην μηχανή και άν εξαιρέσεις 2 αισθητήρες που θέλουν αλλαγή (βγάζουν σφάλμα στα όργανα και περιμένουμε να έρθουν κάποια στιγμή από την Ιταλία για να τους αλλάξουμε αλλά δεν επηρεάζουν την λειτουργία της) και μας περίμενε υπομονετικά να την φορτώσουμε και να την ταξιδέψουμε …
Οι μέρες περνούσαν γρήγορα και πριν το καταλάβουμε έφτασε η πολυπόθητη μέρα της αναχώρησης.
Είχαμε ετοιμάσει τα πάντα από την προηγούμενη οπότε το μόνο που έμεινε ήταν να κουμπώσουν οι βαλίτσες στην Βέρα Ιταλίδα να πατήσουμε μίζα και να φύγουμε …
Η αναχώρηση είχε προγραμματιστεί να γίνει πρωί πρωί, για να μπορέσουμε να καλύψουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαδρομή με στόχο να φτάσουμε στα βόρεια σύνορα της Αλβανίας και να διανυκτερεύσουμε στα Σκόδρα …
Πρωινό ξύπνημα λοιπόν, φτιάχνω καφέ, κοιτάω τα πράγματα, χαζεύω λίγο την διαδρομή, διαβάζω το πρωινά νέα, ταΐζω τα σκυλιά και τα βγάζω την πρωινή τους βόλτα …
Στο μεσοδιάστημα είχε ξυπνήσει και ο Νίκος …
Επιστρέφω, σύντομο πρωινό, φόρτωμα της μηχανής, ντυνόμαστε, κατεβαίνουμε, πατάμε μίζα και ξεκινάμε …
Ο καιρός είναι δροσερός αλλά αρκετά καλός για την εποχή.
Η διαδρομή διεκπεραιωτική, η οδήγηση στην εθνική οδό δεν είναι και το καλύτερο μου …
Η πρώτη στάση έγινε στα ΣΕΑ πριν το Αίγιο, ολιγόλεπτη, έλεγχος ότι όλα είναι στην θέση τους και συνεχίζουμε …
Δεν μπορώ να μην φέρω στο μυαλό μου πως ήταν ο δρόμος στο παρελθόν ….
Περνάμε την γέφυρα και στάση για καφέ και κάτι να τσιμπήσουμε στα ΣΕΑ του Ευηνοχωρίου, φροντίζουμε ότι και η Βέρα θα ξεδιψάσει, 13,5 λίτρα ρούφηξε για 227 χλμ (6 λίτρα περίπου ανά 100/χλμ) …
Η βροχή αρχίζει και πάλι να πέφτει και όσο περνάνε τα λεπτά όλο και πιο δυνατά ….
Την συνοδεύει και ένας δυνατός αέρας …
Ο δρόμος διασχίζει μια κοιλάδα με ψηλά βουνά και από τις δύο πλευρές.
Ο αέρας έχει δυναμώσει αρκετά, η βροχή μας χτυπάει αλύπητα …
Η Βέρα δεν μπορεί να σταθεί όρθια έχει πάρει κλίση προς τα αριστερά προσπαθώντας να παλέψει με τον αέρα …
Οι συνθήκες είναι πλέον πολύ δύσκολες και αρχίζουν να γίνονται επικίνδυνες …
Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο …
Ο αέρας μας χτυπάει από τα αριστερά, τα νερά από τα ελαστικά του μπροστά αυτοκινήτου δεν πετάγονται προς τα πίσω καθόλου, απλά ο αέρας τα παίρνει δεξιά …
Όταν έρχεται κάποιο άλλο αυτοκίνητο από το αντίθετο ρεύμα, βλέπεις το αυτοκίνητο και μια κουρτίνα από νερό στο δικό σου ρεύμα …
Με κάθε αντίθετα διερχόμενο όχημα είναι σαν να περνάς μέσα από τοίχο …
Περνάμε και το Αργυρόκαστρο αλλά καταλαβαίνουμε ότι με αυτές τις συνθήκες δεν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε για πολύ ακόμα …
Βρίσκουμε καταφύγιο σε ένα εγκατελειμμένο βενζινάδικο …
Μία γρήγορη ματιά στον χάρτη στο κινητό και αποφασίζουμε να σταματήσουμε για σήμερα …
Επικοινωνία με την σύζυγο που έχει αναλάβει την επιμέλεια του ταξιδιού ώστε να μας βρει δωμάτιο στο Αργυρόκαστρο …
Δεν περνάει ούτε ένα δεκάλεπτο και έρχεται μήνυμα στο κινητό με το όνομα και την διεύθυνση του ξενοδοχείου …
Vila Sharm 35 ευρώ το δίκλινο με πρωινό …
Καβαλάμε την Βέρα, βάζουμε μπρος και ακολουθούμε τις οδηγίες του gps, η βροχή συνεχίζει να πέφτει χωρίς σταματημό …
Φτάνουμε στο Αργυρόκαστρο και το gps μας οδηγεί σε κάτι στενά δρομάκια που μας βγάζουν σε ενα ανηφορικό χωματόδρομο όλο κροκάλα με ένα νεροφάγωμα που δεν φαίνεται λόγω στροφής και το νερό να τρέχει ποτάμι …
Δοκιμάζω να το ανέβω αλλά στην μέση πριν περάσω το νεροφάγωμα αναγκαστικά σταματάω …
Κατεβαίνει ο μικρός και το κατεβάζω προς τα πίσω σβηστό έχοντας ταχύτητα μέσα και χρησιμοποιώντας και το φρένο και τον συμπλέκτη …
Οι παλμοί έχουν χτυπήσει κόκκινο δεν έχω σταθερό πάτημα ούτε εγώ ούτε η μηχανή …
Την οδηγώ μέσα στο νεροφάγωμα που έχει δημιουργηθεί από το νερό που τρέχει για να μπορώ να την ελέγξω …
Τα καταφέρνουμε, ανεβαίνει πάλι ο μικρός και βγαίνουμε πάλι στον κεντρικό …
Η βροχή συνεχίζει να μας μαστιγώνει αλύπητα …
Το google maps επιμένει να μας πάει μέσα απο σοκάκια …
Είπαμε να ζήσουμε την περιπέτεια, αλλά με μέτρο όμως …
Έχουμε αρχίσει να αμφιβάλουμε για το ξενοδοχείο που μας έκλεισε η σύζυγος …
Τι ξενοδοχείο μπορεί να βρίσκεται σε τέτοιο σημείο της πόλης …
Συνεχίζω να αγνοώ επιδεικτικά το gps που συνεχίζει να μας λέει να πάμε δεξιά …
Όταν βρήκα κεντρικό δρόμο στρίβω και τελικά μας οδηγεί στο ξενοδοχείο από κεντρικούς δρόμους …
Το ξενοδοχείο ήταν σε ύψωμα όπου ακόμα και οι ασφάλτινες ανηφόρες ήταν αρκετά απότομες και οι δρόμοι να τρέχουν νερά …
Η Βέρα Ιταλίδα δέχτηκε όλη αυτή την δοκιμασία και την ταλαιπωρία αδιαμαρτύρητα …
Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, πάω στην ρεσεψιόν κανονίζω τα του δωματίου και μας ενημερώνει ο υπάλληλος ότι δεν έχουν εστιατόριο αλλά μπορούμε να παραγγείλουμε ότι θέλουμε …
Μπαίνουμε στο δωμάτιο, βγάζουμε τα αδιάβροχα και τα κρεμάμε στην ντουζιέρα ….
Φέρνω τις βαλίτσες μέσα, έξω ο καιρός λυσσομανάει …
Πάω στην ρεσεψιόν και παραγγέλνω 2 πίτσες, ο υπάλληλος κάλεσε και συνεννοήθηκε …
Παρόλη την βροχή που φάγαμε οι αποσκευές μας δεν έβαλαν σταγόνα …
Και εμείς είχαμε βραχεί αναλογικά πολύ λίγο …
Είχε περάσει λίγο νερό και είχαν μουσκέψει λίγο τα μπουφάν εξωτερικά, καθώς και λίγο νερό στα γάντια που έτρεχε από τα μανίκια και έμπαινε μέσα, επίσης και οι επενδύσεις από τα κράνη είχαν μουσκέψει …
Απλώσαμε την πραμάτεια μας και περιμέναμε τις πίτσες να έρθουν, οι οποίες δεν άργησαν …
Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο και πάμε για μια μπύρα στο μπαρ …
Η μόνη θηλυκή παρουσία είναι η σερβιτόρα …
Πίνουμε την μπύρα μας συνεχίζοντας την κουβέντα μας και παρακολουθώντας τον αγώνα ..
Ήταν μια καλή ευκαιρία να ενημερωθώ επι του ποδοσφαίρου …
Γυρνάμε στο δωμάτιο και κάνω μια προσπάθεια να στεγνώσω λίγο τα κράνη και τα γάντια με το πιστολάκι των μαλλιών …
Κάτι κάναμε …
Συζητάμε για το πλάνο του ταξιδιού και έχουμε καταλάβει ότι ναι μεν μπορούμε να φτάσουμε στο Σεράγεβο αλλά θα ήταν τραβηγμένο …
Αποφασίζουμε να αφήσουμε την επίσκεψη στο Σεράγεβο για του χρόνου και να την κάνουμε με δύο μηχανές …
Θα περιοριστούμε στο να τριγυρίσουμε λίγο την Αλβανία και να περάσουμε και μια βόλτα από την Θεσσαλονίκη να δούμε κάποιους φίλους μας …
Την πέφτουμε για ύπνο και αφηνόμαστε στην αγκαλιά του Μορφέα για να μας ταξιδέψει και αυτός στην χώρα των ονείρων, εμείς θα συνεχίζαμε αύριο το ταξίδι μας …
Έξω τα πάντα είναι καλυμμένα από ένα πέπλο ομίχλης και η θερμοκρασία είναι στους 3 βαθμούς …
Τρώμε το πρωινό μας από ένα πλούσιο μπουφέ και επιστρέφουμε στο δωμάτιο.
Φτιάχνω καφέ και αράζω η ώρα πάει 9 και η θερμοκρασία έχει ανέβει ένα βαθμό στους 4 και η ομίχλη έχει αρχίζει να διαλύεται ….
Αρχίζουμε να μαζεύουμε τα πράγματα μας για να είμαστε έτοιμοι …
Μέχρι να πληρώσω το δωμάτιο, να φορτώσουμε την Βέρα είχε πάει 10 και η ομίχλη είχε διαλυθεί τελείως, ένας λαμπρός ήλιος είχε ξεπροβάλει …
Καβαλάμε την Βέρα Ιταλίδα, πατάμε μίζα και ξεκινάμε, επιστρέφουμε προς τα σύνορα της Ελλάδας από τον ίδιο δρόμο και βλέπουμε πράγματα που εχθές λόγω της κακοκαιρίας δεν είχαμε την δυνατότητα να δούμε …
Υπάρχουν πολύ συχνά πολυβολεία διάσπαρτα καθώς και ταμπέλες είναι γραμμένες και στα Αλβανικά αλλά και στα Ελληνικά …
Κάνουμε μια στάση για φωτογραφίες, η θερμοκρασία παρόλο τον ήλιο είναι χαμηλή, μονοψήφιο νούμερο …
Ψάχνουμε την διασταύρωση για τους Αγίους Σαράντα, δεν αργούμε την βρούμε παρόλο του ότι το gps προσπάθησε και πάλι να μας βάλει σε περιπέτειες …
Ο δρόμος ήταν από αυτούς που μου αρέσουν …
Ορεινός με καταπληκτική θέα, η άσφαλτος όχι και η καλύτερη και η κίνηση ελάχιστη …
Σε μία διασταύρωση υπάρχει πινακίδα για τον παλιό εγκατελειμμένο δρόμο προς τους Αγίους Σαράντα αν ήταν καλοκαίρι θα δοκιμάζαμε να τον ταξιδέψουμε, αλλά μετά την χθεσινή βροχή δεν το σκεφτόμαστε καν…
Η θερμοκρασία κοντεύει να φτάσει σε διψήφιο νούμερο …
Φτάνουμε στους Αγίους Σαράντα και συνεχίζουμε προς Χειμάρρα …
Ο δρόμος είναι παραλιακός και ανεβοκατεβάινεις βουνά θυμίζει έντονα Ελλάδα λίγο πριν την Χειμάρρα στο πόρτο Παλέρμο βλεπουμε κάτι σαν ναυτική βάση, μια τρύπα στο βουνό στο επίπεδο της θάλασσας, σύντομη στάση για γρήγορες φωτογραφίες γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πως μπορείς να μπλέξεις …
Τελικά ήταν εγκαταλειμένη βάση υποβρυχίων, καλά θυμόμουν ότι κάπου το είχα δει ….
Συνεχίζουμε και φτάνουμε στην Χειμάρρα η οποία είναι γεμάτη Ελληνικές πινακίδες, δεν σταματήσαμε όμως …
Συχνά πυκνά στα βράχια βλέπουμε πολυβολεία στα οποία δεν φαίνεται να υπάρχει είσοδος από κάπου, πρέπει να έχουν σκάψει τα βουνά και να τα έχουν γεμίσει με τούνελ …
Μετά την Χειμάρρα ο δρόμος αρχίζει και ανεβαίνει και ανεβαίνει και ανεβαίνει ….
Πολύ εντυπωσιακό πάσο Llogara από την μία η θάλασσα και από την άλλη πανύψηλα βουνά …
Στάση για φωτογραφίες το τοπίο είναι επιβλητικό και το κρύο τσουχτερό!
Συνεχίζουμε την ανάβαση και λίγο αργότερα κάνουμε στάση για φαγητό, τα ελάχιστα μαγαζιά που είναι ανοιχτά δεν έχουν κόσμο, σε αυτό που κάτσαμε ήμασταν οι μόνοι πελάτες …
Υποσχέθηκα στην Βέρα ότι μόλις κατεβούμε πάλι στην θάλασσα θα φροντίσω να την ξεδιψάσω …
Η φωτιά στο τζάκι έκαιγε και το εδέσματα εξαφανίζονταν με γρήγορους ρυθμούς …
Ήταν ωραία να κάθεσαι δίπλα στην φωτιά για αλλαγή αλλά έπρεπε να συνεχίσουμε είχαμε βάλει στόχο να διανυκτερέυσουμε στο Πόγραδετς
Πληρώνουμε και βγαίνουμε έξω (25 ευρώ μας κόστισε το γεύμα)
Η Βέρα Ιταλίδα μας περίμενε υπομονετικά στο πάρκινγκ.
Να πώ ότι η συμπεριφορά της στο επαρχιακό δίκτυο καθώς και στο ορεινό στροφιλίκι ήταν υποδειγματική …
Δεν με προβλημάτισε ούτε με κούρασε κάπου, το δεύτερο άτομο και τα μπαγκάζια δεν τα νιώθεις ούτε και στις φουρκέτες …
Ενώ η σέλα της και γενικά η εργονομία της είναι υποδειγματική και για τους δύο αναβάτες …
Είναι η μόνη μηχανή που έχω στην κατοχή μου που δεν υπάρχει σκέψη για αλλαγή, ανακατασκευή της σέλας κτλ, αν εξαιρέσεις τους διακόπτες που είναι φτιαγμένοι για πιανίστες δεν βρίσκω κάποιο ψεγάδι πάνω της …
Επίσης η κατανάλωση έχει πέσει αρκετά …
Αφού της λέμε κάνα δυο γλυκόλογα που την είχαμε αφήσει στο κρύο, την καβαλάμε και αρχίζουμε την κάθοδο προς την Αυλώνα.
Τα φρένα της Βέρας δεν δείχνουν να κουράζονται …
Φτάνοντας στην βάση του βουνού βλέπουμε ότι γίνονται έργα διάνοιξης τούνελ!!!
Ελπίζω ότι αυτό το καταπληκτικό πάσο δεν θα αφεθεί στην μοίρα του …
Εντύπωση μας κάνουν οι διάφορες αγροικίες στην μέση του πουθενά, ίσως αυτοί οι άνθρωποι να έχουν βρει το νόημα της ζωής μακριά από όλους …
Όλο το παραλιακό μέτωπο πριν και μετά τον Αυλώνα είναι σε κατασκευαστικό οργασμό …
Παντού σηκώνονται ξενοδοχειακές μονάδες άλλες μικρότερες και άλλες μεγαλύτερες …
Η Αλβανία μου θυμίζει πολύ έντονα την Ελλάδα της δεκαετίας του 80 που έπεσαν πολλά χρήματα απότομα και έγινε αυτό που έγινε …
Σε γενικές γραμμές άναρχη δόμηση χωρίς να ακολουθούν την ίδια ανάπτυξη και οι υποδομές της χώρας
Κάτω από αυτές τις συνθήκες το μέλλον και αυτής της χώρας δεν προβλέπεται ίδιαιτερα λαμπρό …
Φτάνουμε Αυλώνα, η κίνηση στην παραλιακή πόλη είναι αρκετή και το φάρδος της μηχανής με τα μπαγκάζια δεν βοηθάει στην διήθηση, οπότε καθόμαστε πίσω από τα αυτοκίνητα …
Κάνουμε μια στάση για να ξεδιψάσει η Βέρα Ιταλίδα, αλλά ξεχνάω να μηδενίσω τον μερικό χιλιομετρητή οπότε δεν κατέγραψα τα διανυθέντα χλμ …
Θα τα υπολογίσω συνολικά στο επόμενο γέμισμα.
Βγαίνοντας από την Αυλώνα συναντάμε για πρώτη φορά αυτοκινητόδρομο, με 2 λωρίδες συν βοηθητική ανά κατεύθυνση …
Η κίνηση είναι ελάχιστη οπότε ακολουθούμε ένα Αλβανικό ταξί και ένα άλλο όχημα με ταχύτητα περί τα 120 χλμ.
Ξαφνικά βλέπω το ταξί μπροστά μου να κόβει ταχύτητα νόμιζα στην αρχή ότι ήταν για κάποιο από τα πολλά μπλόκα που έχει η αστυνομία εδώ, αλλά τελικά ήταν λόγω μιας γέφυρας !!!
Η ένωση του δρόμου με την γέφυρα έχει άλλη έννοια εδώ …
Η υψομετρική διαφορά δημιουργεί ένα σκαλοπάτι για αυτό έκοβαν ταχύτητα, κοπάνημα όταν ανεβαίνεις και άλμα όταν κατεβαίνεις …
Στην επόμενη γέφυρα πάλι το ίδιο και στην επόμενη και στην επόμενη …
Οπότε δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός …
Φρενάρουμε όταν βλέπουμε γέφυρα μπροστά μας και επίσης κόβουμε ταχύτητα όπου βλέπουμε πινακίδα για πάρκινγκ γιατί εκεί την στήνει η αστυνομία με ραντάρ …
Τα μπλόκα είναι συχνά και σε κάθε μπλόκο έχουν πιάσει κάποιον…
Εμάς δεν μας σταμάτησαν ποτέ …
Η Αλβανία αποδεικνύεται η Μέκκα της αυτοκίνησης, άν έχεις απωθημένο κάποιο πανάκριβο αυτοκίνητο θα πρέπει να μετακομίσεις εδώ και σίγουρα το όνειρο σου θα πραγματοποιηθεί …
Το ποσοστό πανάκριβων αυτοκινήτων είναι πάρα πολύ μεγάλο συγκριτικά με το πληθυσμό και το βιωτικό επίπεδο …
Η οδήγηση στην Αλβανία θέλει προσοχή γιατί οι οδηγοί είναι απρόβλεπτοι …
Μίας και ταξιδεύουμε καθημερινή δεν είναι τόσο άσχημα όσο την τελευταία φορά που πέρασα …
Η βοηθητική οδός χρησιμοποιείται κατα κόρον από οδηγούς με διάφορα οχήματα που θέλουν να κινηθούν αντίθετα με την φορά οπότε μια προσοχή χρειάζεται …
Εγκαταλείπουμε τον αυτοκινητόδρομο στην πόλη Rrogozhine, και μπαίνουμε και πάλι σε στενό επαρχιακό δρόμο …
Μπροστά μας υπάρχει ένα “τρένο” από φορτηγά τα οποία ξεκινάμε να τα περνάμε ένα ένα σε κάθε ευκαιρία που μας δίνετε.
Η διαδρομή είναι όμορφη και η θερμοκρασία ανεκτή είναι μονοψήφιο μεν το νούμερο αλλά ψηλά στην κλίμακα …
Ο δρόμος πηγαίνει παράλληλα με το ποταμό Σκουμπίν και μία τον έχουμε από αριστερά μας και μία από τα δεξιά μας …
Υπάρχουν αρκετά μαγαζιά για να σταματήσεις για καφέ η φαγητό αλλά εμείς ακόμα χωνεύουμε το μεσημεριανό και έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά μας …
Οι χαμηλότερες ταχύτητες κάνουν και πιο εύκολη την κουβεντούλα μέσω της ενδοεπικοινωνίας …
Τα χιλιόμετρα περνάνε ευχάριστα με κουβέντα, παρατηρήσεις, αστεία κτλ …
Κάπου στην μέση της διαδρομής μεταξύ Πεκίν και Ελβασάν περνάμε μάλλον μέσα από την καρδιά της βιομηχανικής περιοχής της Αλβανίας …
Το τοπίο σεληνιακό …
Οι εικόνες είναι εξωπραγματικές για τα δικά μας μάτια, τα έχω δει μόνο σε ντοκιμαντέρ για την βιομηχανική επανάσταση μιας άλλης εποχής …
Κρίμα που δεν σταμάτησα να το φωτογραφίσω, αλλά με το τρένο από τα βαρυφορτωμένα φορτηγά να αναπνέει στον σβέρκο μας και αφού τα έχουμε περάσει 2 φορές ηδη απλά περνάμε και τα καταγράφουμε στην μνήμη μας …
Παντού πυλώνες με καλώδια υψηλής τάσης, σκούρα γκρι προς μαύρα συμπλέγματα βιομηχανικών κτηρίων όσο φτάνει το μάτι …
Βουνά από σκραπ μετάλλων …
Τα πάντα σε μια σκούρα γκρι – καφέ απόχρωση, οι περιβαλλοντικές ανησυχίες εδώ περισσεύουν, δεν έφτασαν ποτέ …
Ταξίδι πίσω στον χρόνο, σε μια εποχή πολύ πριν γεννηθώ ή ένα ταξίδι στο μέλλον που περιγράφει το πώς θα είναι ο πλανήτης μας αν δεν αλλάξουμε ρότα !!!!
Το κλίμα έχει βαρύνει, έχουμε σοκαριστεί και οι δύο από αυτό που είδαμε, οι κουβέντες λίγες και προβληματισμένες
Ο ήλιος έχει αρχίσει να κατεβαίνει και μαζί του και η θερμοκρασία …
Φτάνουμε στο Ελβασάν, σταματάμε, ουσιαστικά έχουμε να κατέβουμε από την μηχανή από το εστιατόριο στο πριν κάποιες ώρες …
Επικοινωνία με την βάση και ενημέρωση ότι θα διανυκτερεύσουμε στο Πόγραδετς …
Η σύζυγος κάνεις τις απαραιτητες ενέργειες και σύντομα μας έρχεται μήνυμα με το ξενοδοχείο και την διεύθυνση που πρέπει να πάμε …
Garden Villa λεγετε το ξενοδοχείο, 45 ευρώ με πρωινό …
Η στάση ήταν ολιγόλεπτη ίσα ίσα να επικοινωνήσουμε με τους αγαπημένους μας και να ξεμουδιάσουμε …
Δεν νιώθουμε κουρασμένοι ούτε εμείς ούτε η Βέρα …
Θέλουμε άλλη 1.5 ώρα ακόμα για 84 χλμ …
Ξεκινάμε γιατί ο ήλιος έχει δύσει και το κρύο έχει αρχίσει να γίνεται ιδιαίτερα αισθητό …
Είναι η δεύτερη φορά που περνάω από αυτόν τον δρόμο φέτος και τις δύο φορές νύχτα …
Φαίνεται να είναι πολύ ενδιαφέρον αλλά το μόνο που μπορούμε να δούμε είναι η μια στροφή μετά την άλλη το φως από το φανάρι από μόνο του δεν κάνει για πολλά …
Ανάβω τα προβολάκια ο δρόμος μπροστά μας πλημμυρίζει με φως αλλά στα ανηφορικά κομμάτια τυφλώνω τα απέναντι διερχόμενα οχήματα …
Κάπου εδώ παρέδωσε και η μπαταρία από την ενδοεπικοινωνία στην χειρότερη στιγμή …
Η διαδρομή σφιχτή, το κρύο τσουχτερό η κούραση έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της …
Όσο περνάει η ώρα βλέπω το θερμόμετρο να κατεβαίνει …
Έχει σταθεροποιηθεί στους 4 βαθμούς …
Ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε χωρίς σταματημό, στρίβουμε την μία στροφή μετά την άλλη, η Βέρα Ιταλίδα εκεί να μας υποστηρίξει σε ότι της ζητήσουμε, δεν έχει διαμαρτυρηθεί καθόλου δεν δείχνει σημάδια κόπωσης σε αντίθεση με εμάς όπου το κρύο έχει αρχίσει να μας καταβάλει …
Τα χιλιόμετρα περνούν αργά, βασανίστηκα και εγώ σκέπτομαι ότι πρέπει να ξαναέρθω και να περάσω αυτόν τον δρόμο μέρα …
Έχουμε αρχίσει να κατεβαίνουμε, η μία φουρκέτα διαδέχεται την άλλη …
Αλλά το θερμόμετρο εκεί κολημένο στου 4 βαθμούς
Φαίνονται τα φώτα από το Πόγραδετς που καθρεφτίζονται στην λίμνη Οχρίδα …
Κατεβαίνουμε στο επίπεδο της λίμνης και πλέον εκτός από το κρύο έχουμε να παλέψουμε και με την υγρασία …
Μας διαπερνάει, την νιώθουμε να περνάει το ένα ρούχο μετά το άλλο και να φτάνει μέχρι τα κόκκαλα …
Η διαδρομή δίπλα στη λίμνη φαίνεται όμορφη, είμαστε το μόνο όχημα που κινείται στον δρόμο …
Φτάνουμε στην είσοδο της πόλης και κάνουμε μια στάση να βάλουμε το gps να μας οδηγήσει στο ξενοδοχείο …
Απέναντι μας έχει στήσει μπλόκο η αστυνομία, μας κοιτάνε τους κοιτάμε και μετά κοιτάει ο καθένας την δουλειά του …
Μπαίνουμε στην πόλη έχει κόσμο, μαγαζιά, ζωή παρόλο το κρύο …
Φτάνουμε στο ξενοδοχείο αφήνω τον Νίκο με την μηχανή και μπαίνω μέσα να κανονίσω …
Μέρος της διαδικασίας ήταν να ενημερώσω τι ώρα θα θέλαμε το πρωινό καθώς και να επιλέξουμε από μια λίστα το πρωινό που θα επιθυμούσαμε …
Μας ανοίγουν την πόρτα της αυλής για να βάλουμε μέσα την μηχανή, την ξεφορτώνουμε και την αφήνουμε να τεντωθεί και να ξεμουδιάσει …
Της αξίζει μας έφερε με ασφάλεια και χωρίς προβλήματα μέχρι εδώ …
Δεν πεινάμε, αλλά αφού ξεκουραζόμαστε λίγο βγαίνουμε για μια βόλτα στην πόλη, το κρύο είναι τσουχτερό οπότε με συνοπτικές διαδικασίες γυρνάμε πίσω στο ξενοδοχείο και αράζουμε στο σαλόνι και απολαμβάνουμε ένα καφέ …
Ο καιρός έξω φαίνεται καλός, έχει μια ωραία λιακάδα που σε ξεγελάει …
Έχει 4 βαθμούς και ένα δροσερότατο αεράκι !!!
Μίας και θα είναι η τελευταία μας μέρα στην Αλβανία (όχι ότι κάτσαμε και πολλές) βγήκαμε και βόλτα να περπατήσουμε και να γνωρίσουμε λίγο την πόλη …
Φυσάει παγωμένος αέρας και παρόλο τον ήλιο το κρύο είναι τσουχτερό …
Από την απέναντι μεριά της λίμνης φαίνονται τα χιονισμένα βουνά, ή όποιες σκέψεις που υπήρχαν για να πάμε από Βόρεια Μακεδονία διαγράφονται με συνοπτικές διαδικασίες …
Προχωράμε κατά μήκος της λίμνης και συζητάμε για διάφορα θέματα …
Εντύπωση μας κάνει το πόσο καθαρό ήταν το πάρκο, σε σύγκριση με αντίστοιχα πάρκα στην χώρα μας, επίσης δεν υπήρχε κανένα ίχνος βανδαλισμού …
αναρωτιόμαστε μεταξύ μας για το πόσος χρόνος θα χρειάζονταν στην Ελλάδα πριν το βανδαλίσουν …
Αχ Ελλάδα που όταν δίδασκες πολιτισμό οι “υπόλοιποι μάζευαν μπανάνες από τα δέντρα” …
Άραγε τι σχέση έχουμε εμείς πλέον με τους αρχαίους υμών προγόνους και τί θα σκέφτονταν για εμάς τώρα που και εμείς μαζεύουμε μπανάνες από τα δέντρα;
Προφανως και δεν είναι όλα τέλεια στην γείτονα χώρα και προφανώς η αστυνόμευση είναι πολύ πιο έντονη και εμφανής σε σχέση με την χώρα μας …
Ο υπεύθυνος κηπουρός είναι εκεί και παρόλο το κρύο και τον αέρα μάζευε τα πεσμένα φύλλα και περιποιόταν το πάρκο …
Μου έρχονται εικόνες από τους αντίστοιχους υπαλλήλους που έρχονται μια φορά το τρίμηνο στην καλύτερη να περιποιηθούν ένα μικρό παρκάκι απέναντι από το σπίτι και διαγωνίζονται στο ποιος δεν θα κάνει τίποτα ….
Σε μια γωνία μια κυρία ντυμένη όσο δεν παίρνει (μόνο τα μάτια της φαίνονται) προσπαθώντας να παλέψει με το κρύο πουλάει τουριστικά αναμνηστικά …
Μπορεί κάποιοι να τριγυρνούν με πανάκριβα αυτοκίνητα αλλά η πλειονότητα τα βγάζει πέρα πολύ πιο δύσκολα …
Από την μία αισθάνεσαι τυχερός που η ζωή τα έφερε καλά και γεννήθηκες σε μια χώρα και σε μια εποχή που σου επέτρεψε να έχεις μια εύκολη ζωή και από την άλλη αισθάνεσαι τύψεις που το μόνο που κατάφερες είναι να κάνεις τα πάντα χειρότερα για τις επόμενες γενιές και να αναθεματίζεις τους πάντες εκτός από τον εαυτό σου !!!
Γυρνάμε πίσω στο ξενοδοχείο και μαζεύουμε τα πράγματα και τα φορτώνουμε στην Βέρα Ιταλίδα η οποία μας περίμενε καρτερικά να την πάμε και αυτή για το πρωινό της ρόφημα …
Πληρώνουμε σε ευρώ και παίρνουμε πίσω ρέστα σε τοπικό νόμισμα …
Ξεκινάμε και στο πρώτο βενζινάδικο που συναντάμε σταματάμε για να ξεδιψάσει η Βέρα …
Ευκαιρία να υπολογίσουμε και την κατανάλωση!!
Μαζί με το χθεσινό γέμισμα στον Αυλώνα η Βέρα Ιταλίδα ρούφηξε 23 λίτρα για 499 χλμ, αυτό μας κάνει μια μέση κατανάλωση 4,6 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα …
Όση ώρα ήμασταν στο βενζινάδικο ήρθε και έστησε το μπλόκο του ο πρώτος δίτροχος αστυνόμος από την γείτονα χώρα, με το που μας είδε μας έκανε νόημα ότι εγκρίνει και του αρέσει η Βέρα Ιταλίδα !!!
Τον χαιρετίσαμε και ξεκινήσαμε τον δρόμο της επιστροφής προς το συνοριακό πέρασμα της Κρυσταλοπηγής …
Η διαδρομή είναι ένας όμορφος επαρχιακός δρόμος …
Περνάμε έξω από την Κορυτσά και στο μυαλό τριγυρίζει η σκέψη του πόσοι από τους προγόνους μας έχουν δώσει την ζωή τους σε αυτά εδώ τα χώματα στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν
Άραγε ο παππούς μου εδώ έπαθε τα κρυοπαγήματα; κάποια στιγμή ίσως βρω τον χρόνο να αναζητήσω σε ποια μονάδα υπηρέτησε και που κινήθηκε αυτή …
Το συζητάμε με τον Νίκο και κουβέντα στην κουβέντα φτάσαμε στα σύνορα …
Στο Αλβανικό τελωνείο μας γίνεται ένας τυπικός έλεγχος στα μπαγκάζια μας ενώ στην Ελληνική πλευρά τους αρκεί μια λεκτική διαβεβαίωση ότι δεν μεταφέρουμε ποτά και τσιγάρα …
Περνάμε τα σύνορα και πλέον βρισκόμαστε στην Ελλάδα, επόμενη στάση για καφέ στην Καστοριά …
Φτάνουμε στα πρώτα διόδια και μας ενημερώνουν ότι ο δρόμος έχει κλείσει λόγω κινητοποίησης και διαμαρτυρίας των αγροτών της περιοχής …
Εμάς δεν μας επηρέαζε μιας και θα βγαίναμε πιο πριν για να κατευθυνθούμε προς την Καστοριά …
Αλλά σε κάνει να αναρωτιέσαι για το πόσο διαστρεβλωμένη είναι η έννοια της δημοκρατίας στην χώρα μας …
Φτάνουμε Καστοριά ο καιρός είναι καταπληκτικός προσπερνάμε όλα τα μαγαζιά και καθόμαστε στο καφέ που είναι μετά το νοσοκομείο, είναι πολύ πιο ήσυχα και με ωραία θέα, πίνουμε το καφεδάκι, μας απολαμβάνουμε τον ήλιο κουβεντιάζοντας και παράλληλα ενημερώνουμε την σύζυγο να μας βρει ξενοδοχείο στην Θεσσαλονίκη.
Επόμενος σταθμός στο Plaza hotel στα Λαδάδικα, 76 ευρώ με πρωινό το δίκλινο…
Ξεκινάμε κάνουμε τον μισό γύρο της λίμνης αφήνουμε πίσω μας την όμορφη πόλη της Καστοριάς και πιάνουμε την Εγνατία …
Μετά τα πολύ όμορφα χιλιόμετρα σε επαρχιακούς δρόμους πλέον θα κινούμαστε σε βαρετές εθνικές οδούς για το υπόλοιπο του ταξιδιού μας …
Η θερμοκρασία είναι στους 15 βαθμούς και σε σύγκριση με τις θερμοκρασίες που βιώσαμε τις προηγούμενες μέρες μας φαίνεται καλοκαίρι …
Τι χάλια δρόμος που είναι η Εγνατία δεν έχει που να σταματήσεις, τόσα χρόνια και ακόμα να δώσουν λύση σε αυτό το θέμα …
Τα χιλιόμετρα περνούν βαρετά, ευτυχώς που έχουμε την ενδοεπικοινωνία και μπορούμε να μιλάμε …
Στα πρώτα ΣΕΑ που συναντάμε στον Πλάτανο σταματάμε, έχουμε να φάμε από το πρωί και η ώρα έχει πάει 16:30 περίπου …
Ένα σαντουιτσάκι για εμάς και 13.5 λίτρα καυσίμου για την Βέρα Ιταλίδα, 257 χλμ από τον τελευταίο ανεφοδιασμό σε καύσιμα μας κάνει μια μέση κατανάλωση 5,25 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα …
Αυτό το ταξίδι επιβεβαιώνει και τις πρώτες εντυπώσεις ότι η Βέρα Ιταλίδα προτιμά το επαρχιακό δίκτυο …
Είναι δρομέας αντοχής και όχι ταχύτητας …
Φτάνουμε Θεσσαλονίκη και η κίνηση είναι αρκετή και η διήθηση είναι αδύνατη ….
Κάποια στιγμή φτάνουμε στο ξενοδοχείο, ξεφορτώνουμε ξεκουραζόμαστε λίγο και φεύγουμε για να συναντήσουμε ένα φίλο τον Νίκο…
Έχουμε να τον δούμε από το τελευταίο μας μεγάλο ταξίδι στην Τουρκία …
Υπάρχει μια αμοιβαία κατανόηση μεταξύ μας ότι το μερκελομηχάνημα που καβαλά είναι κακάσχημο …
Μας προσκαλεί στα άδυτα του ραδιοφωνικού σταθμού όπου και εργάζεται, οπότε μας ξεναγεί στο σταθμό και παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το πώς λειτουργούν όλα εκεί …
Την επιλογή της μουσικής, την εκφώνηση του δελτίου κτλ …
Έχουμε πολύ καιρό να βρεθούμε και ακόμα πιο πολλά να πούμε …
Συζητάμε για το ταξίδι, για την επικαιρότητα, για το παρελθόν, για το παρόν, για το μέλλον …
Την κουβέντα συνοδεύουν μεζέδες από κοντινό μεζεδοπωλείο …
Οι ώρες περνάνε ευχάριστα αλλά η κούραση έχει αρχίσει να εμφανίζεται ….
Χαιρετάμε τον Νίκο και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο.
Μας έχουν δώσει μια κάρτα για να παρκάρουμε την μηχανή σε ένα κοντινό πάρκινγκ στο λιμάνι, την αφήνουμε και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο δεν έχουμε όρεξη για βραδινή βόλτα …
Μεγάλο λάθος να κλείνεις ξενοδοχείο στα Λαδάδικα αν δεν έχεις σκοπό να ξενυχτήσεις αφού θα το κάνεις έτσι και αλλιώς …
Την πέφτουμε για ύπνο αλλά με όλη αυτή την φασαρία ούτε και ο Μορφέας δεν θέλει να μας επισκεφθεί …
Ξυπνάμε το πρωί χαλαρά και χωρίς βιασύνη, κατεβαίνουμε για πρωινό και στην συνέχεια αρχίζουμε να μαζεύουμε τα πράγματα μας …
Πετάγομαι να φέρω την Βέρα Ιταλίδα από το πάρκινγκ για να την φορτώσουμε …
Είναι δεν είναι πέντε λεπτά με τα πόδια, την βάζω μπροστά και κατευθυνόμαστε στην έξοδο …
Βάζω την κάρτα αλλά η μπάρα δεν ανοίγει …
Μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες εμφανίζεται η υπάλληλος …
Καλημέρα σας μου λέει
Καλημέρα σας της απαντώ
Την μηχανή πως την βάλατε στο πάρκινγκ γιατί το μηχάνημα δεν έχει καταγράψει την είσοδο σας …
Κανονικά, με την βοήθεια του συναδέλφου σας που είχε βάρδια εχθές το βράδυ …
Την κάρτα που την βρήκατε μου λέει
Από το ξενοδοχείο που διαμένω της απαντώ
Σίγουρα δεν την βάλατε την μηχανή από κάπου αλλού μέσα στο πάρκινγκ και για αυτό δεν αναγνωρίζει την είσοδο το μηχάνημα με ρωτά
Γιατί δεν ρωτάτε τον συνάδελφο σας που με βοήθησε εχθές γιατί δεν άνοιγε η μπάρα της απαντώ …
Ξέρετε εδώ είναι πάρκινγκ με αυτοκίνητα μου λέει
Και εγώ τι θέλετε να κάνω της απαντώ πλήρωσα για αυτοκίνητο και έβαλα μηχανή άρα θα πρέπει να μου κάνετε έκπτωση για τις 2 λιγότερες ρόδες …
Με κοιτάει με βλέμμα πλάνο … Την κάρτα θα πρέπει να την κρατήσω μου λέει
Δεν το νομίζω, εκτός αν πάρετε τηλέφωνο στο ξενοδοχείο και συμφωνήσουν της απαντώ Συνεχίζει να με κοιτάει με ένα βλέμμα όλο απορία … Φεύγει και την βλέπω να μιλάει για κάποια λεπτά στο τηλέφωνο
Επιστρέφει, ανοίγει την μπάρα και μου λέει, ξέρετε εδώ είναι πάρκινγκ για αυτοκίνητα μόνο, αυτό να το αναφέρετε στο ξενοδοχείο
Δεν θα το παραλείψω της απαντώ και ξεκινώ …
Η μέρα ξεκίνησε ευχάριστα ….
Παρκάρω την Βέρα έξω από το ξενοδοχείο και με τον Νίκο κατεβάζουμε τα πράγματα και τα φορτώνουμε στην μηχανή …
Είμασταν έτοιμοι να φύγουμε …
Ο Ευθυμης (πολύ καλός φίλος και αυτός) δεν έχει απαντήσει στα τηλέφωνα από το πρωί οπότε υποθέτουμε ότι κάτι του έτυχε … και πάνω που είμαστε έτοιμοι να φύγουμε παίρνει τηλέφωνο …
Δεν φεύγετε αν δεν σας δώ
Στο τσάκ μας πρόλαβε …
Αράζουμε σε μια καφετέρια δίπλα από το ξενοδοχείο σε μια σκιά γιατί με τα ισοθερμικά και όλα όσα φορούσαμε ακόμα και χωρίς τα μπουφάν δεν παλεύονταν …
Με τον Εύθυμη πάμε πίσω πολλά χρόνια, πρώην συνάδελφοι …
Τον Νίκο τον ξέρει από μικρό παιδί …
Υπάρχει μια αμοιβαία εκτίμηση μεταξύ μας …
Έρχεται μετά από λίγο παραγγέλνει κλασικά φραπέ και κουβέντα στην κουβέντα η ώρα πήγε μία …
Άφηνα τον Νίκο και τον Ευθύμη να συζητούν (ο Νίκος είναι εκκολαπτόμενος συνάδελφος) για διάφορα τεχνολογικά θέματα και τους παρακολουθούσα …
Η ώρα είχε περάσει ευχάριστα αλλά έπρεπε να συνεχίσουμε …
Αποχαιρετίσαμε τον Εύθυμη και την νύφη του βορρά και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη φορά …
Έχει λίγη κίνηση μέχρι να βγούμε από την πόλη …
Στα ΣΕΑ Κορινού σταματάμε για να πάρουμε 2 παιδικά παραμύθια για τον τζούνιορ και ένα τσουρέκι για τους υπόλοιπους, με την ευκαιρία γεμίζουμε και το ρεζερβουάρ της Βέρας 14 λίτρα για 205 χιλιόμετρα, 6.8 λίτρα ανά 100 χλμ μέση κατανάλωση, εντάξει μπορεί να πηγαίναμε και λίγο πιο πάνω από τα όρια!!!
Συνεχίζουμε καταπίνοντας τα βαρετά χιλιόμετρα …
Την μονοτονία την διαταράσσουν οι συνεχές στάσεις για τα διόδια …
Τουλάχιστον ο καιρός είναι καλός, ανοιξιάτικος …
Επόμενη στάση στα ΣΕΑ Πελαγίας για ανεφοδιασμό της Βέρας και μέτρηση της κατανάλωσης με σταθερά 130 χλμ/ώρα
11 λίτρα ρούφηξε μονομιάς …
Είχαμε κάνει 198 χιλιόμετρα όποτε μας κάνει 5.5 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα μέση κατανάλωση
Συνεχίζουμε και στα επόμενα ΣΕΑ στην Αταλάντη σταματήσαμε ξανά για δικό μας ανεφοδιασμό …
Αφού ξεκουραστήκαμε ξεκινήσαμε για το τελευταίο σκέλος του ταξιδιού μας …
Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και η ψύχρα να κάνει την εμφάνιση της …
Το ταξίδι μας είχε φτάσει στο τέλος του …
Φτάσαμε σπίτι ξεφορτώσαμε την Βέρα και πέσαμε με τα μούτρα στις αγκαλιές των αγαπημένων μας και στο τσουρέκι …
4 μέρες 3 νύχτες
1691 χιλιόμετρα
96 λίτρα βενζίνη ( 5.7 λίτρα/100χλμ)
398,45 ευρώ
Η Βέρα Ιταλίδα απροβλημάτιστη και ξεκούραστη μας συντρόφευσε σε αυτό το ταξίδι μας και ελπίζουμε και σε αρκετά ακόμα …
Με τον Νίκο ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το Σεράγεβο που δεν καταφέραμε να πάμε φέτος για του χρόνου παρέα με το Himalayan και το Imperiale …
Έχουμε δημιουργήσει ένα δυνατό δεσμό μεταξύ μας και αναμνήσεις να έχουμε να αναπολούμε και να διηγούμαστε για πολλά, πολλά, χρόνια …
Η πρόταση του Βύρωνα για μια βόλτα με στόχο το γεφύρι της Δαφνούλας η αλλιώς το Γεφύρι του Γκέλη όπως μάθαμε αργότερα με βρήκε σύμφωνο μιας και το είχα βάλει στο μάτι εδώ και κάμποσο καιρό …
Συνέπεσε και με την πρώτη ουσιαστική δοκιμή του Himalayan μετά την αλλαγή του εγκεφάλου οπότε ψαχνόμουν για μια βόλτα …
Με τον Βύρωνα έχουμε πάρα πολύ καιρό να κάνουμε βόλτα μαζί …
Η τελευταία φορά ήταν πριν 2 χρόνια σχεδόν λίγο πριν μας κλειδώσουν για το πρώτο λοκ ντάουν …
Περίμενα να δώ κάποιο μικρό χωριό αντ’ αυτού υπήρχαν μόνο μερικά χαλάσματα που έδειχναν ότι κάποτε σε αυτό το σημείο υπήρχε η Δαφνούλα, συνεχίζουμε αλλά δεν υπάρχει πουθενά κάποια πινακίδα προς το γεφύρι και το gps δεν δείχνει κάποιο δρόμο ..
Εντελώς τυχαία το είδα οπότε αναστροφή μιας και το είχαμε περάσει και ακολουθούμε ένα αγροτικό βατό χωματόδρομο που μας οδηγεί στο γεφύρι …
Ο στόχος επιτευχθεί …
Μόνο τα τελευταία 50 μέτρα είναι δύσβατα …
Αφήνουμε τις μηχανές και συνεχίζουμε με τα πόδια …
Το γεφύρι καθώς και το τοπίο είναι απίστευτα όμορφο …
Αφού βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, επικοινώνησα και με τον φίλο Απόστολο για κάποιο θέμα που αντιμετώπιζα με τον νέο εγκέφαλο που είχε εγκαταστήσει στο Himalayan ….
Δίνουμε ραντεβού στην διασταύρωση προς Δαφνούλα …
Φτάνουμε πρώτοι και τον περιμένουμε μερικά λεπτά …
Η ευκαιρία δεν χάνεται οπότε οι μηχανές και οι αναβάτες ποζάρουν στον φακό για άλλη μία φορά …
Το καλό με το να μην ταξιδεύεις μόνος σου είναι ότι υπάρχει και κάποιος να σε βγάζει φωτογραφίες …
Ο αέρας λυσσομανάει με το ζόρι στέκονται όρθιες οι μηχανές …
Έρχεται και ο Αποστόλης και αφού γίνονται οι συστάσεις και η επεξήγηση του προβλήματος που αντιμετωπίζω φεύγουμε από την διασταύρωση ψάχνοντας ένα απάνεμο μέρος για να δούμε τι θα κάνουμε …
Αφού τελειώσαμε με τις ρυθμίσεις του Himalayan και χαιρετίσαμε τον Αποστόλη συνεχίσαμε με κατεύθυνση προς Ερυθρές …
Ο Βύρωνας δεν είχε ξαναπεράσει, σταματήσαμε στην είσοδο του χωριού Δάφνη για να βγάλουμε φωτογραφίες τα άλογα …
Το τοπίο θα μπορούσε να είναι χαλαρά στο Κολοράντο και στα Βραχώδη Όροι της Αμερικής …
Λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και ξαφνικά τηλεμεταφέρεσαι στο Φαρ Ουέστ και αισθάνεσαι και εσύ σαν ένας άλλος καουμπόι σε αναζήτησή της περιπέτειας …
Τι κάνεις όταν θέλεις να βάλεις κάποιο αξεσουάρ στην μηχανή σου αλλά παράλληλα θες να κάνεις και βόλτα ;
Απλά παραγγέλνεις το αξεσουάρ σε πόλη που είναι κάποιες ώρες μακριά από εσένα και περιμένεις να σε πάρουν τηλέφωνο για να σου πουν να περάσεις να το εγκαταστήσεις …
Και οι μέρες περνάνε και το τηλέφωνο δεν χτυπάει και εσύ το έχεις σχεδιάσει στο μυαλό σου ως η πρώτη βόλτα με το ασχημόπαπο …
Και ένα ωραίο πρωινό το τηλέφωνο χτυπάει , βλέπεις αριθμό Πάτρας καταλαβαίνεις πριν το απαντήσεις ότι έχει έρθει η ώρα …
Το ραντεβού κλείστηκε και είσαι έτοιμος ή δεν είσαι ;
Που θα πάμε;
Ξέρουμε ότι η πρώτη στάση θα είναι Πάτρα, μετά;
Ένα μίνι τουρ της Πελοποννήσου ακούγεται ωραίο …
Μένουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες να κανονιστούν …
Τι θα φάμε;
Ζεστός γλυκός τραχανάς με φέτα ακούγεται ωραία, φτιάχνεται και γρήγορα …
Ξεμπερδέψαμε με το φαγητό, πάμε στα ρούχα …
Οι θερμοκρασίες αυτό τον καιρό είναι 10-15 βαθμούς οπότε θα ήμαστε καλά, υπάρχει και η πιθανότητα βροχής αλλά αυτό δεν μας προβληματίζει …
Βάζουμε αποβραδίς την κάρτα μνήμης στην φωτογραφική μηχανή για να μην την ξεχάσουμε πάλι …
Και εκεί που όλα τα έχεις κανονίσει έχεις βάλει το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις 05:30 για να προλάβεις να πιεις λίγο καφέ πριν ξεκινήσεις, έχει πάει 12 και στην τηλεόραση ξεκινάει να παίζει το Μαλέφισεντ 2 …
Οπότε άραγμα στον καναπέ αγκαλιά με την κόρη και την σύζυγο …
Η ταινία είναι ωραία για όποιον δεν την έχει δει …
Τελειώνει η ταινία πέφτουμε για ύπνο, αν προλάβω να κοιμηθώ 4 ώρες θα είναι θαύμα …
Και το θαύμα έγινε!!!
Το ξυπνητήρι χτύπησε και το έκλεισα …
Πετάχτηκα μία ώρα μετά από το κρεβάτι …
Φτιάχνω ένα καφεδάκι στα γρήγορα, παίρνω και δύο παυσίπονα γιατί το κεφάλι μου θα έσπαγε …
Ντύνομαι στα γρήγορα, πετάω τα λιγοστά πράγματα σε ένα σακίδιο, χαιρετώ την σύζυγο και της ψιθυρίζω ότι τα σκυλιά θα έπρεπε να τα βγάλει αυτή βόλτα και γίνομαι καπνός …
Η κίνηση ελάχιστη και προβλεπόμενη, ο καιρός μουντός αλλά ευτυχώς ακόμα δεν βρέχει …
Στάση στον Ασπρόπυργο για ανεφοδιασμό σε καύσιμα και συνεχίζουμε τον δρόμο μας …
Λίγο πριν την έξοδο για την Ελευσίνα αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες, στάση στο βενζινάδικο μετά την έξοδο και φοράω τα αδιάβροχα για καλό και για κακό …
Συνεχίζουμε με σποραδικές ψιχάλες μέχρι την Κόρινθο.
Είναι η πρώτη μεγάλη βόλτα με το Guzzi και προσπαθούμε να γνωριστούμε …
Κρατάμε μια σταθερή ταχύτητα 140-150 στα οποία ναι μεν δεν φαίνεται το μοτέρ να ζορίζεται (αυτά τα χιλιόμετρα τα έχει στις 5.500 στροφές) αλλά δεν δείχνει και πολύ πρόθυμο να ανεβάσει από εκεί και πάνω …
Περίμενα από ένα μοτέρ 850 κυβικών και 80 ίππων να δείχνει πιο δυνατό …
Η Χιονάτη 200 κυβικά και με σχεδόν 20 άλογα λιγότερα από αυτά τα χλμ επιτάχυνε δυνατά μέχρι τα 180 …
Το Guzzi δείχνει αρκετά πιο τεμπέλικο, οπότε δεν το πίεσα παραπάνω …
Από την άλλη η ανεμοκάλυψη του είναι ανύπαρκτη, είναι σαν να οδηγάς γυμνό μηχανάκι …
Σε αυτά τα χλμ έχεις αρκετή πίεση από τον αέρα στα μπράτσα και στους ώμους που ανάλογα την φυσική κατάσταση του καθενός μπορεί να κουράσει μετά από κάποια ώρα …
Ευτυχώς η ζελατίνα του δεν δημιουργεί στροβιλισμούς οπότε παρόλο που ο αέρας χτυπάει το κράνος δεν το κουνάει …
Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στα πόδια μιας και ο αέρας χτυπάει την πάνω και την εξωτερική μεριά των μηρών …
Δοκιμάζω και το cruise control το οποίο ενεργοποιειται εύκολα και το ίδιο έυκολα απενεργοποιειται αν χρειαστεί …
Οι διακόπτες του δείχνουν ποιοτικοί αλλά δεν έχουν αίσθηση και πέφτουν μακριά (τουλάχιστον για τα δικά μου δάχτυλα) και θέλουν αρκετή συνήθεια για να τους βρίσκεις χωρίς να κοιτάξεις, κάποιοι πρέπει να το προσπαθήσεις αρκετά …
Η οθόνη έχει αρκετή πληροφορία και είναι ευδιάκριτη ..
Με το που περνάμε τον Ισθμό αρχίζει να βρέχει, ρίχνουμε ρυθμό ελαφρως …
Η βροχή αρχίζει και δυναμώνει αρκετά οπότε ευκαιρία να δοκιμάσουμε και το rain mode δυο πατήματα στην μίζα και το πρόγραμμα αλλάζει απο road σε rain …
Δεν κατάλαβα ιδιαίτερη διαφορά αλλά πήγαινα με σταθερό γκάζι έτσι και αλλιώς χωρίς διακυμάνσεις στην ταχύτητα …
Μια σύντομη στάση σε ένα πάρκινγκ και συνεχίζουμε …
Η βροχή συνεχίζει μέχρι την Ακράτα χωρίς να με προβληματίζει ιδιαίτερα, τα αδιάβροχα με κρατούν στεγνό και οι όποιες επιφυλάξεις είχα για τις νέες μπότες εξαφανίστηκαν …
Με το που κόβει η βροχή αλλαγή και πάλι από rain σε road το οποίο γίνεται πατώντας το κουμπι της μίζας και περνας κυκλικά απο το ένα πρόγραμμα στο άλλο (road, rain, off-road).
To Guzzi είναι σταθερότατο και δεν προβληματίζει τον αναβάτη του με την συμπεριφορά του αν και δείχνει ότι δεν σχεδιάστηκε σαν δρομέας ταχύτητας αλλά σαν δρομέας μεγάλων αποστάσεων …
Φτάνω Πάτρα με μόλις μισή ώρα καθυστέρηση, ο λόγος που ήρθαμε μέχρι εδώ ήταν για να εγκαταστήσουν την μονάδα σύνδεσης κινητού με την οθόνη της μηχανής ώστε να μπορώ να βλέπω οδηγίες από το gps χωρίς να χρειάζεται να έχω σε κάποια βάση το κινητό …
Μετά το πάθημα από το ταξίδι στα Βαλκάνια δεν την ξαναπατάω …
Όση ώρα περίμενα και δεν ήταν πολύ με κέρασαν ένα καφεδάκι και πέρασε και ένας διαδικτυακός φίλος ο Δημήτρης να τα πούμε και δια ζώσης …
Δημήτρη καλή χρονιά και να είσαι πάντα καλά …
Αφού έγινε η εγκατάσταση ο υπάλληλος μου έδειξε πως λειτουργεί το όλο θέμα, αλλά κατά την προσπάθεια του μηδένισε τους μερικούς χιλιομετρητές οπότε δεν έχω ακριβή εικόνα για τα χλμ που είχα κάνει μέχρι εκεί καθώς και για τα στατιστικά που έδειχνε η μηχανή …
Επόμενη στάση το κατάστημα Motoraid για να αγοράζω ένα μικρό αδιάβροχο σακίδιο που είχα βάλει στο μάτι καιρό καθώς και ένα νεό αδιαβροχο παντελόνι γιατί αυτό που είχα έδειχνε σημάδια φθοράς …
Μετά από αρκετή κουβέντα με τα παιδιά μιας και τα πέτυχα σε χαλαρή στιγμή σχετικά με τις νέες τεχνολογίες στα μοτοσυκλετιστικά ρούχα (πάλι σε έξοδα θα μπούμε) συνέχισα με επόμενο στόχο την Φολόη …
Στάση για ανεφοδιασμό, 13.5 λίτρα κάψαμε από την Αθήνα μέχρι εκεί (τα χιλιόμετρα πρέπει να ήταν γύρω στα 200 σύμφωνα με το gps) οπότε έχουμε μια μή επιβεβαιωμένη κατανάλωση 6,7 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα.
Την πλοήγηση έχει αναλάβει η εφαρμογή της Moto Guzzi η οποία χρησιμοποιεί χάρτες της Road και στην οθόνη σου δείχνει της επόμενες 2-3 στροφές με χιλιομετρική απόσταση για την κάθε μία …
Πιάνω τον 111 στον οποίο δεν είχε ξανατύχει να περάσω από Πάτρα μέχρι το ύψος της Φολόης στο παρελθόν …
Έχει ελάχιστη κίνηση και ο δρόμος είναι απολαυστικός και το guzzi δείχνει να είναι στο στοιχείο του, είναι φτιαγμένο για επαρχιακές διαδρομές …
Λίγο μετά την τεχνητή λίμνη που έχει δημιουργηθεί στον Παραπείρο ποταμό σταματάμε για τις πρώτες φωτογραφίες …
Είδα ένα χωματόδρομο στα δεξιά και μπήκα μήπως και με βγάζει στις όχθες της λίμνης …
Η όψη ενός τσοπανόσκυλου με έκανε να αλλάξω πλάνα και να γυρίσω πίσω …
Το guzzi παρόλο που κρύβει καλά το βάρος του, το νιώθεις στους επιτόπου ελιγμούς και ειδικά σε χωματόδρομους και όταν η κλήση του δρόμου μπορεί να μην ευνοεί (γιατί δεν βάζουν όπισθεν ταχύτητα στις βαριές μηχανές; έστω και με την μίζα !!!)
Τα Tourance, πρώτη φορά που συμβιώνω μαζί τους, ενώ μου έχουν φανεί πολύ καλά στο στεγνό και στο βρεγμένο οδόστρωμα με το που πατήσουν σε λάσπη μετατρέπονται σε ντόνατ λάσπης τα οποία είναι μόνο καλά για να τραφούν οι λασποφάγοι …
Αφού βγαίνουμε από τα χωματόδρομο, ενεργοποιήση του traction control και επιστροφή στο road mode …
Αρκετά παίξαμε, τέλος οι χωματόδρομοι για σήμερα …
Συνεχίζουμε την διαδρομή με το GPS να θέλει να μας πάει στον προορισμό μας από χωματόδρομο …
Βρέ δεν θέλουμε να πάμε από χώμα να του λέω εγώ αυτό τίποτα εκεί τα ίδια …
Οπότε το αγνοώ και συνεχίζω …
Πάντα μου άρεσε η μυρωδιά της φύσης μετά από βροχή …
Τώρα για την ώρα μπορώ μόνο να το φέρω στην μνήμη …
Είχαμε μια μικρή καθυστέρηση γιατί το κιόσκι το έχουν σχεδιάσει για παιδία και προφανώς όχι για απρόσεκτους ενήλικες μεσαίου αναστήματος …
Μια κουτουλιά με έκανε από την μία να γελάω και από την άλλη να κατεβάζω καντήλια για αυτόν που το έφτιαξε …
Αμέσως κατάλαβα ότι το κεφάλι το ανοίξαμε, οπότε έπρεπε να περιμένω λίγο να σταματήσει η μικρή ομολογουμένως αιμορραγία …
Τα τελευταία χρόνια έχω την τάση να γίνω σέξι και αν συνεχίσω να χτυπάω έτσι το κεφάλι μου και να το γεμίζω ουλές εκτός από σέξι θα φαίνομαι και σκληρός, τρέμε Jason Statham ο Παναγιώτης έρχεται …
Βγαίνουμε από το χωριό αφού ξεπεράσαμε τον τραυματισμό και κάνουμε μια στάση για να ανακουφιστούμε και να βγάλουμε και φωτογραφίες …
Ο δρόμος από την Φολόη προς Λάλα είναι καταπληκτικός ακόμα και με τα χειμερινά του χρώματα, θα πρέπει να ξαναπεράσω την άνοιξη η και το καλοκαίρι …
Λίγο πιο κάτω το gps μας την έκανε και μας έστειλε δεξιά σε μια παράκαμψη όπου το οδόστρωμα ήταν μια μίξη μεταξύ τσιμεντόδρομου και χωματόδρομου έτσι για την περιπέτεια …
Συνεχίζουμε ακολουθώντας τις οδηγίες του gps και καταλήγουμε στο χωριό Αχλαδινή όπου τιμώντας την παράδοση καταφέραμε να χαθούμε στα στενά και τα σοκάκια του …
¨Ήρθαμε σε απόσταση αναπνοής με κάποιους τοπικούς φύλακες, ζοριστήκαμε να κάνουμε αναστροφή (το βάρος που έλεγα παραπάνω) που σε συνδυασμό με τα γλυκυτατα τετράποδα που ήθελαν να συζητήσουμε για τα μελλούμενα έκαναν την όλη προσπάθεια πολύ πιο δύσκολη …
Αφού κατάλαβα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρω τον δρόμο μου είτε μόνος μου είτε με την βοήθεια της τεχνολογίας, σταμάτησα στην πλατεία του χωριού και ρώτησα τους 2 μοναδικούς κάτοικους πως να πάω Αθήνα μέσω Λαγκαδιών (τους έστειλα λίγο αδιάβαστους) με κοίταζαν σαν αν είμαι εξωγήινος …
Βέβαια η στιχομηθεία μεταξύ μας ήταν καταπληκτική …
Πατριώτες, μάλλον χάθηκα πως πάω από εδώ Λαγκάδια για να καταλήξω Αθήνα;
Που πας με τέτοιο καιρό, να σε στείλω από το ποτάμι με τα κοτρόνια θα το σπάσεις το εργαλείο μου λέει ο μεγαλύτερος σε ηλικία (60+) …
Όχι από χωματόδρομους του λέω …
Να του πεις να πάει να πάει από εκεί λέει ο νεότερος (40αρης περίπου) στον μεγαλύτερο …
Να πας προς Νεμούτα αλλά να μην μπείς μέσα να πας προς Ξηρόκαμπο μου λέει ο μεγαλύτερος …
Καλά του τα λες του λέει ο άλλος …
Να προσέχεις μου λέει ο νεότερος έχει βρέξει και γλιστράει από εκεί που θες να πας μου λέει ο νεότερος …
Δεν έχει ανάγκη το εργαλείο του λέει ο μεγαλύτερος δεν το βλέπεις είναι θηρίο δεν καταλαβαίνει τίποτα …
Ευχαριστώ πατριώτες, καλή χρόνια να έχουμε …
Μου εύχονται και αυτοί με την σειρά τους καλή χρονιά και ξεκινώ με βάση της οδηγίες τους …
Κλείνω το gps μιας και δεν χρειάζομαι την βοήθεια του για να χαθώ τα καταφέρνω και μόνος μου και αρκετά καλύτερα μπορώ να πώ …
Περνάω τα χωριά Ξηρόκαμπο, Βασιλάκι, Νέα Δάφνη, Καλλιάνι, και στο Σταυροδρόμι στρίβουμε προς τα Λαγκάδια …
To guzzi σε αυτούς τους δρόμους και με χαλαρούς ρυθμούς δεν καίει τίποτα ….
Οι καλοκαιρινές φωτιές άφησαν και εδώ τα σημάδια τους …
Έχουν γίνει και εδώ μεγάλες καταστροφές και με τις βροχές έχουν πέσει χώματα στους δρόμους και γίνεται προσπάθεια από τις τοπικές αρχές να παραμείνουν ανοιχτοί …
Μέχρι στιγμής η θερμοκρασία δεν είχε πέσει κάτω από 10 βαθμούς …
Όσο πλησιάζαμε τα Λαγκάδια τόσο έπεφτε η θερμοκρασία 9, 8, 7.
Δεν περίμενα τέτοιες θερμοκρασίες και δεν έχω ντυθεί ανάλογα …
Έχω αρχίσει να νιώθω το κρύο …
Περνάμε τα Λαγκάδια και η θερμοκρασία πέφτει και άλλο 6, 5 και σταθεροποιείται εκεί …
Τα γάντια που φοράω στους 5 βαθμούς είναι σαν να μην υπάρχουν …
Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν όσο περνάει η ώρα και να πονάνε …
Γιατί δεν πήρα τα ηλεκτρικά σκεφτόμουν και σιχτήριζα τον εαυτό μου που δε το έκανα …
Από την άλλη το χειρότερο από όλα είναι ο ήλιος που έχει πέσει χαμηλά και στραβώνει …
Την κατάσταση σώζει λίγο το γείσο από το κράνος αλλά η ορατότητα είναι περιορισμένη οπότε οι ρυθμοί πέφτουν αρκετά, όχι ότι πριν πηγαίναμε γρήγορα …
Το guzzi δεν προβληματίζει σε κάτι πέρα από το που έχουν πάει τα 80 άλογα και το λέω εγώ που ταξιδεύω με 20-25 άλογα …
Ούτε τα 850 κυβικά φαίνονται …
Η αίσθηση είναι από μηχανή με αρκετά μικρότερο κυβισμό και ιπποδύναμη …
Ζητάει συχνές αλλαγές ταχυτήτων και δεν μπορεί να κρατήσει μεγάλη σχέση σε χαμηλές στροφές …
Μέχρι τις 3500 στροφές είναι απλά παρών μετά ξυπνάει αλλά δεν έχεις διάρκεια στροφών οπότε αν θες να κινηθείς σβέλτα πρέπει να το κρατήσεις στο φάσμα στροφών που δουλεύει καλά και αυτό απαιτεί δουλειά με τον επιλογέα ταχυτήτων …
Από την άλλη αν το πας πιο χαλαρά όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν και δεν σε προβληματίζουν …
Σε σύγκριση με την Χιονάτη σου δίνει την εντύπωση ότι είναι πιο αργό και ότι έχει λιγότερη ροπή χαμηλά …
Η Χιονάτη δεν διαμαρτύρονταν ούτε με πέμπτη η έκτη σχέση στο κιβώτιο από χαμηλά σε αντίθεση με το guzzi που στις ίδιες συνθήκες πρέπει να έχεις τρίτη …
Από τη άλλη το guzzi μπορείς να το οδηγάς χαλαρά δεν σε μπριζώνει να το πηγαίνεις γρήγορα και αυτό μου αρέσει, μου αρέσει πολύ ταιρίζουμε σαν ιδιοσυγκρασίες …
Από τα Λαγκάδια μέχρι το ύψος της Τρίπολης η θερμοκρασία δεν ανέβηκε πάνω από 7 βαθμούς …
Είχα αρχίσει να καταψύχομαι και τα σημάδια του χρόνου να σβήνουν από πάνω μου …
Μετά την Τρίπολη η θερμοκρασία ανέβηκε στους 10-12 βαθμούς αλλά είχε βάλει αέρα ο οποίος κατά τόπους ήταν πολύ δυνατός …
Βγήκαμε Εθνική λίγο μετά την Τρίπολη και το σκοτάδι είχε ηδη πέσει …
Το φωτιστικό σώμα του guzzi ήταν αρκετό και δεν χρειάστηκα τα προβολάκια …
Ο αέρας προβλημάτιζε μόνο εμένα το guzzi παρέμενε σταθερό στην πορεία του …
Η ταχύτητα που κινούμασταν ήταν 120-130 και έδειχνε να είναι πολύ πιο χαρούμενο σε αυτές τις ταχύτητες …
Δεν έγινε άλλη στάση μέχρι που φτάσαμε σπίτι …
Η σέλα του καταπληκτική δεν κούρασε καθόλου, δεν χρειάστηκε να σταματήσω για να ξεκουραστούν τα μαλακά μόρια ούτε να αλλάξω την στάση μου κατά την διάρκεια …
Επίσης ούτε τα πόδια κουράστηκαν η να ένιωσα πόνους στα γόνατα …
Είναι η πρώτη φορά που με εργοστασιακή σέλα ένιωσα τόσο άνετα …
Σε όλη την διαδρομή της επιστροφής είχαμε συνοδεία αέρα, αλλά πριν τα Μέγαρα στην κατηφόρα μετά τα τούνελ πρέπει να είχε ένταση θύελλας …
Έβλεπα τα αυτοκίνητα να κόβουν και να τα κουνάει πέρα δώθε …
Έσφιξα με τα πόδια το τεπόζιτο χαλάρωσα τα χέρια και το περάσαμε σχετικά ανώδυνα
Φτάσαμε σπίτι στις 7 ακριβώς και είχαμε κάνει 570 χιλιόμετρα από το πρωί που έφυγα με δυο ανεφοδιασμούς …
Στάση να γεμίσουμε το ντεπόζιτο του guzzi λίγο πριν φτάσουμε σπίτι , πήρε 17,5 λίτρα για 370 χλμ που μας κάνει 4,7 λίτρα ανα 100 χιλιόμετρα …
Αυτό επιβεβαιώνει τα λεγόμενα γνωστών σχετικά με την κατανάλωση ότι μέχρι τα 130 δεν καίει από εκεί και πάνω ανεβαίνει αισθητά …
Το παρκάρω κάτω από το σπίτι, βγάζω τον νέο σάκο του ρίχνω μια ματιά …
Ωραίο φαινόταν έτσι όπως ήταν λασπωμένο …
Ανεβαίνω σπίτι με περίμενε η αγαπημένη έτοιμη με τον μικρό για να πάμε στην βαφτηστήρα να της δώσουμε το δώρο της …
Είχα καθυστερήσει κάνα 2ωρο να επιστρέψω αλλά αφού πέρασα καλά δεν μου κράταγαν μούτρα …
Σωματικά δεν ένιωθα κούραση και αυτό από μόνο του λέει κάτι για το guzzi …
Πήγαμε την επίσκεψη γυρίσαμε σπίτι φάγαμε έβγαλα τα σκυλιά βόλτα και κάτσαμε στην τηλεόρασή είδαμε το Ταγκό των Χριστουγέννων αλλά κάπου εκεί στις 12 παρέδωσα και δεν είδα το τέλος της ταινίας …
Με επισκέφθηκε ο Μορφέας και με κράταγε στην αγκαλιά του μέχρι να έρθει η αγαπημένη να τον αντικαταστήσει …
Έχει περάσει καιρός από την τελευταία βόλτα και αυτή πήγαινε προς αναβολή λόγω καιρού …
Αλλά δεν είχα πει ακόμα την τελευταία λέξη …
Το αρχικό πλάνο ήταν να κατευθυνθώ προς Φωκίδα αλλά στην πορεία τα πλάνα άλλαξαν …
Ουσιαστικά δεν ετοίμασα τίποτα από το βράδυ πέρα από το να συγκεντρώσω τις επενδύσεις για το μπουφάν και το παντελόνι.
Ξημερώνει και το πρόγραμμα κυλάει όπως κάθε μέρα, βόλτα τα σκυλιά, επιστροφή καφεδάκι και πρωινή ενημέρωση για το τι γίνεται στον κόσμο μας …
Δεν υπάρχει βιασύνη, ευτυχώς δεν βρέχει, όχι ότι αν έβρεχε θα άλλαζε κάτι …
Η αγαπημένη μου ετοιμάζει μια ζεστή τοματόσουπα για να πάρω μαζί μου …
Τακτοποιώ τα λιγοστά πράγματα που θα πάρω μαζί μου στις δερμάτινες βαλίτσες του Benelli.
Κατεβαίνω στην μηχανή και συνδέω στην μπαταρία το καλώδιο για τα θερμαινόμενα γάντια (Macna Ion RTX) που είχα πάρει από πέρυσι αλλά δεν τα είχα φορέσει ακόμα, σήμερα θα γίνονταν η πρώτη δοκιμή.
Επιστρέφω στο σπίτι ντύνομαι, δεν μπορώ να κουνηθώ …
Σήμερα επίσης θα γίνονταν δοκιμή και οι καινούργιες μπότες (Revit Discovery), τις οποίες τις αγόρασα λίγο πριν το ταξίδι στα Βαλκάνια αλλά δεν πρόλαβα να τις παραλάβω πρίν το ταξίδι …
Τοποθετώ τις βαλίτσες στην Bella την βάζω μπροστά και ξεκινάμε, η ώρα είναι 11.
Οι νέες μπότες θέλουν συνήθεια, δυσκολεύομαι να αλλάξω ταχύτητες …
Λόγω σχεδιασμού της μπότας το παντελόνι έχει αγκαλιάσει πολύ σφιχτά την μπότα και δυσκολεύει στην κίνηση …
Σταματώ στην άκρη και χαλαρώνω λίγο τα μπατζάκια αλλά αυτό έχει ώς συνέπεια να περνάει και λίγος αέρας μέσα …
Τα γάντια δεν τα έχω συνδέσει ακόμα δεν υπάρχει λόγος το κρύο είναι ανεκτό μέσα στην πόλη.
Κατευθύνομαι προς Μάνδρα και από εκεί στην παλιά εθνική προς Θήβα …
Λίγο πριν φτάσω στην Οινόη σταματώ και συνδέω τα γάντια, τα ακροδάχτυλα μου ήταν παγωμένα …
Τα γάντια είναι στην μέγιστη σκάλα, μετά από ελάχιστο χρόνο τα δάχτυλα και οι παλάμες όχι απλά έχουν ζεσταθεί αλλά η θερμοκρασία είναι ενοχλητική …
Έχουν τέσσερις σκάλες τα γυρνάω στην τρίτη και περιμένω να πέσει λίγο η θερμοκρασία γιατί τα χέρια μου ροδοψηνονται, και αυτή η σκάλα δημιουργεί παραπάνω ζέστη από ότι μπορώ να αντέξω οπότε αλλαγή στην δεύτερη και τα πράγματα γίνονται αρκετά καλύτερα …
Σημειωτέον ότι η Bella είναι γυμνό μηχανάκι και δεν υπάρχει καμία προστασία από τα στοιχεία της φύσης …
Κοιτάω την ώρα στο ρολόι που υπάρχει στα όργανα (διαθέτουμε και από αυτό) και έχει περάσει μία ώρα από την στιγμή που ξεκίνησα …
Συνειδητοποιώ ότι το αρχικό πλάνο δεν βγαίνει και θα με βρει η νύχτα στα βουνά σε αυτές τις θερμοκρασίες και με το φανάρι της Bella να μην είναι και το πιο δυνατό …
Γρήγορη σύσκεψη με τον εαυτό μου και αλλαγή των πλάνων …
Στρίβω προς Πλαταιές και από εκεί κατευθύνομαι προς Καπαρέλλι και στην συνέχεια προς Λεύκτρα…
Ο καιρός είναι αρκετά δροσερός αλλά μέχρι στιγμής δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα.
Λίγο πριν την Ελλοπία κάνω μια στάση για να ξεμουδιάσω …
Το πόσο κρύο κάνει μέχρι τώρα το καταλάβαινα από τα χέρια, συνήθως πάγωναν τα δάχτυλα πριν αρχίσει το υπόλοιπο σώμα να αισθάνεται το κρύο …
Αυτό πλέον έχει αλλάξει, τα χέρια είναι λες και τα έχεις βάλει μέσα στον φούρνο σε αντίθεση με το υπόλοιπο σώμα που είναι στην κατάψυξη …
Συνεχίζω προς Δόμβραινα, Θίσβη και από εκεί ανεβαίνω προς Αγία Άννα …
Η θερμοκρασία όσο ανεβαίνω πέφτει …
Το μόνο μέρος τους σώματος που δεν καταλαβαίνει το κρύο είναι τα χέρια, όλος ο υπόλοιπος έχω αρχίσει να παγώνω …
Στην Αγία Άννα στρίβω προς Αρβανίτσα και Κυριάκι, κάνω μια σύντομη στάση και ανακαλύπτω ότι δεν έχω βάλει την κάρτα μνήμης στην κάμερα για άλλη μια φορά, οπότε όλες οι φωτογραφίες θα είναι από το κινητό ….
Χορτασμένος πλέον συνέχισα την διαδρομή μου προς Κυριάκι και από εκεί προς Ελικώνα και στην συνέχεια προς Λαμία όπου πήρα την επαρχιακή οδό Λιβαδειάς-Θήβας …
Λίγο πριν φτάσω στην Θήβα έστριψα προς Θεσπιές και αφού πέρασα το Μαυρομμάτι και τις Θεσπιές συνέχισα προς Ελλοπία μέσω της επαρχιακής οδού Θήβας-Παραλία Σαράντι.
Από εκεί έκανα την πρωινή διαδρομή ανάποδα, Λεύκτρα, Καπαρέλλι, Πλαταιές, Μάνδρα, Αθήνα …
Σε όλη την διαδρομή η μηχανή δεν με προβλημάτισε καθόλου, ούτε με κούρασε, ίσα ίσα ήταν ευχάριστη και μου χάριζε χαμόγελα …
Σχεδόν την ίδια διαδρομή είχα κάνει και πριν μερικούς μήνες από τότε έχουν αλλαχτεί τα πίσω αμορτισέρ και η διαφορά στην ποιότητα κύλισης είναι παραπάνω από αισθητή …
Έχει πολύ ωραία αίσθηση αυτό το μηχανάκι και χαίρομαι να το καβαλώ και να ταξιδεύω μαζί του …
Το δούλεμα του θυμίζει τους χτύπους της καρδιάς …
Κάθε πιστονιά και ένα καρδιοχτύπι …
Κάθε καρδιοχτύπι και μιά ώθηση προς τα μπρος …
Η βόλτα μαζί του είναι αγχολυτική, ξεχνιέσαι και ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται μονίμως στα χείλη …
Μπορεί να σε πηγαίνει σχετικά αργά αλλά συνδέεσε μαζί του και δεν σε απασχολεί τίποτα πέρα από το ταξίδι, γίνεσαι ένα με το τοπίο που ταξιδεύεις …
Από την άλλη είναι και σχετικά οικονομικό έκανα 303 χλμ από το τελευταίο γέμισμα, τα 270 από αυτά σε αυτή την βόλτα.
Λίγο πριν φτάσω σπίτι σταμάτησα να γεμίσω μιας και είχε ανάψει το λαμπάκι της ρεζέρβας …
Ο βενζινάς κυριολεκτικά το ξεχείλισε και πήρε 10.6 λίτρα (το ρεζερβουάρ χωράει 12.5) το οποίο μας κάνει 3.5 λίτρα ανά 100 χλμ, όχι και άσχημα μπορεί να μην έχει επιδόσεις αλλά από οικονομία σκίζει …
Μετά από 270 χιλιόμετρα και 17 ευρώ και κάτι ψηλά ελαφρύτερος, επιστρέφω στην οικογενειακή θαλπωρή γεμάτος εικόνες, εμπειρίες και έχοντας αποβάλει το άγχος και τις σκοτούρες …
Τα γάντια ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου, ήταν απίστευτα δεν περίμενα ότι θα κράταγαν τα χέρια μου τόσο ζεστά, είναι λίγο φασαρία το σύνδεσε – αποσύνδεσε αλλά αυτό λύνεται με μπαταρίες που παίρνουν (βέβαια το κόστος διπλασιάζεται) οπότε θα το δούμε στο μέλλον σίγουρα ήταν από τις καλύτερες αγορές που έχω κάνει …
Όσον αφορά τις μπότες ήταν από τις πιο άνετες που έχω φορέσει, αυτή η βόλτα ήταν η πρώτη φορά που τις φόρεσα και δεν με ενόχλησαν καθόλου, οκ ήθελαν λίγο συνήθεια στις αλλαγές των ταχυτήτων αλλά πέραν αυτού δεν καταλάβαινα ότι φορούσα μπότες μηχανής!!!
Και ο μηχανισμός με το σύρμα που έχουν για το σφίξιμο κάνει την μπότα να αγκαλιάζει ωραία το πόδι, οπότε μόνο καλά λόγια έχω να πω και για αυτές …
Σχεδόν σε όλη την διάρκεια της βόλτας κρύωνα τόσο στον κορμό όσο και στα πόδια οπότε θα πρέπει να δω τον εξοπλισμό μου καλύτερα ή να κάνω καλύτερη επιλογή στο τι θα φοράω, ένα θερμαινόμενο γιλέκο θα ήταν ότι έπρεπε …
Παρακάμψαμε την Κορυτσά γιατί έτσι μας οδηγούσε το GPS, φτάνουμε στα σύνορα και έχουν περάσει όλοι εκτός από εμάς και τον Στέργιο που ψώνιζε από τα Duty Free …
Μαζευόμαστε όλοι μετά τα σύνορα και αποφασίζουμε να πάμε για καφέ στην Καστοριά …
Η τριάδα δεν χάλασε …
Φτάσαμε αράξαμε πρώτο τραπέζι στην λίμνη και απολαύσαμε το καφεδάκι μας μετά συζητήσεως …
Και στον καφέ είχαμε κάτσει σε γκρουπάκια όπως ταξιδεύαμε …
Ακολούθησε αγορά δώρων για την οικογένεια, μπήκαμε όλοι στο ίδιο μαγαζί και πήραμε ότι παντόφλα είχε …
Η ιδέα ήταν του Νίκου και όντως ήταν καταπληκτική …
Στην συνέχεια αποχαιρετιστήκαμε μιας και αυτή η καταπληκτική διαδρομή είχε τελειώσει και ο καθένας θα πήγαινε στο σπίτι του …
Ο στόχος είχε επιτευχθεί περάσαμε 5 μέρες στα Βαλκάνια χωρίς απρόοπτα, είδαμε καταπληκτικά μέρη και αφήσαμε εκκρεμότητες για μελλόντικα ταξίδια …
Η τριάδα αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο της λίμνης (ένα μέρος του) και βγάλαμε και κάμποσες φωτογραφίες …
Στην συνέχεια ξεκινήσαμε την επιστροφή θα πηγαίναμε μέσω Καλαμπάκας όπου θα σταματούσαμε και για φαγητό …
Κάπου στην πορεία έχασα τον Βασίλη και τον Νίκο και άρχισα να κάνω κύκλους μέσα στην Καστοριά …
Ναί κατάφερα και χάθηκα μέσα στην Καστοριά, μπορεί να μην έχασα τους συνταξιδευτές μου όλες αυτές τις μέρες τριγυρίζοντας στα Βαλκάνια αλλά το κατάφερα στην Ελλάδα …
Μετά από κάποια τηλέφωνα και κάνα μισάωρο σχεδόν κατάφερα και τους βρήκα …
(Έχω χαθεί σε χωριό που έχει 10 σπίτια)
Ξεκινάμε και χωρίς σταματημό φτάνουμε Καλαμπακα …
Τι όμορφη και στριφτερή διαδρομή είναι και αυτή …
Καθόμαστε και παραγγέλνουμε και οι τρεις αρνάκι στον φούρνο με πατάτες, ο Νίκος το συνόδευσε με μπύρα, ο Βασίλης με κρασί και εγώ με coca cola (o ξενέρωτος της παρέας)
Ο Βασίλης είχε ζητήσει χωρίς λίπος το αρνάκι του αλλά είτε το είπε είτε όχι το ίδιο ήταν, παίζει να του έδωσαν και το κομμάτι με το περισσότερο …
Στην συνέχεια απολαύσαμε το παγωτάκι μας με συνοδεία κουβεντούλας …
Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να συνεχίσουμε για να φτάσουμε μια λογική ώρα στο σπίτι μας, αφού ξεδίψασαν και τα άτια μας ξεκινήσαμε …
Η νύχτα μας έπιασε λίγο πριν τον Δομοκό, ο οποίος με ζόρισε παρά πολύ να τον κατέβω ….
Σταματήσαμε στην Λαμία για ένα καφεδάκι να ανεφοδιαστούμε σε καύσιμα και να ξεμουδιάσουμε λίγο …
Η συνέχεια θα ήταν από εθνική μέχρι την Αθήνα …
Κάπου μετά την Θήβα ο Βασίλης έφυγε μπροστά για να προλάβει να δει τα παιδιά του πριν κοιμηθούν και εγώ με τον Νίκο ακολουθήσαμε …
Με τον Νίκο μίας και από ότι αποδείχτηκε είμαστε γείτονες φτάσαμε μαζί σχεδόν μέχρι τα σπίτια μας …
Ένα πολύ όμορφο και ευχάριστο ταξίδι έφτασε στο τέλος του …
Δεν είχα ξαναταξιδέψει για τόσες μέρες και με τόσους πολλούς συνταξιδευτές άλλη φορά, οπότε ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους, είδα φανταστικά μέρη και άφησα εκκρεμότητες για άλλο ταξίδι στα μέρη αυτά …
Να ευχαριστήσω τον Στέργιο για την ιδέα την υλοποίηση και την μη οργάνωση αυτού του ταξιδιού …
Επίσης να ευχαριστήσω όλους τους συνταξιδευτές μου για την παρέα, ήταν χαρά μου που συνταξίδευσα μαζί σας και ελπίζω στο μέλλον να συνταξιδεύσουμε ξανά
Μπορώ να πώ ότι πλέον βλέπω διαφορετικά τα ταξίδια στο εξωτερικό …
