Το τελευταίο διάστημα έχουν συμβεί πολλά που δεν είναι του παρόντος και πολλά σχέδια ακυρώθηκαν …
Οι βόλτες με τις μηχανές ελάχιστες αλλά η ανάγκη να πάρω τους δρόμους μεγάλη …
Το μήνυμα από τους φίλους με γέμισε χαρά!!!
Ξεκίνησε μια ανταλλαγή μηνυμάτων να πάμε εδώ να πάμε εκεί να πάμε παραπέρα, θα βρέχει δεν θα βρέχει ….
Το μόνο σίγουρο ήταν η μέρα.
Πέμπτη θα πηγαίναμε, το που άγνωστο, οι ιδέες πολλές …
Τετάρτη μεσημέρι και έχω πρόβλημα με την δουλειά που αν δεν λυθεί δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω …
Τώρα τελευταία αυτό συμβαίνει συνέχεια …
Δεν μπορώ να κανονίσω τίποτα …
Ευτυχώς αργά το βράδυ της Τετάρτης το πρόβλημα λύθηκε …
Ξημερώνει Πέμπτη και όλα κυλούν ήρεμα, η αγαπημένη μου ετοιμάζει το τι θα πάρω μαζί μου, σάντουιτς, καφέδες, σνακ, φρούτα …
Εγώ το μόνο που είχα να κάνω είναι να τα βάλω σε ένα σάκο μαζί με αδιάβροχα να ντυθώ και να φύγω να πάω να βρω τα παιδιά στο προκαθορισμένο ραντεβού στα Mc Donalds στην εθνική μετά τα διόδια …
Το ποτάμι πνιγμένο στην κίνηση όπως κάθε μέρα …
Στο ύψος της Αττικής οδού θυμάμαι ότι τελικά το μόνο πράγμα που ουσιαστικά είχα να κάνω εγώ πέρα από το να ντυθώ δεν το έκανα …
Δεν είχα πάρει αδιάβροχα μαζί μου και δεν υπήρχε χρόνος για γυρισμό …
Πάμε και όπου βγει σκέφτομαι …
Φτάνω και τα παιδιά ήταν ηδη εκεί και περίμεναν, τους ανακοινώνω ότι τα αδιάβροχα τα ξέχασα και προσπαθούσαν να δουν που θα σταματήσουμε να πάρουμε για καλό και για κακό …
Δεν έχουμε συγκεκριμένο προορισμό και έτσι είναι ίσως καλύτερα …
Κανονίζουμε την πρώτη στάση να την κάνουμε στην Αλίαρτο για καφεδάκι κάτω από τα πλατάνια …
Ξεκινάμε, Εθνική μέχρι την Θήβα και από εκεί στον παλιό Θήβας – Λειβαδιάς …
Φτάνουμε Αλίαρτο, πιάνουμε μια καλή θέση, παραγγέλνουμε, ο Άκης έχει λίγο δουλειά να κάνει, με την ευκαιρία ο Γιώργος πετάγεται και παίρνει και κάτι να τσιμπήσουμε από παρακείμενο φούρνο …
Κάτσαμε κάνα μισάωρο ίσως και παραπάνω με συζητήσεις για μηχανές, για κατασκευαστές μηχανών, για το παρελθόν, για το παρόν, έχουμε καιρό να βρεθούμε …
Λίγο πριν φύγουμε ένα γατί αποφάσισε ότι τα σνακ του Γιώργου είναι δικά του οπότε χωρίς να το καταλάβουμε χώθηκε στην σακούλα και προσπάθησε να τα βουτήξει και εν τέλη τα κατάφερε μιας και τα αφήσαμε στην άκρη να τα φάει …
Συνεχίζουμε από τον παλιό με προορισμό την Αμφίκλεια για να κάτσουμε κάπου να τσιμπήσουμε αυτά που κουβαλάγαμε …
Μια στάση στην Χαιρώνεια για μια φωτογραφία με το λιοντάρι είναι επιβεβλημένη …
Συνεχίζουμε έχοντας τον Παρνασσό στα αριστεράς σκεπασμένο από σκούρα σύννεφα και με μπουμπουνητά να ακούγονται …
Στην Αμφίκλεια σταματάμε για ανεφοδιασμό …
Η μεγαλοκοπέλα που ήταν στο κατάστημα μας άκουγε που λέγαμε για τις καταναλώσεις …
Οπότε όταν γέμιζε την Βέρα της λέω έχεις ακούσει άλλη φορά άνδρες να περηφανεύονται ότι την έχουν μικρότερη ….και μετά από μια μεγάλη παύση της λέω την κατανάλωση…
Αχ καλέ και εγώ νόμιζα ότι μιλάγατε για το άλλο μου λέει γελώντας …
Η συζήτηση διακόπηκε απότομα γιατί το Gs1100 του Ακή άρχισε να τρέχει βενζίνη από την υπερχείλιση μιας και το είχε γεμίσει μέχρι πάνω και το έβαλε στον πλαϊνό ορθοστάτη …
Ένα σπίρτο άρχισα να φωνάζω εγώ, ένα σπίρτο …
Αναπτήρα μου λέει έχω η μεγαλοκοπέλα …
Κάψτο της λέω να ησυχάσει …
Φεύγουμε από το βενζινάδικο και συνεχίζουμε, λίγο μετά το Πολύδροσο βρίσκουμε το τέλειο μέρος κάτω από τα πλατάνια για να κάνουμε το επόμενο διάλειμμα και να φάμε ότι κουβαλούσαμε και με την ευκαιρία να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία και να συνεχίσουμε την κουβεντούλα μας …
Το πρωτοείδα όταν παρουσιάστηκε στο Μιλάνο τον περασμένο Νοέμβριο και αμέσως μου έκανε ένα κλικ …
Έγινε και μια προσπάθεια μήπως κάνω ανταλλαγή το Moto Guzzi V85TT με αυτό στις αρχές της χρονιάς αλλα δίχως αποτέλεσμα, οπότε το ξέχασα και κάμποσοι μήνες πέρασαν ….
Σε μια επίσκεψη μου στην αντιπροσωπεία της Royal Enfield για να αγοράσω κάποια ανταλλακτικά για το Royal Enfield Himalayan που έχω μου προτάθηκε αν θέλω να το κάνω σε αυτούς την ανταλλαγή!!!
Κανονίσαμε όταν είναι διαθέσιμο να μου το δώσουν για δοκιμή για κάποιο Σαββατοκύριακο και η ζωή συνέχισε να κυλάει ήρεμα …
Μέχρι που μια Πέμπτη μεσημέρι δέχομαι ένα τηλεφώνημα και μια γλυκιά γυναικεία φωνή με ενημερώνει ότι αν ήθελα το Super Meteor για αυτό το Σαββατοκύριακο μπορώ να περάσω να το πάρω …
Εννοείται πως ήθελα αλλά αυτό το ΣΚ είχαμε εκλογές και θα φεύγαμε και εκτός Αθηνών την Παρασκευή και το Σάββατο …
Τέτοιες ευκαιρίες δεν πρέπει να χάνονται όμως, οπότε κανονίστηκε να περάσω να το πάρω την ίδια μέρα και να το επιστρέψω την Δευτέρα ….
Χωρίς πολλά πολλά καβαλάω την Βέρα (Moto Guzzi V85TT) και σε σύντομο χρονικό διάστημα βρίσκομαι στην Κερατέα …
Κανονίζουμε τα διαδικαστικά και η κούκλα είναι δική μου για αυτές τις μέρες …
Με περίμενε έξω υπομονετικά να την καβαλήσω και να χαθούμε μαζί σε δρόμους όμορφους …
Την κοιτάω καλά καλά πριν την καβαλήσω …
Η πρώτη αποκάλυψη είναι η ποιότητα κατασκευής …
Αν μου έλεγαν το 2018 που πήρα το πρώτο μου Royal Enfield ότι 5 χρόνια μετά η συγκεκριμένη εταιρία θα έβγαζε τέτοιο μηχανάκι δεν υπήρχε περίπτωση να το πιστέψω στην καλύτερη να γέλαγα …
Όπου και να κοιτάξεις όλα είναι προσεγμένα.
Η ποιότητα βαφής αψεγάδιαστη.
Είχα καιρό να δώ μηχανάκι που οι διακόπτες του να είναι φτιαγμένοι από μέταλλο …
Σε αυτή την κατηγορία τιμής δεν έχει αντίπαλο σε αυτό το θέμα …
Η δεύτερη αποκάλυψη είναι για την διαχείριση του βάρους της …
Την καβαλάω και κοιτάω να δώ που είναι τα 240 κιλά της …
Δεν υπάρχουν και δεν μιλάω όταν είναι εν κινήσει αλλά και στατικά, να την σηκώσεις από το πλαϊνό ορθοστάτη να την μετακινήσεις σβηστή κτλ …
Δείχνει ελαφρότερη και από τα αδερφάκια της (Interceptor, Continental) …
Βάζω μπροστά και ένας ωραίος συνδυασμός ήχων έρχεται στα αυτιά μου …
Το κιβώτιο ταχυτήτων απλά καταπληκτικό, πρώτη και ξεκινάμε, είναι σίγουρα 240 κιλά;
Ή είναι κάποιο κόλπο του μαρκτετιγκ αυτό …
Ο συμπλέκτης είναι λίγο σκληρός άλλα όχι κάτι που θα προβληματίσει …
Η θέση των μαρσπιέ σχετικά μπροστά θέλει συνήθεια και τα ψάχνεις για να βάλεις τα πόδια σου …
Φεύγουμε από την Κερατέα με κατεύθυνση προς Ανάβυσσο ο δρόμος ότι πρέπει για να δούμε το στήσιμο της μηχανής …
Δεν έχω οδηγήσει προσωπικά άλλη μηχανή με τόσο δυνατό πίσω φρένο …
Δίσκος 300 χιλιοστών με διπίστονη δαγκάνα πίσω από την ByBre (θυγατρική της Brembo στην Ινδία).
Θα μπορούσες να φρενάρεις μόνο με το πίσω …
Σε συνδυασμό με το μπροστά φρένο με μόνο δίσκο 320 χιλιοστών επίσης με διπιστονη δαγκάνα σταματούν την μηχανή με ασφάλεια, αν και το μπροστά φρένο δεν είναι όσο άμεσο είναι το πίσω και δεν έχει τόσο καλή πληροφόρηση
Το ABS είναι όσο παρεμβατικό χρειάζεται και δεν κάνει την παρουσία του εμφανή με το παραμικρό …
Συνεχίζουμε την διαδρομή μας, το μοτέρ γνώριμο τόσο από το Interceptor όσο και από το Continental με διαφορετικές ρυθμίσεις όμως από αυτά …
Ένα αεροελαιόψυκτο δικύλινδρο 650 κυβικών με στρόφαλο 270 μοιρών, που αποδίδει 47 άλογα φτιαγμένο όμως να μπορεί να φτάσει τα 865 κυβικά και τα 70 άλογα τροχό, αν κάποιος το επιθυμεί …
Ο ψεκασμός απλά αψεγάδιαστος …
Εννοείται ότι είναι “ride by συρματόσχοινο” οπότε διάφορα σύγχρονα καλούδια όπως riding modes, cruise control κτλ απλά απουσιάζουν και μεταξύ μας δεν έχουν θέση σε αυτή την μηχανή…
Δεν είμαι κατά των ηλεκτρονικών βοηθημάτων ίσα ίσα που πιστεύω ότι προσφέρουν τα μέγιστα για την ασφάλεια του αναβάτη αλλά αυτή η μηχανή είναι old school, αναλογική και θα πρέπει να την οδηγάς ανάλογα …
Το μοτέρ παράγει όση δύναμη χρειάζεται για να περιηγηθείς ικανοποιητικά σε κάθε είδος δρόμου και αρκετά πάνω από τα όρια που ισχύουν, χωρίς ξεσπάσματα και είναι διαχειρίσιμο και από νέους αναβάτες …
Έρχονται οι πρώτες στροφές και η τέταρτη αποκάλυψη …
Στρίβει καταπληκτικά και δεν το περιμένεις από αυτό το είδος μηχανής (δεν έχω εμπειρία από άλλες αυτού του στυλ) από ότι έχω διαβάσει είναι φτιαγμένες για τις ατελείωτες ευθείες της Αμερικής και όχι μόνο.
Ε αυτό το μηχανάκι τα γκρεμίζει όλα αυτά …
Μπαίνεις στις στροφές με μια καταπληκτική ευκολία και κάνοντας σε να νιώθεις ασφάλεια και σιγουριά …
Δεν μπορούσα να το πιστέψω …
Είσαι χαλαρός πάνω στην μηχανή σου και απλά στρίβεις στην κάθε στροφή με κλίσεις που δεν το περιμένεις και το μόνο που ίσως βρει είναι τα μαρσπιέ, οι εξατμίσεις αν και χαμηλά είναι καλά σχεδιασμένες και δεν βρίσκουν …
Η μόνη παραφωνία είναι τα σχετικά σκληρά πίσω αμορτισέρ.
Κατα διαστήματα κάνω κάποιες στάσεις για φωτογραφίες αλλά περισσότερο για να την χαζέψω …
Είναι όλο καμπύλες …
Όσο την κοίταζα τόσο πιο πολύ μου άρεσε …
Φτάνουμε στον παραλιακό δρόμο και συνεχίζουμε με κατεύθυνση προς Αθήνα.
Αυτό το μηχανάκι είναι αγχολυτικό και παράλληλα άκρως διασκεδαστικό …
Δεν θυμάμαι άλλη φορά να οδήγησα σε αυτόν τον δρόμο και να το διασκέδασα τόσο πολύ χωρίς από την άλλη να αγχωθώ στο ελάχιστο …
Ίσα ίσα που σε κάθε επόμενη στροφή το πίεζα και πιο πολύ και αυτό αδιαμαρτύρητα έστριβε και με έκανε να νιώθω οδηγός άλλης κλάσης (που δεν είμαι) …
Τα ελαστικά του στο στενό οδόστρωμα δεν με προβλημάτισαν στο ελάχιστο και κράταγαν πάρα πολύ καλά …
Οι καθρέπτες είναι τοποθετημένοι έτσι ώστε να βλέπεις πίσω σου και όχι τους ώμους σου η τους αγκώνες σου, επίσης δεν θολώνουν σε καμία περίπτωση , πάντα έχεις καθαρή εικόνα το τι γίνεται πίσω σου …
Αφήνουμε τις στροφές και την διασκέδαση πίσω μας και μπλέκουμε στην κίνηση της παραλιακής.
Τα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα και ο Σούπερ Μετεωρίτης κινούταν ανάμεσα τους με χαρακτηριστική ευκολία χωρίς να προβληματίσει ούτε στο ελάχιστο …
Είναι πάρα πολύ καλά ζυγισμένο και μπορείς να κινηθείς σε ρυθμούς σαλιγκαριού με απόλυτο έλεγχο …
Πέμπτη αποκάλυψη, σε καμία περίπτωση δεν ένιωσα ζέστη από το μοτέρ είτε σε συνθήκες κίνησης, είτε μποτιλιαρίσματος, είτε ανοιχτού δρόμου …
Τίποτα, καταρρίπτοντας τους νόμους της φυσικής λες και το αποτέλεσμα της καύσης του καυσίμου δεν παράγει θερμότητα αλλά ψύχος …
Αυτό δεν είναι υπερβολή ειδικά αν έχεις μόλις κατέβει από το Moto Guzzi!!
Μέχρι να το καταλάβω έχω φτάσει σπίτι …
Σύντομη στάση για να ξεφορτωθώ το σακίδιο με τα αδιάβροχα και την φωτογραφική μηχανή και μετά την ολιγόλεπτη στάση ξαναβρίσκομαι πάνω στην σέλα της για να την επιδείξω σε φίλους αυτή την φορά …
Πρώτη στάση για απογευματινό καφέ την έχω ακριβώς απέναντι μου να γεμίζει το οπτικό μου πεδίο και δεν μπορώ να τραβήξω το βλέμμα μου από πάνω της …
Την αποχωρίζομαι άλλα όχι για πολύ, για λίγο ίσα ίσα να φάω κάτι και να βγάλω τα σκυλιά βόλτα να κοιμηθεί ο μικρός και να ξεχυθούμε πάλι στους δρόμους …
Δεν μπορούσα να την χορτάσω, ξεκινάμε και κατευθυνόμαστε προς το λιμάνι για να βγάλουμε και καμιά νυχτερινή φωτογραφία …
Στο σπασμένο οδόστρωμα τα πίσω αμορτισέρ δυσανασχετούν και κουράζουν …
Λές να μην κάνει για μένα σκεφτόμουν …
Φτάνουμε στο λιμάνι και όλες οι είσοδοι είναι κλειστές!!!
Δεν πειράζει θα πάμε κάπου πιο μακριά …
Περιφερειακός Δραπετσώνας, Σχιστό, βγαίνουμε εθνική με κατεύθυνση προς Κόρινθο και στο ύψος της Ελευσίνας πιάνουμε την παλιά εθνική οδό …
Μέχρι αυτή την ώρα λόγω του φωτισμού που είχε ο δρόμος δεν είχα καταφέρει να διαπιστώσω την απόδοση του φαναριού της …
Με το που βγαίνουμε στην παλιά εθνική έρχεται η έκτη αποκάλυψη, το led φανάρι της είναι καταπληκτικό και φωτίζει και το εσωτερικό και το εξωτερικό της στροφής !!!
Είναι η τρίτη μηχανή με led που έχω οδηγήσει νύχτα (Cfmoto 650MT, Moto Guzzi V85TT) και αυτό είναι πολύ καλυτερο απο αυτά, με χειρότερο αυτό του Cfmoto …
Έχει άριστη διασπορά και σε συνθήκες απόλυτου σκοταδιού δεν με προβλημάτισε καθόλου ούτε χρειάστηκα κάτι παραπάνω …
Ο δρόμος είναι άδειος και αρκετά ενδιαφέρον, μπαίνω στις στροφές όπως θα έμπαινα και την μέρα τόσο εμπιστοσύνη μου δίνει η μηχανή και η ορατότητα από το φανάρι της …
Μέχρι να το καταλάβω έχω φτάσει στην γέφυρα πριν τα Μέγαρα και ο δρόμος είναι κλειστός …
Κοιτάζω το ρολόι και είναι 00:30 ούτε που το κατάλαβα πως πέρασε η ώρα …
Αναστροφή και επιστροφή ….
Μετά το Νεράκι η άσφαλτος είναι λίγο υγρή σαν να έχει βρέξει …
Τα λάστιχα πρώτης τοποθέτησης δείχνουν να δυσανασχετούν με την υγρασία πάνω στην άσφαλτο …
Μπαίνω Ελευσίνα και είναι όλα στεγνά …
Μετά την Ελευσίνα στην Εθνική όλα είναι πάλι μούσκεμα στο περισσότερο νερό δείχνουν να συμπεριφέρονται καλύτερα …
Ευτυχώς δεν βρέχει …
Λίγο πριν φτάσω σπίτι αρχίζουν να πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες …
Την γλιτώσαμε σκέφτηκα …
Την κλειδώνω την καληνυχτίζω αλλά η σκέψη μου έμεινε μαζί της …
Φωτογραφίες πάντως δεν βγάλαμε δεν κατέβηκα ούτε δευτερόλεπτο από την σέλα της !!!
Το γεγονός ότι κάναμε ένα διάλειμμα στην σχέση μας (κάτι ανάλογο με το break στην σχέση του Ross και της Rachel στα φιλαράκια) βοηθάει να μπουν οι σκέψεις μου σε μια σειρά …
Οι πρώτες εντυπώσεις είναι πάρα πολύ καλές έχω ενθουσιαστεί και όχι μόνο …
Το μόνο μελανό σημείο που έχω εντοπίσει είναι τα πίσω αμορτισέρ.
Από αυτά που διαβάζω λόγω χαμηλής απόστασης από το έδαφος (13,5 εκατοστά) τα έχουν κάνει επίτηδες σκληρά για να μη τερματίζει η ανάρτηση και να μην βρίσκει η μηχανή στις διάφορες ανωμαλίες και σαμαράκια ..
Τα πίσω αμορτισέρ έχουν διαδρομή 101 χιλιοστών με ρύθμιση προφόρτισης μόνο, μπροστά έχει ένα ανάποδο big piston πιρούνι 43 χιλιοστών απο την Showa με διαδρομή 120 χιλιοστών χωρίς καμία ρύθμιση και συμπεριφέρεται υποδειγματικά.
Άλλο σημείο που θέλει συνήθεια είναι τα μαρσπιέ που είναι τοποθετημένα μπροστά αλλά όχι πολύ, με ύψος 1.80 η γωνία στα γόνατα είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από 90 μοίρες …
Λόγω της θέσης τους δεν μπορείς να στηριχτείς στα πόδια σου και να ανασηκωθείς είτε γιατί θες να αλλάξεις θέση στο κάθισμα σου στην σέλα είτε για να περάσεις κάποιες ανωμαλίες …
Ο μόνος τρόπος είναι να τραβηχτείς από το τιμόνι αλλά αυτό μπορεί να αποσταθερωποιήσει την μηχανή αν τα χιλιόμετρα είναι αρκετά (δεν μιλάμε για υψηλά τριψήφια αλλά εκεί γύρω στα 100) !!!
Αυτό όμως είναι ένα πρόβλημα που λύνεται εύκολα και γρήγορα με μόλις 24.99 λίρες Αγγλίας !!!
Ο Tec bike parts από την Αγγλία έρχεται να μας σώσει με αναδιπλούμενα ποδοστήρια τα οποία βιδώνουν σε ηδη υπάρχουσα υποδοχή στην κατάληλη θέση !!!
Ένα ντουζάκι να φύγουν τα αλάτια της θάλασσας και βρίσκομαι πάλι πάνω της για να πάω για καφεδάκι με ένα φίλο όχι πολύ μακριά αλλά ψάχνω σπασμένους δρόμους για να επιβεβαιώσω κατά πόσο η απόδοση της πίσω ανάρτησης θα είναι κάτι που θα μπορούσε να με αποτρέψει από την αγορά της ή αν θα είναι η πρώτη μετατροπή που θα κάνω αν την πάρω …
Σε σύγκριση με το Benelli Imperiale που είχα πριν λίγο καιρό που η αλλαγή των πίσω αμορτισέρ έγινε σχεδόν με το καλημέρα σε αυτη δεν δείχνει να το χρειάζεται άμεσα …
Πίνουμε το καφεδάκι μας μιλώντας για διάφορα θέματα της επικαιρότητας και όχι μόνο …
Επιστροφή στο σπίτι παίρνω τα σακίδιο με τα αδιάβροχα και ξεκινάω ο προορισμός είναι το Κορώπι στον στάβλο του Homo Ratus που έχει διοργανώσει ένα υπέροχο πάρτυ με ωραία μουσική, κόσμο, μηχανές και αυτοκίνητα …
Στάση για ανεφοδιασμό για να μετρήσουμε την κατανάλωση και με την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και το Tripper navigation, το οποίο είναι η δέυτερη μικρή κυκλική οθόνη η οποία μας δείχνει με βέλη την κατευθυνση που πρέπει να πάρουμε.
Χρησιμοποιώντας μια εφαρμογή της Royal Enfield βρίσκουμε που θέλουμε να πάμε (χρησιμοποιεί τα Google maps) και μέσω αυτής της εφαρμογής συνδέουμε το κινητό με την οθονίτσα και απλά ακολουθούμε τις οδηγίες που μας εμφανίζει …
Περισσότερες πληροφορίες μπορούμε να δούμε παρακάτω
Η χρήση του απαιτεί κάποια εξοικειώση αλλά την άκρη την βρίσκεις …
Ποτάμι, Αττική οδός, ταχύτητες μέσα στα όρια…
Φτάσαμε στο στάβλο αφού κλασικά χαθήκαμε και κάναμε κάποιους κύκλους …
Πολύς κόσμος, ωραίες μουσικές, muscle cars, μηχανες κάθε είδους …
Συνάντηση με φίλους, κουβεντούλα κλπ …
Αλλά η ώρα είχε περάσει και είχα και την επιστροφή οπότε ξανακαβαλώ τον μετεωρίτη (άλλο που δεν ήθελα) και πριν το καταλάβω είχα φτάσει σπίτι …
Την σβήνω και κάθομαι και ακούω τα τσικ τσικ που ακούγονται καθώς κρυώνουν τα μέταλλα !!!
Μελωδία από τις λίγες …
Ξημερώνει Κυριακή, ψηφοφορία, επίσκεψη στην μητέρα για φαγητό και το απογευματάκι καβαλώ πάλι τον μετεωρίτη με συνοδεία από το Himalayan και βγαίνουμε για βόλτα …
Πρίν ξεκινήσουμε ρυθμίζω την προφόρτιση κατα 2 κλικ στα πίσω αμορτισέρ και αυτό αλλάζει προς το καλύτερο την συμπεριφορά τους …
Στάση να την ξεπλύνω λίγο γιατί το βράδυ έριξε λίγο λασποβροχή και την είχε κάνει χάλια …
Συνεχίζουμε με κατεύθυνση το Τατόι και από εκεί στα βασιλικά και συνεχίζουμε …
Η καταστροφή που έχει γίνει εκεί θα πάρει παρά πολλά χρόνια ακόμα μέχρι να επουλωθεί, αν αφήσουμε την φύση να κάνει την δουλειά της !!!
Φτάνουμε στην λίμνη Μπελέτσι και από εκεί πάμε Μαλακάσα να πούμε τα χρόνια πολλά σε ένα ξάδερφο, δυστυχώς έλειπε, τα είπαμε τηλεφωνικά τελικά και επιστρέφουμε πίσω κάνοντας την διαδρομή αντίστροφα …
Το κέντρο βάρους της μοτοσυκλέτας είναι ένα με τον δρόμο από ότι φαίνεται και αυτό την κάνει ιδιαίτερα ευκολοδήγητη, ακόμα και στις κλειστές φουρκέτες δεν προβληματίζει …
Πρίν το καταλάβουμε έχουμε φτάσει πίσω και εγώ τρώγομαι να κάνω και άλλη βόλτα …
Δεν μπορώ να την χορτάσω λέμε, ελάχιστες μηχανές μου έχουν δημιουργήσει τόσο έντονη επιθυμία να βολτάρω συνέχεια μαζί τους …
Περνούν κάποιες σκέψεις να πεταχτώ μέχρι την Θήβα από τον παλιό αλλά λόγω των εκλογών τελικά αποφασίζω να κάτσω στα αυγά μου …
Ξημερώνει Δευτέρα και θα πρέπει να την επιστρέψω δυστυχώς …
Παίρνω πάλι τα αδιάβροχα μου και ξεκινάω να πάω στην Κερατέα, αλλά βρίσκομαι να κατευθύνομαι αντίθετα …
Φτάνω Μάνδρα με συνοπτικές διαδικασίες και πιάνω την παλιά εθνική για Θήβα …
Πόσο μου αρέσει το στήσιμο σε αυτό το μηχανάκι …
Φτάνω λίγο πριν τον πύργο στην Οινόη και στρίβω δεξιά σε ένα δρομάκι που σε βγάζει από ένα σπασμένο φιδίσιο δρόμο στα Δερβενοχώρια και συγκεκριμένα στην Πύλη και από εκεί στην Στεφάνη και κατέβασμα στην Μάνδρα, όπου σταματώ για ανεφοδιασμό …
Είχαμε κάνει 270 χιλιόμετρα με αυτό το γέμισμα και ρούφηξε 11.5 λίτρα που μας κάνει 4,25 και δεν το πήγαινα ιδιαίτερα οικονομικά …
Αυτό σημαίνει ότι είχαμε άλλα 4 λίτρα στο ρεζερβουάρ, δεν έχει και άσχημη αυτονομία
Η ώρα είχε περάσει οπότε έπιασα Αττική οδό για να δώ και συμπεριφορά σε “υψηλές” ταχύτητες …
Κινούμασταν μαζί με τα άλλα οχήματα 10-20 χλμ πάνω από τα όρια, η μηχανή ήταν σταθερότατη σε αυτές τις ταχύτητες.
Είναι γυμνό οπότε τρως όλο τον αέρα αλλά είναι “καθαρός” χωρίς στροβιλισμούς και μέχρι κάποια ταχύτητα είναι ανεκτά τα πράγματα από εκεί και πάνω κουράζει όπως σε όλα τα γυμνά αυτού του είδους …
Φτάνω Κερατέα σταματάω και φουλάρω ξανά, είχαμε κάνει 58 χλμ από την Μάνδρα και έκαψε 2,8 λίτρα αυτό μας κάνει 4,8 λίτρα περίπου ανά 100 χιλιόμετρα, καθόλου άσχημα θα έλεγα …
Παραδίδω την κούκλα και κάνω μια σύντομη συζήτηση με τον αντιπρόσωπο σχετικά με τα επόμενα βήματα …
Στο σύνολο κάναμε μαζί σχεδόν 500 χιλιόμετρα …
Καβαλάω την Βέρα και πάω να φύγω …
Ψάχνω να βρω τα μαρσπιέ …
Μηχανικά τα πόδια τα ψάχνουν πιο μπροστά …
Η πρώτη αίσθηση είναι ότι η Βέρα είναι πολύ πιο δυνατή με καλύτερες αναρτήσεις και με περισσότερους αεροδυναμικούς θορύβους να φτάνουν στον αναβάτη σε όλες τις ταχύτητες …
Για την ζέστη που βγάζει δεν το συζητώ καν η μέρα με την νύχτα …
Καθόλη την διάρκεια της επιστροφής η σκέψη μου ήταν στον Μετεωρίτη που ήρθε ξαφνικά στην ζωή μου και την ανακάτεψε, το οποίο συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες …
Η Royal Enfield παραδίδει μαθήματα που ίσως θα έπρεπε να τα παρακολουθήσουν και άλλοι κατασκευαστές !!!
Αυτό η μηχανή ήταν μια αποκάλυψη για εμένα και ίσως και για άλλους που τους αρέσουν οι μηχανές με κλασικές γραμμές και γκρεμίζει πολλά στερεότυπα …
Κούμπωσα πάνω της όπως σε κανένα άλλο μηχανάκι που έχω οδηγήσει μέχρι τώρα και με φαντάζομαι πάνω της να τριγυρνάω τον κόσμο σε ρυθμούς ράθυμους και να γίνομαι ένα με το τοπίο που ταξιδεύω …
Μια κολλημένη δαγκάνα πίσω φρένου στο Royal Enfield Himalayan στάθηκε αφορμή να βρεθώ πάλι στην Κερατέα στα κεντρικά της αντιπροσωπείας (Royal Enfield, CFmoto και πολλές άλλες μάρκες) και να δοκιμάσω ένα διαβολάκι ….
Αφού άφησα το Himalayan η αντιπροσωπεία μου έδωσε το CFmoto CLX700 Adventure σαν μηχανή αντικατάστασης …
Ήταν ένα από τα πολλά που είχε πάρει το περιοδικό Μοτο για την δοκιμή και την παρουσίαση στην Κωνσταντινούπολη.
Βάζω μπρος με το ρελαντί να κάθεται ψηλά στις 2.000 στροφές περίπου και μετά από λίγο να πέφτει, το κιβώτιο μου είναι γνώριμο από το CFmoto 650MT, θορυβώδες μεν και με σχετικά μεγάλη διαδρομή αλλά λειτουργεί σωστά και με αίσθηση.
Δεν χρειάζεται γκάζι για να ξεκινήσει, το μοτέρακι του δείχνει να έχει αρκετή ροπή χαμηλά και είναι και πάρα πολύ ελαστικό, η πρώτη αίσθηση είναι ότι δείχνει αρκετά πιο δυνατό από το 650 …
Ο ψεκασμός του λειτουργεί άψογα δεν είχε μικροδισταγμούς, κομπιάσματα, κενά κτλ
Ο ήχος απο την εξάτμιση κάνει αισθητή την παρουσία του συνεχώς και σε μεγάλα ανοίγματα του γκαζιού είναι σαν να απελευθερώνεται το θηρίο που κρύβει μέσα του …
Εθιστικός θα έλεγα, σου βγάζει τον κάγκουρα που κρύβεις μέσα σου (ακόμα και αν δεν ήσουν ποτέ …)
Η θέση οδήγησης επιθετική, το τιμόνι του αρκετά φαρδύ για να δίνει καλό μοχλό και σε καλή θέση, τα πόδια κάθονται στα μαρσπιέ σχετικά ψηλά και πίσω, αλλά δεν με ενόχλησε η γωνία ούτε με κούρασε, δεν δοκίμασα όμως να σηκωθώ όρθιος, οι αναρτήσεις είναι σχετικά σκληρές (δεν έπαιξα τις ρυθμίσεις τους) αλλά δεν ενοχλούν …
Έχω αφήσει πίσω μου την Λαυρίου και έχω πιάσει την Αττική οδό, ευκαιρία μετά τα διόδια να το ανοίξω λίγο …
Το μηχανάκι υπακούει και ανεβάζει στροφές και χιλιόμετρα σαν δαιμονισμένο …
Το μασκάκι αν και μικρό κάνει καλή δουλειά και δεν δημιουργεί στροβιλισμούς στην ροή του αέρα, έχεις μεν αεροδυναμικούς θορύβους αλλά δεν σου κουνάει το κράνος και παράλληλα διώχνει τον αέρα από τον κορμό του αναβάτη.
Βγαίνουμε στο ποτάμι και στην διήθηση ανάμεσα στα αυτοκίνητα και αισθάνομαι σαν να το είχα χρόνια …
Μπορείς να το οδηγάς με 2 ταχύτητες πάνω και δεν διαμαρτύρεται, μπορεί να μην επιταχύνει γρήγορα αλλά δεν διαμαρτύρεται …
Κατεβάζεις 2 κάτω, ανοίγεις το γκάζι και εκτοξεύεται δημιουργώντας παράλληλα μια ευχάριστη μελωδία στα αυτιά του αναβάτη, δεν είμαι τόσο σίγουρος όμως για τους γύρω του …
Φτάνω σπίτι, η σέλα του αν και σκληρή δεν με κούρασε και φαίνεται να έχουν κάνει καλύτερη δουλειά με την ψύξη του μοτέρ και την διαχείριση του αέρα από τα βεντιλατέρ γιατί δεν με ενόχλησε …
Σε σύντομο διάστημα δέχομαι τηλεφώνημα ότι το Himalayan είναι έτοιμο και μπορώ να περάσω να το πάρω …
Οκ λέω, αυτή την φορά θα πάω από την παραλιακή …
Έχει και τα καλά του να είναι η αντιπροσωπεία μακριά, αρκεί να έχεις χρόνο !!!
Καβάλα πάλι στο CLX700 και με βρίσκει να το οδηγώ στο ποτάμι και πάλι με ελαφρώς αυξημένη κίνηση και να βγαίνω παραλιακή, το μηχανάκι δεν δυσανασχετεί πουθενά, έχει αρκετό γκάζι και ικανοποιητικά φρένα.
Το μηχανάκι μαζεύει χιλιόμετρα γρήγορα και θέλει όπως όλα προσοχή μέσα στην πόλη …
Εκεί που βλέπεις άδειο δρόμο μπροστά σου και το ανοίγεις, μπορεί ξαφνικά μια κυρία με ένα σκούτερ να αποφασίσει να διασχίσει κάθετα την παραλιακή στο ύψος του παλιού αεροδρομίου τι και αν το δικό της φανάρι μπορεί να είναι κόκκινο …
Αυτό ακριβώς μου συνέβη …
Περνάει μπροστά από ένα λεωφορείο και την βλέπω τελευταία στιγμή …
Πλακώνομαι στα φρένα με το ABS να δουλεύει υπερωρίες και το μοτέρ να χτυπάει κόφτες μιας και δεν πρόλαβα ούτε να κλείσω το γκάζι …
Όλο αυτό δεν πρέπει να διήρκησε παραπάνω από ένα άντε δύο δευτερόλεπτα (το αισθάνθηκα ακόμα πιο σύντομο) !!!
Είναι απίστευτο πως παγώνει ο χρόνος μερικές φορές …
Τα χιλιόμετρα που είχα δεν ήταν πολλά (ευτυχώς) σίγουρα παραπάνω από το όριο αλλά όχι πολύ …
Έκοψα όσο χρειάζονταν για να μην πέσω πάνω της και την έβλεπα να με κοιτάει με απορία!!!
Σε κάποιους συνάνθρωπους μας δεν θα έπρεπε να τους δίνουν δίπλωμα (και όχι μόνο), μιας και δεν έχουν αίσθηση το τι κάνουν …
Αυτή ήταν και η μοναδική φορά σε όλη την δοκιμή που τα φρένα του μου φάνηκαν λίγα …
Είναι αρκετά δυνατά και έχεις αίσθηση κατά το φρενάρισμα, αλλα …
Πιθανών το αδερφάκι του με την διπλή Brembo stylema να ήταν ότι χρειαζόμουν στην συγκεκριμένη περίπτωση …
Πάντως το ABS λειτούργησε υποδειγματικά και χάρην σε αυτό αυτή η εμπειρία έληξε αναίμακτα.
Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που με κάνουν να μη θέλω να οδηγώ μηχανές χωρίς ABS!!!
Συνεχίζω την διαδρομή μου με την καρδιά μου να προσπαθεί να επανέλθει στην θέση της, είχε προλάβει και είχε κρυφτεί στην κωλότσεπη …
Ευτυχώς δεν είχαμε άλλο απρόοπτο …
Πριν καλά καλά το καταλάβω είχαμε αφήσει την πολύβουη πόλη και την κίνηση πίσω μας …
Τώρα ήμασταν τα δυό μας και ο δρόμος …
Το μηχανάκι είναι υπάκουο και ακούει τις προσταγές του αναβάτη του, και ενώ σε ανοιχτούς δρόμους δείχνει νευρικό όσο η διαδρομή γίνεται πιο σφιχτή τόσο ξεδιπλώνει τα χαρίσματα του και σίγουρα μπορεί να προσφέρει αστείρευτη ευχαρίστηση σε έναν αναβάτη που του αρέσει να εξασκεί τέχνη του να στρίβεις ….
Ο δρόμος γνωστός, το μηχανάκι άγνωστο παρόλα αυτά κινούμε αρκετά γρήγορα (για τα δικά μου δεδομένα) και το διασκεδάζω …
Το βλέμμα σκανάριζε το τοπίο για να βρω ένα ενδιαφέρων μέρος να το φωτογραφίσω κάνα δυό σημεία που μου άρεσαν τα πέρασα γρήγορα και δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσω πίσω …
Τελικά βρήκα, και προσπαθώντας να πλησιάσω στην θάλασσα άρχισε να βουλιάζει στην άμμο …
Αλλαγή σχεδίου μην θαφτούμε κιόλας αλλά με την ευκαιρία να δούμε αν το adventure στο όνομα του σημαίνει κάτι …
Το μηχανάκι φοράει χαμηλές γόβες και όχι γόβες στιλέτο ….
Αλλά και αυτό το μικρό τακουνάκι σε συνδυασμό με την αρκετή ροπή χαμηλά ήταν αρκετά για να μην κολλήσει …
Δύσκολη η φωτογράφηση για δύο λόγους πρώτον από την αντανάκλαση και δεύτερον και σημαντικότερο ότι είχα ξεχάσει τα γυαλιά ….
Τυφλό σύστημα σχεδόν …
Αυτή η άτιμη η πρεσβυωπία έχει κάνει την εμφάνιση της δυνατά και δεν μπορείς να κρύψεις και την ηλικία πλέον….
To Himalayan μου με περίμενε με ένα στοικό βλέμα, σαν να μου έλεγε έλα έπαιξες, διασκέδασες πάμε πάλι πίσω μαζί σε ρυθμούς πιο ράθυμους …
Ένα φιλικό χτύπημα στην σέλα και ένα χάιδεμα στο τεπόζιτο ήταν αρκετά για να το καθυσηχάσω …
Το CLX700 είναι πολύ μηχανάκι για τα λεφτά που κοστίζει, είναι καλοφτιαγμένο, δεν βρίσκεις ατέλειες πάνω του, τουλάχιστον όχι εμφανείς ή όχι κάτι που μπορείς να δεις στο μικρό χρονικό διάστημα που το είχα μαζί μου…
Είναι νευρικό, και κουνάει την ουρά του όσο τα χιλιόμετρα ανεβαίνουν και δείχνει με τον τρόπο του ότι δεν του αρέσουν οι υψηλές ταχύτητες σε αυτοκινητόδρομους (εκτός και αν αυτό ήταν θέμα ρυθμίσεων και πιέσεων)…
Είναι φτιαγμένο για αστική και περιαστική μετακίνηση κατά την γνώμη μου, όχι ότι δεν μπορείς να πας και πιο μακρυά (εδώ τα πήγαν Κωνσταντινούπολη) αλλά το σχετικά μικρό ρεζερβουάρ βάζει τα όρια συνήθως …
Αλλά αν του δώσεις δρόμο σφιχτό, στριφτερό τότε δείχνει από τι και γιατί είναι φτιαγμένο …
Είναι ένα μηχανάκι διασκέδασης και σου την προσφέρει απλόχερα με χαμηλό κόστος.
Κάνει την μετακίνηση από και προς την δουλειά για παράδειγμα ευχαρίστηση και θα περιμένεις πώς και πώς για να πάς στην δουλειά και μόλις φτάσεις για το πότε θα φύγεις …
Αν υπάρχει κάτι που με χάλασε ήταν το κοντέρ του, το ηλεκτρονικό ταχύμετρο άλλαζε πολύ γρήγορα τα χλμ με αποτέλεσμα να είναι κουραστικό στο βλέμμα…
Θα πρέπει μάλλον να αλλάξουν τον αλγόριθμο και να έχει μια μικρή χρονοκαθυστέρηση στην αλλαγή της ταχύτητας …
Μετά από λίγο όμως το αγνοείς και δεν το κοιτάς καθόλου …
Η σύντομη αυτή συνεύρεση με αυτή την κούκλα μου άφησε ευχάριστες αναμνήσεις και σίγουρα με διασκέδασε !!!
Σε τιμή πολύ κοντά με διάφορα σκούτερ, είναι μια καλή εναλλακτική για αστική μετακίνηση και όχι μόνο, επίσης είναι και ένα ελιξίριο νεότητας για τους πιο ώριμους…
Δύο ήταν οι αφορμές για την βόλτα, η μία να πιώ ένα καφέ με τον φίλο Δημήτρη, η άλλη ήταν να δοκιμάσω το νέο GPS (όχι ότι υπήρχε και παλιό)….
Μετά το τελευταίο ταξίδι στην Ιταλία η απόφαση είχε παρθεί, με την πρώτη ευκαιρία θα γινόταν η αγορά μιας εξειδικευμένης συσκευής GPS.
Η επιλογή θα γινόταν μεταξύ δύο συσκευών του TomTom Rider 550 και του Garmin Zumo XT.
Το κάθε ένα από τα δυό τους έχει τα υπέρ και τα κατά του …
Το Garmin έχει καλύτερη και πιο μεγάλη οθόνη, το TomTom πιο φωτεινή …
Το Garmin έχει επιλογή για σχεδιασμό χωμάτινης διαδρομής το TomTom μόνο για αποφυγή χωματόδρομων.
To TomTom είναι πιο ευκολο να σχεδιάσεις μια διαδρομή εκτός του GPS σε κινητό η υπολογιστή, στο Garmin λόγω μεγαλύτερης οθόνης είναι πιο εύκολο μέσα από την ίδια την συσκευή.
Το TomTom έρχεται με παγκόσμιους χάρτες το Garmin με χάρτες Ευρώπης μόνο.
Λίγο πολύ αυτές είναι οι διαφορές τους, τουλάχιστον οι βασικές.
Κατά την έρευνα αγοράς βρέθηκε το TomTom 550 απο Ιταλία στα 299 ευρώ το οποίο το έκανε πολύ δελεαστικό …
Η απόφαση δεν άργησε να παρθεί και σύντομα η συσκευή ήταν στα χέρια μου …
Η σχεδίαση της διαδρομής αρχικά έγινε από τον υπολογιστή και με 2 κλικ στάλθηκε στο gps …
Όλα ήταν έτοιμα για ξεκινήσουμε την βόλτα …
Η απόφαση πάρθηκε κλασικά την προηγούμενη μέρα …
Η καλή μου μου έφτιαξε κάποια σάντουιτς να πάρω μαζί μου, μαζί με καφέδες, νερό, φρούτα, σπιτικά ενεργειακά κουλουράκια, αδιάβροχα κτλ …
Ξημερώνει κλασικά βγάζω τα σκυλιά βόλτα, επιστρέφω πίνω τον καφέ μου, ντύνομαι και πετάω τα πράγματα σε ένα σάκο …
Κατεβαίνω στην μηχανή, στερεώνω το σάκο, βάζω και το gps στην βάση του και ξεκινάω …
Δεν χρειάζεται να κάνω στάση για καύσιμα μιας και το είχα γεμίσει από την προηγούμενη …
Ο πλοηγός θέλει να με πάει από αλλού σύμφωνα με την διαδρομή που είχα σχεδιάσει και εγώ αυτό το πρωινό έχω άλλη άποψη, οπότε αγνοώ τις οδηγίες του να κατευθυνθώ προς την Πάρνηθα και μέσω Φίλης και Δερβενοχωρίων να βγω Ερυθρές …
Ενώ εγώ πήγα μέσω Μάνδρας για πιο γρήγορα …
Και κάπου εκεί αρχίζει το μπέρδεμα, σε μια στάση που έκανα για ανακούφιση επέλεξα στο gps να με παει στο κοντινότερο σημείο της προεπιλεγμένης διαδρομής και τελικά με έβαλε μέσα στις Ερυθρές και ήθελε να με πάει προς Πάρνηθα …
Στάση σε ένα πλάτωμα, σταματώ την πλοήγηση και εντός ενός άντε δύο λεπτών μέσα από το κινητό σχεδιάζω την καινούρια διαδρομή για το Καρπενήσι πανεύκολα, το gps λαμβάνει την νέα διαδρομή μέσα σε δευτερόλεπτα και ξεκινάμε …
Επίσης του έβαλα να καταγράφει την διαδρομή που θα κάνω…
Το νέο ξεκίνημα ήταν πιπεράτο, με πέρναγε μέσα από κάποιους αγροτικούς χωματόδρομους οι οποίοι είχαν επιφανειακή λάσπη όχι κάτι το ιδιαίτερο απλά ήθελε λίγο προσοχή …
Τα λάστιχα που έχει η Βέρα (Metzeler Tourance) είναι αλλεργικά στην λάσπη, με το που την βλέπουν θέλουν να βγουν από τις ζάντες και να τρέξουν μακριά !!!
Από την άλλη όσο χάλια είναι στην λάσπη ακριβώς το αντίθετο είναι στην άσφαλτο είτε στεγνή είτε βρεγμένη, απλά καταπληκτικά.
Η διαδρομή με έβγαλε στο Καπαρέλι παρακάμπτοντας τις Πλαταιές και από εκεί Λεύκτρα, Ελλοπία, Ξηρονομή, Δομβραινα, Θίσβη και αρχίζω να ανεβαίνω προς Αγία Άννα και Κυριάκι …
Η Βέρα σε τέτοιες διαδρομές είναι απόλαυση, έχει αρκετή δύναμη (ίσως παραπάνω από αρκετή) για να γίνει απολαυστική χωρίς να προβληματίζει ενώ το κράτημα της είναι υποδειγματικό τουλάχιστον για τους δικούς μου ρυθμούς …
Φτάνω στην Ιτέα και ξεχνώ να ανεφοδιαστώ σε καύσιμα, το gps με κατευθήνει προς την Αγία Ευθυμία, δεν έχω ξαναπεράσει από αυτόν τον δρόμο και από εκεί προς την Βουνιχώρα και πάνω από τα Πεντεόρια …
Τα χωριά έρημα, πού και πού βλέπεις κάποια καμινάδα να καπνίζει και μυρίζεις το καμένο ξύλο που σε συνδυασμό με την υγρασία του αέρα σε ταξιδεύει σε γυρνάει πίσω στον χρόνο σε άλλες εποχές …
Η θέα των έρημων χωριών είναι καταθλιπτική, πριν όχι και τόσα πολλά χρόνια θα άκουγες και θα έβλεπες παιδιά να παίζουν στον δρόμο, τα σχολεία θα ήταν γεμάτα όπως και οι πλατείες και τα μαγαζιά …
Δεν υπάρχει ψυχή στον δρόμο εκτός από εμένα, αυτό δεν με χαλάει μπορώ να πώ ότι μου αρέσει !!!
Συνεχίζω και περνώ τα χωριά Παλαιοξάρι, Τειχίο, Ρέρεσι και κάπου στο χωριό Λιμνίτσα κάνω μια στάση για φαγητό και καφέ, χορταίνω την πείνα μου με ένα από τα σάντουιτς που κουβαλώ και για επιδόρπιο καφέ και μπισκότα …
Το γεγονός ότι δεν έβαλα καύσιμα στην Ιτέα έχει αρχίσει και με κυνηγάει, κατά βάθος ξέρω ότι δεν θα έχω θέμα μέχρι να φτάσω στο Καρπενήσι, αλλά το μυαλό παίζει παιχνίδια, θα με φτάσει δεν θα με φτάσει !!!
Συνεχίζω και πλέον τα βλέμματα στον δείκτη βενζίνης είναι αρκετά συχνά …
Ο καιρός έχει αρχίσει να κλείνει και η θερμοκρασία να πέφτει όσο χώνομαι στα βουνά της ορεινής Ναυπακτίας …
Η θερμοκρασία κυμαίνεται σε χαμηλά μονοψήφια, από 3 έως 5 βαθμούς, κλασικά δεν έχω ντυθεί κατάλληλα και το κρύο με διαπερνάει και με κρατάει φρέσκο …
Περνάω την Τερψιθέα και την Έλατου και στην Άνω Χώρα στρίβω δεξιά προς Κάτω Χώρα και από εκεί προς τα Κρυονέρια, Περδικόβρυση, Κλέπα, Αράχωβα, Δομνίστα, Κρίκελλο …
Τα πάντα τα έχει καλύψει μια παγωμένη ομίχλη που δίνει μια απόκοσμη όψη στο τοπίο …
Η ομίχλη καταπίνει τα πάντα αλλά τουλάχιστον η ορατότητα είναι αρκετή ώστε να μην δημιουργεί προβλήματα στην οδήγηση …
Αφήνω πίσω μου την “εθνική οδό” Καρπενησίου – Αγρινίου και παίρνω την επαρχιακή οδό Βίνιανης – Χαλκιόπουλου.
Το σκοτάδι πέφτει και μαζί του φέρνει και ένα ψιλόβροχο, αναγκαστική στάση για να φορέσω αδιάβροχα για να φτάσω στεγνός και για να ζεσταθώ λίγο …
Το ψιλόβροχο ρίχνει τους ρυθμούς και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι σταγόνες να μην φεύγουν από την ζελατίνα …
Κάθε τρεις και λίγο θέλει να την καθαρίζω γιατί τα φώτα από τα αντίθετα διερχόμενα αυτοκίνητα με στραβώνουν και με αποπροσανατολίζουν …
Όλη την μέρα τα αυτοκίνητα που συνάντησα ήταν ελάχιστα και τώρα που σκοτείνιασε τα συναντώ το ένα πίσω από το άλλο …
Περνάω τα χωριά Κερασοχώρι και Κρέντης, περνάω και τον ποταμό Αγραφιώτη και συνεχίζω Λογγίτσι, γέφυρα Τατάρνας , Αγραπιδόκαμπος, Νέο Χαλικιόπουλο όπου παίρνω τον επαρχιακό Χαλκίοπουλου – Πατιόπουλου …
Η μέση ωριαία είναι πολύ χαμηλή τώρα με το ψιλόβροχο, αλλά η Βέρα δεν χαμπαριάζει δεν με προβληματίζει καθόλου ευτυχώς η κίνηση είναι ελάχιστη και μπορώ να έχω ανάμενα και τα προβολάκια …
Θύαμος, Πατιόπουλο, Παλαιόκαστρο, Κομπότι και στο βάθος να φαίνονται τα φώτα της Άρτας …
Η διαδρομή είναι ιδιαίτερα σφικτή, οι ευθείες είτε πολύ μικρές είτε ανύπαρκτες …
Το φως του φεγγαριού δεν φτάνει σε αυτά τα μέρη, αυτή ήταν η δεύτερη φορά που πέρναγα από αυτόν τον δρόμο νύχτα και παίζει να είναι ο πιο σκοτεινός δρόμος που έχω περάσει ποτέ …
Επιστρατεύεται εκτός από τα προβολάκια και η μεγάλη σκάλα του προβολέα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βλέπω τις στροφές να έρχονται …
Ακολουθώ ένα φορτηγάκι από σχετική απόσταση και έτσι βλέπω ποτέ έρχονται οι στροφές και δεν κινδυνεύω και τόσο από τους απέναντι …
Το ψιλόβροχο συνεχίζει ασταμάτητα, τουλάχιστον δεν έχει δυναμώσει …
Τα τελευταία χιλιόμετρα με κούρασαν αρκετά, φτάνοντας στην Άρτα ήμουν κουρέλι …
Δεν έχω ξαναπάει στην Άρτα, έχει αρκετή κίνηση, φτάνω στο ιστορικό γεφύρι το οποίο ήταν πολύ όμορφο φωταγωγημένο, πιάνω μια άκρη και παίρνω τηλέφωνο τον Δημήτρη …
Με περίμενε πριν το γεφύρι, αναστροφή και μέσα στην νύχτα τον ξαναπερνάω και σταματάω πιο κάτω …
Τελικά έρχεται αυτός να με βρεί και καταλήγουμε σε ένα παρακμιακό καφέ, καφενείο, ουζερί, μπαρ και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε …
Δεν έχει καμία σημασία έτσι και αλλιώς, απλώς προσθέτει στην ατμόσφαιρα …
Παραγγέλνουμε τα καφεδάκια μας και κάτσαμε πάνω από ένα δίωρο συζητώντας, είχαμε πολλά να πούμε …
Όταν έχεις καλή παρέα ο χρόνος περνάει χωρίς να το καταλαβαίνεις και εγώ έχω και μια επιστροφή …
Κοντεύει δέκα το βράδυ και πρέπει να αναχωρήσω, χαιρετώ τον φίλο μου ο οποίος με φιλέψε με σοκολάτες για τον δρόμο και τσίπουρο για τον σπίτι…
Η επιστροφή έγινε από την Εθνική οδό με ταχύτητες λίγο πάνω από τα όρια και κατά τις 1 είχα φτάσει σπίτι …
Ήταν μια γεμάτη ημέρα, με αρκετά χιλιόμετρα, όμορφα χιλιόμετρα και με ακόμα καλύτερη παρέα στην Άρτα …
Η Βέρα δεν με προβλημάτισε πουθενά και ούτε με κούρασε ιδιαίτερα, είμαστε ακόμα στα μέλια και κατά καιρούς έχουμε ερωτικά καβγαδάκια, αλλά στο τέλος τα βρίσκουμε και συνεχίζουμε τον έρωτα μας !!!
Το TomTom παίζει να είναι από τις καλύτερες αγορές που έχω κάνει, δεν έχασε ποτέ σήμα, δεν με μπέρδεψε ποτέ, δεν χάθηκα (αυτό δεν ξέρω κατα πόσο είναι καλό) για πρώτη φορά δεν με ένοιαζαν οι καιρικές συνθήκες όσον αφορά την πλοήγηση, η λειτουργιά του είναι απλή, οι οδηγίες στις διασταυρώσεις κατατοπιστικές χωρίς να σε μπερδεύει …
Μέχρι στιγμής είμαι ευχαριστημένος με την αγορά του!!!
Όπως και οι περισσότερες βόλτες έτσι και αυτή αποφασίστηκε το προηγούμενο βράδυ.
Ξημερώνει το πρωί και χωρίς καμία βιασύνη βγάζω τα σκυλιά βόλτα, επιστρέφω βρίσκω τον καφέ μου να με περιμένει και χαλαρώνω διαβάζοντας τα πρωινά νέα …
Δεν είχα και πολλές ετοιμασίες να κάνω, έβαλα σε ένα σακίδιο 2 θερμός το ένα με ζεστό νερό, κάποια κουλουράκια, μερικά φρούτα, καφέ και ξεκίνησα …
Ήθελα να δοκιμάσω μια νέα εφαρμογή για πλοήγηση στο κινητό από την TomTom την Go Ride
Στόχος ήταν να επισκεφτώ το Αγιονόρι και από εκεί και μετά βλέπουμε …
Επιλέγω αποφυγή διοδίων και εθνικών οδών, επίσης επιλέγω να μου σχεδιάσει την πιο στριφτερή διαδρομή και αυτή που ανεβάζει στο υψηλότερο υψόμετρο και ξεκινάω …
Με το που περνάω τον Σκαραμαγκά με βάζει (λόγω της αποφυγής εθνικών οδών) μέσα από τον Ασπρόπυργο, μέσα από κάτι ξεχασμένους δρόμους και από εκεί συνεχίζουμε προς την Μαγούλα και μετά στην Μάνδρα …
Εννοείται ότι δεν είχα ξαναπεράσει από αυτά τα μέρη, για μένα όλη αυτή η περιοχή ήταν μια μεγάλη μαύρη τρύπα, δίπλα στην Αθήνα αλλά παρόλα αυτά δεν είχα περάσει ποτέ …
Η διαδρομή μέσα από τον Ασπρόπυργο αλλά και την Μαγούλα δεν ήταν και η καλύτερη, κάποια στιγμή με έβγαλε και έξω από μια εταιρία με τσιμέντα, όλος ο δρόμος ήταν γεμάτος υγρό τσιμέντο από το πλύσιμο που έκαναν στις μπετονιέρες και απλά τα έριχναν στον δρόμο …
Το Himalayan από μαύρο έγινε γκρι !!!
Τόσο η Μαγούλα όσο και η Μάνδρα έδωσαν μια νότα επαρχίας και αυτό δίπλα στην Αθήνα…
Ο πλοηγός με πέρναγε από το κέντρο κάθε πόλης …
Μετά την Μάνδρα και ενώ περίμενα ότι θα με έβγαζε στον παραλιακό δρόμο, ο πλοηγός με έστειλε από ένα καταπληκτικό δρόμο που περνάει πάνω από τα βουνά και βγάζει λίγο πάνω από το Μεγάλο Πεύκο στο Κανδήλι.
Οι αναμνήσεις του να πηγαίνω από το Πεύκο στο Κανδήλι τρέχοντας με το όπλο στην ανάταση και στην πρόταση έπαιζαν μπροστά στα μάτια μου …
Ο χρόνος ωραιοποιεί τις αναμνήσεις μας και κατά κάποιο τρόπο σβήνει ότι μας πονά, ενοχλεί, πειράζει.
Τις τυλίγει σε μια ομίχλη για να μας προστατεύσει !!!
Από εκεί κατευθυνθήκαμε προς τα Μέγαρα μέσα από αγροτικούς δρόμους και μόλις έφτασα πέρασα σχεδόν από όλα τα στενά της πόλης …
Τέτοιο ζιγκ ζαγκ είχα χρόνια να κάνω, στρίψε εδώ, στρίψε εκεί ζαλίστηκα …
Πρέπει να έμαθα όλα τα στενά των Μεγάρων γύρω από το κέντρο του.
Βγαίνω στην παλιά εθνική οδό και μετά τους Αγίους Θεόδωρους κάνω στάση για ανεφοδιασμό σε καύσιμα και με την ευκαιρία το ξέπλυνα με ένα λάστιχο, ότι μπόρεσα τελικά …
Συνεχίζω και μέ πάει προς το χώρο Κρύα Βρύση μετά τον Ισθμό και από εκεί μέσα από δρομάκια, χωράφια (που κάποτε μπορεί να ήταν δρόμος), χωματόδρομους βγαίνω πάνω από το στρατόπεδο στις Κεχριές …
Ακολουθώ τον παραλιακό δρόμο μέχρι τα Λουτρά της Ωραίας Ελένης και από εκεί κατευθύνομαι προς το Αγιονόρι μέσα από τα χωριά Γαλατάκι, Αθίκια, Κλένια …
Αφού κάνω την βόλτα μου στο κάστρο επιστρέφω στην μηχανή και σχεδιάζω το επόμενα βήματα …
Θα πάω από το Λυγουριό και από εκεί προς Κρανίδι μάλλον …
Η διαδρομή από το Αγιονόρι προς το Λυγουριό είναι καταπληκτική αρκεί να σου αρέσει να χάνεσαι σε ξεχασμένους και έρημους δρόμους …
Τέτοιες διαδρομές είναι ψωμοτύρι για το Himalayan …
Η δύναμη του παραπάνω από αρκετή και μπορείς να διασκεδάσεις και να παίξεις άφοβα …
Ο ήχος από το μονοκύλινδρο μοτεράκι που χτυπάει τις πιστονιές του ράθυμα και η καυτή του ανάσα που βγαίνει από την εξάτμιση σε βοηθούν να ξεχαστείς και να βυθιστείς σε μια οδηγική νιρβάνα …
Η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και εσύ χαλαρά και χωρίς άγχος απολαμβάνεις την διαδρομή …
Δεν έχει νόημα να το κυνηγήσεις παραπάνω απλά θες ένα καλό ρυθμό και το τέμπο σου το δίνει το ίδιο το μηχανάκι …
Προσπερνάμε τα χωρία Λίμνες, Αγγελόκαστρο, Δήμαινα χωρίς να σταματήσουμε και φτάνουμε στην διασταύρωση για το Λυγουριό …
Ένα σύντομο τηλέφωνο στον φίλο Κώστα και μερικά λεπτά αργότερα πίνουμε καφεδάκι στην βεράντα του …
Έχουμε κάμποσο καιρό να βρεθούμε και είχαμε πολλά να πούμε …
Στην συνέχεια το Himalayan δέχτηκε την περιποίηση του Κώστα που το έπλυνε για να φύγουν τα τσιμέντα και όχι μόνο λάδωσε την αλυσίδα του αλλά μου έδωσε και ένα μπουκαλάκι από το μαγικό ζωμό να έχω μαζί μου …
Η διαδρομή είναι άκρως απολαυστική με την μία στροφή να διαδέχεται την άλλη και με αρκετά καλή άσφαλτο …
Με είχε συνεπάρει η οδήγηση και δεν κατάλαβα ότι είχα ανεβάσει ρυθμό μέχρι που η μπότα μου έξυσε την άσφαλτο …
Ο δρόμος ήταν σχετικά έρημος, πέρασα και το Λεμονοδάσος και έφτασα στο Γαλατά όπου σταμάτησα να πιώ ένα καφέ να φάω κάτι από αυτά που κουβάλαγα μαζί μου και να βγάλω και μερικές φωτογραφίες …
Έχω πάρει τον δρόμο της επιστροφής, κάνω μια στάση για ανεφοδιασμό του Himalayan πριν φύγουμε από το Γαλατά …
Ο ήλιος έχει δύσει και το σκοτάδι έχει απλώσει το πέπλο του πάνω μας …
Σε πιο χαλαρούς ρυθμούς συνεχίζουμε …
Κάποια στιγμή πρέπει να βάλω προβολάκια στο Himalayan όσο καλός και αν είναι ο προβολέας του υπάρχουν στιγμές που δεν επαρκεί …
Περνάμε την Παλαιά Επίδαυρο και αρχίζουμε ένα παιχνίδι με ένα Mustang, μία με περνάει μία τον περνάω, που και πού διακόπτει το παιχνίδι μας κάποιος πιο γρήγορος που μας περνάει και τους δύο …
Με αυτά και με αυτά φτάνω και προσπερνάω τα Λουτρά της Ωραίας Ελένης και συνεχίζω από παλιά εθνική μέχρι την Αθήνα …
Φτάνω σπίτι και δεν νιώθω κουρασμένος …
Λές και είχα πάει βόλτα για καφέ …
Εδώ που τα λέμε δύο καφέδες τους ήπια …
Επιστροφή στις οικογενειακές υποχρεώσεις και στην οικογενειακή θαλπωρή μέχρι την επόμενη βόλτα …
9-10η ημέρα ταξιδιού, η επιστροφή στα πάτρια εδάφη
Πρωινό ξύπνημα χωρίς δυσκολία παρά την ένταση της προηγούμενης βραδιάς τόσο λόγω του τι συνέβη όσο και από την χορωδία του Αντώνη κατά την διάρκεια της νύχτας …
Αλλά είχα αρχίσει να συνηθίζω και δεν με ενοχλούσε πια…
Ντύνομαι στα γρήγορα και κατεβαίνω για πρωινό μαζί με τον Αντώνη και σιγά σιγά ακολούθησαν και τα υπόλοιπα παιδιά …
Το πρωινό ήταν αρκετά πλούσιο τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποικιλία …
Αφού φάγαμε, μαζέψαμε τα πράγματα μας και τα φορτώσαμε στις μηχανές μας…
Μέχρι να ετοιμαστούν όλοι χαζεύουμε την περιοχή από τα μπαλκόνια του σπιτιού ένας υπέροχος ήλιος έχει αρχίσει να ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό …
Χαιρετάμε τον φίλτατο πλέον Ιταλό και αναχωρούμε η διαδρομή είναι ωραία και αν εξαιρέσεις μια στάση για ανεφοδιασμό των μηχανών δεν σταματήσαμε πουθενά μέχρι να φτάσουμε στην Ανκόνα …
Το επιστροφή ξεκινάει με χωματόδρομο για ζέσταμα …
Φτάνοντας στο λιμάνι πάμε κατευθείαν για να κάνουμε επικύρωση των εισιτηρίων, εκεί συναντάμε και άλλα 2 παιδιά που επέστρεφαν Ελλάδα, είχαν πάει και αυτοί στην ίδια διοργάνωση …
Ένα σύντομο καφεδάκι στο ίδιο καφέ στην άκρη του λιμανιού που είχα συναντήσει τα παιδιά και μετά πάμε να επιβιβαστούμε στο καράβι που έχει έρθει στην ώρα του …
Τα παιδιά έχουν κλείσει καμπίνα εγώ θα την βγάλω στο σαλόνι …
Στο καράβι συναντηθήκαμε πάλι με την οικογένεια που τα παιδιά είχαν έρθει μαζί …
Οι ώρες περνανε κλασικά βαρετά στο καράβι, με κουβεντούλα, καφέδες, φαγητό και πάλι από την αρχή …
Οι ώρες περνούσαν και σύντομα μαζί με το σκοτάδι άρχισε και ο αγώνας της εθνικής μπάσκετ απέναντι στην Γερμανία …
Ακούγοντας τα σχόλια κατά την διάρκεια του αγώνα είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πώς αυτή η χώρα έφτασε εδώ που έφτασε και έχει πολύ δρόμο ακόμα δυστυχώς !!!
Μετά τον αγώνα σιγά σιγά όλοι άρχισαν να αποχωρούν για τις καμπίνες τους, στο σαλόνι έχουμε μείνει ελάχιστοι …
Κλασικά θα υπάρξει ο αξιωματικός υπηρεσίας που σιχτιρίζει για την δουλειά που κάνει και τον ακούω να δίνει εντολές σε έντονο τόνο στην κοπελιά που είναι στο μπαρ να μας πει να μην βάζουμε τα πόδια μας σε άλλη καρέκλα η να μήν ξαπλώνουμε στους καναπέδες …
Και έρχεται η κοπελιά και άλλους τους ξυπνάει άλλοι είμαστε ακόμα ξύπνιοι και μας παρακαλεί να συμμορφωθούμε με τις οδηγίες του αξιωματικού υπό το άγρυπνο βλέμμα του …
Μισάνθρωποι που οι εξουσία τους έκανε χειρότερους …
Το σαλόνι αδειάζει ακόμα πιο πολύ μετά τις οδηγίες του αξιωματικού …
Προσπαθώ να με πάρει ο ύπνος καθιστός σε μια καρέκλα και τελικά τα καταφέρνω …
Δεν πρέπει να πέρασε πολύ ώρα και νιώθω ένα χέρι στον ώμο μου να με σκουντάει ελαφρά !!!
Ανοίγω τα μάτια μου και είναι η ίδια κοπέλα από το μπαρ που μου λέει ότι πήγε για ύπνο ο αξιωματικός και να περάσω στους πίσω καναπέδες από το εστιατόριο να κοιμηθώ …
Την ευχαριστώ και κάνω ότι μου λέει …
Για άλλη μια φορά η τύχη μου χαμογέλασε !!!
Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα σκέφτομαι καθώς τεντώνω το κορμί μου στον καναπέ …
Ξυπνάω το πρωί αχάραγα …
Επιστρέφω στο σαλόνι που βρίσκω τον Μιχάλη να έχει αράξει και σιγά σιγά έρχονται και τα υπόλοιπα παιδιά …
Στο μεσοδιάστημα με έψαχνε και ο Αντώνης μήπως θέλω να πάω να ξαπλώσω στο κρεβάτι του αλλά που να με βρεί εκεί που είχαν κρύψει ….
Ξημερώνει φτάνουμε στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, ο Αντώνης θα κατέβει στην Πάτρα μίας και πρέπει να εργαστεί απομακρυσμένα …
Οι άλλοι τέσσερις της παρέας κατεβαίνουμε στην Ηγουμενίτσα και αρχίζουμε την επιστροφή προς Αθήνα …
Μια στάση στα ΣΕΑ της Άρτας για ανεφοδιασμό και συνεχίζουμε λίγο πριν το Αντίριο επιταχύνω και αφήνω πίσω μου τους υπόλοιπους …
Θα πήγαινα από την Πάτρα να πάρω ένα σετ πίσω τακάκια να τα επιστρέψω στον Γιώργο.
Τους συνάντησα πάλι στα ΣΕΑ του Κιάτου, περνώντας βλέπω την μηχανή του Φώτη και του Γιώργου δεν πρόλαβα να μπω στα ΣΕΑ και λίγο πιο κάτω συναντώ τον Μιχάλη που περίμενε τον Γιώργο …
Σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Γιώργος έρχεται και μας βρίσκει, του δίνω τα τακάκια και συνεχίζουμε προς Αθήνα …
Τα παιδιά είχαν ακόμα ένα καράβι να πάρουν για να πάνε στην Κρήτη …
Άλλο ένα ταξίδι είχε τελειώσει με τα καλά του και τα κακά του, συνταξίδεψα με υπέροχους ανθρώπους …
Αν εξαιρέσουμε τα πίσω τακάκια της δικής μου μηχανής και μια καμένη λάμπα στο μηχανάκι του Μιχάλη δεν αντιμετωπίσαμε κάποιο άλλο πρόβλημα …
Και μίας και ανέφερα τον Μιχάλη, ότι και να πώ για αυτόν τον νέο 77 ετών είναι λίγο!!!!
Μόνο και μόνο για την γνωριμία μαζί του άξιζε το ταξίδι !!!
Ακούραστος, δεν παραπονέθηκε ποτέ, μας έκανε να γελάμε, μας πείραζε και δεχόταν τα πειράγματα μας …
Βίος και πολιτεία η ζωή του …
Οι ιστορίες του απίστευτες, μας κρατούσαν συντροφιά τα βράδια …
Μακάρι να φτάσω και εγώ σε αυτή την ηλικία και να μπορώ ακόμα να ταξιδεύω …
Έχει την ηλικία του πατέρα μου και ένιωθα σαν να ταξίδευα μαζί του …
Τελικά για κάποιους ανθρώπους η ηλικία είναι απλά ένα νούμερο που απλά προσθέτει εμπειρία στους ώμους τους!!!
Το δε μηχανάκι του ένα honda rebel 500 ήταν και αυτό άλλη μία έκπληξη του ταξιδιού σε συνδυασμό με τον αναβάτη του ήταν ένα αχτύπητο δίδυμο!!!
Θα μπορούσα αν γράφω χωρίς σταματημό για τον Μιχαλίο αλλά δεν θα είναι δίκαιο για τους υπόλοιπους συνταξιδευτές μου !!!
Ο Φώτης, μια δεκαετία μικρότερος απο τον Μιχαλίο, ζει και αναπνέει Moto Guzzi, θα μπορούσε να ζεί στον Μαντέλο για πάντα !!!
Επίσης το γεγονός ότι έκανε το ταξίδι με ένα πρώτης γενιάς v7, αυτό με τα 40 κάτι άλογα λέει πολλά !!!
Ο Αντώνης, εκεί να μας ξελασπώνει και πάντα πρόθυμος να αναλάβει τις ειδικές αποστολές!!!
Πρέπει να του έχει μείνει κατάλοιπο από τον στρατό …
Ο Στέλιος, ένα νέο παιδί πάντα με ένα χαμόγελο, ο πιο πρόσχαρος της παρέας και πάντα πρόθυμος για αναλάβει την κοινωνική εκπροσώπηση της ομάδας !!!
Απίστευτο το ότι έβγαλε όλο το ταξίδι με ένα Griso και τζετ κράνος …
Ο Γιώργος, απότομος και απόμακρος στην αρχή, αλλά όσο τον γνώριζες έβλεπες ότι κατά βάθος έχει καρδιά μικρού παιδιού !!!
Κύριοι χαίρομαι που ταξίδεψα μαζί σας και ελπίζω να το επαναλάβουμε στο μέλλον …
Μέχρι τότε να είστε όλοι γεροί και ευτυχισμένοι και να γράφετε όμορφα χλμ με τις ρόδες σας και όχι μόνο …
Ξημερώνει η τελευταία μέρα στην λίμνη Κόμο, σήμερα θα ξεκινούσε το ταξίδι της επιστροφής …
Καφεδάκι, σύντομο πρωινό και αρχίσαμε όλοι να μαζεύουμε τα πράγματα μας και να τα φορτώνουμε στις μηχανές μας …
Θα ξαναπερνούσαμε από το Μαντέλο ντελ Λάριο για κάποια τελευταία ψώνια που ήθελαν να κάνουν τα παιδιά και μετά καρφί μέχρι την Φλωρεντία όπου και θα διανυκτερεύαμε …
Φτάνουμε στο Μαντέλο, υπήρχε πολύς κόσμος αλλά καταφέραμε να βρούμε να παρκάρουμε σε ένα στενό.
Συναντήσαμε και άλλον ένα Έλληνα ταξιδευτή που μου διαφεύγει αυτή την στιγμή το όνομα του …
Το παλικάρι είχε ξεκινήσει από την Πάτρα μόνος του με μόνη παρέα το v7 του χωρίς να γνωρίζει άλλη γλώσσα πέραν της Ελληνικής και χωρίς δεδομένα στο κινητό του και παρόλα αυτά κατάφερε και έφτασε το προηγούμενο βράδυ και είχε ανακαλύψει περισσότερα πράγματα από ότι εμείς !!!
Οπότε κατά κάποιο τρόπο έγινε ο ξεναγός μας …
Αντί για την σύντομη στάση που σκοπεύαμε τελικά περάσαμε αρκετές ώρες ….
Ξαναπήγαμε στο εργοστάσιο, είδαμε την γραμμή παραγωγής έστω και σύντομα, κάναμε εγγραφή που δεν είχαμε κάνει τις προηγούμενες μέρες, πήραμε τα δώρα μας χαιρετίσαμε τον νέο μας φίλο και ξεκινήσαμε την επιστροφή μας …
Στον δρόμο έβλεπες γκρουπάκια η και μεμονωμένες μηχανές να αναχωρούν και αυτές και να κατευθύνονται νότια …
Εννοείται ότι χαθήκαμε !!!
Μεταξύ μας εννοώ, τα καταφέραμε για άλλη μια φορά και χωριστήκαμε σε δύο γκρουπ εγώ με τον Γιώργο και ο Αντώνης με τον Μιχάλη και τον Φώτη …
Τελικά τα παιδιά αν και ήταν μπροστά μας βγήκαν σε λάθος έξοδο, εμείς δεν τους είδαμε και συνεχίσαμε …
Σταματάμε σε κάποια ΣΕΑ στον αυτοκινητόδρομο για να τους περιμένουμε μιας και τελικά είχαμε περάσει μπροστά τους …
Ο Γιώργος πηγαίνει να πάρει καφέδες και επιστρέφει με καφέδες, πίτσα και παγωτό !!!!
Αυτό και αν ήταν έκπληξη και ήταν ότι έπρεπε γιατί η ώρα ήταν περασμένη …
Ξεκινήσαμε με το παγωτό, συνεχίσαμε με την πίτσα και πιάσαμε την κουβέντα με τον καφέ όση ώρα περιμέναμε τους υπόλοιπους να έρθουν …
Κάποια στιγμή ήρθαν και πετάχτηκαν και αυτοί να ψωνίσουν κάτι να φάνε για να συνεχίσουμε …
Το κάλεσμα της φύσης με οδήγησε και μένα μέσα και κατά την έξοδο μου πέφτω πάνω στην πιο όμορφη γυναίκα που συνάντησα σε όλο το ταξίδι στην Ιταλία …
Μπορώ να πώ πως προς στιγμή μαγεύτηκα και αν δεν ήμουν ήδη ερωτευμένος θα την είχα ερωτευτεί και θα ήμουν ακόμα στην Ιταλία …
Συνεχίσαμε την επιστροφή μας βάζοντας κανόνες για το πώς θα κινούμαστε …
Η οδήγηση σε πυκνή διάταξη όλου του γκρουπ ώστε να κινούμαστε ώς ένα μας κούρασε σύντομα και σιγά σιγά ξεχάσαμε τους κανόνες που είχαμε θέσει και το γκρουπ πάλι διασπάστηκε …
Έχουμε μείνει εγώ με τον Γιώργο μόνοι μας πάλι …
Ο Γιώργος βγαίνει σε μια έξοδο τον ακολουθώ αλλά βλέποντας ότι πάει λάθος σύμφωνα με τις ενδείξεις που μου έδινε το δικό μου gps τον προσπερνώ και πιστέυω ότι θα με ακολουθήσει …
Δεν με ακολούθησε και εγώ δεν άκουσα που μου κόρναρε …
Βγαίνω πάλι πίσω στην εθνική οδό και δεν αργώ να φτάσω και τους υπόλοιπους….
Φτάνουμε στην Φλωρεντία ενώ μας έχει πιάσει η νύχτα έχουμε δώσει ραντεβού με τον Γιώργο που έρχεται και αυτός μόνος του να συναντηθούμε στην πλατεία του Μιχάηλ Αγγέλου …
Φτάσαμε πρώτοι και μετά από λίγο έφτασε και ο Γιώργος κάπως εκνευρισμένος …
Μετά από ένα σύντομο και έντονο διάλογο τα πνεύματα ηρεμούν και συνεχίζουμε προς το κάμπινγκ το οποίο και θα περνούσαμε το βράδυ μας …
Στην πλατεία είχε πολύ κόσμο και η πόλη από ψηλά φαίνονταν πολύ ωραία το βράδυ …
Πλέον εκτός από τις εξόδους και τους κυκλικούς κόμβους είχαν προστεθεί και φανάρια και εννοείται ότι το γκρουπ όχι μόνο δεν τα πέρναγε όλο μαζί αλλά ούτε και περίμεναν αυτούς που τους είχε πιάσει κάποιο φανάρι και είχαν μείνει πίσω …
Φτάνω τελευταίος στο κάμπινγκ βρίσκω και τα υπόλοιπα παιδιά και αφού τακτοποιούμαστε στο σπιτάκι που έχουμε κλείσει καταλήξαμε στο εστιατόριο του κάμπινγκ για μπέργκερ και μπύρες …
Οποιαδήποτε σκέψη του να πάμε να τριγυρίσουμε και να δούμε την Φλωρεντία νύχτα ξεχάστηκε γρήγορα μιας και η κούραση της ημέρας ήταν αρκετή και δεν υπήρχε όρεξη για παραπάνω ταλαιπωρία …
Τα μπέργκερ, κάτι πίτσες και κάτι ζυμαρικά αποδείχτηκαν παραπάνω από καλά και οι μπύρες ότι έπρεπε για να σβήσουν την δίψα μας και την κούραση της ημέρας …
Παρόλο που στον δρόμο μπορεί να μην τα βρίσκαμε, σαν παρέα περνάγαμε πολύ ωραία από την στιγμή που κατεβαίναμε από τις μηχανές μας και πολύ σύντομα ξεχνάγαμε όλα τα στραβά που μπορεί να είχαν συμβεί …
Επιστρέψαμε στο σπιτάκι και πέσαμε ξεροί για ύπνο, η κούραση της ημέρας και οι μπύρες είχαν κάνει την δουλεία τους και η βραδινή χορωδία δεν με ενοχλούσε καθόλου μπορώ να πώ ότι με νανούριζε …
Άλλη μια καταπληκτική μέρα ξημέρωσε στην Φλωρεντία, φτιάχνω καφεδάκι παίρνω και κάποια μπισκότα που είχαμε και βγαίνω να απολαύσω το καφεδάκι μου στον ήλιο …
Σιγά σιγά και τα υπόλοιπα παιδιά ξύπνησαν και κάτσαμε όλοι μαζί να καταστρώσουμε το σημερινό πλάνο ακούγοντας ωραίες μουσικές …
Θα διανυκτερεύαμε στο Ουρμπίνο δίπλα από το Σάν Μαρίνο.
Φορτώνουμε τις μηχανές και κανονίζουμε να κάνουμε και μια βόλτα να δούμε για λίγο την Φλωρεντία και την ημέρα.
Ξεκινάμε και πριν περάσει ούτε ένα δεκάλεπτο βλέπω τους δύο πρώτους τον Γιώργο και τον Μιχάλη να συνεχίζουν ευθεία ενώ ο Αντώνης με τον Φώτη στρίβουν δεξιά !!!
Σταματάω κοιτάζω μια μπροστά μία δεξιά, μην ξέροντας ποιους να ακολουθήσω …
Τελικά αποφασίζω να συνεχίσω ευθεία και βλέπουμε …
Το πλάνο ήταν να πάμε να δούμε τον καθεδρικό ναό Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε
Μιας και είμασταν τρεις εγώ ο Γιώργος και ο Μιχάλης, έκατσε ο Γιώργος με τις μηχανές και πήγαμε εγώ με τον Μιχάλη να δούμε …
Η ουρά για να μπείς μέσα ήταν ατελείωτη οπότε δεν υπήρξε καν σκέψη να μπούμε μέσα …
Πήραμε ένα παγωτό και επιστρέψαμε πίσω στις μηχανές για να μπορέσει να πάει και ο Γιώργος …
Εν τω μεταξύ είχαν έρθει και ο Αντώνης με τον Φώτη …
Κάτσαμε με τον Μιχάλη να φυλάμε τις μηχανές και τα πράγματα και περιμέναμε τους υπόλοιπους να γυρίσουν …
Συνεχίζουμε για τον επόμενο προορισμό αλλά σύντομα χωριζόμαστε και πάλι μιας και ο Αντώνης με τον Γιώργο και τον Μιχάλη μπαίνουν σε ένα πεζόδρομο και εμένα με τον Φώτη δυστυχώς δεν μας άφησε ένας αστυνομικός να περάσουμε τα άλλα παιδιά δεν τα πρόλαβε …
Τηλέφωνο στους υπόλοιπους να τους ανακοινώσουμε ότι εμείς δεν την παλεύουμε άλλο μέσα στην ζέστη και την κίνηση της Φλωρεντίας και θα συνεχίσουμε για τον επόμενο προορισμό που έχουμε θέσει …
Μετά από σύντομη συνομιλία αποφασίζουμε να σμίξουμε όλοι μαζί πάλι στην πλατεία του Μιχάηλ Αγγέλου…
Αράζουμε στο ίδιο μέρος με το προηγούμενο βράδυ και περιμένουμε τους υπόλοιπους …
Έρχονται και τα άλλα παιδιά και πάμε και παίρνουμε καφέ και νερό η ζέστη χτυπάει κόκκινα …
Έχουμε αφήσει κράνη, μπουφάν πάνω στις μηχανές και στεκόμαστε λίγο πιο δίπλα πίνοντας τον καφέ μας …
Δίπλα στις μηχανές μας έχει αράξει ένα σκούτερ με ένα ζευγαράκι οι οποίοι μου φάνηκαν παράξενοι καθόμουν και τους κοίταγα και έκανα αισθητή την παρουσία μου καθώς και ότι τους παρακολουθούσα …
Μου ρίχνουν μια ματιά φανερώς εκνευρισμένοι και αποχωρούν …
Επόμενος σταθμός θα ήταν το Σαν Τζιμινιάνο, ανεβαίνουμε στις μηχανές και ξεκινάμε, κάνουμε και μια στάση για να δροσιστούν τα άτια μας με δροσερή αμόλυβδη και συνεχίζουμε.
Με το που βγαίνουμε έξω από την πόλη βλέπουμε τα tank bag του Γιώργου να πετάει και να προσγειώνεται μπροστά μας και απο καθαρή τύχη δεν το πατήσαμε και απο ακόμα περισότερη τύχη σταμάτησε στο χείλος ενος γκρεμού, σε σημείο που να μπορούμε να το δούμε και να το πιάσουμε …
Όταν είχαμε σταματήσει για ανεφοδιασμό για να μην καθυστερούμε γεμίζαμε όλα τα μηχανάκια σε μια αντλία και πλήρωνε ένας και τα βρίσκαμε μετά μεταξύ μας, ο Γιώργος ξέχασε να κουμπώσει το tank bag όπως έσπρωξε βιαστικά την μηχανή του για να γεμίσει ο επόμενος …
Συνεχίζουμε την διαδρομή μας προς το Σαν Τζιμινιάνο, η διαδρομή είναι όμορφη με δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση, η κίνηση ελάχιστη αλλά θέλει προσοχή, οι Ιταλοί οδηγούν πολύ επιθετικά ιδιαίτερα αν κινήσε στην λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας …
Το γεγονός ότι χανόμασταν εν μέρη είχε να κάνει πως στα περισσότερα μηχανάκια της παρέας οι καθρέπτες ήταν διακοσμητικοί μίας και οι αναβάτες δεν τους κοίταγαν !!!
Κάποια στιγμή βλέπω τον Φώτη να βγαίνει αριστερά στην λωρίδα “ταχείας κυκλοφορίας” για να κάνει μια προσπέραση και από πίσω του κολλάει στο μισό μέτρο ένα βαν!!!
Θα τον πατούσε και δεν θα το έπαιρναν χαμπάρι κανένας από τους δύο …
Αρχίζω να κορνάρω και να παίζω τα φώτα στο βαν και αυτός εκεί τον χαβά του …
Κάποια στιγμή ο Φώτης επιστρέφει στην αριστερή λωρίδα χωρίς να έχει καταλάβει οτι το βαν παραλίγο να περάσει από πάνω του και τον κίνδυνο που διέτρεχε …
Ο οδηγός του βαν ατάραχος απλά αναπτύσσει ταχύτητα και εγώ τον ακολουθώ κορνάροντας και παίζοντας τα φώτα …
Ο Αντώνης που έχει πάρει και αυτός χαμπάρι το τι έχει γίνει ακολουθεί και αυτός και ξεκινάμε ένα κυνηγητό με το οδηγό του βαν …
Τα σύγχρονα βαν είναι αρκετά γρήγορα ή το V85TT μου δεν είναι …
Μάλλον το δεύτερο !!!
Η καταδίωξη τελειώνει όταν το βαν βγαίνει στην πρώτη έξοδο που βρήκε και εγώ μιας και δεν ήξερα σε ποια έξοδο βγαίνουμε δεν τον ακολούθησα …
Τελικά και εμείς σε αυτή την έξοδο θα έπρεπε να βγούμε, τυχερός ήταν ο οδηγός του βαν και επίσης τυχεροί ήμασταν και εμείς γιατί όλο αυτό δεν θα είχε καλή κατάληξη …
Σταματάω στην άκρη με τον Αντώνη και σύντομα έρχονται και οι υπόλοιποι που δεν έχουν καταλάβει τι είχε συμβεί …
Μας παίρνει κάποια λεπτά ώστε να πέσουν οι παλμοί καθώς και τα επίπεδα τεστοστερόνης και να ηρεμήσουμε …
Συνεχίζουμε έχοντας τον νού μας μην τυχόν και εντοπίσουμε το βαν και φτάνουμε και παρκάρουμε στο πάρκινγκ για μηχανές έξω από το Σαν Τζιμινιάνο.
Ο Γιώργος μένει να προσέχει πράγματα και μηχανές και οι υπόλοιποι πάμε να ρίξουμε μια ματιά …
Όμορφη μεσαιωνική πόλη αλλά πολύ τουριστική δεν έπεφτε καρφίτσα …
Είχα στον νου μου και τον Γιώργο που είχε μείνει πίσω και μαζί με τον Μιχάλη γυρίσαμε για αλλαγή φρουράς …
Χτυπάω ένα φραπεδάκι και τρώω και μερικά μπισκότα που με κέρασε ο Μιχάλης και περιμένουμε τους υπόλοιπους να γυρίσουν …
Και περιμένουμε …
Και περιμένουμε …
Και περιμένουμε …
Κάποια στιγμή μας παίρνουν τηλέφωνο και μας ρωτούν αν θα θέλαμε πίτσα μιας και είχε μεσημεριάσει και δεν είχαμε κάνει κάποια στάση για φαγητό.
Συμφωνούμε με τη πίτσα …
Και περιμένουμε …
Και περιμένουμε …
Και περιμένουμε …
Κάποια στιγμή έρχεται ο Φώτης και αράζει και αυτός …
Και περιμένουμε …
Και περιμένουμε …
Και περιμένουμε …
Τελικά έρχεται και ο Αντώνης με τον Γιώργο με την πίτσα στα χέρια και παγωμένο νερό και καθόμαστε να φάμε …
Από το Σαν Τζιμινιάνο είδα μόνο τον κεντρικό του δρόμο και αυτόν βιαστικά …
Το παλιό γνωμικό “μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα” στριφογύρναγε μέσα στο μυαλό μου …
Ξεκινάμε με επόμενο σταθμό την Σιένα, φτάνουμε χωρίς απρόοπτα και αυτή την φορά χαθήκαμε όλοι μαζί και αρχίσαμε να κάνουμε κύκλους ψάχνοντας να βρούμε την κεντρική πλατεία Πιάτσα ντελ Κάμπο …
Η Σιένα μου άρεσε πιο πολύ και σίγουρα θα ήταν πολύ ωραία να κάτσεις για κάποιες μέρες και να χαθείς και μέσα σε αυτή αλλά και στην γύρω περιοχή …
Τρώμε ένα παγωτό αράζουμε για λίγο και μιας και η ώρα ήταν περασμένη συνεχίσαμε την πορεία μας προς το Ουρμπίνο …
Τα χλμ περνάνε όμορφα, στην θέα μιας άλλης όμορφης πόλης στην κορυφή ενός λόφου της Λουτσινιάνο, σταματάμε με την ελπίδα να κάτσουμε για βραδινό πριν φτάσουμε στο κατάλυμα μας για σήμερα …
Ένας συμπαθης Ιταλός ο οποίος είχε πιει μερικά ποτηράκια παραπάνω μας δίνει οδηγίες που να πάμε και φτάνοντας μια περαστική κυρία μας ενημερώνει να παρκάρουμε της μηχανές μας έξω γιατί με την δύση του ήλιου κλείνουν τις πόρτες από τις εισόδους/εξόδους και δεν θα μπορούμε να βγούμε έξω …
Ακολούθησε μια χαρακτηριστική συνομιλία μεταξύ του Ιταλού και της Ιταλίδας που ήταν για κωμωδία με τον Ιταλό που τα είχε τσούξει στο τέλος να της δίνει τις κατάλληλες “ευχές” για ένα ευχάριστο βράδυ …
Στο εστιατόριο μας έδιωξαν γιατί δεν είχαμε κάνει κράτηση και δεν μας άφησαν να χρησιμοποιήσουμε την τουαλέτα γιατί ήταν μόνο για πελάτες!!!
Όσοι πρόλαβαν μέχρι να μας πάρουν χαμπάρι πήγαν …
Περπατάμε μέσα στα σοκάκια της πανέμορφης πόλης και σκέφτομαι όλο αυτό που έχει συμβεί σε αυτή την χώρα συναντάς τα δύο άκρα από ευγενικούς και καλόκαρδους ανθρώπους που θέλουν να σε βοηθήσουν και το άλλο άκρο από αγενέστατους σνόμπ …
Φτάνουμε στο επόμενο εστιατόριο που και σε αυτό επίσης δεν μπορούμε να κάτσουμε γιατί έχουν κλείσει …
Μας ενημερώνουν ότι λόγου του ότι ήταν Δευτέρα τα εστιατόρια ήταν κλειστά για να ξεκουραστούν από την δουλειά του Σαββατοκύριακου !!!
Επιστρέφουμε στις μηχανές και μην μπορώντας να κάνουμε αλλιώς συνεχίζουμε την πορεία μας …
Στην διαδρομή και ενώ είχε ηδη νυχτώσει βρίσκουμε μια τρατορία πάνω στο δρόμο, θύμιζε κάτι ξεχασμένες παρακμιακές ταβέρνες που ξαφνικά φτιάχτηκε καινούργιος δρόμος και πλέον δεν σταμάταγε κανείς …
Μπαίνουμε μέσα μας κοιτάνε όλοι παράξενα …
Η νεαρή σερβιτόρα προσπαθεί με τα λίγα αγγλικά που ήξερε να καταλάβει τι θέλουμε να παραγγείλουμε …
Κλασικά το μενού είχε πίτσες και ζυμαρικά, και εκεί που τρώμε σκάει τηλέφωνο ότι έχουμε ηδη αργήσει να κάνουμε τσεκ ιν στο σπίτι που είχαμε κάνει κράτηση για το βράδυ …
Σε επικοινωνία που είχε ο Αντώνης με την ιδιοκτήτρια λίγο πολύ μας έλεγε ότι η κράτηση ακυρώνεται εκτός αν πάμε εκεί άμεσα …
Παγώνουμε όλοι και όλα τα βλέμματα στρέφονται στον Αντώνη που ήταν πάντα πρόθυμος να μας ξελασπώνει …
Δεν αργεί να πέσει και η πρόταση να πάει όσο πιο γρήγορα μπορεί για να έχουμε οι υπόλοιποι ένα μέρος για να κοιμηθούμε το βράδυ …
Δεν μπορούσα να αφήσω τον Αντώνη να πάει μόνος του μέσα στο βράδυ, οπότε ξεκινήσαμε οι δυό μας …
Σύμφωνα με το gps θέλαμε κοντά στην μιάμιση ώρα για να φτάσουμε …
Η διαδρομή καταπληκτική ανέβαινε ένα ωραίο στριφτερό ορεινό δρόμο που αν ήταν μέρα θα έπρεπε να είναι καταπληκτικός …
Όσο ανεβαίναμε τόσο έπεφτε η θερμοκρασία και είχαμε και τα ραντάρ στον νου μας ευτυχώς υπήρχαν προειδοποιητικές πινακίδες οπότε πέφταμε στα φρένα και μόλις τα περνάγαμε ξανά αρχίζαμε το κυνήγι του χρόνου …
Αρκετά αγχώδες όλο αυτό το σκηνικό!!!
Σε μια ευθεία διασταυρωνόμαστε με ένα περιπολικό που έρχονταν από το αντίθετο ρεύμα …
Ευτυχώς δεν γύρισαν να μας σταματήσουν …
Κάτω από διαφορετικές συνθήκες όλο αυτό θα μπορούσε να είναι μια οδηγική νιρβάνα αλλά στην δική μας περίπτωση ήθελε προσοχή και λόγω της ώρας και της ορατότητας και της θερμοκρασίας κτλ
Τόσο το gs1100 του Αντώνη όσο και το δικό μου Guzzi V85 TT δεν μας πρόδωσαν και στάθηκαν αντάξια στο ύψος των περιστάσεων όσο για τους αναβάτες τους απλά δεν υπάρχουν λόγια !!!
Φτάνοντας στην διασταύρωση για το σπίτι που θα διανυκτερεύαμε βλέπω τον Αντώνη να συνεχίζει ευθεία αρχίζω μέσα στην νύχτα να κορνάρω και να του παίζω τα φώτα …
Χαμπάρι δεν πήρε …
Πιο κάτω το κατάλαβε ότι το πέρασε και αφού κάναμε έναν κύκλο φτάνουμε σε μια απόμερη αγροικία που για να πάς είχες ένα ευτυχώς στρωμένο χωματόδρομο …
Και με το που κατεβαίνουμε από τις μηχανές συναντάμε ένας ωρυόμενο Ιταλό που έμοιαζε με μαφιόζο που είχε βγει μέσα από ταινία του Νονού !!!
Η γυναίκα του προσπαθούσε να επικοινωνήσει με εμάς και παράλληλα να τον καλμάρει και αυτός τόσο ανέβαζε στροφές …
Έφευγε μακρυά μας, ξαναγύρναγε κάνοντας χειρονομίες τα έχωνε σε εμάς και στην γυναίκα του στα Ιταλικά και ξανά έφευγε !!!
Και αυτό συνεχίστηκε για αρκετή ώρα …
Η όλη σκηνή θα μπορούσε να ήταν σε μια από τις παραπάνω ταινίες και η κατάληξη να είναι με κάποιους σε ένα πορτμπαγκάζ αυτοκινήτου με μια έξτρα τρύπα στο κρανίο τους, ή πεταμένοι σε μια λίμνη με ένα βαρίδι από τσιμέντο δεμένο στα πόδια …
Εκεί παραδέχτηκα τις διαπραγματευτικές ικανότητες του Αντώνη !!! Θα μπορούσε να έχει κάνει λαμπρή καριέρα στην πολιτική !!!
Από εδώ το πήγε από εκεί το πήγε κατάφερε και τον κάλμαρε και στο τέλος βγάζαμε και φωτογραφίες μαζί αγκαλιά !!!
Κάτι τέτοιες σκηνές είναι το αλατοπίπερο σε ένα ταξίδι που όταν τις θυμάσαι αργότερα γελάς, αλλά εκείνη την στιγμή κινδυνεύαμε στις έντεκα το βράδυ να μείνουμε χωρίς ένα μέρος να κοιμηθούμε …
Τέλος καλό όλα καλά …
Κάνα μισάωρο πιο μετά ήρθαν και υπόλοιποι που δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που τους περιγράφαμε …
Όλο το διάστημα που περιμέναμε τα παιδιά να έρθουν και αφού ο Αντώνης τον είχε μαλακώσει, καθόμασταν σε ένα τραπέζι κάτω από ένα υπόστεγο και στην αρχή μας κοίταγε με ένα διαπεραστικό βλέμμα, λες και μας μέτραγε και ήθελε να δει πώς θα μας ξεκάνει …
Στην πορεία ο Αντώνης τον μαλάκωσε ακόμα περισσότερο και από ένα άγριο μαφιόζο μεταμορφώθηκε σε ένα συμπαθή συνταξιούχο …
Με το που ήρθαν τα παιδιά έκατσαν και αυτοί στην περίεργη παρέα μας και συνεχίσαμε την κουβέντα και τα γέλια, λίγο στα Ιταλικά, λίγο στα Αγγλικά λίγο στην νοηματική η κουβέντα γίνονταν …
Τα παιδιά πάντως δεν παρέβλεψαν να μας ευχαριστήσουν και όλοι μαζί πήγαμε στο διαμέρισμα το οποίο ήταν απλά καταπληκτικό, το καλύτερο που μείναμε σε όλο το ταξίδι …
Μετά την ένταση της ημέρας και ιδιαίτερα των τελευταίων ωρών τα βλέφαρα δεν άργησαν να κλείσουν και να βυθιστούμε σε έναν βαθύ χαλαρωτικό ύπνο όπου ο Μορφέας μας πήρε και συνεχίσαμε το ταξίδι μας μαζί του …
Άλλο ένα πρωί ξημερώνει στην Ιταλία με καραβίσιο καφεδάκι και πρωινό με διάφορα μπισκότα ….
Το μυαλό μου τριβίλιζε ο ήχος από τον πίσω τροχό, προσπαθούσα να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη πίνοντας το πρωινό καφέ και προσπαθώντας να ξυπνήσω …
Στην τελική είμαι στην Μέκκα της Moto Guzzi ότι και να είναι η λύση θα βρεθεί, με τον Α η τον Β τρόπο …
Σιγά, σιγά ξυπνούν και οι υπόλοιποι και με την πρώτη ευκαιρία κατεβαίνουμε κάτω με τον Αντώνη και τον Γιώργο και μετά από ένα σύντομο έλεγχο με το φώς της μέρας ανακαλύπτουμε ότι τα πίσω τακάκια θέλουν αλλαγή, δεν έχουν κάνει ούτε 5.000 χλμ από την αλλαγή τους !!!
Ο Γιώργος με ενημερώνει σαν πιο παλιός κάτοχος ότι τα πίσω τακάκια τα “τρώει” γρήγορα !!!
Το καλό της υπόθεσης είναι ότι ο Γιώργος κουβαλάει και εργαλεία αλλά και τακάκια …
Για άλλη μια φορά πιάστηκα απροετοίμαστος !!!
Ο Αντώνης αναλαμβάνει μαζί με το Γιώργο τις εργασίες και σε σύντομο χρονικό διάστημα γίνεται η αλλαγή και η Βέρα σταματάει να διαμαρτύρεται ….
Για την σημερινή ημέρα είχαμε κανονίσει και συμφωνήσει οι περισσότεροι να κάνουμε μια βόλτα στους ορεινούς όγκους πάνω από το Μαντέλο και την λίμνη Κόμο …
Αφού ετοιμαστήκαμε όλοι καβαλήσαμε τα περήφανα άτια μας και ξεκινήσαμε …
Η μέρα ήταν καταπληκτική καμία σχέση με την χθεσινή νεροποντή …
Το τοπίο καταπληκτικό, η διαδρομή επίσης …
Την ίδια ιδέα με εμάς είχαν και αρκετοί άλλοι επισκέπτες/ταξιδευτές, οπότε οι χαιρετούρες έδιναν και έπαιρναν …
Σταματήσαμε στην παραλίμνια πόλη Μπελλάνο για καφέ και τελικά κάτσαμε και για φαγητό μιας και είχε μεσημεριάσει και εννοείται ότι το συνοδεύσαμε και με παγωτό …
Φτάνουμε στην λίμνη Sils και στο φημισμένο εστιατόριο Murtarol όπου σταματάμε και για φωτογραφίες …
Η όποια συζήτηση να κάτσουμε για φαγητό δεν ευδοκίμησε καθώς και το να συνεχίσουμε προς το Σεν Μόριτζ μίας και η ώρα ήταν περασμένη και τα δέκα χιλιόμετρα που θέλαμε αν πάμε και αλλά τόσα για να γυρίσουμε καθώς και χρόνος που θα περνάγαμε για να κάνουμε μια στάση εκεί θα σήμαινε ότι θα μας έπιανε το βράδυ και θα κατεβαίναμε το πάσσο del Majoja στα σκοτάδια …
Ήταν και το πρώτο χατήρι που χαλάσαμε στον Αντώνη που ήθελε να το επισκεφθεί …
Αρχίζουμε την επιστροφή κάνοντας και κάποιες στάσεις για φωτογραφίες μαζί με τον Γιώργο …
Βρίσκουμε τους υπόλοιπους να μας περιμένουν στο ξενοδοχείο Maloja Kulm για να κάνουμε μαι στάση για καφέ τον οποίο συνοδεύσαμε και με μια ποικιλία γλυκών …
Βέβαια όταν μας ήρθε ο λογαριασμός και αν θυμάμαι καλά πληρώσαμε 25 ευρώ έκαστος για ένα εσπρέσο και ένα cheese cake μας έκατσε λίγο βαρύς …
Στο ξενοδοχείο η σερβιτόρα η οποία ήταν τελικά από κάποια χώρα των Βαλκανίων είχε κάνει ένα πέρασμα για αρκετά χρόνια από την Ελλάδα είχε παντρευτεί εκεί, αλλά η κρίση των περασμένων ετών τους οδήγησε να μετοικίσουν στην Ελβετία, οπότε πιάσαμε και την κουβέντα …
Πάντως το επίπεδο καθαριότητας και των υπηρεσιών προς τον πελάτη ήταν κατά πολύ ανώτερο από την φθηνότερη Ιταλία !!!
Άλλο επίπεδο και ας τους χώριζαν ελάχιστα χιλιόμετρα …
Ξεκινήσαμε την κατέβασμα του Passo del Maloja με τον ήλιο να δύει και την θερμοκρασία να πέφτει …
Είχαμε απλωθεί και ο καθένας κατέβαινε με τον ρυθμό που ήθελε …
Η νύχτα μας έπιασε στην Ιταλία και συνεχίσαμε χωρίς να σταματήσουμε μέχρι το Λέκκο αφού προσπεράσαμε το Μαντέλο ντελ Λάριο για να κάνουμε μια στάση σε σούπερ μάρκετ για να αγοράσουμε προμήθειες …
Ευτυχώς σε όλη αυτή την διαδρομή δεν χαθήκαμε …
Αλλά το γεγονός ότι δεν είχαμε όλοι τον ίδιο στόχο σε αυτό το ταξίδι ήταν παραπάνω από εμφανές …
Ξαμολυθήκαμε λοιπον στο σούπερ μάρκετ και είδα ότι ο καθένας απλά ψώνιζε για τον εαυτό του καμία αίσθηση ότι ήμαστε μια παρέα και πάρουμε όλοι μαζί κάτι για αργότερα το βράδυ η το πρωί …
Με αποτέλεμα αρκετοί από εμάς να πάρουμε παρόμοια προϊόντα …
Επίσης αποθηκευτικό χώρο στις μηχανές είχε μόνο ο Γιώργος και ο Αντώνης …
Φτάνουμε στο Μαντέλο, παρκάρουμε τις μηχανές και κατευθυνόμαστε προς το κέντρο της πόλης το οποίο είχε μετατραπεί σε συναυλιακό χώρο …
Ωραία ατμόσφαιρα, ωραίες μουσικές …
Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν άνω τον 50 !!!
Ακούσαμε τις μουσικές μας φάγαμε κάτι πρόχειρο και όταν η κούραση ήταν παραπάνω από εμφανής σε όλους μας επιστρέψαμε για ύπνο ….
Ο Στέλιος είχε ξεκινήσει ηδη το ταξίδι της επιστροφής και το δικό μας θα ξεκίναγε την επόμενη μέρα …
Καβαλήσομε τις μηχανές μας και κατευθυνθήκαμε προς την γή των προγόνων της Μπελάς καθώς και των άλλων Moto Guzzi της παρέας …
Μετά από ένα 20λεπτο περίπου σε ωραία επαρχιακή διαδρομή φτάνουμε και γίνεται ένας χαμός μηχανές παντού καθώς και κόσμος …
Όλη η πόλη έπαιρνε μέρος σε αυτή την εκδήλωση όπου και να κοίταζες έβλεπες κατά κύριο λόγο μηχανές Moto Guzzi και όλα τα καταστήματα πούλαγαν κάτι απο την μάρκα ….
Μετά από αρκετή ώρα τα καταφέραμε και ολοκληρώσαμε την περιήγηση μας στο μουσείο βγήκαμε έξω και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο της παραλίμνιας πόλης για να παρακολουθήσουμε τα υπόλοιπα δρώμενα …
Ακολούθησαν στάσεις σε διάφορα μαγαζιά για διάφορα ψώνια με το πιο γνωστό να είναι του Agostini ..
Σιγά σιγά αλλά σταθερά κατευθυνόμασταν προς το κέντρο της πόλη ….
Τα στομάχια μας είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται έντονα …
Αλλά οι διαπραγματεύσεις για το που θα πάμε να φάμε αποδείχτηκαν χειρότερες και από την επίλυση του Κυπριακού και όπως και το Κυπριακό δεν έχει λυθεί έτσι και εμείς δεν καταφέραμε να συνεννοηθούμε για το που και τι θα φάμε, οπότε όλοι καταλήξαμε σε κάτι του ποδαριού καθώς και σε ένα παγωτό προσπαθώντας να πνίξουμε την πείνα μας …
Στην παρέα μας είχε προστεθεί και άλλος ένας Έλληνας ο Τάσος παλιός Guzzisti που μας ενημέρωσε για ενδιαφέρουσες διαδρομές στην γύρω περιοχή και αποφασίσαμε να κάνουμε μαζί τον γύρω της λίμνης, της μισής τελικά, του πιο αξιόλογου κομματιού …
Φτάνουμε στο φέρι που θα μας πέρναγε απέναντι και περιμένουμε να έρθει για να μας περάσει απέναντι, η διαδρομή μέχρι στιγμής ήταν πάρα πολύ όμορφη και συνεχώς συναντούσαμε γκρουπάκια με μηχανές …
Οι χαιρετούρες έδιναν και έπαιρναν και υπήρχε μια ωραία γιορτινή ατμόσφαιρα …
Είχαμε παρκάρει τις μηχανές και περιμέναμε να έρθει η σειρά μας να επιβιβαστούμε μόλις το φέρι ερχόταν …
Μια Ιταλίδα αστυνομικός προσπαθούσε να διευθέτηση την κίνηση και μας στρίμωξε όσο περισσότερο μπορούσε ώστε να υπάρχει χώρος για τα οχήματα και τις μηχανές που θα άφηνε το φέρι να περάσουν …
Εννοείτε ότι δεν υπήρχε ούτε ένας χωρίς κράνος και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ότι έπρεπε να βάλουμε το κράνος για να μπούμε στο φέρι αλλιώς κινδυνεύαμε να φάμε κλήση από τα όργανα της τάξης …
Η Βόλτα με το φέρι δεν κράτησε πολύ αλλά ο καιρός μας είχε κάνει το χατήρι και ήταν καταπληκτικός …
Τόσο το Mandela del Lario όσο και όποια άλλη πόλη στην λίμνη του Κόμο είναι πανέμορφα …
Φτάνουμε απέναντι και μετά από μια σύντομη διαδρομή σταματάμε λόγω κίνησης και όταν τελικά καταφέρνουμε να περάσουμε διαπιστώνουμε ότι ο λόγος της κίνησης ήταν ένα ατύχημα που είχε μια νεαρή κοπέλα με ένα σκούτερ …
Δεν σταματήσαμε, υπήρχε είδη αρκετός κόσμος που την βοηθούσε …
Λίγο πιο κάτω σταματήσαμε για καφέ και να χαιρετίσουμε τον φίλο Τάσο καθώς αυτός θα συνέχιζε προς Μιλάνο …
Αφού ήπιαμε τον καφέ μας συνεχίσαμε την πορεία μας γύρω από την πανέμορφη λίμνη, αφήσαμε και τον Στέλιο στο ξενοδοχείο του που ήταν από την απέναντι πλευρά της λίμνης σε σύγκριση με εμάς, ο Στέλιος θα ερχόνταν αργότερα να μας βρει …
Το σκοτάδι μας βρήκε στην πόλη του Κόμο να ψάχνουμε να βρούμε να κάτσουμε κάπου να φάμε …
Το μαγαζί που επιλέξαμε να κάτσουμε τελικά ήθελε να έχουμε κάνει κράτηση και εκεί που καθόμαστε και συζητάμε που να πάμε κτλ ..
Ακούμε πίσω μας να μας μιλάνε στα Ελληνικά, σπαστά μεν αλλά Ελληνικά …
Γυρνάμε και βλέπουμε τον Φράνκο, ο οποίος τα τελευταία 30 χρόνια επισκέπτεται ανελλιπώς κάθε χρόνο την Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Σαμοθράκη …
Μας προσκαλεί στο απέναντι μαγαζί που κάθονταν με την παρέα του τους οποίους σηκώνει από το τραπέζι χωρίς πολλά πολλά για να κάτσουμε εμείς …
Εν το μεταξύ είχε έρθει και ο Στέλιος και τελικά ανακαλύπτει ότι έχουν κοινό γνωστό με τον Φράνκο…
Τι μικρός που είναι ο κόσμος τελικά !!!!
Παραγγέλνουμε την σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, καρμπονάρα …
Η οποία ήταν όνειρο, ένα ταξίδι από μόνη της …
Συζητάγαμε με τον Φράνκο για αρκετή ώρα μας κέρασε και τις μπύρες και δώσαμε ραντεβού πλέον στην Ελλάδα …
Επιστρέφουμε στις μηχανές και πάνω που ετοιμαζόμαστε αν φύγουμε ανοίγουν οι ουρανοί !!!
Η νυχτερινή μπόρα έπιασε όλον το κόσμο απροετοίμαστο και όλοι μαζί ψάχναμε κάπου να προστατευθούμε από την καταιγίδα …
Τελικά καταλήξαμε όλοι πάλι πίσω στο μαγαζί που είμασταν πριν μέχρι να περάσει η μπόρα …
Κάποια στιγμή η βροχή έκοψε και ο κόσμος άρχισε να βγαίνει δειλά δειλά έξω σαν τα σαλιγκάρια …
Επιστρέψαμε στις μηχανές φορέσαμε αδιάβροχα και ξεκινήσαμε την επιστροφή προς το σπίτι που μέναμε …
Η διαδρομή δύσκολη λόγω της βροχής και της κούρασης της ημέρας …
Λόγω του ψιλόβροχου δεν μπορούσα να φορτίσω το κινητό οπότε σύντομα έμεινα από μπαταρία και εκεί φάνηκε για άλλη μια φορά ότι το κινητό δεν είναι η καλύτερη λύση για gps όταν οι συνθήκες είναι δύσκολές και εγώ πιάστηκα απροετοίμαστος …
Ήταν ίσως η μοναδική φορά που δεν χαθήκαμε φτάσαμε αργά στο μέρος της διαμονής μας και παρκάραμε τις μηχανές …
Η Βέρα έκανε έναν θόρυβο από τον πίσω τροχό …
Το συζητήσαμε λίγο καταλήξαμε ότι μάλλον θέλει πίσω τακάκια αλλά το αφήσαμε για την άλλη μέρα το πρωί να το δούμε καλύτερα …
Καθήσαμε λίγο στο καθιστικό – τραπεζαρία – δωμάτιο του Φώτη και σιγά σιγά ένας ένας αποσυρθήκαμε όλοι στα κρεβάτια μας …
Πρωινό ξύπνημα, ετοιμάζομαι και κατεβαίνω στο εστιατόριο για πρωινό, ο μπουφές ήταν πλούσιος και τον επισκέφτηκα δύο φορές και φεύγοντας πήρα και ένα φλυτζάνι καφέ για να τον πιώ με την ησυχία μου στο δωμάτιο.
Φορτώνω την Βέρα που με περίμενε με ανυπομονησία να συνεχίσουμε το ταξίδι προς τα πάτρια εδάφη της.
Βγαίνω στο παραλιακό μέτωπο και παρόλο που είναι σχετικά νωρίς ο κόσμος έχει αρχίσει να πηγαίνει στην παραλία!
Η Πεσκαρα είναι μια παραλιακή πόλη με μεγάλες οργανωμένες παραλίες με πολύχρωμες ομπρέλες σε πολλές σειρές όπως τις είχα δει σε ταινίες.
Οδηγάω σιγά χαζεύοντας, έχω χρόνο μπροστά μου οπότε δεν βιάζομαι.
Βγαίνω στην εθνική τους και κατευθύνομαι προς Ανκόνα, έχει αρκετή κίνηση, μας πήρε ένα δίωρο να φτάσουμε στην Ανκόνα.
Κατευθύνομαι προς το λιμάνι και ψάχνω να βρω ένα καφέ να περιμένω την υπόλοιπη παρέα.
Τελικά αράζω σε ένα μικρό καφέ που είναι προς την έξοδο του λιμανιού, έχει ένα μικρό υπόστεγό με ξύλινους πάγκους, παίρνω ένα διπλό εσπρέσο και ένα μπουκάλι νερό και κάθομαι σε ένα τραπεζάκι δίπλα από τα ψαροκάικα και περιμένω τα υπόλοιπα παιδιά.
H ώρα περνάει σχετικά γρήγορα, λίγο να μιλήσεις με τους αγαπημένους λίγο να χαζέψεις και πριν το καταλάβω μηχανές περνάνε από μπροστά μου, δεν το ήξερα το έμαθα αργότερα ότι ήταν φίλοι που ταξίδευαν προς το Μαρόκο.
Αμέσως μετά αρχίζουν να καταφθάνει και η δική μου παρέα, αρχίζω να μετράω μηχανές, μία, δύο, τρεις, εφτά …
Μαζί τους ήρθε και άλλο ένα Moto Guzzi V7 καθώς και ένα Triumph Bonneville, με τα οποία ταξίδευε μια οικογένεια …
Τα 2 μεγάλα παιδιά είχαν πάρει μαζί τους γονείς τους! Και θα έκαναν παρόμοιο ταξίδι, γνωρίστηκαν με τα υπόλοιπα παιδιά στο καράβι.
Πολύ τους χάρηκα, αν και το να τους βλέπω γυμνούς από προστατευτικό εξοπλισμό με στεναχώρησε ταυτόχρονα!
Πέρα από κράνος τίποτα άλλο!
Ευτυχώς το ταξίδι τους ολοκληρώθηκε χωρίς απρόοπτα.
Με το που ήρθαν τα παιδιά έγινε ένας μικρός χαμός, άλλος ήθελε να αλλάξει μιας και δεν πρόλαβε στο καράβι, άλλος ήθελε καύσιμα, άλλος καφέ, άλλος να ξεκινήσει το ταξίδι …
Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις μιας και εγώ γνώριζα μόνο τον Αντώνη και τον Φώτη!
Ο Αντώνης πρότεινε να πάμε σε ένα καφέ που γνώριζε στην κορφή του λόφου, συμφώνησε και η υπόλοιπη παρέα και ξεκινήσαμε…
Η καλή μέρα από την αρχή φαίνεται!
Πρίν καλά καλά ξεκινήσουμε χαθήκαμε μεταξύ μας…
Τελικά καταφέραμε και βρεθήκαμε και άρχισε η αναζήτησή του καφέ το οποίο τελικά είχε κλείσει!
Ανεβήκαμε στην κορφή του λόφου μετά από γρήγορη σχετικά διαβούλευση και τον κατεβήκαμε πάλι για αναζήτησή ενός μέρους να κάτσουμε για καφέ …
Μετά από κάποια μπρος πίσω, η “οικογένεια” μας αποχαιρετά και συνεχίζει τον δρόμο της.
Εμείς συνεχίσαμε την αναζήτηση ενός καφέ που να μας αρέσει …
Τελικά βρήκαμε ένα στο κέντρο, σβήσαμε την δίψα μας με χυμούς και καφέδες και σχετικά σύντομα ξεκινήσαμε προς τον προορισμό μας για αυτή την μέρα που είναι η πόλη της Μόντενα.
Ο Αντώνης μπροστά, εγώ τελευταίος και μπροστά μου ο Γιώργος.
Η επιλεγμένη διαδρομή προβλέπει Εθνική οδό για το μεγαλύτερο μέρος της.
Ο Γιώργος που έχει στο πρόσφατο παρελθόν πληρώσει αρκετά χρήματα σε κλήσεις από προηγούμενο ταξίδι στην Ιταλία πηγαίνει με τα όρια ταχύτητας ο Αντώνης κρατάει ένα σταθερό ρυθμό ελαφρώς πιο γρήγορο από τα όρια, σε σύντομο χρονικό διάστημα το κονβόι είχε σκορπίσει …
Στάση για ανεφοδιασμό και συνεχίζουμε την πορεία μας, έχει αρκετή κίνηση και οι Ιταλοί οδηγούν πολύ επιθετικά, θέλει πολύ προσοχή και κουράζει …
Επόμενη στάση σε πάρκινγκ της εθνικής για τσιγάρο για όποιους καπνίζουν και με την ευκαιρία έλεγχος στην στάθμη λαδιού της Βέρας και όπως το περίμενα ήθελε 2-3 τζούρες για να φτάσει στο max ο δείκτης.
Πρώτη φορά της προσθέτω λάδι αλλά έχει προηγηθεί ένα “ταξίδι” αστραπή στην Λαμία που δεν έπεσε κάτω από τα 150, καθώς και η άνοδος μέχρι την Ηγουμενίτσα σε επίσης παρόμοιους ρυθμούς …
Συνεχίζουμε την πορεία μας και επιτέλους στο ύψος της Μπολόνια αφήνουμε πίσω μας την εθνική οδό και πιάνουμε τους επαρχιακούς.
Τα τοπία όμορφα αλλά η μυρωδιά της νωπής κοπριάς όχι και ότι πιο ευχάριστο !!!
Ο καιρός έχει αρχίσει να κλείνει και σε σύντομο χρονικό διάστημα οι πρώτες σταγόνες άρχισαν να πέφτουν …
Κατευθυνόμασταν κατευθείαν πάνω στην κακοκαιρία!
Δεν έβλεπα όμως την πρόθεση από τους υπόλοιπους να σταματήσουν να βάλουμε αδιάβροχα!!!
Ανάβω αλάρμ και πιάνω στην άκρη στο πρώτο άνοιγμα, φοράω τα αδιάβροχα και συνεχίζω για να προλάβω τους υπόλοιπους …
Τους βλέπω στην άκρη του δρόμου να με περιμένουν καθώς είχαν ανησυχήσει που είχα μείνει πίσω …
Με βλέπουν με τα αδιάβροχα και το σκέφτονται για λίγο να φορέσουν και αυτοί τα δικά τους η όχι.
Ο καιρός δεν τους άφησε και πολλά περιθώρια μίας και είχε ηδη ξεκινήσει να βρέχει …
Οπότε όλοι φόρεσαν τα αδιάβροχα τους και ξεκινήσαμε.
Ένας λυσσασμένους αέρας σε συνδυασμό με την βροχή που μας μαστίγωνε αλύπητα καθώς και το σκοτάδι που έπεφτε έκανε την οδήγηση δύσκολη.
Οι ρυθμοί μας είχαν πέσει και θα καθυστερούσαμε για να κάνουμε check in στο ξενοδοχείο οπότε ο Αντώνης φέυγει μπροστά για να προλάβει να φτάσει πριν κλείσει η ρεσεψιον.
Μετά από λίγο βλέπω και τον Φώτη να ανοίγει και να τον ακολουθεί …
Μένω εγώ με τον Γιώργο τον Μιχάλη και τον Στέλιο.
Σε κάποιο κυκλικό κόμβο βγαίνω σε λάθος έξοδο!
Σταματάω και παίρνω τηλέφωνο τον Γιώργο να μην με περιμένουν και θα τους βρω.
Αφού κατάφερα να βρω τον δρόμο μου συνεχίζω και σύντομα συναντώ τους υπόλοιπους στο ξενοδοχείο.
Τελικά ο Γιώργος με τους υπόλοιπους είχε φτάσει πριν τον Αντώνη και τον Φώτη μίας και αυτοί χάθηκαν.
Ολοκληρώνουμε το check-in και πηγαίνουμε σε ένα εστιατόριο δίπλα απο το ξενοδοχείο.
Εγώ θα κοιμηθώ με τον Φώτη, ο Στέλιος μόνος του και οι άλλοι τρεις αγκαλίτσα.
Το δείπνο ήταν ικανοποιητικό αν και η συνεννόηση ήταν προβληματική κάτι που το είδα σχεδόν παντού στην Ιταλία αν δεν ξέρεις Ιταλικά θα πρέπει να συνεννοηθείς με λίγο νοηματική, λίγο Αγγλικά, λίγο Ελληνικά, λίγο Ιταλικά ή σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα ξέρεις και θα πάρεις κάτι στο περίπου …
Η μέρα η μάλλον καλύτερα η νύχτα κλείνει με γέλια και κουβέντες για να γνωριστούμε καλύτερα και να σπάσει ο πάγος.
Και στην πληρωμή του δείπνου φάνηκε ότι δεν είχαμε δέσει σαν παρέα ακόμα και ίσως και να μην δέναμε όταν αρχίσαμε να μετράμε πόσες μπυρες ήπιε ο καθένας για να βγάλουμε τον λογαριασμό …
Επιστροφή στο δωμάτιο, ένα γρήγορο ντουζ και βουτιά στο κρεβάτι …
Η μέρα ήταν δύσκολη όποτε με το που πέσαμε στα κρεβάτια μας αποκοιμηθήκαμε χωρίς πολλά πολλά.
07:00 το πρωί και το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπά και να προσπαθεί να με ξυπνήσει το κλείνω και σηκώνομαι απρόθυμα …
Ντύνομαι βιαστικά και κατεβαίνω κάτω στο εστιατόριο που ευτυχώς είχε μόλις ανοίξει και παίρνω δύο καφεδάκια και μερικά κρουασάν και επιστρέφω στο δωμάτιο η μάλλον καλύτερα προσπαθώ να επιστρέψω στο δωμάτιο ….
Για να ανοίξει η πόρτα του ξενοδοχείου έπρεπε να εισάγεις ένα κωδικό αλλά επειδή κουβάλαγα καφέδες κρουασάν κτλ έπρεπε να αφήσω κάπου τον ένα καφέ να βάλω τον κωδικό και μέχρι να πάρω και τον δεύτερο καφέ είχε περάσει ο χρόνος και η πόρτα ξανά κλείδωνε ….
Το δοκίμασα 2-3 φορές χωρίς επιτυχία, ένιωθα σαν σε ταινία με τον Mr. Bean!!!
Τελικά την λύση την έδωσε ο Φώτης …
Αναγκάστηκα να τον πάρω τηλέφωνο και κατέβηκε και μου άνοιξε …
Ανεβήκαμε στο δωμάτιο, ήπιαμε τον καφέ μας, φάγαμε το πρωινό μας και αρχίσαμε να ετοιμάζουμε τα πράγματα μας …
Εν τω μεταξύ ο καιρός είχε αρχίσει να ανοίγει και ο βροχερός καιρός έδωσε την θέση του σε έναν λαμπρό ήλιο που άρχισε να ξεπροβάλει δειλά δειλά.
Κατεβάσαμε τα πράγματα μας κάτω και αρχίσαμε να φορτώνουμε τα μηχανάκια μαζί με τους υπόλοιπους.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχαμε βγάλει από το προηγούμενο βράδυ θα κάναμε μια στάση πρώτα στο μουσείο της Φεράρι και μετά θα συνεχίζαμε την διαδρομή μας …
Θέλαμε να περάσουμε και από το αντίστοιχο της Λαμποργκίνι αλλά δεν προλαβαίναμε …
Ξεκινάμε με προορισμό το μουσείο και αμέσως αρχίζουμε να αδιαφορούμε ο ένας για τον άλλο που είναι αν μας ακολουθεί έστω να ρίξουμε μια ματιά στον καθρέπτη μας …
Ένα φανάρι το πέρασα με βαθύ βαθύ κόκκινο για να μπορέσω να ακολουθήσω τους υπόλοιπους, ακόμα και αυτή την στιγμή εύχομαι και ελπίζω να μην είχε κάμερα …
Φτάνουμε στο μουσείο ο Φώτης με τον Μιχάλη δεν τους ενδιαφέρει να μπούν οπότε κάθονται και φυλάνε τα πράγματα των υπόλοιπων.
Όσον αφορά το μουσείο το μόνο που δεν είχε ήταν μοντέλα πριν το πόλεμο αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο να κάνεις μια στάση αν βρεθείς στην πόλη της Μόντενα!!!
Αριστουργήματα μιας ξεχασμένης τέχνης, της τέχνης του να φτιάχνεις οχήματα με προσωπικότητα …
Βγαίνουμε από το μουσείο εντυπωσιασμένοι και βρισκόμαστε μέσα σε μια κινέζικη λαοθάλασσα …
Ευτυχώς προλάβαμε και είχαμε μπεί στο μουσείο πριν από αυτούς …
Ξεκινάμε και συνεχίζουμε την πορεία μας βόρεια κάνοντας μια στάση για έναν παραποτάμιο καφέ στην Μάντοβα την οποία δυστυχώς δεν είχαμε τον χρόνο να την επισκεφτούμε …
Η μέρα μέχρι στιγμής ηλιόλουστη και με σχετικά υψηλή θερμοκρασία με το που επιστρέφουμε στις μηχανές αρχίζει να ψιχαλίζει και σε σύντομο χρονικό διάστημα ανοίγουν οι ουρανοί …
Φοράμε τα αδιάβροχα μας βρίζοντας τον καιρό και την τύχη μας και ξεκινάμε επόμενη σχεδιασμένη στάση στο σπίτι της Ιουλιέτας στην Βερόνα.
Ευτυχώς τα σύννεφα κινούνται αντίθετα από εμάς και σύντομα η βροχή σταματάει και εμείς είμαστε με τα αδιάβροχα να αισθανόμαστε λες και έχουμε μπεί σε σάουνα …
Ο Αντώνης σταματάει πρώτος και τα βγάζει οι υπόλοιποι συνεχίζουμε να τα φοράμε μιας και ήταν ακόμα βρεγμένα και θέλαμε να στεγνώσουν πριν τα μαζέψουμε, οπότε λέμε να κάνουμε μια στάση λίγο αργότερα …
Συνεχίζουμε αφήνοντας τον Αντώνη πίσω να τακτοποιεί τα αδιάβροχα του …
Στην πρώτη διασταύρωση που αλλάζουμε πορεία σταματάω και περιμένω τον Αντώνη οι υπόλοιποι συνεχίζουν …
Ο Αντώνης μετά από λίγο έρχεται και συνεχίζουμε μαζί μέχρι που δεν άντεξα να φοράω άλλο τα αδιάβροχα του λέω να συνεχίσει και θα βρεθούμε στην Βερόνα.
Σταματάω βγάζω τα αδιάβροχα και συνεχίζω και εγώ προς το σπίτι της Ιουλιέτας …
Φτάνω Βερόνα, μπλέκω λίγο στους πεζόδρομους του κέντρου της ιστορικής πόλης και είμαι εγώ με την μηχανή ανάμεσα στον κόσμο προσπαθώντας να βρω μια διέξοδο …
Μόλις τα καταφέρνω σταματάω και παίρνω τηλέφωνο τον Γιώργο που είχε hands free για να δώ που βρίσκονται και οι υπόλοιποι, τελικά είχαν χαθεί λίγο και τώρα έφταναν στην Βερόνα, τους στέλνω την τοποθεσία μου μιας και είχε χώρο και για αυτούς να παρκάρουν και τους περιμένω…
Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα φτάνουν όλοι εκτός από τον Αντώνη που είχε κάνει μια στάση για φωτογραφίες.
Μετά από λίγο φτάνει και ο Αντώνης και αρχίζουμε να περιπλανιόμαστε στο ιστορικό κέντρο φτάνουμε στο σπίτι της Ιουλιέτας όπου γίνεται ο κακός χαμός και τελικά καταλήγουμε να τρώμε πίτσα …
Πολύ όμορφη πόλη και σίγουρα αξίζει να την επισκεφτείς και να κάτσεις κάποιες μέρες να την γυρίσεις …
Μετά το φαγητό έχει στάση για παγωτό το οποίο ήταν εξαιρετικό και συνεχίζουμε την πορεία μας με προορισμό ένα χωριό μερικά χιλιόμετρα από την λίμνη Κόμο …
Ο δρόμος έχει αρκετούς κυκλικούς κόμβους και το μικρό μας κονβόι δεν αργεί να διασπαστεί …
Ο πρώτος που χάνεται είναι ο Στέλιος τον παίρνω χαμπάρι τον φτάνω και τον οδηγώ στους υπόλοιπους και συνεχίζουμε πλέον όλοι μαζί την πορεία μας η έτσι νομίζω …
Αρχίζω να μας μετράω με κάθε ευκαιρία και ανακαλύπτω ότι ο Φώτης δεν είναι μαζί μας …
Αρχίζω να κορνάρω και να προσπερνάω τους υπόλοιπους μέχρι να φτάσω στον Αντώνη που ήταν πρώτος και να σταματήσει και αυτός …
Παίρνουμε τηλέφωνο τον Φώτη και έχει χαθεί και είναι και αγχωμένος μιας και δεν ξέρει που βρίσκεται, η επικοινωνία μεταξύ του Γιώργου και του Φώτη είναι απλά αδύνατη, δεν μπορεί να καταλάβει και να κατανοήσει ο ένας τον άλλο.
Επικοινωνώ με τον Φώτη και αρχίζει ένας μίνι μαραθώνιος να ηρεμίσει και να καταλάβει πως μπορεί να μας στείλει την τοποθεσία του ώστε να πάμε να τον συναντήσουμε …
Το άγχος τον έχει καταβάλει και η επικοινωνία δύσκολη, μετά από κάποιες προσπάθειες καταφέρνει και μας στέλνει το στίγμα του και ξεκινάω να πάω να τον συναντήσω …
Δέκα με δεκαπέντε λεπτά αργότερα τον βλέπω στην άκρη του δρόμου και συνεχίζουμε μαζί να συναντήσουμε τους υπόλοιπους που είχαν κάνει στάση σε ένα σουπερμάρκετ για ανεφοδιασμό …
Κάνουμε πρώτα μια στάση για ανεφοδιασμό σε καύσιμα και μετά πάμε να συναντήσουμε και τα υπόλοιπα παιδιά που μας περίμεναν με εφόδια σε νερό και τρόφιμα …
Μετά από μια σύντομη στάση συνεχίζουμε καθώς το σκοτάδι έπεφτε γύρω μας …
Ο Γιώργος κάθεται τελευταίος και εγώ μπροστά του και ενώ είχαμε πει να έχει τον νου του ο καθένας μας για αυτόν που έχει πίσω του σε σύντομο χρονικό διάστημα και αυτή η απόφαση καταστρατηγείται και μένω εγώ με τον Γιώργο μόνοι μας …
Αν θυμάμαι καλά ο Γιώργος ενημερώνει τον Αντώνη ότι θα συνεχίσουμε οι δυό μας και θα βρεθούμε στην χειρότερη στο σπίτι που έχουμε κλείσει για διανυκτέρευση για τις επόμενες μέρες.
Τα δύο V85TT λοιπον μένουν μόνα τους και ξεκινούν να καταπίνουν τα σκοτεινά χιλιόμετρα με κατεύθυνση την λίμνη Κόμο …
Ο Γιώργος μπροστά και εγώ να τον ακολουθώ …
Για κάποιο ανεξήγητο λόγο ενώ έχουμε κάνει μια στάση για να ξεμουδιάσουμε, βλέπουμε τα υπόλοιπα παιδιά να έρχονται!!!
Κάπως τα καταφέραμε και βγήκαμε μπροστά τους !!!
Για το υπόλοιπο της διαδρομής και μέχρι να φτάσουμε στο στον προορισμό μας δεν ξαναχαθήκαμε …
Η τελευταία πρόκληση της ημέρα η καλύτερα της νύχτας ήταν να βρούμε το σπίτι που θα μας φιλοξενούσε της επόμενες μέρες …
Μετά από αρκετό ψάξιμο και κάποια τηλέφωνα στον ιδιοκτήτη τα καταφέραμε αν και ψιλό απογοητευθήκαμε από το οίκημα και κυρίως από την έλλειψη Ίντερνετ ….
Χωριστήκαμε πάλι σε ζευγάρια, ο Γιώργος με τον Μιχάλη που ήταν αχώριστοι στο διπλό, εγώ με τον Αντώνη στο παιδικό σε κουκέτες, ο Αντώνης στο κάτω και εγώ στο πάνω κρεβάτι, ο Φώτης στον καναπέ και ο Στέλιος που θα τον φιλοξενούσαμε για ένα βράδυ σε φουσκωτό στρώμα στην κουζίνα …
Αφού διευθετήθηκαν τα της διαμονής αρχίσαμε ένας ένας να αποχωρούμε ….
Καταφέραμε και φτάσαμε όλοι μας και αυτό από μόνο του ήταν ένα κατόρθωμα!!!!
