Ένα από τα “μειονεκτήματα” του να ταξιδεύεις με ένα μηχανάκι με χαμηλή ιπποδύναμη είναι ότι το μυαλό μπορεί να ταξιδεύει παράλληλα με το σώμα, πιθανώς και σε διαφορετικούς προορισμούς …
Ξεκινάς την βόλτα όλο χαρά και όσο περνάει η ώρα βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στις σκέψεις σου …
Δύσκολος μήνας ο Αύγουστος, ότι σχέδια κάναμε για βόλτες και ταξίδια δεν πραγματοποιήθηκαν …
Τελικά πρέπει να ζοριστείς για να εκτιμήσεις πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις …
Χρειάστηκε να αρρωστήσω (ελαφριά ευτυχώς) για να καταλάβω ποιοι είναι οι σημαντικοί άνθρωποι που θα ήθελα να έχω στην ζωή μου και τι πραγματικά μου έλειψε …
Οι 10 μέρες της απομόνωσης με έκαναν να δώ τα πράγματα διαφορετικά η μάλλον να δω την πραγματικότητα …
Αλλά αυτή είναι μία άλλη κουβέντα …
Και η Bella είναι μια τέτοια μηχανή, ικανή να ταξιδέψει σώμα και μυαλό σε άλλες εποχές, πρόθυμη να σε βοηθήσει να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια τάξη ή να σε αποδιοργανώσει τελείως …
Μετά το τέλος της προσωπικής καραντίνας ήθελα να πάω μια βόλτα χωρίς ιδιαίτερο προορισμό, έτσι και αλλιώς ότι σχεδίασα δεν έκατσε οπότε ποιος ο λόγος για σχέδια , όπου μας βγάλει ο δρόμος …
Έπρεπε να γράψω χιλιόμετρα με την Bella για να πάμε για το πρώτο σέρβις στα 1000 χλμ …
Θέλαμε καμιά 300αρια ακόμα …
Το ρεζερβουάρ ήταν γεμάτο πριν από την καραντίνα και η Bella περίμενε υπομονετικά να τελειώσει για να την πάω βόλτα …
Δεν υπήρχε κάποιος λόγος να ξεκινήσω νωρίς η να επιστρέψω κάποια συγκεκριμένη ώρα οπότε αφέθηκα και όλα έγιναν όπως έπρεπε χωρίς άγχος χωρίς προβληματισμούς χωρίς σχέδια …
Βάζω σε ένα σακίδιο 1 θερμός με κρύο νερό, ένα σπαστό καφεδάκι, ξηρούς καρπούς και την φωτογραφική μηχανή.
Βάζω μπροστά την Bella και ξεκινάω …
Δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση για Κυριακή “πρωί”, τι πρωί κοντεύει να μεσημεριάσει …
Είμαστε ακόμα στο στρώσιμο και ακολουθούμε το πρωτόκολλο του κατασκευαστή, τα πρώτα 1000 χλμ μέχρι 4000 στροφές, τα επόμενα 500 μέχρι 4500 στροφές και από κει και μετά το ανοίγεις σταδιακά …
Σε αυτές τις στροφές έχουμε γύρω στα 90χλμ στο κοντέρ, υποψιάζομαι ότι είναι λιγότερα από αυτά που δείχνει αλλά δεν το έχω μετρήσει, δεν ξέρω αν θα το κάνω καν, άν έχει νόημα …
Περνάμε την Ελευσίνα και βγαίνουμε στην έξοδο της Μάνδρας για την παλιά εθνική Αθηνών – Θήβας …
Δεν αργούμε να φτάσουμε στα καμμένα …
Και η μαυρίλα που αντικρίζουμε μαυρίζει και την ψυχή μας …
Είναι απίστευτη η καταστροφή που έχει γίνει …
Πλησιάζοντας στα Παλαιοκούνδουρα μου κάνει εντύπωση μια δράση μαζέματος σκουπιδιών από το πλάι του δρόμου, κάθε λίγα μέτρα και μια γεμάτη σακούλα σκουπιδιών …
Είναι απίστευτη η ποσότητα σκουπιδιών που υπάρχει στην άκρη του δρόμου …
Δεν ξέρω αν υπήρχε και πριν η δημιουργήθηκε κατά την κατάσβεση ή εγώ δεν τα έβλεπα πριν …
Αλλά τώρα με ενοχλούν …
Δεν μπορώ να το πιστέψω, πλαστικά μπουκάλια νερού, κουτάκια αναψυκτικών, μπύρες, ποτήρια καφέ και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς …
Τι είδους όντα είναι αυτά που ανοίγουν το παράθυρο και τα πετάνε έξω …
Που ζουν …
Είπαμε οι αργές ταχύτητες δεν βοηθούν …
Τα μάτια σκανάρουν τις άκρες του δρόμου και παντού εντοπίζουν σκουπίδια …
Αποκαΐδια και σκουπίδια, θλιβερό θέαμα …
Και μέσα σε όλα αυτά βλέπεις ανθρώπους να μαζεύουν τον χαμό, μικρά παιδιά, μεγάλους, άνδρες, γυναίκες, να μαζεύουν τα σκουπίδια των άλλων, των ανεγκέφαλων!
Βλέποντας αυτό, μου δίνει ελπίδες ότι ίσως ένα καλύτερο αύριο θα ξημερώσει …
Ίσως αργήσει λίγο να έρθει, θα πρέπει τα “όντα” να εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο πρώτα …
Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία λένε …
Συνεχίζουμε το δρόμο μας, το καμένο τοπίο εναλλάσσεται με κάποια μικρά σημεία που δεν έχουν καεί, σαν οάσεις μέσα στην έρημο …
Πρίν φτάσουμε στο χωριό το βλέμμα μου κεντρίζει ένα λατομείο, όσο και αν πρόσεξα δεν είδα δρόμο να πηγαίνει προς τα εκεί …
Διασχίζουμε το χωριό και βλέπουμε μπροστά μας ένα χωματόδρομο να κατευθύνεται προς το λατομείο, χωρίς δεύτερη σκέψη μπαίνουμε και κλασικά λίγο μετά είναι σκουπιδότοπος, φτάνω και στο λατομείο, ο δρόμος δεν είναι και ο πιο εύκολος για ασφάλτινα λάστιχα αλλά τα καταφέρνουμε …
Βγάζουμε μερικές φωτογραφίες και συνεχίζουμε, περνάμε την Αγία Τριάδα χωρίς να σταματήσουμε και συνεχίζουμε στην επαρχιακή οδό Λιβαδειας – Θήβας …
Τα χιλιόμετρα περνούν χωρίς να το καταλάβουμε, η Bella τα καταπίνει αδιαμαρτύρητα …
Πηγαίνουμε δεξιά με 80-90 δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση οπότε χανόμαστε και πάλι στις σκέψεις μας …
Το πνευματικό μας ταξίδι το χαλάει ένα ΒΜW GS το οποίο πέρασε δίπλα μας με αρκετά παραπάνω χιλιόμετρα και ενώ υπάρχει αρκετός χώρος στον άδειο δρόμο σχεδόν μας ξύρισε …
Άκουσε τις ευχές του, ιδιαίτερα για το διαφορικό (δεν έχει νόημα να του ευχηθούμε να του καεί το βίντεο πλέον) και σύντομα τον ξεχάσαμε …
Στην επιστροφή στα καμμένα είχαμε καλύτερη εικόνα για την καταστροφή που έγινε …
Η καρδιά μας σφίχτηκε και πάλι …
Όσο έφτανε το μάτι, καταστροφή!!!
Θέλω να πιστεύω ότι οι διάφορες δράσεις που προγραματίζονται σε διάφορες καμένες περιοχές θα έχουν ουσία και διάρκεια …
Μια σύντομη στάση για νερό και μερικούς ξηρούς καρπούς, ένα τηλεφώνημα στο σπίτι ότι σε λίγο θα είμαστε εκεί μαζί τους και συνεχίζουμε …
Στην επιστροφή μας προσπέρασαν αρκετές μηχανές που γύρναγαν και αυτές από τις βόλτες τους
Φτάσαμε σπίτι, η Bella πραγματική κυρία με πήγε και με έφερε, ταξίδεψε και το μυαλό και το σώμα, δεν ζήτησε τίποτα και έμεινε και καύσιμο για καμιά 150αρια χλμ ακόμα …
Σύμφωνα με τον σπιούνο στο κινητό κάναμε 220 χλμ και επιτέλους θα πάμε για το πρώτο σέρβις …
Πλέον ο μόνος προορισμός που έχει σημασία για μένα είναι η επιστροφή στο σπίτι και στους αγαπημένους μου, δεν έχει σημασία που θα πάω, απλά περιμένω πώς και πώς να γυρίσω πίσω σε αυτούς που έχουν σημασία για μένα, στην σύντροφο και στα παιδιά μου.
Τρίτη μέρα καραντίνας, τα όποια συμπτώματα της ασθένειας σταμάτησαν μετά την πρώτη μέρα, πλέον απλά μετράμε μέρες για την ελευθερία ….
Όλα ξεκίνησαν με ένα μικρό, ανεπαίσθητο συνάχι, και την εμμονή της συζύγου να μου κάνει τεστ …
Το πρώτο σόκ ήρθε όταν άκουσα την σύζυγο που μου είχε κάνει το “σελφ τεστ” την Τετάρτη το απόγευμα να φωνάζει αγχωμένη “ο μπαμπάς είναι θετικός, ο μπαμπάς είναι θετικός” …
Δεν ένιωσα φόβο, μόνο μια παγωμάρα …
Φόρεσα διπλή μάσκα και αποσύρθηκα στο γραφείο μου προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη …
Δεύτερο τεστ στο καπάκι αρνητικό, τρίτο το ίδιο, κάνουν τεστ και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, αρνητικά ….
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το πρώτο τεστ έδειξε λάθος αποτέλεσμα …
Η σύζυγος αναλαμβάνει την επικοινωνία με τον ΕΟΔΥ, καραντίνα, εγώ και τα παιδιά, η σύζυγος δεν χρειάζεται μας ενημερώνουν λόγω εμβολιασμού….
Επίσης μας συνέστησαν να πάμε να κάνουμε ραπιντ τεστ …
Αποφασίζουν να με κλείσουν στο υπνοδωμάτιο μου …
Εκεί θα είναι για τις επόμενες 10 μέρες η απομόνωση μου …
Η σύζυγος ξεκινάει την διαδικασία της απολύμανσης του σπιτιού χωρίς σταματημό μέχρι αργά το βράδυ ….
Εγώ δεν νιώθω κάτι, δεν νιώθω άρρωστος …
Η σύζυγος έχει πείσει τον εαυτό της ότι το τεστ ήταν λάθος, δεν θέλει να το πιστέψει …
Ξημερώνει Πέμπτη, ετοιμάζομαι και πετάγομαι με την μηχανή για να κάνω το τεστ, μου λένε σε κάνα 2ωρο θα σας ενημερώσουμε …
Επιστρέφω σπίτι, και το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι το Himalayan θα μείνει από μπαταρία μέχρι να βγω από την καραντίνα (έχει είδη 2 εβδομάδες σε ακινησία) …
Ότι νάνε ….
Μπαίνω πάλι στην φυλακή μου και περιμένω ….
Κοιτάω το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τουλάχιστον 1 φορά κάθε 5 λεπτά, τίποτα, δεν μου έχει έρθει απάντηση …
Στην ώρα πάνω με καλεί άγνωστο νούμερο στο κινητό …
Το απαντάω, ήταν από το διαγνωστικό που έκανα το τεστ, με ενημερώνουν ότι είμαι θετικός και μου δίνουν ένα κωδικό για να ανοίξω το αρχείο που θα μου στείλουν με το αποτέλεσμα …
Γίνεται και η επίσημη ανακοίνωση στο σπίτι και οι όποιες ελπίδες γκρεμίζονται …
Η σύζυγος αναλαμβάνει εκ νέου την επικοινωνία με τον ΕΟΔΥ και εγώ πρέπει να πάρω τηλέφωνο με όσους ήρθα κοντά τις τελευταίες μέρες …
Δέν είναι εύκολο, καθόλου εύκολο …
Πώς λες στον άλλο ότι μπορεί να τον κόλλησες …
Να έχει τον νου του, να προσέχει …
Δεν θα ήθελα με τίποτα να είμαι η αιτία που κάποιος αγαπημένος, φίλος, άγνωστος νόσησε εξαιτίας μου …
Οι αντιδράσεις αναμενόμενες …
Από υποστηρικτικές, αδιάφορες, μέχρι χαιρέκακες.
Αφού πέρασε αυτό ήρθε η ώρα να το ανακοινώσω και στην μάνα …
Αγχώθηκε, στεναχωρήθηκε, είναι μακριά …
Το τι έχει περάσει μαζί με τον πατέρα από μένα …
Πόσα χρόνια τους έχω κόψει με τις ανακοινώσεις μου κατα καιρούς;
Πατέρα, Μάνα, ξυπνήστε, χαράματα, πετάξτε με μέχρι το Μ. Πεύκο φεύγω για Κόσοβο …
Πατέρα, Μάνα, ξυπνήστε πάλι χαράματα, Παντρεύομαι ….
Πατέρα, Μάνα, ξυπνήστε την χάσαμε …………………………
Σειρά έχει ό μικρότερος αδερφός ο οποίος προσπαθεί να διακωμωδήσει την κατάσταση, “δεν σου είπε η μάνα ότι κόλλησες επειδή δεν φοράς ζακέτα εκεί που τριγυρνάς με την μηχανή” μου λέει.
Βάλαμε και οι δυο τα γέλια …
Στην συνέχεια έχει σειρά η επικοινωνία με ιατρούς για να δούμε πως θα το αντιμετωπίσουμε και τι να προσέξουμε …
Η μέρα περνάει ήρεμα, αν δεν έκανα το τεστ δεν θα καταλάβαινα ότι είχα νοσήσει με τον τρισκατάρατο …
Δεν έχω αγχωθεί γιατί δεν αισθάνομαι άρρωστος αλλά κατά το απογευματάκι αρχίζω να ανεβάζω δέκατα …
Αρχίζουν διάφορες σκέψεις να περνάνε από το μυαλό μου …
Οι μετρήσεις με το οξύμετρο και το θερμόμετρο δίνουν και παίρνουν …
Η αγωνία και το άγχος αιωρείται σε όλο το σπίτι ..
Ο “πυρετός” δεν πέφτει …
Περνάει 1 ώρα, 2, 3 …
Στην τέταρτη ώρα κατά τις 11 δείχνει νορμάλ θερμοκρασία …
Όλα και όλοι ηρεμούν και θα μπορέσουμε να πάμε όλοι για ύπνο …
Έκτοτε όλα είναι φυσιολογικά εκτός από τον εγκλεισμό μου
Στο σπίτι ζούμε ένα 3χρονο αγοράκι, μια 15χρονη έφηβη, ένα 18χρονο παλικάρι, η σύζυγος, εγώ, δύο σκυλιά, και ένα χελωνάκι ….
Δεν θα μπορέσω να ξεχάσω τα παγωμένα βλέμματα γεμάτα αγωνία όταν το μάθαμε …
Ούτε την αγωνία στα πρόσωπα τους …
Το πέρασα, το περνάω, πιθανών όσο πιο ανώδυνα γίνεται, δεν μπορώ να φανταστώ τι σκέψεις έκαναν και κάνουν και τι νιώθουν οι συνάνθρωποι μας που ζορίζονται, που νοσηλεύονται, που δεν μπορούν να πάρουν ανάσα …
Εγώ το μόνο που έχω να διαχειριστώ είναι τον εγκλεισμό σε ένα δωμάτιο, το δικό μου Κωσταλέξι …
Το οποίο με ζορίζει αφάνταστα όσο περνάνε οι ώρες, οι μέρες …
Είναι πολύ δύσκολο να είσαι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά από τους αγαπημένους σου …
Είναι πολύ δύσκολο να ακούς τον μικρό τρίχρονο γιο σου που δεν καταλαβαίνει την κατάσταση να σου χτυπάει την πόρτα να του ανοίξεις να μπεί …
Είναι πολύ δύσκολο να τον βλέπεις να πασχίζει να ανοίξει την σίτα από την μπαλκονόπορτα και να σε κοιτάει με ένα βλέμμα όλο παράπονο …
Είναι πολύ δύσκολο να μην μπορείς να πάρεις μια αγκαλιά τους ανθρώπους που αγαπάς, γιατί θες να τους προστατεύσεις …
Πώς το εξηγείς αυτό σε ένα μωρό;
Είναι πολύ δύσκολο να μην μπορείς να κάτσεις στο τραπέζι μαζί τους να φας ….
Είναι πολύ δύσκολο να προστατεύεις αυτούς που αγαπάς …
Είναι πολύ δύσκολο να συμπεριφερθείς ως νοήμον άνθρωπος …
Είναι πολύ δύσκολο το να ζεις κλεισμένος σε ένα δωμάτιο λες και είναι απομόνωση σε φυλακή …
Να σου χτυπάνε την πόρτα.
Να αφήνουν τον δίσκο απο έξω.
Να περιμένεις μερικά δευτερόλεπτα να απομακρυνθούν.
Να ανοίγεις την πόρτα δειλά δειλά για να πάρεις τον δίσκο και να ανταλλάξεις ένα βλέμμα …
Και όλα αυτά που μου φαίνονται εμένα βουνό, να είναι πολύ εύκολα για κάποιον που πασχίζει να πάρει μια ανάσα ….
Διάβαζα για το πόσο μοναχική είναι αυτή η ασθένεια …
Αν δεν το ζούσα δεν θα το πίστευα …
Όλες τις ασθένειες τις περνάς μόνος σου εννοείτε, αλλά αυτή έχει μια διαφορά δεν έχεις υποστήριξη, δεν έχεις ένα χέρι να σφίγγει το δικό σου να σου δώσει δύναμη, δεν έχεις μια αγκαλιά, δεν έχεις κάποιον να κάτσει μαζί σου και να σου κάνει παρέα …
Είσαι μόνος σου …
Όχι απαραίτητα γιατί οι άλλοι φοβούνται αλλά γιατί εσύ φοβάσαι μην τους κάνεις κακό …
Γιατί πρέπει να συμπεριφερθείς υπεύθυνα, να μην σκεφθείς για μια φορά μόνο τον εαυτό σου …
Μου φαίνεται αδιανόητη η ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ που παρατηρώ μέσα από τον εγκλεισμό μου με την οποία διάφοροι συνάνθρωποι μου αντιμετωπίζουν το όλο θέμα ….
Εύχομαι σε όλους να το περάσουν πιο εύκολα και πιο ανώδυνα από ότι το περνάω εγώ …
Εύχομαι να παραμερίσουν το εγώ τους και να δουν τα πράγματα πιο λογικά …
Εύχομαι να συμπεριφερθούν όλοι υπεύθυνα, όπως αρμόζει σε αυτή την παλιοκατάσταση που ζούμε…
Εύχομαι σε όλους να είστε καλά …
Εγώ τον πρώτο στόχο τον πέτυχα να περάσω αλώβητος από αυτές τις συμπληγάδες για να μπορέσω να συνεχίσω να φροντίζω αυτούς που με έχουν ανάγκη …
Δώστε μια αγκαλιά και ένα φιλί σε αυτούς που αγαπάτε με την κάθε ευκαιρία που σας δίνετε …
Δώστε ένα φιλί στην σύντροφο σας κάθε πρωί, μεσημέρι, βράδυ, έτσι χωρίς λόγο …
Δείξτε σε όλους πόσο τους αγαπάτε …
Μην αφήνεται κάτι για αργότερα…
Βρείτε χρόνο για τους αγαπημένους σας …
Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο …
Καθίστε και ακούστε με προσοχή τον συνομιλητή σας ακόμα και αν δεν συμφωνείτε μαζί του …
Σφίξτε το χέρι ενός φίλου …
Προστατεύστε τους αγαπημένους σας και όχι μόνο …
Να προσέχετε, αν όχι για σας, για τους ανθρώπους που σας αγαπάνε …
Μετά από 285 χιλιόμετρα η πρώτη εικόνα δεν έχει αλλάξει …
Είναι ένα ευχάριστο, χαλαρό μηχανάκι που σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές.
Εποχές που τα πράγματα ήταν πιο απλά …
Συνεχίζει να με ενοχλεί η πίσω ανάρτηση, μου φαίνεται πολύ σκληρή σε σημείο που σε κάποιες ανωμαλίες να είναι ενοχλητική …
285 χλμ ακόμα με το πρώτο ρεζερβουάρ, ναι μεν είναι στο στρώσιμο και δεν ξεπερνάω τις 4.000 στροφές και τα 80-90 χλμ, αλλά είναι μια ένδειξη του πόσα χλμ μπορείς να κάνεις με οικονομική οδήγηση και έχει αρκετά ακόμα να βγάλει …
Το μοτέρ του δεν έχει ιδιαίτερους κραδασμούς, μάλλον καθόλου θα έλεγα, υπάρχουν κάποιοι στο ρελαντί οι οποίοι εξαφανίζονται αμέσως μόλις ανοίξεις το γκάζι.
Μέχρι τα 80-90 κοντερίσια χλμ δεν νιώθεις κραδασμούς στο τιμόνι, μαρσπιέ, σέλλα (μέχρι εκεί το πάω κατά την διάρκεια του στρωσίματος)
Το μοτέρακι του είναι ροπάτο από χαμηλά, κρατάει την πέμπτη ταχύτητα από τις 3000 στροφές, δεν επιταχύνει με αυτή την ταχύτητα από αυτές τις στροφές αλλά ρολάρει χαλαρά και ευχάριστα χωρίς διαμαρτυρίες …
Το φανάρι του θέλει μάλλον ρύθμιση γιατί νομίζω ότι φέγγει σχετικά κοντά, με την μεγάλη σκάλα όλα καλά βλέπεις τα πάντα …
Τα όργανα πανέμορφα αν και θα ήθελα την γραμματοσειρά πιο σκούρα η πιο έντονη.
Τα χειριστήρια δείχνουν ποιοτικά και στην σωστή θέση.
Το κιβώτιο ταχυτήτων αν και έχει σχετικά μεγάλες διαδρομές είναι θετικότατο, αθόρυβο, νεκρά βρίσκεις εύκολα εν στάση και από πρώτη και από δευτέρα και πολύ καλύτερο από άλλα πολύ πιο ακριβά μηχανάκια που όταν βάζεις ταχύτητα νομίζεις ότι κάτι έχει ξηλωθεί …
Το πίσω φρένο μάλλον θέλει ρύθμιση το πεντάλ να σηκωθεί λίγο πιο πάνω, θέλει αρκετό πάτημα για να αρχίσει να αποδίδει, το μπροστά είναι πιο άμεσο, υπάρχει ABS αλλά ευτυχώς μέχρι στιγμής δεν το χρειάστηκα η δεν το ένιωσα να επεμβαίνει.
Οι καθρέπτες έχουν καλή και πεντακάθαρη εικόνα προς τα πίσω, μέχρι τα 80-90 δεν θολώνουν πουθενά …
Η θέση οδήγησης άνετη με καλές γωνίες, η σέλλα σκληρή αλλά δεν δείχνει να κουράζει.
Το να το βάλεις στον κεντρικό ορθοστάτη είναι παιχνιδάκι, έκαναν καλή δουλεία στο ζύγισμα, μου φαίνεται απίστευτο πόσο εύκολα μπαίνει παρά τα 205 κιλά του, απλά το πατάς και ανεβαίνει, ούτε ζόρι, ούτε να τραβάς, απλά εύκολα πράγματα όπως όλα σε αυτό το μηχανάκι …
Το μόνο αρνητικό που βρίσκω είναι στην πίσω ανάρτηση που σε κάποιες ανωμαλίες κοπανάει …
Η προφόρτιση των πίσω ελατηρίων ήταν στην δεύτερη θέση όταν το παρέλαβα, το έβαλα στην πρώτη και άλλαξαν λίγο τα πράγματα αλλά όχι ιδιαίτερα, θα δοκιμάσω να το προφορτίσω περισσότερο να δώ αν θα αλλάξει προς το καλύτερο αλλιώς με βλέπω με ένα σετ hagon σύντομα …
Και εκεί που είμαι και σιχτηρίζω την πίσω ανάρτηση, μπαίνω σήμερα σε ένα χωματόδρομο λίγο πριν τα Βασιλικά κτήματα στο Τατόι ..
Και ώ τι έκπληξη η ανάρτηση με πρώτη δευτέρα δουλεύει υποδειγματικά, δεν χρειάστηκε να σηκωθώ όρθιος …
Είχε σίγουρο πάτημα και με εξέπληξε, δεν το περίμενα …
Δεν είναι για δύσκολες καταστάσεις, αλλά δασικοί χωματόδρομοι δεν πρόκειται να το πτοήσουν ..
Τίποτα δεν τρίζει, δεν κοπανάει και η πίσω ανάρτηση δεν ενοχλεί, εννοείτε ότι ο ρυθμός ήταν χαλαρός, αλλά το μηχανάκι κρύβει το βάρος του υποδειγματικά …
Τόσο πολύ με εξέπληξε που μου μπήκαν ιδέες για χωμάτινα ελαστικά …
Είχα κανονίσει του Αγίου Πνεύματος να βολτάρω πάλι με την Χιονάτη και με την ευκαιρία να δώ και κάποιους φίλους …
Η διαδρομή που είχα σχεδιάσει να ακολουθήσω ήταν από Αθήνα – Ναύπλιο μετά Καλαμάτα μέσω κολοσούρτη μετά Σπάρτη από τον Ταύγετο στην συνέχεια προς Κοσμά και Λεωνίδιο και επιστροφή πίσω Αθήνα παραλιακά …
Επιστρέψαμε από το κάμπινγκ Κυριακή βράδυ για να μπορέσω να πάω την βόλτα μου την Δευτέρα .
Αυτή την φορά δεν είχα ιδιαίτερες ετοιμασίες, μόνο νερό και 2 σπαστά καφεδάκια θα κουβάλαγα μαζί μου …
Ξημέρωσε, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα, γυρίζω φτιάχνω καφέ και μελετάω την διαδρομή που θα ακολουθήσω …
Πετάω σε ένα σακίδιο ένα θερμός με παγωμένο νερό με αρκετά παγάκια μέσα για να φτιάξω ένα παγωμένο φραπεδάκι σε κάποια βουνοκορφή …
Κατεβαίνω στο πιστό μου άτι την Χιονάτη η οποία με περιμένει υπομονετικά όλο το βράδυ για να ξεκινήσουμε την βόλτα μας …
Της το είχα πει από το προηγούμενο βράδυ καθώς την χάϊδευα για καληνύχτα ότι το πρωί ξεκινάμε τα δυό μας για την περιπέτεια μας …
Την βάζω μπροστά και ξεκινάμε με συνοπτικές διαδικασίες, αφήνουμε πίσω την βουή της πόλης, πρώτη στάση στο Ναύπλιο για να δώ τον φίλο Γιώργο.
Η Χιονάτη καταπίνει τα χιλιόμετρα με χαρακτηριστική ευκολία, στα 150 – 160 δουλεύει χαλαρά και έχει καμία 40αρια χλμ ακόμα να δώσει, το καλό είναι ότι και από αυτές τις ταχύτητες επιταχύνει ικανοποιητικά μέχρι τα 180 από κει και μετά δεν ξέρω …
Εθνική λοιπόν μέχρι την έξοδο για Άργος – Μυκήνες, όπου έφτασα χωρίς να το καταλάβω και μέ μόνες στάσεις για την πληρωμή των διοδίων …
Αν αναλογιστείς το πόσο κοστίζει η σχέση τιμής – χαμόγελου που χαρίζει είναι απίστευτη …
Αν η αξία αγοράς δεν αποτιμόταν σε ευρώ αλλά σε χαμόγελα θα έλεγα ότι σου προσφέρει πολλά περισσότερα χαμόγελα από ότι η τιμή του προσδίδει …
Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν, όπως και οι στροφές (μέχρι τις επόμενες) η Εθνική μέχρι την Καλαμάτα είναι σχετικά αδιάφορη και απλά διαδικαστική …
Η Χιονάτη είναι θερμόαιμη και το βεντιλατέρ δουλεύει υπερωρίες κάτω από τα 60-70 και σε αυτές τις ταχύτητες έρχεται όλος ο ζεστός αέρας στα πόδια σου και ενοχλεί …
Η λύση είναι να κινείσαι με υψηλότερες ταχύτητες …
Έχω ξαναπεράσει απο τον ίδιο δρόμο με το Himalayan και η αίσθηση ήταν τελείως διαφορετική, πήγαινα χαλαρά, σταμάταγα για φωτογραφίες απολάμβανα το τοπίο …
Με την Χιονάτη το μόνο που θες είναι να φτάσεις το γρηγορότερο στην επόμενη στροφή και μετά στην επόμενη και στην επόμενη …
Αφού πήρα μερικές ανάσες άρχισα την κατάβαση προς το Λεωνίδιο …
Η Χιονάτη έχει ένα καλό και ένα κακό …
Το καλό είναι ότι είναι άκρως διασκεδαστική να την οδηγάς
Το κακό είναι ότι επικεντρώνεσαι μόνο στην οδήγηση και δεν μπορείς να απολαύσεις τα τοπία που περνάς …
Πρώτη φορά πέρασα τόσο γρήγορα και τον Ταύγετο και τον Πάρνωνα και πριν το καταλάβω είχα φτάσει στο Λεωνίδιο …
Σταμάτησα για καφέ και πήρα τηλέφωνο και τον φίλο Μανώλη από την μοτοπαρέα Λεωνιδίου …
Τον καφέ τον συνόδευσε και μια βάφλα με παγωτό βανίλια και σιρόπι σοκολάτα όση ώρα ο Μανώλης δοκίμαζε την Χιονάτη και του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις …
Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που όσοι την έχουν δοκιμάσει έχουν να πουν τα καλύτερα λαμβάνοντας πάντα υπόψιν την τιμή αγοράς γιατί προφανώς δεν μπορείς να την συγκρίνεις με μια άλλη μηχανή που κοστίζει τα διπλά η τριπλά από αυτή αλλά παρόλα αυτά μπορεί να μην είναι εφάμιλλη ίσως με αυτές αλλά τις κοιτάει κατάματα χωρίς να ντρέπεται για την καταγωγή της και τους δείχνει ότι δεν είναι 2 η 3 φορές καλύτερες από αυτή …
Επίσης δεν είναι τυχαίο που με δωροδοκούν για να την οδηγήσουν, ό ένας με κρουασάν ό άλλος με βάφλα …
Να δώ τί άλλο θα σκεφτεί ο επόμενος (είμαι ανοιχτός σε προτάσεις) …
Έχω την Χιονάτη από τα τέλη Δεκεμβρίου, μου ήρθε σαν χριστουγεννιάτικο δώρο, αλλά λόγω των καταστάσεων δεν μπορούσα να την ταξιδέψω, να την γνωρίσω, να με γνωρίσει …
Είχα στον νου μου ένα σχετικά μεγάλο ταξίδι αυθημερόν για τους δυό μας για να γνωριστούμε καλύτερα…
Η προετοιμασία του ταξιδιού ξεκινάει την προηγούμενη με την σύζυγο να αναλαμβάνει τα logistics (φαγητό, χρήματα κτλ) …
Εγώ συνήθως δεν κάνω κάτι πέρα από το να μαζέψω μερικά πράγματα να τα βάλω στις βαλίτσες και να περιμένω να περάσουν οι ώρες ώστε να ξεκινήσω …
6 το πρωί χτυπάει το ξυπνητήρι, σηκώνομαι φτιάχνω καφέ και αρχίζω να μελετάω τον χάρτη της διαδρομής και τον στέλνω στο κινητό για να τον έχω.
Ντύνομαι βγάζω τα σκυλιά μας μια γρήγορη βόλτα και επιστρέφω, αρχίζω να φορτώνω το μηχανάκι, αλλάζω στην πολεμική φορεσιά και κατεβαίνω στην μηχανή, μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει πάει 8 παρά και δεν έχω ξεκινήσει ακόμα.
Καβαλάω, βάζω μπροστά και ξεκινάω, έχω μια αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί το ταξίδι, θα κουραστεί; θα κουραστώ; θα τα καταφέρουμε;
Θα ακολουθούσα την εθνική οδό από Αθήνα μέχρι την Φιλιππιάδα και από εκεί θα έπεφτα στην παλιά εθνική.
Είχα σκοπό να κάνω μια στάση στο Αιτωλικό για να δώ έναν φίλο και και μετά στο χάνι Τέροβου για γαλατόπιτα και στην συνέχεια όπου κουραστώ και πεινάσω …
Γρήγορη στάση για ανεφοδιασμό της Χιονάτης και συνεχίζουμε ακάθεκτοι με έναν καλό ρυθμό, δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση οπότε κρατάμε γύρω στα 150 σταθερά με μόνες στάσεις στα διόδια (πολλά διόδια, πάρα πολλά διόδια).
650 κυβικά με μοτέρ που παραπέμπει σε Kawasaki Versys, δεν έχω βρεί κάπου επίσημα αν η Cfmoto έχει αγοράσει τα δικαιώματα για το μοτέρ η απλά το αντέγραψε όταν έληξαν οι πατέντες …
Όπως και να έχει η σχεδίαση, ο ήχος, η απόδοση είναι παρόμοια με του Kavasaki …
Τον σχεδιασμό τον ανέλαβε ο Kiska που σχεδιάζει και τα ΚΤΜ …
Οπτικά το μηχανάκι δείχνει καλοφτιαγμένο, προσεγμένο και είναι και όμορφο.
Στο δρόμο είναι καλό, ίσως θα έλεγα πάρα πολύ καλό ειδικά αν λάβεις υπόψιν σου την τιμή του …
Έχει καλά φρένα, κρατάει και στρίβει παρά πολύ καλά (σε αυτό ευθύνονται και οι σφιχτές αναρτήσεις) …
Έχει ωραίο ήχο …
Θα ήθελε καλύτερη ανεμοκάλυψη από την ζελατίνα
Και βγάζει αρκετό ζεστό αέρα από το βεντιλατέρ στις χαμηλές ταχύτητες που σε χτυπάει στα πόδια, στο ταξίδι δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα έν αντίθεση μέσα στην πόλη σε προβληματίζει αρκετά ειδικά τώρα που πιάνουν και οι ζέστες …
Όταν ήταν να το πάρω υπήρξε αρκετός προβληματισμός και δικός μου αλλά και από φίλους και γνωστούς …
Μα καλά κινέζικο θα πας να πάρεις !!!
Θα πετάξεις τα λεφτά σου !!!
Θα σκορπίσει !!!
Δεν θα μπορέσεις να το δώσεις !!!
(Δεν μπορώ να καταλάβω όσους σκέφτονται την αξία μεταπωλησης μιας μηχανής ως κριτήριο αγοράς) …
Το θετικό είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμώ οι οποίοι άλλαξαν γνώμη για τις κινέζικες μάρκες όταν είδαν την Χιονάτη …
Προφανώς και δεν είναι όλες οι κινέζικες μάρκες το ίδιο.
Φαίνεται ότι κάποιες εταιρείες προσπαθούν να φτιάξουν το όνομα τους και να δημιουργήσουν την δική τους ιστορία …
Κάποιες ίσως το καταφέρουν κάποιες άλλες όχι …
Και λέγοντας για ιστορία στην σημερινή εποχή παίζει ρόλο η ιστορία ενός κατασκευαστή ή λειτουργεί ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη ;
Καταλαβαίνω τα προηγούμενα χρόνια ότι η ιστορία σήμαινε και κατασκευαστική γνώση, ισχύει το ίδιο και σήμερα ;
Μεγάλο παράδειγμα η Tesla που έπιασε όλους τους κατασκευαστές αυτοκινήτων στον ύπνο χωρίς ιστορία δημιούργησε αξιόλογα οχήματα, ηλεκτροκίνητα αλλά δεν παύουν να είναι αξιόλογα, και πριν πει κάποιος οτιδήποτε για την ηλεκτροκίνηση ας οδηγήσει ένα η ας κάτσει έστω σαν συνοδηγός σε ένα Tesla και ίσως αλλάξει γνώμη, μπορεί και όχι αλλά τουλάχιστον θα έχει άποψη ….
Στην σημερινή εποχή δεν πιστεύω πλέον ότι η ιστορία παίζει κάποιο ρόλο στο αν μια μηχανή θα είναι καλή η όχι, οι άνθρωποι που θα κληθούν να την σχεδιάσουν και να την αναπτύξουν παίζουν και θα παίζουν ρόλο.
Απλά για λόγους μάρκετιγκ οι εταιρείες πατάνε πάνω στον συναισθηματισμό μας για να πουλάνε το προϊόν τους …
Η Χιονάτη αισθάνεται άνετα σε τουριστικούς ρυθμούς, δεν δείχνει να ζορίζεται και ούτε σε ζορίζει.
Παρόλο τις βαλίτσες δεν κουνάει μέχρι τα 175 που πήγαμε κάποια στιγμή, το μόνο παράπονο είναι ο θόρυβος στο κράνος από τον αέρα ο οποίος ευτυχώς δεν έχει στροβιλισμούς.
Η σέλα της είναι αρκετά καλή και με εντυπωσίασε καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού.
Περνάμε την γέφυρα του Ρίου και κατευθυνόμαστε μέσω της Ιόνιας οδού προς Γιάννενα …
Είχα σκοπό να ανεφοδιαστώ στα πρώτα ΣΕΑ μετά την γέφυρα, αλλά όταν έφθασα εκεί το πρατήριο ανεφοδιάζονταν σε καύσιμα, ρωτώ των υπάλληλο πόση ώρα θα πάρει και μου απαντάει περίπου μισή ώρα …
Δεν έχω τόσο χρόνο για σκότωμα …
Δεύτερη ερώτηση σε πόσα χιλιόμετρα είναι το επόμενο, σε 65 μου απαντάει …
Ούτε αυτό παίζει, έχω κάνει 235 χλμ μέχρι εκεί και για να φτάσω στο επόμενο αν φτάσω θα είναι με αναθυμιάσεις.
Η Χιονάτη έχει 18 λίτρα ρεζερβουάρ και σε αυτούς τους ρυθμούς καίει γύρω στα 6 από ότι υπολογίζω, οπότε για να μην στεγνώνει η αντλία θα πρέπει να ανεφοδιάζομαι στα 250χλμ περίπου.
Αφού δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσουμε μέχρι τα ΣΕΑ της Αμφιλοχίας, έξοδος στο Μεσολόγγι για να ξεδιψάσει η Χιονάτη …
Στο πρώτο βενζινάδικο γίνεται ανεφοδιασμός, οκ λέω πάμε παρακάτω στο επόμενο το ίδιο, δεν παίζει αυτό σκέφτομαι μου κάνουν πλάκα …
Στο τρίτο καταφέρνω να ξεδιψάσω την Χιονάτη, 15.4 λίτρα πήρε αλλά το παλικάρι το ξεχείλισε, τόσο που λίγο κόντεψε να βάλω και στις τσέπες …
Επόμενη στάση Αιτωλικό να δώ έναν φίλο τον “Μητσάρα”, τηλεφωνώ να δώ που βρίσκεται και βούρ στο σπίτι του …
Την επόμενη φορά θα έχω περισσότερο χρόνο να τα πούμε με την ησυχία μας …
Μετά την σύντομη στάση συνεχίζω από την Ιονία οδό μέχρι την Φιλιππιάδα, μου αρέσει πάρα πολύ η διαδρομή δίπλα στον Λούρο ποταμό, όπως επίσης και η γαλατόπιτα στο χάνι Τέροβο …
Η Χιονάτη συνεχίζει να με εκπλήσσει , μου άρεσε στην εθνική οδό αλλά στο επαρχιακό δίκτυο είναι απόλαυση, χωρίς να το καταλάβω φτάσαμε στα Γιάννενα και στάση ξανά για ανεφοδιασμό για να μην ψαχνόμαστε αργότερα…
Επόμενη στάση θα ήθελα να γίνει στο Μέτσοβο και στην Κατάρα αλλά δεν θέλω να πάω από την Εγνατία οδό, οπότε κατευθύνομαι προς το χωριά Λογγάδες, Σπόθοι και βγαίνω στην επαρχιακή οδό Τρικάλων – Ιωαννίνων …
Όλα καλά μέχρι εδώ αν εξαιρέσεις ότι οι μυρωδιές μέχρι τους Λογγάδες δεν ήταν και ότι καλύτερο ….
Αλλά πλέον τα έχω ξεχάσει όλα αυτά και απολαμβάνω τον παλιό δρόμο ο οποίος δεν έχει κίνηση και είναι καταπληκτικός η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και η μία απόλαυση την επόμενη …
Περνάω το χωριό και στην έξοδο ή άσφαλτος δίνει την θέση της στο αμμοχάλικο, δεν είναι καλό σημάδι αυτό σκέφτομαι, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζω, συναντάω μια μπάρα η οποία ήταν ανοιχτή, καλό σημάδι σκέφτομαι …
Ο δρόμος ήταν όντως κομμένος και γίνονταν έργα για να τον φτιάξουν αλλά ευτυχώς μπορούσα να χρησιμοποιήσω τις κοπάνες που είχαν δημιουργήσει τα χωματουργικά μηχανήματα …
Φθάνω στη διασταύρωση για Μέτσοβο η ώρα έχει περάσει οπότε λέω να μην μπω μέσα στην πόλη και να μην περάσω και την Κατάρα που ήταν ο αρχικός στόχος …
Το προηγούμενο βράδυ το Γουγλης (Google Maps) μου έβγαζε ότι υπήρχε ένας δρόμος που θα μέ έβγαζε στην Μεσοχώρα, οπότε κατευθύνθηκα προς αυτή την κατεύθυνση …
Συνεχίζω ακολουθώντας τις οδηγίες του Γούγλη αλλά κάπου στρίβω λάθος και καταλήγω σε ένα μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, βρίσκω ένα ίσκιο έξω από το μοναστήρι και αράζω για να φάω το μεσημεριανό μου που μου το είχε ετοιμάσει από βραδύς η καλή μου.
Έρχονται 2 παλικάρια (καλά ο ένας τα είχε τα χρονάκια του) με ένα Suzuki Freewind και ένα Kawasaki er6.
Κατεβαίνουν, πιάνουμε την κουβέντα, ήταν από τα Γιάννενα και πρώτη φορά ερχόνταν σε αυτό το μοναστήρι, έχω τελειώσει το μεσημεριανό μου και τους ακολουθώ να δούμε το μοναστήρι.
Ανάβω και ένα κεράκι για τους 2 ανθρώπους που μου λείπουν ….
Βγαίνω έξω και τους βρίσκω να χαζεύουν την Χιονάτη, έχουν εντυπωσιαστεί ειδικά το παλικάρι με το ER6 το σκέφτεται να πάει για γάμο με μια αδερφούλα της ….
Συνεχίζω κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο και βγαίνοντας πάλι στην επαρχιακή οδό Τρικάλων – Ιωαννίνων, νομίζω ότι ζω την “μέρα της μαρμότας” ξαναπερνάω τις ίδιες στροφές και δεύτερη φορά και βγαίνω ξανά στην έξοδο για Ανήλιο, χαιρετάω ξανά τον ίδιο κτηνοτρόφο ο οποίος με κοιτάει με απορία …
Γυρνάω πάλι προς τα πίσω χαιρετάω τον ίδιο κτηνοτρόφο και κατευθύνομαι προς την Εγνατία οδό , μιας και η ώρα είχε πλέον περάσει θα πήγαινα προς Τρίκαλα, Λαμία και πίσω στο σπίτι …
Η Εγνατία οδός πέρασε γρήγορα μιας και η Χιονάτη μπορεί να ταξιδεύει σχετικά γρήγορα …
Βγαίνω στην έξοδο για Τρίκαλα, έχω να περάσω από αυτόν τον δρόμο 6 χρόνια περίπου με μηχανή και την τελευταία φορά που πέρασα ήμουν δικάβαλος με τον γιό μου πάνω στο Εστρέλα …
Trip to memory lane ….
Πως περνούν τα χρόνια, μόλις είχε τελειώσει την έκτη δημοτικού τότε και τώρα δίνει πανελλήνιες …
Ο δρόμος είναι καλός και η Χιονάτη ξεδιπλώνει τα χαρίσματα της στην στριφτερή διαδρομή ..
Φθάνω Καλαμπάκα, ανεβαίνω προς Μετέωρα, βλέπω την ταβέρνα που είχαμε κάτσει να φάμε, σταμάτησα στα μέρη που είχαμε σταματήσει, ήταν παιδί και έχει γίνει αντράκι …
Τις σκέψεις μου συντροφεύουν, τυροπιτάκια και ένα σπαστό φραπεδάκι …
Είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, η Χιονάτη με κοίταγε ατάραχη σαν να μου έλεγε άντε πάμε θέλω να ξεμουδιάσω …
Η μέχρι τώρα συμπεριφορά της Χιονάτης ήταν άψογη και απολαυστική …
Συνεχίζουμε περνάμε έξω από τα Τρίκαλα, σταματάμε για ανεφοδιασμό και συνεχίζουμε . Ο νέος δρόμος Λαμίας – Καρδίτσας μπορεί να είναι βαρετός αλλά για τους ανθρώπους που μένουν εκεί είναι σωτήριος, μίας και μειώνει τον χρόνο προς την πρωτεύουσα αλλά και για τον κεντρικό άξονα Αθήνας – Θεσσαλονίκης κατα πολύ …
Φτάνω Δομοκό, περνάω την Λαμία και βγαίνω εθνική, έχει σκοτεινιάσει πλέον και είναι και μια ευκαιρία να δούμε τι κάνει και το σύγχρονο λεντ φανάρι της Χιονάτης, το οποίο είναι πάρα πολύ καλό όχι για να πηγαίνουμε με 150 με την μικρή σκάλα αλλά στα 130 αισθανόμουν καλά και όταν άναβα την μεγάλη σκάλα και στα 150 δεν είχα κάποιο θέμα …
Η κούραση η δική μου και όχι της Χιονάτης είχε αρχίσει να συσσωρεύεται και ιδιαιτερα στον δεξί καρπό που είχε αρχίσει να με πονάει αρκετά…
Στάση στην Αλίαρτο ξανά για ανεφοδιασμό, ξεκούραση και να καθαρίσω το κράνος από τα μυγάκια …
Στο πρατήριο ήταν άλλη μία μηχανή ένα TDM και το παλικάρι καθάριζε και αυτός το κράνος του, που να ήξερα τότε ότι είμασταν διαδικτυακοί γνωστοί, ανταλλάξαμε μόνο μερικές ματιές …
Από την Αλίαρτο μέχρι το σπίτι η διαδρομή ήταν μια διαδικαστική υπόθεση …
Για την Χιονάτη τι να πώ !!!
Ξεπέρασε τις προσδοκίες μου
Μου άρεσε και σίγουρα της άρεσα
Είναι η καλύτερη μηχανή; σίγουρα όχι
Είναι η καλύτερη καινούρια μηχανή που 5-5,500 μπορούν να σου αγοράσουν; σίγουρα ναί
Αξίζουν οι άλλες μηχανές της κατηγορίας την διαφορά σε χρήματα που κοστίζουν; σίγουρα όχι
Αν αντί για την Χιονάτη είχα μια αντίστοιχη μοτοσυκλέτα ενός κατασκευαστή με ιστορία θα πέρναγα καλύτερα; δεν το νομίζω
Αν είχα μια άλλη μηχανή υψηλότερων επιδόσεων θα πέρναγα καλύτερα; ίσως
Αυτό που έχω να πώ είναι ότι αν δεν αλλάξουν ρότα οι καταξιωμένοι ιστορικοί κατασκευαστές θα βρουν νέες εταιρείες μπροστά τους να τους παίρνουν ένα μεγάλο μερίδιο από την πίτα …
Και στην κύρια ερώτηση, αξίζει να πάρεις την Χιονάτη;
Θα έλεγα πως ναι, σε αυτή την τιμή μόνο μεταχειρισμένες μοτοσυκλέτες δεκαετίας το λιγότερο μπορείς να πάρεις που ουσιαστικά δεν σου προσφέρουν κάτι παραπάνω, ίσα ίσα που αν κάτσεις να τις περάσεις από μια εκ βάθους συντήρηση θα σου βγουν και πιο ακριβές.
Η Χιονάτη είναι μια μηχανή που όσο την καβαλάς τόσο δένεσαι μαζί της …
Κάνει αρκετά πράγματα αρκετά καλά …
Βέβαια έχει να κάνει απόλυτα και με το πορτοφόλι του καθενός και όχι μόνο ..
Για αυτό δεν υπάρχει απόλυτη απάντηση
Το σίγουρο είναι ότι είναι μια αξιόλογη πρόταση και ίσως και καλύτερη από κάποιες άλλες επώνυμες της κατηγορίας της, και με βεβαιότητα πολύ καλύτερη από τις άλλες προτάσεις που προέρχονται από την χώρα των δράκων …
Στο διαταύτα του ταξιδιού, βεβαιωθείτε ότι οι οδηγίες που σας δίνει ο Γούγλης είναι σωστές και αν δεν είναι δεν πειράζει, μπορεί να καταλήξετε σε ευχάριστες εκπλήξεις
Η ώρα για την πρώτη μεγάλη βόλτα μετά την καραντίνα είχε έρθει, ο χάρτης της διαδρομής στο περίπου, με κάποια υπόνοια ότι μπορεί να μην βγαίνει αλλά δεν έδωσα και την πρέπουσα σημασία…
Ξεκινάω από το βράδυ να μαζεύω κάποια πράγματα για να μην ξεχάσω τίποτα το πρωί …
Και εννοείται ότι ξέχασα να πάρω μαζί μου τα αδιάβροχα, ευτυχώς δεν έβρεξε.
Ξυπνάω 6 παρά, φτιάχνω καφέ και αράζω μπροστά από τον υπολογιστή και χαζεύω την διαδρομή …
Πριν το καταλάβω έχει περάσει σχεδόν ένα μισάωρο, μάλλον άργησα σκέφτομαι, ντύνομαι ταίζω τα σκυλιά και τα βγάζω βόλτα …
Επιστρέφω και αρχίζω να τακτοποιώ τα πράγματα μου στις βαλίτσες βιαστικά, 2 θερμός του 1.5 λίτρου νερό, ένα ζεστό και ένα κρύο, σπαστά καφεδάκια, φρούτα, μεσημεριανό (2 μπέργκερ κοτόπουλο) μου τα είχε φτιάξει από το βράδυ ο προσωπικός μου σέφ, κανά δυό μπάρες δημητριακών, πυροσβεστήρας και οι επενδύσεις του μπουφάν.
Εκείνη την στιγμή με παίρνει τηλέφωνο ο Μάκης, κανονικά θα βρισκόμασταν 9:30 με 10:00 στην Ναύπακτο αλλά είχε ξυπνήσει πρωί οπότε θα με ακολουθούσε, δίνουμε ραντεβού για μετά τα διοδια της Ελευσίνας.
Τοποθετώ τις βαλίτσες στο Himalayan ακα Cindy και το tankbag και ξεκινάω
Στάση για φουλάρισμα και συνεχίζω, στο περίπτερο που είναι στην αρχή της ανηφόρας της Λεωφόρου Σχιστού συναντώ τον Μάκη που είχε κάνει στάση για ανεφοδιασμό.
Δεν του πήρε πολύ ώρα να με φτάσει, είμαι μπροστά και δίνω τον ρυθμό μιάς και έχω το πιο αργό μηχανάκι, πάμε με 100-120 με μία στάση για ξεμούδιασμα στο ενδιάμεσο.
Η εθνική οδός με το Himalayan είναι βαρετή και ενδείκνυται για περισυλλογή και διαλογισμό…
Φτάνουμε Ναύπακτο όπου συναντάμε μερικούς φίλους από την Πάτρα που ο Μάκης τους πήρε τηλέφωνο το πρωί και τους είπε ότι ερχόμαστε.
Το ευχάριστο αυτό διάλειμμα όμως έπρεπε να τελειώσει, χαιρετάμε την παρέα, καβαλάμε τα άτια μας και ξεκινάμε με κατεύθυνση το Θέρμο, λόγω λάθος συνεννόησης επιστρέψαμε πίσω στην Ναύπακτο για να ταΐσουμε και τα άλογα μάς με θρεπτικότατο καύσιμο …
Ο δρόμος μέχρι το Θέρμο έχει ενδιαφέρον, περνάμε και την γέφυρα Μπάνια πάνω από τον Εύηνο που αντιστέκεται στον χρόνο από το 1948 (αν δεν κάνω λάθος), έχουν κάτι οι μεταλλικές γέφυρες τύπου Μπέλευ και σε μαγνητίζουν σε ταξιδεύουν έστω και για όσο τις διασχίζεις πίσω στον χρόνο σε άλλες εποχές …
Από το Θέρμο κατευθυνόμαστε προς την Κόνισκα και ο δρόμος γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον …
Θέλει προσοχή γιατί υπάρχουν διάσπαρτα βράχια που έχουν πέσει στο οδόστρωμα και μια φευγαλέα σκέψη περνάει από το μυαλό τι θα γίνει αν πέσει κανένα πάνω μου …
Η άσφαλτος σε ορισμένα σημεία έχει εξαφανιστεί και αυτό το κάνει ακόμα πιο ευχάριστος …
Μου αρέσει να ταξιδεύω σε ξεχασμένους επαρχιακούς δρόμους, η κίνηση είναι ελάχιστη, μπορείς να έχεις ένα χαλαρό ρυθμό, να χαζεύεις το τοπίο, να ξεχνιέσαι, να ονειροπολείς, να σκέφτεσαι να τα βρίσκεις με τον εαυτό σου….
Επίσης σε δρόμους σαν και αυτούς ξεδιπλώνονται τα χαρίσματα του Himalayan
Στάση για ξεκούραση και για να απολαύσουμε το τοπίο …
Ο Μάκης πάει μπροστά με το GS1150 και σε κάποια σημεία το βάρος της μηχανής τον προβληματίζει αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο, το Ινδικό μουλάρι δεν δείχνει να καταλαβαίνει τίποτα, αρκεί να μην βιάζεσαι, προτιμάει τις χαλαρές διελεύσεις, πρώτη ή δευτέρα στο κιβώτιο και σαν τρακτερ σκαρφαλώνει και βρίσκει πρόσφυση παντού …
Η οδήγηση στο χώμα θέλει παραπάνω προσοχή αλλά με τους ρυθμούς που κινείται το Himalayan βρίσκεις ευκαιρίες να χαζέψεις και να μαγευτείς από τα βουνά ….
Η διαδρομή δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη, κάποια ανηφορικά σημεία θέλουν λίγο προσοχή μόνο …
Με τα πολλά φθάνουμε και στο σημείο που έχει κοπεί ο δρόμος …
Περπατάω κάποια απόσταση , δείχνει να περνάει από τα 2 πρώτα σημεία δεν ξέρουμε όμως τι γίνεται παρακάτω …
Αποφασίζουμε να κατευθυνθούμε προς Δομνίστα και από εκεί προς Λαμία και επιστροφή …
Μιας και έχουμε σταματήσει είναι ευκαιρία να φάμε και κάτι και να χαλαρώσουμε λίγο .
Ξεκινάμε και πάλι, είμαι λίγο απογοητευμένος γιατί ήθελα να δω το φαράγγι του Πάντα Βρέχει και να ανέβω την Καλιακούδα και με κάθε μέτρο που έκανα απομακρυνόμουν όλο και πιο πολύ από αυτόν τον στόχο …
Στο μυαλό μου είχε κολλήσει το τραγούδι του Καλογιάννη το ¨άνοιξε το παράθυρο¨
Άρχισα να το σιγοτραγουδάω μέσα από το κράνος
Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά να μπει του Μάη εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού κι αλλού η ζωή μας πάει
Ευτυχώς που ο ήχος από την μηχανή που διέσχιζε τους χωματόδρομους κάλυπτε την φωνή μου (δεν φημίζομαι για την ερμηνεία μου στο τραγούδι)
Τα χιλιόμετρα περνούσαν με εμένα να τραγουδάω και να το διασκεδάζω και πριν το καταλάβουμε φτάσαμε στην Δομνίστα από εκεί κατευθυνθήκαμε προς τον Τυμφρηστό σε μια καταπληκτική διαδρομή με καλή άσφαλτο ωραίες εικόνες και πολλές στροφές.
Συνεχίσαμε, στο Λιανοκλάδι σταματήσαμε για ανεφοδιασμό . Από την Νάυπακτο μέχρι το Λιανοκλάδι το Himalayan είχε κάψει 6 λίτρα, όχι και άσχημα …
Το BMW ελαφρώς πιο φαγανό…
Φθάσαμε Λαμία, βγήκαμε εθνική, ο ρυθμός γνωστός 100-110 με εμένα μπροστά και τον Μάκη υπομονετικά να ακολουθεί …
Κάναμε άλλη μια στάση σε ένα ΣΕΑ για να ξεμουδιάσουμε και συνεχίσαμε προς την Αθήνα.
Στα προτελευταία διόδια σταμάτησα στην άκρη για να βάλω ραδιόφωνο να παίζει και ο Μάκης απομακρύνθηκε, οπότε αναγκάστηκα να ανοίξω το Himalayan για να καλύψω την απόσταση και να τον φθάσω, έπιασα τελική 135 χλμ …
Στο ύψος της Μαλακάσας ο Μάκης με αποχαιρέτισε (μέχρι την επόμενη βόλτα)…
Φθάνοντας στο σπίτι ένας καφές και ένα παγωτάκι με περίμενε …
Περάσαμε πολύ καλά και ας μην τα καταφέραμε να πάμε εκεί που θέλαμε …
Και είμαι και τυχερός γιατί κατά διαστήματα μου δίνεται η ευκαιρία να έχω ένα τέτοιο στα χέρια μου …
Η ιστορία ξεκινάει με μένα να αφήνω το Himalayan για σέρβις και με την αντιπροσωπεία να μου δίνει ένα Royal Enfield Interceptor 650 για να κυκλοφορώ, και με άφησαν να το κρατήσω για το Σαββατοκύριακο …
Με το που το καβαλάω και ξεκινάω την επιστροφή από την αντιπροσωπεία κάτι έκανε κλικ μέσα μου …
Ο ήχος του μου δημιουργούσε ένα τεράστιο χαμόγελο (με ελεύθερα τελικά θα ήταν ακόμα καλύτερο) ….
Όταν έφθασα σπίτι ήμουν προβληματισμένος, το ήθελα, άρχισαν οι συζητήσεις με την σύζυγο για να βρούμε ένα τρόπο να το αποκτήσω …
Από την άλλη το CFmoto 650 MT είχα μόλις κάτι μήνες που το πήρα και μου αρέσει και αυτό …
Πέρασα το βράδυ χαζεύοντας βίντεο με το Interceptor προσπαθώντας να διαλέξω χρώμα , τελικά το κατάφερα , αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι το νέο χρώμα για το 2021 το “sunset strip” μαύρο ντεπόζιτο με ένα κόκκινο φιλέτο …
Έπεσα για ύπνο με το Interceptor να κάνει βόλτες στο μυαλό μου, μέχρι το πρωί είχε γράψει αρκετά χιλιόμετρα …
Ξημερώνει Σάββατο και περίμενα πώς και πώς να βρώ ένα χρονικό παράθυρο για να το βγάλω βόλτα …
Δύσκολη μέρα, γρήγορος καφές στη λέσχη, επιστροφή στο σπίτι να προσέχω το μωρό για να μπορέσει να πάει ή σύζυγος και σύντροφος για ψώνια, φαγητό με την οικογένεια και έρχεται η πολυπόθητη ώρα νωρίς το απόγευμα …
Στέλνω ένα μήνυμα σε ένα φίλο τον Λεωνίδα και το ραντεβού κανονίζεται , θα πάω να τον δώ και να πιω ένα σύντομο καφέ στις Πλαταιές
Στο δρόμο είναι απόλαυση, έχει αρκετό γκάζι δεν νομίζω ότι θές παραπάνω αλλά και αν θές η S&S είναι εδώ για να πραγματοποιήσει το όνειρό σου και να βάλεις καμιά 20αριά παραπάνω άτια.
Προσωπικά το μοτέρ δεν θα το ακούμπαγα έχει αρκετή δύναμη για τον χαρακτήρα της μηχανής, χώρια που είναι ένα έργο τέχνης …
Μέχρι την Μάνδρα είναι σχετικά βαρετά, η εθνική με γυμνό μηχανάκι δεν είναι και ότι καλύτερο …
Από κει και μετά όμως …
Η παλιά εθνική για την Θήβα μου αρέσει πάρα πολύ, ωραία τοπία, στροφές η μια πίσω από την άλλη, όχι υπερβολική κίνηση (ανάλογα και την ώρα).
Στις ταχύτητες του επαρχιακού είναι απόλαυση να ακούς τον ήχο και του μοτέρ και από τις εξατμίσεις …
Σε μαγεύει, εμένα τουλάχιστον με μάγεψε …
Κάποιες στάσεις για αναμνηστικές φωτογραφίες και πρίν το καταλάβω έχω φτάσει στις Πλαταιές και ο σύντομος καφές κατέληξε Αρμένικη βίζιτα , μετά από ένα 3ωρο και αφού έχει πέσει το σκοτάδι παίρνω το δρόμο της επιστροφής ….
Ο χρόνος με την παρέα του Λεωνίδα πέρασε χωρίς να το καταλάβω, καταπληκτικό παιδί, να ‘σαι καλά και σύ και η οικογένεια σου.
Είχε και λίγο ψύχρα, αρχές Μαΐου είναι οπότε τις νύχτες δροσίζει λίγο …
Έπαιρνα την μια στροφή μετά την άλλη ακούγοντας το σφύριγμα από το μοτέρ και τον ήχο από τις εξατμίσεις αν δεν τον ζορίζεις δεν καλύπτει ό ένας τον άλλο …
Πρίν το καταλάβω είχα φτάσει Ελευσίνα και η υπόλοιπη διαδρομή ήταν απλώς διεκπεραιωτική …
Την παρκάρω και κάθομαι λίγο να την κοιτάω και να ακούω τα μέταλλά να κρυώνουν, τσικ, τσικ, τσικ …
Με τρελαίνει αυτός ο ήχος …
Δυστυχώς και αυτή η βόλτα δεν μου έκανε την ζωή πιο εύκολη, συνέχισα να το σκέφτομαι όλο το βράδυ και περίμενα να ξημερώσει για να το ξαναπάω βόλτα …
Κυριακή απόγευμα και αφού έχω ξεμπερδέψει με όλες τις οικογενειακές υποχρεώσεις καβαλάω το Interceptor με προορισμό την Φυλή και από κει προς Σκούρτα και μετά Αθήνα.
Είναι γυμνό και όταν φυσάει ο αέρας σε χτυπάει από παντού, αυτό δεν είναι κακό αρκεί να μην βιάζεσαι και εγώ δεν βιαζόμουν απολάμβανα την κάθε στιγμή …
Δεν έχει νόημα να πηγαίνεις πάνω από 120 γιατί τότε απλά παλεύεις με τον αέρα και δεν ακούς τον υπέροχο ήχο που βγάζει …
Είναι προτιμότερο να πηγαίνεις χαλαρά και να απολαμβάνεις την στιγμή …
Η ανάβαση στην Πάρνηθα είναι ωραία αλλά θέλει προσοχή γιατί υπάρχουν αρκετές τυφλές στροφές και ορισμένοι οδηγοί και αυτοκινήτων και μηχανών νομίζουν ότι τους ανήκει ο δρόμος και δεν σκέφτονται ότι μπορεί να συναντήσουν και άλλον….
Μετά την πρώτη τέτοια συνάντηση με αυτοκίνητο, η κόρνα ενημέρωνε τους βιαστικούς ότι υπάρχω και εγώ …
Και αυτό που σου κάνει εντύπωση είναι το πόσο δυνατά ακούγεται η κόρνα του …
Συνεχίζω την πορεία μου χωρίς άλλα συμβάντα …
Είμαι εγώ και η μηχανή …
Το μόνο που λείπει είναι το κορίτσι μου …
Η μήπως αυτό είναι το κορίτσι μου και το άλλο κορίτσι στο σπίτι θα πρέπει να ζηλεύει ;
Ο καιρός είναι τέλειος για βόλτα και το μόνο που διαταράσσει την ησυχία της φύσης είναι η μελωδία από το κορίτσι !!!
Στρίβω αριστερά προς Σκούρτα, περνάω από το χωριό και αρχίζω να κατεβαίνω …
Στάση μετά από λίγο για τηλεφώνημα σε ξάδερφο που κατοικοεδρεύει στην Μαλακάσα …
Κυριακή πρωί και ο καιρός συννεφιασμένος, ότι πρέπει για μοναχική βόλτα …
Η Χιονάτη περίμενε υπομονετικά εδώ και καιρό να αρχίσουμε τις βόλτες και τα ταξίδια και από ότι φαίνεται ήρθε ο καιρός να μάθω τα χούγια της και αυτή τα δικά μου …
Ένας σύντομος έλεγχος σε μπαταρία κινητού και κάμερας, ένα μπουκαλάκι νερό στο σακίδιο, καβαλάω την Χιονάτη πατάω μίζα και ξεκινάμε για την πρώτη μας “περιπέτεια”
Υπάρχει κάποια κίνηση στους δρόμους αλλά όχι πολύ, η συννεφιά μάλλον αποθάρρυνε τους περισσότερους, ανεβαίνω το Σχιστό, βγαίνω Σκαραμαγκά, πιάνω τον περιφερειακό του Αιγάλεω και πρίν το καταλάβω βρίσκομαι στην Φυλή και αρχίζω την ανάβαση.
Αν εξαιρέσω μια παρέα από πιτσιρικάδες με παπιά δεν υπάρχει άλλος στον δρόμο …
Όσο ανηφορίζω τόσο πέφτει η θερμοκρασία και δροσίζει, το πρόσωπο μου είχε αρχίσει να παγώνει, κατεβάζω την ζελατίνα, πάλι καλά που δεν έβγαλα την επένδυση από το μπουφάν γιατί το σκεφτόμουν πριν ξεκινήσω …
Φτάνοντας στις ανεμογεννήτριες κάνει την εμφάνιση της και η ομίχλη δεν είναι ιδιαίτερα πυκνή ώστε να δυσκολεύει στην οδήγηση αλλά κάνει το τοπίο απόκοσμο, σταματάω και κοιτάζω τις ανεμογεννήτριες να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται από μπροστά μου είναι απίστευτο …
Συνεχίζω την βόλτα μου, εγώ και η Χιονάτη που και που συναντάμε και κάνα διερχόμενο αυτοκίνητο.
Είναι απίστευτο το τί διαδρομές έχουμε δίπλα μας …
Μου κάνει εντύπωση η μεγάλη ευθεία στο οροπέδιο των Σκούρτων, την μια στιγμή δεν σταματάς να στρίβεις και την άλλη είσαι σε μια ευθεία όσο απλώνει το μάτι …
