H Cfmoto έχει βγάλει σε προσφορά το 650MT σε τιμή άκρως δελεαστική και μου κέντρισε το ενδιαφέρων αρχικά και εν συνέχεια αρκετά ώστε να βάλω παραγκελία για ένα ασπρόμαυρο …
Μερικά τεχνικά χαρακτηριστικά όπως αναγράφονται στην ιστοσελίδα της εταιρίας:
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Μήκος x Πλάτος x Ύψος 2.180 x 835 x 1.332 mm
Μεταξόνιο 1.415 mm
Ύψος σέλας 840 mm
Απόσταση από το έδαφος 170 mm
Διάμετρος περιστροφής 5,4 m
Βάρος (πλήρες) 218 kg
Χωρητικότητα καυσίμου 18 L
ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ
Τύπος κινητήρα Υγρόψυκτος, 2-κύλινδρος σε σειρά, 4-χρονος, 8-βάλβιδος, DOHC, EFI
Κυβισμός 649 cc
Διάμετρος x Διαδρομή 83 x 60 mm
Σχέση συμπίεσης 11.3:1
Μέγιστη ροπή 62 Nm/7.000 rpm
Μέγιστη ισχύς 61 hp/8.750 rpm
Τροφοδοσία καυσίμου Ηλεκτρονικός ψεκασμός Bosch
Ανάφλεξη Ψηφιακή
Μετάδοση 6 ταχύτητες
ΠΛΑΙΣΙΟ
Φρένα Εμπρός: Δύο δίσκοι 300mm με διπίστονες δαγκάνες Πίσω: Δίσκος 240mm με μονοπίστονη δαγκάνα
ABS Standard
Ανάρτηση, εμπρός Ανεστραμμένο πιρούνι
Ανάρτηση, πίσω Οριζόντια ανάρτηση με μονό αμορτισέρ
Μέτα από 2 σύντομες βόλτες οι πρώτες εντυπώσεις είναι οι εξής:
Άνετη σέλα για τον αναβάτη και καλές γωνίες για τα γόνατα τουλάχιστον για το δικό μου ύψος (1.80)
και για τον συνεπιβάτη δεν είναι κακή αλλά ίσως να χρειάζεται λίγη δουλειά.
Καλά φρένα (ανάλογα με το τι τα συγκρίνεις πάντα), και το abs της Continental δεν μου φάνηκε ιδιαιτέρα επεμβατικό.
Ροπάτο μοτέρ, χωρίς κραδασμούς, δισταγμούς, κομπιάσματα, την τετάρτη την κρατάει απο τις 2000 στροφές (40 χλμ περίπου) η πέμπτη και η έκτη θέλουν τουλάχιστον 2500 στροφές (50 χλμ περίπου) κάτω από αυτές σκορτσάρει.
Ο ψεκασμός είναι της Bosch και έχει 2 αισθητήρες λ ένα για κάθε κύλινδρο.
Τα 100 χλμ τα έχει στις 4000 στροφές περίπου.
Επιταχύνει γραμμικά από τις 2500 στροφές και με έκτη.
Στους δρόμους που το δοκίμασα δεν μπορούσα και δεν αισθανόμουν άνετα να το ζορίσω…
Αλλά με νορμάλ ταχύτητες είχε αρκετή δύναμη για να μην χρειάζεται να κατεβάσεις ταχύτητα απο την έκτη για να κάνεις προσπέραση σε ένα πιο αργό όχημα…
Στο πρώτο τεστ που είχα κανει σε ένα μαυρο-μπλέ μου είχε κάνει αρνητική εντύπωση ότι δεν ήθελε να πλαγιάσει, στις στροφές είχε μια τάση να μένει όρθιο …
Τα πλαστικά του έχουν καλή συναρμογή, αν και είναι σκληρά και όταν τα χτυπάς με το χέρι (αλά κόκκινα φεγγάρια) δεν δείχνουν ποιοτικά, εν τούτης δεν τρίζουν, κοπανάνε κτλ. έχω πολλά χρόνια να πάρω μηχανή ντυμένη με πλαστικό (και ούτε τις δοκίμαζα) οπότε δεν έχω άποψη για τα πλαστικά σε άλλες μηχανές …
Αυτό που δοκίμασα τα είχε τα χιλιομετράκια του (πάνω απο 15000) και δεν έτριζε δεν κοπάναγε και γενικά δεν είχε σκορπίσει …
Το μόνο που έδειχνε ότι είχε ταλαιπωρηθεί ήταν οι λαιμοί της εξάτμισης …
Οι αναρτήσεις του είναι μαλακές και αποσβένουν καλά, σε ένα ανηφορικό χωματόδρομο που μπήκα στρωμένος με χαλίκι που το είχε ξεπλύνει η βροχή και είχε και τα νεροφαγωματάκια του με εξέπληξε ευχάριστα, δεν θα πει όχι αν βρεθεί ένας βατός χωματόδρομος μπροστά σου.
Στην όρθια θέση θα ήθελα να έχω το τιμόνι πιο ψηλά (ίσως να πρέπει απλά να το φέρεις πιο μπροστά) τα γόνατα κλειδώνουν ωραία το ρεζερβουάρ, αλλά είπαμε δεν είναι χωμάτινο …
Δεν καταλαβαίνεις το βάρος του, ούτε όταν το σηκώνεις από το πλαϊνό, ούτε σε χαμηλές ταχύτητες …
Το κιβώτιο κάνει θόρυβο στο κούμπωμα της πρώτης και μερικές φορές και απο πρώτη σε δευτέρα στις υπόλοιπες είναι νορμάλ τα πράγματα, αν και ο λεβιές έχει μεγάλες διαδρομές, είναι θετικός και καταλαβαίνεις ότι αλλάζεις ταχύτητα, την νεκρά την βρίσκεις και σταματημένο… (συγκριτικά θα έλεγα οτι το Himalayan έχει πολύ καλύτερο κιβώτιο)
Θα ήθελα να έρχονταν με σχάρα και κεντρικό ορθοστάτη (υπάρχουν σαν αξεσουάρ) …
Όλο το διάστημα που αμφιταλαντευόμουν για την αγορά το Himalayan ακα “το βουνό” από εδώ και στο εξής με κοίταγε με ένα παράπονο με το ένα του μάτι …
Ήταν σαν να μου έλεγε δεν σου έκανα όλα τα χατίρια; και που δεν σε πήγα, σε βουνά σε λαγκάδια σε ξένες χώρες, χωρίς να διαμαρτυρηθώ, με φόρτωνες, με λάσπωνες, με έριχνες κάτω και δεν έβγαλα κιχ.
Καλά του έλεγα όχι και δεν έβγαλες κιχ, την κεφαλή που σου άλλαξα την ξέχασες!!! και χαμήλωνε το βλέμμα …
Πέρα από την πλάκα ο μεγαλύτερος ενδοιασμός μου για την αγορά νέας μηχανής ήταν ότι θα πρέπει να μοιράζω τον χρόνο μου και σε αυτή και όχι μόνο στο “βουνό” …
Το να πουληθεί το “βουνό” δεν το συζητάμε δεν υπάρχει ούτε σαν σκέψη …
Αλλά το βουνό το περιμένει η “Αφρική” και η “Ασία” και θα το ταλαιπωρούσα χωρίς λόγο στην “Ευρώπη”
04:30 χτύπαει το ξυπνητήρι, με λιγότερες από 5 ώρες ύπνο το κλείνω, σηκώνομαι και σέρνομαι προς την κουζίνα για να φτιάξω καφέ.
Τις τελευταίες 2 εβδομάδες σχεδίαζα μια βόλτα στην κεντρική Ελλάδα.
Και η ώρα για να την πραγματοποιήσω είχε έρθει.
Φτιάχνω καφέ, φρυγανίζω 2 φέτες ψωμί, βάζω ταχίνι και μέλι και κάθομαι στο τραπέζι, μετά την πρώτη γουλιά καφέ το μάτι άρχισε να ανοίγει και διάφορες σκέψεις άρχισαν να περνάνε από μπροστά μου, όλοι κοιμούνται στο σπίτι εκτός απο το σκύλο που με κοιτάει λές και έχει καταλάβει ότι θα την κάνω πάλι και αναρωτιέται αν θα τον βγάλω βόλτα η όχι ….
Δεν είχα κάνει πολλές ετοιμασίες, δεν χρειάζονταν το βράδυ θα ήμουν πάλι πίσω.
Χαζεύω λίγο στο ιντερνετ προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά …
Πάντα μέχρι να ξεκινήσω αγχώνομαι και αυτή την φορά δεν αποτελεί εξαίρεση …
Τελειώνω το πρωινό μου και πίνω τις τελευταίες γουλιές από τον καφέ μου…
Έχω ξυπνήσει πλέoν για τα καλά, η καφείνη έχει κάνει καλά την δουλειά της.
Κοιτάω κάποια από τα πράγματα που είναι αραδιασμένα στο τραπέζι από το προηγούμενο βράδυ συγκεντρώνω και τα υπόλοιπα που θα έπαιρνα μαζί μου, δέν είναι και πολλά.
Από τότε που πήρα το Himalayan με τις μεταλλικές βαλίτσες δεν με ανησυχεί το τι πράγματα έχω να πάρω μαζί μου, ούτε τι καιρό θα συναντήσω …
Βέβαια η καλή μου μου είχε ετοιμάσει ένα γεύμα να πάρω μαζί μου, κεφτεδάκια, παξιμάδια, ντοματούλα κτλ, φορτώνω τα πάντα στις βαλίτσες, φαγητά, καφέδες, νερό, φρούτα, φαρμακείο, πυροσβεστήρα, κάμερα, μπαταρίες κτλ.
Ντύνομαι πρόχειρα και βγάζω βόλτα τα σκυλιά …
Η ώρα έχει παει 06:30, πότε πέρασαν 2 ώρες αναρωτιέμαι, ούτε κάν το κατάλαβα, ευτυχώς που δεν έχω ραντεβού με κανέναν (ένα από τα λίγα καλά του να ταξιδεύεις μόνος σου) …
Το περπάτημα με ξύπνησε ακόμα περισσότερο …
Επιστρέφω, ντύνομαι χαιρετώ με ένα φιλί την σύζυγο, φορτώνω τις βαλίτσες στο Himalayan, καβαλάω, πατάω μίζα, η ώρα είναι 07:20, πέρασαν σχεδόν 3 ώρες από την ώρα που χτύπησε το ξυπνητήρι.
Ξεκινάω και νιώθω κάποιες σταγόνες να με χτυπούν στο πρόσωπο, ποίος πλένει το μπαλκόνι τέτοια ώρα σκέφτομαι …
Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα και άλλες σταγόνες, ο καιρός είναι φορτωμένος, ωραία θα ταξιδέψουμε με δροσιά σκέφτομαι.
Το Himalayan είναι άδειο, σταματάω να το γεμίσω στην BP που είναι στον Κηφισό στο ρεύμα προς Λαμία …
Μέχρι στιγμής ενώ ο καιρός είναι φορτωμένος, ψίλο ψιχαλίζει αλλά δεν δείχνει ότι θα βρέξει ακόμα …
Γεμίζω καύσιμα, μηδενίζω κοντέρ, έκανα και έναν έλεγχο σε λάδια και πίεση ελαστικών, αντάλλαξα και μερικά μηνύματα με φίλους που ταξιδεύουν και αυτοί και ξεκινώ.
Στο πάρκινγκ μετά την έξοδο της Μαλακάσας σταματώ και φοράω τα αδιάβροχα, έχει αρχίσει να ψιλοβρέχει …
Φτάνω στα διόδια, βγάλε γάντια ξεκούμπωσε το αδιάβροχο, ψάξε για το πορτοφόλι στην τσέπη του μπουφάν, πλήρωσε και ακολούθα την ίδια διαδικασία ανάποδα …
Συνεχίζω με ένα ελαφρύ ψιλόβροχο.
Λίγο πριν φτάσω στην Θήβα θυμήθηκα ότι δεν είχα ξεκινήσει το καταγραφικό στην εφαρμογή του gps του κινητού, στάση στο πρώτο πάρκινγκ.
Φευγαλέες σκέψεις περνούν για το άν θα έπρεπε να συνεχίσω το αρχικό πλάνο ή να στρίψω και να συναντηθώ με κάτι φίλους που θα βρίσκονται πέριξ της λίμνης του Μόρνου …
Συνεχίζω λέω, η ταχύτητα σταθερά στα 120χλμ κόβω μόνο για τα διόδια…
Κάθε φορά που πλησιάζω λεωφορείο η νταλίκα για να την περάσω, αρχίζει το Himalayan να κουνάει, μόλις τα περνάω σταματάει …
Στο επόμενο σφίγγω το ρεζερβουάρ με τα πόδια χαλαρώνω τα χέρια, ίσα ίσα που ακουμπώ το τιμόνι, το μηχανάκι αρχίζει πάλι να χορεύει, μόλις τα προσπερνώ σταματάει, με προβληματίζει θα πρέπει να το ψάξω κάποια στιγμή με τις αναρτήσεις σκέφτομαι και συνεχίζω …
Το Himalayan δεν δείχνει να διαμαρτύρεται 120 χλμ σταθερά στις 5.500 στροφές και έχουμε άλλες 1500 μέχρι τον κόφτη.
Δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση, στις στροφές της Υλικής με προσπερνούν δύο μηχανές μου ανάβουν τα αλαρμ για να με χαιρετίσουν, τους παίζω τα φώτα.
Το Himalayn εκεί καρφωμένο στα 120 χωρίς να διαμαρτύρεται, (τελικά οι μετατροπές έπιασαν τόπο)
Η βροχή έχει σταματήσει, αλλά μια δροσιά την έχει ακόμα, η οδήγηση με το Himalayan στην εθνική θέλει προσοχή και προγραμματισμό ειδικά στις προσπεράσεις…
Μερικές φορές αναγκάζομαι να κόψω για να περάσει το όχημα που έρχεται με αρκετά περισσότερα και μετά να βγώ για προσπέραση, αυτές είναι οι περιπτώσεις που θα ήθελα λίγο παραπάνω γκάζι …
Προσπερνώ και το πρώτο μπλόκο, κάποιοι γρήγοροι οδηγοί αυτοκινήτων είναι στην άκρη και ακούνε την λυπητερή, ο αστυνομικός με σημαδεύει με το ραντάρ, περνώντας δίπλα του σηκώνω το χέρι και τον χαιρετώ.
Εχει και τα καλά του το να μήν μπορείς να πας πιο γρήγορα απο τα όρια …
Λιγο πρίν την Λαμία και αφού έχω περάσει και το δεύτερο μπλόκο της αστυνομίας, σταματώ, πίνω λίγο νερό, τρώω ένα τόστ, ρίχνω και μια ματιά στα λάδια, δεν δείχνει να έχει κάψει τίποτα, μια ανησυχία την είχα γιατί το δούλευα ψηλά για σχεδόν δύο ώρες….
Βγαίνω στην έξοδο για την Λαμία και σταματώ για ανεφοδιασμό του Himalayan αυτή την φορά, στα 120 καίει 5.5 λίτρα ανα 100χλμ, αυτό σου δίνει μια αυτονομία γύρω στα 280 χλμ μέχρι να στεγνώσει.
Συνεχίζω πρός Καρδίτσα, περνάω τις στροφές του Δομοκού, ο καιρός έχει ανοίξει, δεν υπάρχει ίχνος από σύννεφο, σταματώ σε πάρκιγκ και βγάζω τα αδιάβροχα.
Φτάνοντας στην Καρδίτσα είναι εμφανείς οι καταστροφές που προκλήθηκαν απο τον Ιανό.
Φτάνοντας στο Μουζάκι στέλνω μήνυμα στο Θανάση ότι θα αργήσω γιατί σκόπευα να κάνω μια βόλτα απο τα χωριά της Αργιθέας και μετά να γυρίσω και να περάσω από την Ελάτη για να τον δώ …
Βλέπω το κέντρο υγείας που παρέσυρε ο ποταμός μετά τις βρόχες που προκάλεσε ο Ιανός …
Μηχανήματα εργάζονται μέσα στην κοίτη του ποταμού …
Ξεκινώ για την Αργιθέα είναι 12:30 περίπου, πρίν βγώ από το Μουζάκι σταματώ και ελέγχω στο κινητό αν πάω καλά και βλέπω ότι η Ελάτη απο το Μουζάκι είναι κανά 20λεπτο, αλλάζω γνώμη, στέλνω μήνυμα στον Θανάση ότι άλλαξα γνώμη και ξεκινώ προς την Ελάτη …
Η διαδρομή καταπληκτική με ελάχιστη κίνηση, το Himalayan σε αυτές τις συνθήκες γουργουρίζει και η κατανάλωση είναι μεταξύ 3.5 με 4 λίτρα.
Τελικά κάθε γωνιά αυτής της χώρας κρύβει κάποιο όμορφο μυστικό …
Σε λίγο αποχωριζόμαστε, ο Θανάσης επιστρέφει σπίτι του και εγώ κατευθύνομαι προς Αργιθέα αφού περάσω για άλλη μια φορά απο το Μουζάκι…
Σταματώ στο Μουζάκι για ανεφοδιασμό και πιάνω την κουβέντα με τον βενζινά, οι καταστροφές ήταν εκτεταμένες αλλά ήταν τυχεροί που η βρόχη έκοψε πριν το ποτάμι παρασύρει όλη την πόλη …
Μόλις βγαίνω από το Μουζάκι τμήμα του μηχανικού του στρατού τοποθετεί μιά γέφυρα …
Αρχίζω να ανεβαίνω το Τύμπανο και όσο ανεβαίνω τόσο δροσίζει, η θέα όμως είναι επιβλητική και με κάνει να ξεχνώ το κρύο, το οποίο είναι ανεκτό.
Μόλις καβατζάρισα την κορυφή, βλέπω τον καιρό να κλείνει, σταματώ και φορώ το αδιάβροχο παντελόνι έτσι ώστε αν με πιάσει βροχή να έχω να βάλω μόνο το πάνω μέρος που είναι εύκολο.
Τις σκέψεις μου διαταράσσει ένα φορτηγό, κουβαλάει οικοδομικά υλικά …
Ανταλλάσουμε χαιρετισμούς και συνεχίζουμε σχεδόν μαζί, όποτε σταματάω με περνάει, μετά κάνει χώρο να περάσω, ο δρόμος στενός και κομμένος σε κάποια σημεία με αρκετά χώματα που έχει φέρει η βροχή …
Η ταχύτητα είναι χαμηλή αλλά δεν με ενοχλεί απολαμβάνω την ησυχία και το τοπίο..
Λιγο πριν την διασταύρωση για Ανθηρό, σταματάω σε μια διχάλα και κοιτάω το κινητό για το που πάω μιάς και δεν είναι ξεκάθαρο, μου δείχνει ότι πάει και απο τις δύο διαδρομές …
Ακούω αυτοκίνητο να έρχεται πίσω μου, βάζω το κινητό στην τσέπη, κατεβάζω τον πλαγιοστάτη και κατεβαίνω χωρίς να σβήσω την μηχανή, δεν προσέχω ότι είναι ελαφρώς κατηφορικό το οδόστρωμα, κάνω νόημα στο φορτηγό να σταματήσει για να τους ρωτήσω και αισθάνομαι το μηχανάκι δίπλα μου να κινείται, γυρνάω και το προλαβαίνω στο τσάκ πριν πέσει …
Λόγω κλίσης έκλεισε ο πλαγιοστάτης, είμαι από την δεξιά πλευρά της μηχανής με το ένα χέρι το κρατάω απο το τιμόνι πιέζοντας το φρένο και με το άλλο απο την βαλίτσα, έχει γείρει και το κρατάω στο όριο …
Το ισορροπώ, σβήνω το μοτέρ αλλά απο την μία δεν μπορώ να το αφήσω γιατί δεν έχει ταχύτητα και κυλάει από την άλλη δεν μπορώ να το καβαλήσω …
Συνεχίζοντας να κρατάω το φρένο σκύβω πάνω απο την σέλα βάζω ταχύτητα στο κιβώτιο και ανοίγω και πάλι τον πλαγιοστάτη με το χέρι …
Αφού είδα ότι δεν πρόκειται να πάει πουθενά μετά από μερικά δραματικά δευτερόλεπτα, γυρνάω προς το φορτηγό για να τους ρωτήσω οδηγίες, όλο αυτό το διάστημα με ρώταγε ο οδηγός αν θέλω βοήθεια …
Τελικά και αυτοί δεν γνώριζαν και πήγαιναν στο Ανθηρό οπότε οι δρόμοι μας χώρισαν μετά από λίγο …
Περνάω την παλιά γέφυρα στρατιωτική γέφυρα τύπου Bailey με πινακίδα ότι απαγορεύεται η διέλευση ερπιστριοφόρων, περνάει μια φευγαλέα σκέψη για τον λόγο που έβαλαν την πινακίδα και κάνω εικόνα μια μπουλντόζα να προσπαθεί να περάσει από την γέφυρα …
Εχω αρχίσει να ανεβαίνω και στα δεξιά μου στο βάθος φαίνεται η είσοδος του τούνελ για την μεταφορά του Αχελώου στη Θεσσαλία, το σκηνικό θυμίζει έντονα Χόμπιτ και νομίζεις ότι είσαι στην μέση γή και είναι η είσοδος για το βουνό της μοναξιάς !!! ποιος δράκος θα ξυπνήσει και θα πεταχτεί από κει …
Συνεχίζω και περνάω συνολικά 5 τούνελ, το σκηνικό είναι πολύ σουρεάλ, σε μερικά σταματάω στην μέση, το μόνο φώς είναι απο την μηχανή, την απόλυτη ησυχία την διακόπτει ο ρυθμικός ήχος απο το μονοκύλινδρο μοτέρ του Himalayan (the thump).
Ευτυχώς δεν είχε σκοτεινιάσει ακόμα, αν πέρναγα μισή ώρα πιο αργά δεν θα έβλεπες ούτε την είσοδο για το τούνελ και το σημαντικότερο το φώς στην άκρη του τούνελ …
Ευτυχώς δεν υπάρχει κίνηση και μπορώ να έχω την μεγάλη σκάλα αναμμένη, η ταχύτητα πέφτει ακόμα περισσότερο, το χειρότερο είναι να είσαι 50 χιλιόμετρα απο τον πολιτισμό (βλέπε Ιόνια οδό) και να μην μπορείς να τα μαζέψεις με τίποτα, χρειάστηκα κάτι παραπάνω από μιάμιση ώρα , αυτό ήταν και το πιο κουραστικό κομμάτι του ταξιδιού, κανά δυο φόρες που προσπάθησα να ανεβάσω ρυθμό μου πετάχτηκαν ξαφνικά μπροστά μου δυό στροφές και οριακά δεν πήγα ευθεία …
Οπότε χαλάρωσα έριξα ρυθμούς και προσπάθησα να το απολαύσω, και τα κατάφερα …
Η διαδρομή είναι κλειστή με ανηφόρες και κατηφόρες, κάθε φορά που ανέβαινα έλεγα πίσω από αυτό το βουνό θα δώ την εθνική και κάθε φορά κατέβαινα στα σκοτάδια …
Πλέον είναι σίγουρο ότι βρίσκομαι στην “μέση γή” ….
Η διαδρομή δεν φαίνεται να τελειώνει, περνάω μέσα απο χωριουδάκια με ελάχιστα σπίτια να έχουν φώς και η μυρωδιά απο το καμένο ξύλο στις σόμπες και στα τζάκια με τρελαίνει και πηγαίνει πίσω στον χρόνο πολύ πίσω όταν ήμουν παιδί και είχαμε μια ξυλόσομπα …
Άλλα χρόνια πιο απλά, χωρίς πολύπλοκα πράγματα, 2 κανάλια στην τηλεόραση και ένα ραδιοφωνάκι, εντάξει ρεύμα είχαμε 🙂
Χαμένος στις σκέψεις μου έφτασα τελικά στην Ιόνια οδό, στο πρώτο πάρκινγκ σταματώ κατω από μια λάμπα (τι ωραία που είναι να έχεις φως σκέφτομαι) και ετοιμάζω το δείπνο μου, λιτό, μερικά κεφτεδάκια μια ντομάτα και μερικά παξιμάδια.
Εννοείται ότι τα καταβρόχθισα εν ριπή οφθαλμού, στέλνω μήνυμα στον Μήτσο στο Αιτωλικό ότι είμαι στο ύψος της Άρτας και ότι θέλω κόντα στην μιάμιση ώρα να φτάσω μέχρι εκεί…
Η ώρα έχει πάει 21:00, ξεκινάω, ανανεωμένος, κλειδώνω το γκάζι στα 120 χλμ και σταματώ μόνο για τα διόδια.
Κατά τις 22:30 φτάνω στο Αιτωλικό και συναντώ τον Μητσάρα στο σπίτι του, με περίμενε από το απόγευμα …
Αυτό και άν είναι στήσιμο … τελικά δεν το έχω με τα ραντεβού 🙂
Ο Μητσάρας είναι ένα καταπληκτικό νέο παιδί και έχει το καλύτερο man cave που έχω δεί εγώ προσωπικά …
Έχει ένα tenere xtz650 και είναι λάτρης της vespa.
Μου έφτιαξε ένα καφεδάκι που το είχα τόσο ανάγκη και καθίσαμε και συζητούσαμε για τις ζωές μας …
Δημήτρη την επόμενη φορά θα έρθω να πάμε μια βόλτα στα “μέρη” μας …
Φεύγοντας με φίλεψε και ένα βαζάκι αφρίνα …
Χαιρετώ τον Δημήτρη και ξεκινώ την επιστροφή μου προς Αθήνα η ώρα έχει πάει 24:00, βγαίνω στην Ιόνια οδό και στα πρώτα ΣΕΑ σταματώ για ανεφοδιασμό του Himalayan, η τελευταία φορά που είχα βάλει βενζίνα ήταν στο Μουζάκι …
Δεν τα πήγαμε και άσχημα με την αυτονομία …
Περνάω την γέφυρα του Ρίου, και συνεχίζω με ταχύτητες απο 100 εως 120 …
Στο ύψος της Ακράτας σταματώ σε ένα ΣΕΑ ήταν κλειστό αλλά είχα αρχίσει να κουράζομαι, κατεβαίνω και τρώω ένα μήλο (σε κρατάει ξύπνιο), φεύγοντας ενα θεόρατο σκυλί τρέχει γαυγίζοντας με άγριες διαθέσεις καταπάνω μου, ανοίγω γκάζι και εξαφανίζομαι …
Γλυτώσαμε από τα τσοπανόσκυλα στο Τύμπανο και θα μας φάνε τα σκυλιά των ΣΕΑ σκέφτομαι …
Τα χιλιόμετρα περνούν πλέον αργά και βασανιστικά, έχω αρχίσει να κουράζομαι και να μην μπορώ να παραμείνω συγκεντρωμένος …
Οδηγώ με την ζελατίνα ανοιχτή για να με κρατάει ξύπνιο ο παγωμένος αέρας …
Στα ΣΕΑ στα Μέγαρα σταματώ ξανά για άλλο ένα μήλο, έχω φτάσει σε οριακό σημείο αλλά το μηλαράκι με αναζωογόνησε…
Καβαλώ το Himalayan που μετά από τόσες ώρες που περάσαμε μαζί έχουμε γίνει ένα.
Με καταλαβαίνει και το καταλαβαίνω ….
Άντε το πολύ το φάγαμε λεω στον εαυτό μου τι έμεινε μια γκαζιά δρόμος …
Το Himalayan συμφωνεί μαζί μου και βάζει τα δυνατά του να με παει το συντομότερο σπίτι …
03:20 περίπου φτάνουμε σπίτι χωρίς παρατράγουδα …
Ξεφορτώνω το Himalayan κουβαλάω τα πράγματα στο σπίτι το παρκάρω στο πεζοδρόμιο, γυρνάω του ρίχνω μια ματιά να δώ ότι είναι εντάξει, καλά τα κατάφερες του λέω με πήγες και έφερες απροβλημάτιστα …
858 χλμ κάναμε, 20 ώρες περίπου μετά την αναχώρηση επιστρέψαμε στην βάση μας, ο σπιούνος στο κινητό αναφέρει ότι τα 858 χλμ τα κάναμε σε 15 ώρες και 5 λεπτά, χρειαστήκαμε τρεις ανεφοδιασμούς έναν στην Λαμία, έναν στο Μουζάκι και τον τελευταίο λίγο μετά το Αιτωλικό …
Το Himalayan το δέχθηκε απροβλημάτιστα, δεν έχει σημασία τι καβαλάς αρκεί αυτό να σου μιλάει στην ψυχή σου, να δένεσαι μαζί του και να σε ταξιδεύει ….
Τα τελευταία αρκετά χρόνια κάθε καλοκαίρι ταξίδευα με τον Νίκο από όταν τελείωσε την έκτη δημοτικού, φέτος θα ήταν το πρώτο καλοκαίρι που δεν θα ταξιδεύαμε μαζί ….
Όλα αυτά τα χρόνια ταξιδέψαμε, ταλαιπωρηθήκαμε, ζοριστήκαμε, βραχήκαμε, γνωρίσαμε ο ένας καλύτερα τον άλλο, είδαμε μέρη μακρινά αλλά και κοντινά, δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν για πάντα ….
Μεγάλωσε και αυτός … Ελπίζω κάποια στιγμή να με συντροφεύει καβαλώντας την δική του μηχανή … (από του χρόνου δηλαδή)
Τέλος εποχής λοιπόν ή η αρχή μια νέας;
το μέλλον θα δείξει ….
Εδώ και ένα χρόνο ήθελα να περάσω το πέρασμα του Μπάρου καθώς και τον δρόμο που ενώνει το Πατιόπουλο με το Περδικάκι. Όλο το σκεφτόμουν αλλά δεν το έκανα …
Τελικά το πήρα απόφαση μετά απο μια αρκετά δύσκολη εβδομάδα με πολλή ένταση …
Οι μέρες περνούσαν χωρίς να το αποφασίζω.
Παρασκευή , μια μέρα πρίν φύγω και δεν έχω κανονίσει τίποτα, δεν έχω όρεξη, για πρώτη φορά βαριέμαι να ταξιδέψω … Οι ώρες περνούν , μεσημεριάζει και μετά από παρότρυνση της συζύγου που με έβλεπε να βασανίζομαι το παίρνω απόφαση, αύριο φεύγω … Ανοίγω τους χάρτες ηλεκτρονικούς και χάρτινους … Βρίσκω πρώτα το μέρος που θα διανυκτερεύσω μετά το πέρασμα του Μπάρου. Παίρνω τηλέφωνο στο καταφύγιο στα Πράμαντα το σηκώνει ένας ευγενέστατος και πολύ φιλικός κύριος , ο Μπάμπης , μου ζητάει τηλέφωνο να με πάρει πίσω σε 5 λέπτα, του δίνω το σταθερό τηλέφωνο των γονιών μου … (το μυαλό μου ήταν αλλού) Η ώρα περνάει δεν με παίρνει τηλέφωνο και κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και ξαφνικά θυμάμαι ότι δεν του έδωσα το δικό μου τηλέφωνο αλλά των γονιών μου …
Είχε πάρει τηλέφωνο και το είχε σηκώσει η μητέρα μου και με ζήταγε με το μικρό μου όνομα και του έλεγε ότι εγώ εχω φύγει εδώ και πολλά χρόνια απο εκεί …
Τον παίρνω τηλέφωνο και μου το εξιστορούσε και γέλαγα …
Μου λέει ότι θα μπορούσα να περάσω την βραδιά μου στο καταφύγιο, ηρέμησα, έριξα άλλη μια γρήγορη ματιά στους χάρτες … Θα ταξίδευα απο επαρχιακούς δρόμους, το σχεδιάζω στα γρήγορα στο google maps και το στέλνω στο κινητό μου … Μέχρι το βράδυ που κοιμήθηκα δεν είχα ετοιμάσει τίποτα η μάλλον σχεδόν τίποτα απλά έβαλα να φορτίσουν οι μπαταρίες απο τις κάμερες …
Ακόμα και ο γιός μου απόρησε, δεν θα ετοιμάσεις τίποτα με ρώτησε, αύριο του απάντησα …
Έπεσα για ύπνο σχετικά αργά κατά τις 2 και ξύπνησα κατά τις 8 το Σάββατο το πρωί. Έβγαλα τα σκυλιά μου βόλτα, γύρισα έφτιαξα καφέ και πρωινό, ο Νίκος μόνο είχε ξυπνήσει και έφυγε για φροντιστήριο με χαιρέτησε, ανταπέδωσα τον χαιρετισμό και τον κοίταγα να φεύγει, μεγάλωσε έχει γίνει ολόκληρος άνδρας και τραβάει τον δρόμο του σιγά σιγά …
Μάζεψα ότι ήταν να πάρω μαζί μου τα τακτοποίησα στις βαλίτσες της μηχανής, χαιρέτησα την καλή μου και το μωρό που στο μεταξύ είχαν ξυπνήσει, φόρτωσα την μηχανή και ξεκίνησα …
Είχε πάει ηδη δέκα το πρωί …
Μερικά τετράγωνα πιο κάτω θυμήθηκα ξαφνικά ότι δεν είχα πάρει μαζί μου λάδι για την μηχανή … Επιστροφή πίσω λοιπον για να το πάρω …
Και ξεκινάω και πάλι, είχα γεμίσει βενζίνη από το προηγούμενο βράδυ οπότε δεν είχα σκοπό να σταματήσω όχι πριν φτάσω στον πύργο της Οινόης …
Δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση, μου αρέσει πάρα πολύ η διαδρομή από την Μάνδρα μέχρι την Θήβα, πριν το καταλάβω έφτασα στην Οινόη, στάση στον πύργο για φωτογραφία και να ξεμουδιάσω λίγο.
Επόμενη στάση για φωτογραφία στην Αλίαρτο στο σπήλαιο που άλλαξε την παλαιολιθική ιστορία της Ελλάδας μιας και εκεί βρέθηκαν ευρήματα από την εποχή των παγετώνων …
Συνέχισα προς Λαμία, συναντούσα αραιά και που και μερικούς άλλους ταξιδευτές, ανταλλάσσαμε χαιρετισμούς …
Η κίνηση ελάχιστη και το Himalayan γουργούριζε σε αυτούς τους ρυθμούς … Περνάω τον Μπράλο, φτάνω Λαμία, και κατευθύνομαι προς το Λιανοκλάδι οπού και σταματώ για ανεφοδιασμό …
Μετά το Λιανοκλάδι κατευθύνομαι προς Μοσχοκαρυά.
Ο δρόμος είναι καταπληκτικός αρκετά καλή άσφαλτος και ωραίες στροφές το διασκέδασα τόσο που δεν σταμάταγα για φωτογραφίες.
Έπιασα το εαυτό μου αρκετές φορές να χαμογελάει ….
Μέτα την Μοσχοκαρυά έπεσα στο νέο δρόμο που σε βγάζει στην Καρδίτσα , 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση, οι νέοι δρόμοι που κατασκευάζονται βοηθούν την επικοινωνία των επαρχιακών πόλεων με τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα, αλλά το καλύτερο είναι ότι αδειάζουν οι παλαιοί επαρχιακοί δρόμοι …
Το αρχικό σχέδιο να πάω μόνο απο επαρχιακούς και να μην πληρώσω διόδια καταπατήθηκε από την πρώτη μέρα …
Στην έξοδο για Καρδίτσα ήταν και τα πρώτα αυτοματοποιημένα διόδια που πλήρωσα …
Είναι περασμένο μεσημέρι και η ζέστη έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη, σύντομη στάση για νερό και για να βάλω το νέο διχτυωτό κάλυμμα στην σέλα, πώς ταξίδευα καλοκαίρι τόσο καιρό χωρίς αυτό !!!
Είναι σαν να έχεις κλιματιστικό στην σέλα …
Περνάει αέρας και δροσίζει τα ιδρωμένα μαλακά μόρια, απόλαυση …
Δεν σταματώ στην Καρδίτσα, συνεχίζω πρός Μουζάκι, στο οποίο σταματώ για να γεμίσω με καύσιμα μιάς και δεν ήξερα πότε θα βρώ το επόμενο βενζινάδικο.
Είχε γίνει ηδη απόγευμα και είχα ανάγκη για ένα καφέ …
Λίγο πρίν το γεφύρι του Πορταικού ποταμού σταματώ σε μια καντίνα για καφέ και ένα σάντουιτσ …
Υπήρχε κίνηση από μηχανές, αρκετοί ανέβαιναν προς Ελάτη …
Η στάση ήταν σύντομη ίσα ίσα να αναπληρώσω δυνάμεις…
Ξεκινάω και στα 200 μέτρα βλέπω το γεφύρι, δεν είχα ιδέα ότι βρίσκονταν εκεί, υπήρχε αρκετός κόσμος οπότε συνέχισα χωρίς να σταματήσω, η διαδρομή πανέμορφη μέσα στα έλατα, περνάω την Ελάτη (Θένο δεν το ήξερα ότι μένεις εκεί και δεν σταμάτησα, άφησα εκκρεμότητες οπότε θα τα πούμε από κοντά), συνεχίζοντας περνάω και το Περτούλι, η κίνηση πλέον ελάχιστη , μερικά αυτοκίνητα και κάποιες μηχανές …
Συνεχίζω συναντώντας αραιά και πού κάποιο αυτοκίνητο, περασμένες έξι και έχω αρχίσει να ανησυχώ για το πότε θα φτάσω και στο πέρασμα του Μπάρου αλλά και στο καταφύγιο …
Το έχω καταλάβει και το έχω αποδεχτεί ότι θα με πάρει η νύχτα και συνεχίζω το ταξίδι μου χαλαρά ρουφώντας εικόνες και μυρωδιές του βουνού …
Πλέον έχει αρχίζει να σκοτεινιάζει όταν φτάνω στο χωριό Πράμαντα, υπάρχει έξω κόσμος στα καφενεία και στις ψησταριές …
Συνεχίζω προς το καταφύγιο και μπαίνω στον χωματόδρομο που οδηγεί προς αυτό …
Πρέπει να βάλω προβολάκια για έχτρα φωτισμό …
Το φανάρι του Himalayan είναι αρκετά καλό αλλά για οδήγηση βράδυ σε χωματόδρομο δεν φτάνει …
Συνεχίζω την ανάβαση μου στον σαθρό χωματόδρομο και μετά από λίγο φτάνω στο καταφύγιο, παρκάρω και πηγαίνω στο καταφύγιο …
Συναντάω τον Μπάμπη ο οποίος κάθονταν με μια παρέα απο ορειβάτες απο την Θεσσαλονίκη και τα έλεγαν, έκατσα μαζί τους και αμέσως αισθάνθηκα σαν να ήμασταν γνωστοί από χρόνια τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν …
Μετά από λίγο ήρθε και η Πόλα στην παρέα (η σύζυγος του Μπάμπη) και η κουβέντα συνεχίστηκε μέχρι αργά …
Ευτυχώς η Πόλα μου είχε κρατήσει φαγητό γιατί πείναγα σαν λύκος …
Τι ευχάριστοι άνθρωποι ο Μπάμπης , η Πόλα και τα παιδιά τους …
Είχαν μόνιμα ένα χαμόγελο στα χείλη…
Ο δε Μπάμπης δεν σταμάταγε να γελάει …
Τους ζηλεύω αυτούς τους ανθρώπους που παρατάνε την ζωή της πόλης και φτιάχνουν απο την αρχή την ζωή τους στην επαρχία …
Όπως ζηλεύω και αυτούς που ζούν μόνιμα στην επαρχία …
Έβλεπες μια ηρεμία στο βλέμμα τους …
Η συζήτηση συνεχίστηκε μέχρι αργά, πρώτα μας αποχαιρέτησε η Πόλα και στην συνέχεια και ο Μπάμπης αφού μου έδειξε που θα κοιμηθώ, λόγω του κορονοιού είχα ένα οχτάκλινο δωμάτιο όλο δικό μου …
Συνεχίσαμε να αναλύουμε τα πολιτικοοικονομικοκοινωνικά προβλήματα της εποχής μάς κάτω από τα αστέρια …
Η απεραντοσύνη του ουρανού σε κάνει να αισθάνεσαι μικρός, προσωρινός σε αυτό τον κόσμο …
Κάποια στιγμή μετά τις μία το διαλύσαμε και τράβηξε ο καθένας μας για το κρεβάτι του …
Η χθεσινή κουβέντα συνεχίστηκε και το πρωί με πρωινό και καφέ …
Είχαμε δέσει σαν παρέα …
Τα παιδιά απο την Θεσσαλονίκη έφυγαν νωρίς για να κάνουν διάσχιση φαραγγιού …
Εγώ είχα αράξει και απολάμβανα την θέα …
Έπρεπε να βγάλω την διαδρομή της επιστροφής, με την βοήθεια του Μπάμπη και της Πόλας χάραξα την διαδρομή της επιστροφής μέχρι το Περδικάκι, δυστυχώς δεν είχα χρόνο να επισκεφθώ το Συρράκο και τους Καλαρίτες, δεν πειράζει, άφησα και εδώ εκκρεμότητες και για άλλη επίσκεψη …
Δεν έχω λόγια για τα παιδιά που τρέχουν το καταφύγιο αξίζει να πάς μέχρι εκεί μόνο και μόνο για να τους γνωρίσεις …
Ξεκινάω την διαδρομή της επιστροφής με μια στάση πρώτα στην βρύση να γεμίσω νερό και μετά στο βενζινάδικο για να γεμίσω και το Himalayan …
Μετά το Πατιόπουλο σταματώ για ανεφοδιασμό και συνεχίζω προς Περδικάκι …
Ο δρόμος είναι πλέον άσφαλτος αλλά αυτή την φορά δεν με χαλάει …
Η διαδρομή είναι καταπληκτική δέν ξέρω άν όντως αξίζει τον τίτλο του πιο επικινδύνου δρόμου στην Ελλάδα και μέσα στους 10 του κόσμου αλλά σίγουρα η διαδρομή αξίζει …
Η θέα είναι εκπληκτική και θέλει προσοχή γιατί έχει παντού πεσμένα βράχια και δίπλα σου είναι τό χάος …
Παραδόξως έχει αρκετή κίνηση συγκριτικά πάντα με τους δρόμους που πέρασα μες στην ήμερα …
Σε αυτόν τον δρόμο ανακάλυψα ότι είτε έχω 6η αίσθηση ή ότι ένας άγγελος φτερούγιζε δίπλα μου …
Την πρώτη φορά σταματάω για να βγάλω φωτογραφία την οποία τελικά δεν έβγαλα, σε ένα σημείο που ο δρόμος περνάει ανάμεσα απο τα βράχια και έχει κλειστή στροφή αριστερά, το αποφασίζω τελευταία στιγμή, φρενάρω και για να μην κατέβω από την μηχανή την αφήνω να ρολάρει προς τα πίσω, εκείνη την στιγμή περνάει ένα αυτοκίνητο …
Το ίδιο συνέβη άλλες 4 φορές πλησίαζα κάποια κλειστή στροφή και ένιωθα μια ανατριχίλα ένα κόμπο στο στομάχι, έκοβα και εκείνη την στιγμή συναντούσα αυτοκίνητο πάνω στην στροφή, στην αρχή δεν έδωσα σημασία αλλά μετά την τρίτη φορά που μου συνέβη παραξενεύτηκα και άρχισα να το παρατηρώ, δεν συνέβαινε σε όλες τις στροφές ούτε σε όλες τις φορές που διασταυρώθηκα με αυτοκίνητο ….
Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το Περδικάκι μετά τέλος δεν ξανασυνέβη ….
Μετά το Περδικάκι συνέχισα προς τα Βρουβιανά και απο εκεί στο γεφύρι της Τέμπλας, όπου κατασκευάζεται και νέα γέφυρα …
Όσο πλησιάζω προς την γέφυρα της Τατάρνας και ιδιαίτερα μετά από αυτήν ο δρόμος έχει πολύ καλό οδόστρωμα και γίνεται διασκεδαστικός τα χαμόγελα είχαν επιστρέψει παρ’ όλη την κούραση….
Έφθασα στο Αγρίνιο κατά τις εφτά, στάση για καφέ με ένα ξάδερφο και ένα διαδικτυακό φίλο, τελικά κατέληξαν εκτός απο συνονόματοι να είναι και γνωστοί …
Τι μικρός που είναι ο κόσμος τελικά …
Η ώρα πέρασε γρήγορα και μαζί της και η κούραση, μετά τον καφέ ακολούθησε και ένα σουβλάκι …
Τελευταίος ανεφοδιασμός για το Himalayan μόλις βγήκα από το Αγρίνιο, το παλικάρι το ξεχείλισε μόνο στις τσέπες δεν μου έβαλε ….
Η επόμενη στάση αν εξαιρέσουμε τα διόδια ήταν στο σπίτι …
Το Himalayan δεν διαμαρτυρήθηκε πουθενά, ήταν φειδωλό στην κατανάλωση του καυσίμου, ταξιδεύαμε στην εθνική με 110, μπορούσε και για παραπάνω, στον επαρχιακό ήταν στο στοιχείο του …
Μου χάρισε αμέτρητα χαμόγελα και μαζί ανακαλύψαμε μια νέα μονάδα μέτρησης απόστασης τα “ΧΑΧ” (χαμόγελα ανα χιλιόμετρο) …
Το Κυριακάτικο πρωινό μπάνιο είχε ακυρωθεί λόγω του καιρικού φαινομένου “Θάλεια”, οπότε θα πήγαινα μια βόλτα με την μηχανή αν ο καιρός το επέτρεπε …
Σχεδίαζα να κάνω τον γύρο του Μόρνου …
Ξυπνάω χαράματα απο τα μπουμπουνητά και τον θόρυβο της βροχής …
Πάει και η βόλτα σκέφτομαι και γυρνάω πλευρό και αφήνομαι και πάλι στην αγκαλιά του Μορφέα …
Ξυπνάω απογοητευμένος, κοιτάζω έξω απο το παράθυρο …
Έχω την εντύπωση ότι έχω ταξιδέψει στον χρόνο δεν είναι πλέον Άυγουστος, μάλλον παρακοιμήθηκα και ξύπνησα τον Νοέμβριο …
Στην τηλεόραση ακούω ότι στην Εύβοια έγιναν μεγάλες καταστροφές και ότι χάθηκαν συνάνθρωποι μας από την μανιασμένη καταιγίδα.
Εν το μεταξύ η βροχή έχει κόψει, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα και επιστρέφω να πιώ ένα καφεδάκι που μου έχει φτιάξει η καλή μου.
Η ώρα περνάει και εγώ ταλανίζομαι μεταξύ του να πάω και να μην πάω …
Τελικά αποφασίζω να μην χάσω την ευκαιρία μαζεύω γρήγορα κάποια λίγα πράγματα να έχω μαζί μου,
τα αδιάβροχα, λίγο νερό, ξηρούς καρπούς, μπαταρίες κτλ, γεμίζω τα σακίδια του Estrella τα τοποθετώ και ξεκινώ.
Ο καιρός είναι δροσερός, συννεφιασμένος, ότι πρέπει για βόλτα …
Μιάς και ξεκίνησα αργά το είχα πάρει απόφαση οτι το χθεσινό πλάνο δεν θα έβγαινε όχι με τους ρυθμούς που ταξιδεύω εγώ τουλάχιστον.
Το άφησα στην τύχη και τελικά ήταν μια πολύ ωραία βόλτα.
Το αστεράκι μου (το estrella στα Ισπανικά) δούλευε ρολόι και δεν με προβλημάτισε πουθενά, ξεκίνησα με γεμάτο ρεζερβουάρ και το γέμισα πάλι λίγο πρίν το σπίτι, όχι και άσχημα …
Η πρώτη στάση και οι πρώτες φωτογραφίες κλασικά στον πύργο της Οινόης
Λίγο πιο κάτω σταματάω ξανά στο μνημείο για την μάχη τον Λεύκτρων το 371πχ μεταξύ των Σπαρτιατών και των Θηβαίων που κατέληξε σε νίκη των δεύτερων και ανέδειξε τον Επαμεινώνδα….
Συνέχισα χωρίς σταματημό ώσπου έφτασα στην Αθήνα, λίγο μετά την Μάνδρα άρχισε το estrella να ξεροβήχει και το γύρισα στην ρεζέρβα …
Είχα αρκετό καιρό να πάω βόλτα με το αστεράκι μου, σε βάζει σε άλλους ρυθμούς πιο χαλαρούς είτε το θέλεις είτε όχι και απλά χαλαρώνεις και χαζεύεις το τοπίο, σκέφτεσαι, παίρνεις αποφάσεις, ξανά σκέφτεσαι αναιρείς τις αποφάσεις που είχες πάρει πριν λίγο κτλ κτλ…
Πέφτω για ύπνο κατά τις δωδεκάμισι – μία παρά, έχω βάλει το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις πέντε το πρωί…
Χτυπάει και δεν θέλω να ξυπνήσω το κλείνω, μετά από πέντε λεπτά ξαναχτυπάει, ξυπνάω σέρνομαι μέχρι τη κουζίνα και φτιάχνω καφέ …
Πέφτω στον καναπέ και αρχίζω να τον ρουφάω, με κάθε γουλιά αρχίζει το μάτι και ανοίγει περισσότερο, στο τέταρτο ήμουν στο πόδι και είχα αρχίσει να μαζεύω τα πράγματα, άρχισα να τα τακτοποιώ στις βαλίτσες και στα σακίδια, κατά τις έξι τα είχα όλα έτοιμα …
Ταΐζω τα σκυλιά και τα βγάζω βόλτα…
Επιστρέφω και αρχίζω να τοποθετώ τα πράγματα στην μηχανή …
Ανεβαίνω στο σπίτι, ντύνομαι χαιρετάω την σύζυγο και ξεκινάω … είχε ηδη πάει εφτά, έχουμε χρόνο λέω από μέσα μου, πέντε ώρες είναι αρκετές για να φτάσουμε στην Αρτοτίνα …
Καύσιμα είχα όποτε η πρώτη στάση ήταν σε περίπτερο να πάρω κανα σπαστό καφεδάκι και τίποτα σνακ…
Η πρώτη στάση έγινε μία ώρα πιο μετά λίγο πρίν την Οινόη για ξεμούδιασμα και για τις πρώτες φωτογραφίες ….
Συνεχίζω ακάθεκτος, περνάω Θήβα, Λιβαδειά, πρίν την Δίστομο σταματάω να γεμίσω κάτι λιγότερο από 9 λίτρα για 212 χλμ (4,2 λίτρα/100 χλμ), συνεχίζω και κάπου πρίν την Δεσφίνα σταματάω αυτή την φορά για να βγάλω και καμιά φωτογραφία …
Προχωρώ νομίζοντας ότι είμαι μέσα στο χρονοδιάγραμμα …
Βλέπω μπροστά μου πινακίδα για Βραΐλα, σταματώ και παίρνω ένα φίλο τηλέφωνο που ξέρω ότι βρίσκεται εκεί, έχω χρόνο σκέφτομαι απο Λιδορίκι μέχρι την Αρτοτίνα είναι κάνα 45λεπτο (έτσι νόμιζα για κάποιο λόγο)
Σε 5 λεπτά φτάνω στην Βραΐλα, (μου πήρε άλλα 5 να βρώ το σπίτι, κατάφερα και χάθηκα) κατεβαίνω και μαθαίνω ότι η Αρτοτίνα είναι μιάμιση ώρα από το Λιδορίκι, πρώτο σοκ, η ώρα είναι 11 και πρέπει να πάω πρώτα Λιδορίκι να γεμίσω και μετά πίσω προς Αρτοτίνα …
Χαιρετώ και φεύγω βιαστικά αφού πρώτα χτύπησα ένα υποβρύχιο που μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια στο χωρίο …
Ο Αποστόλης είχε ανάψει τον ξυλόφουρνο για να ψήσει γεμιστά (αν δεν είχα ραντεβού θα καθόμουν για φαγητό και ας μην έβγαινε ο σχεδιασμός της διαδρομής), σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός ….
Έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς με αυτή την περιοχή….
Ο Γιάννης μου στέλνει μήνυμα ότι έχει φτάσει …
Αυτό με αγχώνει ακόμα περισσότερο, αρχίζω να οδηγώ σε ρυθμούς πιο γρήγορους από ότι σκόπευα ή αισθανόμουν άνετα…
Σταμάταγα όπου μπορούσα και προσπαθούσα να τον πάρω τηλέφωνο να του πω ότι θα καθυστερήσω λίγο στην Αρτοτίνα δεν έχει σήμα η Vodafone εκτός αν πας στην άκρη της πλατείας….
Κάποια στιγμή καταφέρνω και έρχομαι σε επικοινωνία μαζί του …
Συνεχίζω και περνάω το ένα χωριό μετά το άλλο, Κροκύλειο, Πενταγιοί …
Κάθε χωριό που βλέπω από μακριά εύχομαι να είναι η Αρτοτίνα ….
Τελικά φτάνω, μπαίνω στο χωριό, μου έχει πει ο Γιάννης ότι είναι στην πλατεία …
Βλέπω πινακίδα προς το σπίτι του Αθανάσιου Διάκου, από δω θα είναι και η πλατεία σκέφτομαι και στρίβω αφήνοντας τον κεντρικό δρόμο …
Όσο πάει στενεύει, χαλάει, γίνεται χωματόδρομος αλλά πλατεία δεν βλέπω ….
Κατάφερα και χάθηκα και στην Αρτοτίνα, αυτό δεν είναι δυνατόν σκέφτομαι …
Γυρνάω πίσω στον κεντρικό για κάνα δεκάλεπτο πρέπει να γύρναγα στα σοκάκια της Αρτοτίνας και φτάνω στην πλατεία …
Κατεβαίνω ανακουφισμένος, ιδρωμένος και ανήσυχος μιας και είχα αργήσει τουλάχιστον μια ώρα στο ραντεβού, βάλε και το μισάωρο που είχε φτάσει νωρίτερα ο Γιάννης ….
Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις, πίνω ένα καφέ στα γρήγορα και ξεκινάμε..
Έχω κοιμηθεί ένα 4ωρο και βρίσκομαι ηδη 6 ώρες στον δρόμο, προμηνύεται δύσκολη ημέρα …
Χαιρετάμε τον “ασφάλτινο” Γιάννη και ξεκινάμε την περιπέτεια μας….
Χρειαζόμαστε λίγο χρόνο να βρούμε τους ρυθμούς μας…
Ο Γιάννης “ο χωμάτινος” μένει επίτηδες πίσω για μην με αγχώνει και άλλο ….
Ακολουθούμε την διαδρομή του advtrofy 2018, τα μέρη είναι πανέμορφα, το τοπίο αλλάζει όσο ανεβαίνουμε μέχρι στιγμής όλα πάνε καλά και δεν αντιμετωπίζουμε κάποια δυσκολία …
Κάνουμε στάσεις μόνο για να δούμε ότι πάμε σωστά, να πιούμε νερό σε καμιά βρύση και να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία …
Ξεκινάω πρώτος, ο Γιάννης θα περίμενε να δεί πώς θα τα πάω και μετά θα ξεκίναγε …
Είμαι λίγο αγχωμένος δεν έχω ξανα ανεβεί τέτοια ανηφόρα όχι σε κλίση αλλά σε διάρκεια …
Πρώτη στο κιβώτιο όρθιος ρίχνω το βάρος μπροστά και αρχίζω να ανεβαίνω και ανεβαίνω και το Himalayan χοροπηδάει σαν κατσίκι, από δύναμη καλά τα πάμε αλλά έχουμε θέμα με την πρόσφυση κάποια στιγμή βγαίνω από τις ροδιές (όχι ότι το ήθελα) και συνεχίζω να ανεβαίνω από το χόρτο έχω αρχίσει να καταλαβαίνω ότι δεν θα την βγάλω μέχρι πάνω μιάς και δεν μπορώ πλέον να κρατήσω πορεία προς τα πάνω αλλά αρχίζω να παρεκκλίνω προς τα αριστερά, χωρίς να αγχώνομαι ψάχνω να βρώ πώς θα την ξαπλώσω πιο ανώδυνα και το καταφέρνω (αυτό μέσα σε δευτερόλεπτα), κλείνω διακόπτη κατεβαίνω και περιμένω τον Γιάννη να ανέβει και μετά να κατέβει να βάλει ένα χεράκι να ανέβω και εγώ …
Περνάνε μερικά λεπτά και τον βλέπω να κατεβαίνει με τα πόδια, εγώ την είχα σηκώσει και προσπαθούσα να την βάλω πάλι στις ροδιές για να συνεχίσω την άνοδο …
Μου λέει ότι πιο πάνω δυσκολεύει και άλλο και δεν ξέρουμε τι γίνεται πιο κάτω …
Περπατήσαμε προς τα δεξιά όπως κοιτάς την μεγάλη ανηφόρα για να δούμε αν μπορούμε να βγούμε στον δρόμο που βλέπαμε …
Δεν βρίσκουμε μέρος για να κατεβάσουμε με ασφάλεια τα μηχανάκια στον δρόμο ….
Το συζητάμε και αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε τον γύρο ….
Κατεβαίνει και συνεχίζουμε όπως είχαμε έρθει μέχρι την διασταύρωση και από εκεί συνεχίζουμε από τον χωματόδρομο ο οποίος δεν είχε κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, η θέα συνεχίζει να είναι εκπληκτική.
Μετά από λίγο (ο χρόνος είναι σχετικός, καμιά ώρα και βάλε) βγαίνουμε άσφαλτο φτάνουμε στην Δομνίστα, συνεχίζουμε μέχρι τον προφήτη Ηλία, είχα δει ότι εκεί υπάρχει μέρος για να κατασκηνώσουμε …
Το είχαμε πάρει απόφαση ότι δεν θα φτάναμε στο Πάντα Βρέχει …
Στον προφήτη Ηλία υπάρχουν και άλλοι με μηχανές που έχουν στήσει τις σκηνές τους …
Βρίσκουμε το μέρος όπου θα στήσουμε και εμείς τις δικές μας και ξεκινάμε …
Ανοίγω την βαλίτσα με τις προμήθειες και βγάζω την μακαρονάδα απο το ισοθερμικό τσαντάκι…
Σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχα στο μυαλό μου θα έτρωγα μακαρόνια με κοτομπουκιές για μεσημεριανό και το βράδυ θα έβραζα λίγο ρύζι που θα το συνόδευα με μια κονσέρβα κεφτέδες σε σάλτσα και για επιδόρπιο είχα φέρει μπισκοτόκρεμα (την είχα βουτήξει απο το μωρό ….)
Τελικά έφαγα μόνο τα μακαρόνια και για μεσημεριανό και βραδινό μαζί, παρόλο που ήταν πάρα πολλά τα έφαγα με τέτοια λαιμαργία που τα κατέβαζα αμάσητα σε μερικά λεπτά το όλο θέμα είχε λήξει….
Είχε τελειώσει και ο Γιάννης με το στήσιμο της δικής του σκηνής και κατεβήκαμε στο χωριό να τσιμπήσει κάτι και αυτός και να πιώ εγώ ένα καφέ….
Κάτσαμε αρκετή ώρα στην ταβέρνα και συζητάγαμε μέχρι που σκοτείνιασε ….
Επιστρέψαμε στις σκηνές μας και συνεχίσαμε την κουβέντα κοιτάζοντας τα αστέρια …
Κάποια στιγμή το διαλύσαμε και μπήκε ο καθένας στην σκηνή του, δεν άργησε να με πάρει ο ύπνος …
Κατά τις τρείς ξύπνησα γιατί κρύωνα …
Άναψα το UCO κεράκι μου και μετά από λίγο η θερμοκρασία ήταν πάλι ανεκτή και συνέχισα τον ύπνο μου …
Βγαίνουν οι χάρτες και αποφασίζουμε να παρακάμψουμε το φαράγκι του Πάντα Βρέχει και την Καλιακούδα για να έχουμε όλο τον χρόνο να απολαύσουμε τα Άγραφα …
Και άλλη εκκρεμότητα λοιπόν για μελλοντική εξόρμηση ….
Πάμε Καρπενήσι για ανεφοδιασμό, 8,5 λίτρα για 185 χλμ (4,6 λτ/100χλμ) …
Η διαδρομή είναι καταπληκτική, απίστευτη, τι χάνουμε εμείς που μένουμε στην πρωτεύουσα και στα μεγάλα αστικά κέντρα …
Φαντάσου αυτή να είναι η διαδρομή που πρέπει να κάνεις κάθε μέρα για να πάς στην δουλειά σου αντί την κίνηση της Αθήνας για παράδειγμα …
Το πλάνο ήταν γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ και ανεβαίνουμε από άσφαλτο μέχρι την λίμνη Πλαστήρα και απο εκεί ανεβαίνουμε στα Άγραφα, περνάμε την Νιάλα και πάμε από το χωριό Άγραφα και ανάλογα την ώρα που θα φτάναμε θα αποφασίζαμε για το πώς θα επέστρεφε ο καθένας μας στην βάση του.
Η διαδρομή από Καρπενήσι προς Φουρνά είναι καταπληκτική, συναντήσαμε και μια ομάδα από αλογάκια που μας έκλειναν τον δρόμο …
Η μαμά φοράδα έμπαινε ανάμεσα σε μάς και στα πουλάρια της ….
Καθόμασταν και τα κοιτάγαμε χωρίς να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε …
Την λύση την έδωσε ένα αυτοκίνητο που πέρασε και έκαναν στην άκρη και περάσαμε και εμείς από πίσω του ….
Λίγο πιο κάτω παραλίγο να ανταλλάξω φιλιά με έναν οδηγό απο ένα παλιό κόκκινο corola ο οποίος αποφάσισε ότι ο δρόμος του ανήκει και πηρε την δική τους αριστερή στροφή (δική μου δεξιά) τόσο κλειστή που βρεθήκαμε σχεδόν μούρη με μούρη, ενστικτώδεις αντιδράσεις και αλλαγή πορείας και απο τους δύο μας και πέρασε ξυστά δίπλα μου, όταν λεμε ξυστά εννοώ στο χιλιοστό ….
Τον παλιομπίπ άρχισα να τον βρίζω για κάνα δεκάλεπτο τόσο μου πήρε για να πέσουν οι παλμοί …
Με το που βγαίνουμε στον κάμπο της Καρδίτσας αρχίζουμε να νιώθουμε την ζέστη για τα καλά …
Ευτυχώς ο Γιάννης σταμάτησε για καφέ και ξεκούραση …
Δεν κουράζεται λέμε μπορεί να είναι πάνω στην μηχανή όλη μέρα χωρίς να σταματάει ….
Πίνουμε το καφεδάκι μας, παίρνουμε πληροφορίες για το που υπάρχει ανοιχτό πρατήριο γιατί αρκετά είναι κλειστά, μας δίνουν και οδηγίες για το πώς θα πάμε στην Νιάλα (τις οποίες και δεν ακολουθήσαμε) δεν είχαν καταλάβει οι άνθρωποι ότι μας αρέσει η ταλαιπωρία …
Ξεκινάμε και πάμε στο βενζινάδικο να φουλάρω για άλλη μία φορά για να μην έχω θέματα με την αυτονομία πάνω στο βουνό 3,5 λίτρα για 98 χλμ από το τελευταίο γέμισμα στο Καρπενήσι …
Συνεχίζουμε προς λίμνη Πλαστήρα …
Η διαδρομή είναι πολύ όμορφη και γραφική, ε ρε τι μέρη έχουμε στην Ελλαδίτσα μας ….
Λίγο πιο πάνω αφήνουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε από χώμα για να πάμε στην Νιάλα …
Ο δρόμος είναι σχετικά βατός, δεν έχει ιδιαίτερες δυσκολίες αλλά θέλει προσοχή γιατί είναι σαθρός …
Συνεχίζουμε την ανάβαση αποσβολωμένοι με την θέα, κατά διαστήματα σταματάμε για φωτογραφία και για να χαζέψουμε την θέα…
Ο Γιάννης πάει μπροστά και εγώ ακολουθώ από κάποια απόσταση …
Λίγο πιο πάνω υπάρχει ένα κοπάδι από κατσίκια και μαζί με αυτά και 4 τσοπανόσκυλα που έτρεχαν αριστερά μου γαυγίζοντας ….
Δεξιά μου η πλαγία, αριστερά τα σκυλιά και δίπλα τους το χάος …
Κρατάω την ψυχραιμία μου …
Φοράω ψηλές μπότες, οπότε δεν φοβάμαι το δάγκωμα αλλά ποτέ δεν ξέρεις ….
Συνεχίζω χωρίς να τους δίνω ιδιαίτερη σημασία, μετά από λίγο που φάνηκε σαν να πέρασαν αιώνες σταματούν να με κυνηγούν ….
Λίγο πιο πάνω ο Γιάννης έχει σταματήσει και βγάζει και αυτός φωτογραφίες και βίντεο ….
Σταματάω δίπλα του, η θέα είναι μαγευτική, σε συνεπαίρνει …
Αρχίζω να βγάζω φωτογραφίες και κάποια στιγμή γυρνάω να βγάλω και το Himalayan και πάνω που ετοιμάζομαι αποφασίζει ότι κουράστηκε και πρέπει να ξαπλώσει …
Στα καλά καθούμενα το βλέπω μέσα από τον φακό να πέφτει ….
Δεν τράβηξα φωτογραφία ….
Δεν το πίστευα …
Ο Γιάννης μου φωνάζει ότι τρέχει βενζίνα …
Το σηκώνουμε …
Όλα καλά μόνο κάποια σημάδια στην βαλίτσα προδίδουν την πτώση ….
Μέχρι στιγμής το σκορ είναι 2-0 (Himalayan – Africa)
Καβαλάμε και ξεκινάμε, ο Γιάννης μπροστά, εγώ από κάποια απόσταση …
2 στροφές πιο κάτω βλέπω το africa να ξεκουράζεται, σταματάω και βοηθώ τον Γιάννη να το σηκώσει …
Σε μιά στιγμή απροσεξίας γλίστρησε ο πίσω τροχός και το έχασε κάτω από τα πόδια του, ευτυχώς δεν είχε πάθει κάποια ζημιά.
Το σκορ πλέον διαμορφώθηκε σε 2-1 το οποίο ήταν και το τελικό ….
Λίγο πιο πάνω φτάνουμε στο μνημείο της Νιάλας, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την θέα και το δέος που σου προκαλεί αυτός ο άγριος και αφιλόξενος τόπος ….
Καθόμαστε λίγο, δεν χορταίνουμε αυτό που βλέπουμε με τίποτα …
Νιώθω τυχερός που κατάφερα και πέρασα από αυτό το μέρος …
Φτάσαμε σε υψόμετρο τα 1857 μέτρα …
Συνεχίζουμε χωρίς ιδιαίτερες στάσεις, ο δρόμος όσο κατηφορίζουμε γίνεται πιο βατός …
Μετά από λίγο φτάνουμε στο χωριό Άγραφα και σταματάμε στην βρύση για να δροσιστούμε …
Ολιγόλεπτο διάλειμμα και συνεχίζουμε μιάς και η ώρα έχει περάσει …
Ο Γιάννης ακούραστος, μετά τα Άγραφα η επόμενη στάση ήταν στον Κρέντη …
Ο δρόμος απο τα Άγραφα μέχρι τον Κρέντη είναι φανταστικός …
Αλλά λίγο η κούραση, λίγο ο ρυθμός του Γιάννη δεν αφήνουν πολλές ευκαιρίες να τον αποθανατίσω …
Φτάνοντας στον Κρέντη βρίσκω τον Γιάννη να με περιμένει και να κοιτάει τις εναλλακτικές διαδρομές …
Αποφασίζουμε να πάμε Αγρίνιο από Ποταμούλα και εν συνεχεία για Ρίο, και από εκεί εθνική εγώ για Αθήνα και ο Γιάννης για Κιάτο.
Χαιρετάμε ο ένας τον άλλο μιας και από εδώ και πέρα είναι διαδικαστικά τα χλμ που έχουμε να κάνουμε και εγώ δεν θα μπορούσα να ακολουθήσω τον ρυθμό του Γιάννη …
Γιάννη χάρηκα που σε γνώρισα και συνταξιδέψαμε ….
Σε ευχαριστώ για την βοήθεια στα Κοκκάλια και όπου αλλού σε χρειάστηκα ….
Είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος και καβαλάει ένα καταπληκτικό μηχανάκι ….
Για να καταλάβετε για τί άνθρωπο μιλάμε, κάποια στιγμή σταμάτησε για να μαζέψει μία χελώνα από την μέση του δρόμου και να την βάλει στην άκρη για να μην την πατήσει κανένα διερχόμενο όχημα …
Ξεκινάω πρώτος, ο Γιάννης δεν αργεί να με περάσει και ήταν και η τελευταία φορά που τον είδα ….
Άνεμος …
Η κούραση έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της, ο δρόμος για την Ποταμούλα είναι δύσκολος και η ζέστη και η κούραση δεν βοηθούν καθόλου …
Μια σύντομη στάση στην Γέφυρα της Επισκοπής και συνεχίζω προς Αγρίνιο ….
Φτάνω στο Αγρίνιο, συναντάω έναν ξάδερφο για ένα γρήγορο καφέ και για να ξεμουδιάσω …
Ανεφοδιάζω σε καύσιμα το Himalayan 7,3 λιτρα για 175 χλμ (4,1 λτ/100χλμ) από τον τελευταίο ανεφοδιασμό κοντά στην Καρδίτσα.
Συνεχίζω από τον παλιό δρόμο από το Αγρίνιο προς το Ρίο, με τον ρυθμό που πάω δεν έχει νόημα να βγω στην Ιονία οδό …
Έχω αρχίσει να πεινάω, δεν έχω φάει τίποτα όλη μέρα εκτός από ένα κρουασάν στην Νιάλα και λίγους ξηρούς καρπούς απο τον Γιάννη ….
Αρχίζω να κοιτάω για να δω μήπως σταματήσω σε κανά ψητοπωλείο να χτυπήσω κανά κοντοσούβλι …
Αποφασίζω να σταματήσω στο Περιθώριο όπου θυμόμουν ότι υπήρχε ένα μαγαζί απέναντι από την βρύση …
Φτάνω και το βλέπω κλειστό….
Απογοήτευση ….
Σταματάω λίγο πιο κάτω και χτυπάω αλύπητα μια κονσέρβα γίγαντες και μία ντολμαδάκια …
Συνήλθα..
Συνεχίζω, περνάω την γέφυρα του Ρίου-Αντιρίου και βγαίνω εθνική …
Κινούμαι με την εκπληκτική ταχύτητα των 90-110 χλμ/ώρα …
Τα χιλιόμετρα περνούν αργά και βασανιστικά ….
Άλλη μια στάση σε ΣΕΑ για να ξεμουδιάσω και χτύπησα και ένα παγωτάκι ….
Πήρα τα πάνω μου …
Μετά από 15.5 ώρες και 580 χλμ παρκάρω κάτω από το σπίτι και αρχίζω να ξεφορτώνω το μηχανάκι είναι περασμένες 12 ….
Κάνω ένα ντουζάκι και πέφτω ξερός για ύπνο …
Ήταν ένα καταπληκτικό διήμερο γεμάτο ανεξίτηλες εικόνες και έντονα συναισθήματα …
Το Himalayan δεν παρουσίασε το παραμικρό και η ανηφόρα στα Κοκκάλια που δεν βγήκε ήταν δικό μου λάθος …
Θα ήθελα να είχε λίγο μεγαλύτερη διαδρομή στις αναρτήσεις και το σημαντικότερο μεγαλύτερη ταχύτητα ταξιδιού …
Παρόλα αυτά με αυτό το μηχανάκι έχω κάνει τις μεγαλύτερες βόλτες και τα πιο μακρινά ταξίδια …
Αυτή θα ήταν η πρώτη μεγάλη βόλτα του Himalayan μετά την επισκευή του, κανονίστηκε μεταξύ φίλων η διαδρομή (η μάλλον επιλέχτηκε η πιο κοντινή απο τις 2 που πρότεινα) ….
Ξύπνησα το πρωί, έφτιαξα καφέ και άρχισα να μαζεύω τα πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου …
Είχα κοιμηθεί μόλις 4 ώρες και το μόνο που με κράταγε ξύπνιο ήταν οι μεγάλες τζούρες του καφέ …
Το καλό με το Himalayan είναι ότι έχουμε όλο τον ταξιδιώτικό εξοπλισμό για αυτό, οπότε δεν υπάρχει άγχος για το τι θα πάρω μαζί μου ή πως θα το μεταφέρω …
Στην μία βαλίτσα μπήκε μία ισοθερμική τσάντα με τα τρόφιμα και με παγοκύστες να τα κρατούν δροσερά, μαζί με 2 θερμός 1.5Lt έκαστο με παγωμένο νερό και παγάκια, καφές, ποτήρια, μαχαιροπίρουνα κτλ…
Στην άλλη ήταν μια αλλαξιά ρούχα, το γκαζάκι, μπρίκι, σαμπρέλες, τρόμπες κτλ κτλ ….
Στο tank bag τα αδιάβροχα, η κάμερα και κάτι ψιλά ….
Τα φορτώνω στην μηχανή … σύντομη στάση για να βάλω καύσιμα και φτάνω για άλλη μια φορά καθυστερημένος κατά ένα τέταρτο στο ραντεβού ….
Το σημείο του ραντεβού ήταν το πάρκινγκ πρίν τα διόδια της Ελευσίνας στι 08:00 το πρωί…
Ο Αποστόλης με το Africa ήταν ο πρώτος που έφτασε και μας περίμενε …
Τον Ευγένιο με το Daytona τον συνάντησα στο δρόμο στον Σκαραμαγκά ….
Η διαδρομή ξεκίνησε με εθνική και “υψηλές ταχύτητες” μέχρι το Κιάτο …
Πρέπει να έπιασα και τα 120 ….
Στο βενζινάδικο, πρίν τα διόδια του Κιάτου γεμίζουμε το Himalayan και το Africa, είχα κάψει σχεδόν 4 λίτρα …
Μετά την επισκευή και την αναβάθμιση του το Himalayan έχει ζωντανέψει, τραβάει πάρα πολύ καλά και δείχνει ότι πλέον το γρανάζωμα τού πρέπει να μακρύνει (αυτό είναι υπό μελέτη)
Έχει ανέβει και η κατανάλωση του περίπου στο μισό λίτρο ανα 100 χλμ.
Ο Ευγένιος είναι λίγο προβληματισμένος γιατί το κιβώτιο του φαίνεται ότι έσφιξε κατά την διάρκεια της διαδρομής και δεν κατεβάζει εύκολα ταχύτητες, στην πορεία μαλάκωσε και δεν του δημιούργησε προβλήμα …
Το Africa του Αποστόλη δεν παρουσίασε το παραμικρό …
Μετά την έξοδο από το Κιάτο αρχίζουμε την άνοδο πρός Κλιμέντι με σκοπό να πάμε Στυμφαλία, Φενεό …. μέσω της επαρχιακής οδού Κιάτου – Βυτίνας και κάπου εκεί να σταματήσουμε για καφέ…
Το Himalayan δεν δείχνει να έχει θέμα με την ανηφορική διαδρομή τραβάει δυνατά με τρίτη και μερικές φορές με τετάρτη σχέση μόνο σε πολύ κλειστές φουρκέτες κατεβάζω σε δευτέρα …
Και ενώ όλα είναι ειδυλλιακά άρχισε να χτυπάει πυράκια όταν άνοιγα το γκάζι μεταξύ 4500 και 5000 στροφές ….
Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν η ιδέα μου αλλά άρχισα να προβληματίζομαι, να είναι το καύσιμο, να είναι ο ψεκασμός …
Κάπου πρίν την Καστανιά μένω πίσω για να βγάλω φωτογραφίες τα άλλα παιδιά συνέχισαν και ψιλοχαθήκαμε, τα συνάντησα λίγο μετά το χωριό να με περιμένουν αφού έπεσαν τα απαραίτητα τηλεφωνήματα …
Δεν έχουμε ξαναταξιδέψει και οι τρείς μαζί οπότε θέλουμε λίγο χρόνο για να βρούμε τα πατήματα μας και τον ρυθμό μας …
Τέρμα οι στάσεις για φωτογραφίες λέω … ότι τραβήξω από εδώ και πέρα θα είναι εν κινήσει ή όπου κάνουμε στάσεις.
Η φόρμουλα βρέθηκε απλά πρέπει να βελτιώσω την τεχνική ….
Συνήθως όταν ταξιδεύω μόνος μου σταματάω όπου θέλω να βγάλω φωτογραφίες, αλλά όταν είσαι με παρέα πρέπει να ακολουθείς τον ρυθμό της παρέας για να μην τους κουράσεις με το να σταματάς κάθε τρείς και λίγο …
Καλά τα μοναχικά ταξίδια αλλά με παρέα μπορείς να κάνεις διάλογο …
Αφού ξεκουραστήκαμε καταστρώσαμε τα σχέδια της διαδρομής και συνεχίσαμε στη επαρχιακή οδό Λυκουρίας – Φενεού και στη συνέχεια στην Επαρχιακή οδό Κάτω Κλειτορίας – Λυκουρίας.
Ο καιρός είναι καλός μέχρι στιγμής, έχει λίγα σύννεφα και γενικά η θερμοκρασία δεν μας δημιουργεί προβλήματα.
Η διαδρομή είναι καταπληκτική…
Το Himalayan έχει σταματήσει να χτυπάει πυράκια και να κροταλίζει οπότε και σταμάτησα να το σκέφτομαι απλά ακολουθώ τα άλλα παιδιά …
Ο Ευγένιος με το Daytona συχνά πυκνά εξαφανίζεται και μας περιμένει πιο κάτω όπου υπάρχει διασταύρωση, ο Αποστόλης με το Africa κινείται στους δικούς μου ρυθμούς ….
Το Himalayan σε αυτή την διαδρομή είναι σαν αυτόματο βάζεις τετάρτη και την ξεχνάς, πολύ σπάνια κατεβάζεις σε τρίτη ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που έχω πέμπτη και άν είχε και έκτη θα την έβαζα …
Πλέον τραβάει δυνατά και δεν διαμαρτύρεται από τις 2000 στροφές …
Συνεχίζουμε στην Επαρχιακή οδό Καλαβρύτων – Τρίπολης και μετά στην Εθνική οδό (σύμφωνα με τον χάρτη) Πάτρας – Τρίπολης …
Αφού κατευνάσαμε την πείνα μας, ξεκουραστήκαμε και τελειώσαμε με τις ιστορίες που ξεκίναγαν από τον στρατό και τελείωναν στο σήμερα, ξεκινήσαμε με επόμενη προγραμματισμένη στάση στα Λαγκάδια για καφέ και να συνεχίσουμε την εξιστόρηση των περιπετειών μας …
Συνεχίζουμε λοιπών στην Επαρχιακή Οδό Πλατάνου – Λάμπειας με σκοπό να πέσουμε στην Επαρχιακή οδό Ολυμπίας -Τρίπολης.
Πολλές στροφές …
Πάρα πολλές στροφές ….
Ατελείωτες στροφές ….
Όρεξη να έχεις να στρίβεις ….
Στις ανηφορικές διαδρομές και στο συγκεκριμένο φάσμα στροφών συνεχίζει να χτυπάει πυράκια το Himalayan …
Έχει αρχίσει ο προβληματισμός να γίνεται απογοήτευση …
Ευτυχώς η διαδρομή είναι όλο στροφές οπότε δεν υπάρχει χρόνος για σκέψη και περισυλλογή …
Ο δρόμος Ολυμπίας – Τρίπολης είναι γνωστός και καταπληκτικός ….
Επόμενη στάση για ανεφοδιασμό λίγο μετά το χωριό και συνεχίζουμε για την επιστροφή μας στην Αθήνα ….
Έβαλα 100 Shell για να δώ άν έφταιγαν τα καύσιμα για τα πυράκια …
Αλλά δυστυχώς συνέχισε να τα κάνει κατά διαστήματα ….
Συνεχίσαμε την πορεία μας και όταν βγήκαμε στην Εθνική της Τρίπολης με έβαλαν μπροστά για να δίνω τον ρυθμό …
Συνεχίσαμε την επιστροφή με 100 -110 …
Βέβαια λίγο πρίν τα διόδια στο Σπαθοβούνι το gps κατέγραψε 139χλμ …
Αποχαιρετίσαμε τον Ευγένιο που σταμάτησε στα Ίσθμια και με τον Αποστόλη συνεχίσαμε προς Αθήνα από την Εθνική …
Αποχαιρετιστήκαμε στον Ασπρόπυργο και τράβηξε ο καθένας προς το σπίτι του …
Το Daytona δεν παίζεται …
Το ίδιο και το Africa …
Παλιά σχετικά μηχανάκια αλλά ταξιδεύουν πολύ καλά …
Του Ευγένιου του αρέσει να χάνεται στον ορίζοντα, είναι ταχύτατος με ότι και αν καβαλάει ….
Ο Αποστόλης είναι πιο χαλαρός ταξιδευτής, του αρέσει να κινείται σε παρόμοιους ρυθμούς με μένα ….
Η παρέα ήταν πολύ καλή και ελπίζω να επαναλάβουμε κάποιο παρόμοιο εγχείρημα σύντομα.
Οι ολοήμερες βόλτες είναι λίγο κουραστικές αλλά είναι γεμάτες σε εικόνες, συναισθήματα, εμπειρίες, φιλίες …
Δένεσαι και με την μηχανή σου αλλά και με τους συνοδοιπόρους σου ….
Η μετατροπή που έγινε στο Himalayan του επιτρέπει πλέον να μακρύνει το γρανάζωμα (το πόσο θα το δούμε) ώστε να μπορεί να ταξιδεύει πιο άνετα και στις εθνικές οδούς …
Η κατανάλωση στην Εθνική είναι γύρω στα 4 με 4,5 λίτρα και έχει μια αυτονομία γύρω στα 300 χλμ, στο επαρχιακό δίκτυο η κατανάλωση πέφτει στα 3.5 με 3.8 οπότε η αυτονομία ανεβαίνει κοντά στα 400 χλμ.
Μετά την αλλαγή στο γρανάζωμα θα δώ αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για πιο μακρινές αποστάσεις οπότε ανάλογα θα δω και για την χωρητικότητα του ρεζερβουάρ …
Το ρεζερβουάρ του έχει χωρητικότητα 15 λίτρα και έχω δει ότι στην Ινδία το μετατρέπουν και χωράει είτε 19 είτε 21 (δική σου επιλογή) όπου θα του έδινε κοντά στα 150 χλμ ακόμα αυτονομία …
Υπάρχει πάντα και η σκέψη για αγορά ενός μεγαλύτερου σε κυβισμό για τις μακρινές βόλτες …
Για το θέμα που προέκυψε με τα πυράκια θα γίνει άλλη μια επίσκεψη μέσα στην εβδομάδα για να δούμε τον προγραμματισμό του Power Commander και να λύσουμε το θέμα ….
Στην σημερινή εποχή της εξειδίκευσης και του καταιγισμού στην εφαρμογή της τεχνολογίας υπάρχουν ακόμα μηχανές που ειναι απλές και στην κατασκευή και στην συντήρηση, μια μηχανή για να κάνεις τα πάντα.
Είναι απλό, δεν έχει τίποτα περιττό, δεν έχει χάρτες, δεν έχει traction control, οθόνες κτλ, από ηλεκτρονικά τα μόνα που υπάρχουν είναι το ABS και ο ψεκασμός ο οποίος δουλεύει υποδειγματικά.
Το μοτέρ του είναι καταπληκτικό, χωρίς κραδασμούς με ωραίο ήχο (βγάζει ένα ωραίο βουητό) που χαίρεσαι να το ακούς, το κιβώτιο ταχυτήτων από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει.
Βάζεις πρώτη το πρωί και δεν ακούς τίποτα, ούτε γκάπ, ούτε γκούπ.
Δεν καίει (ανάλογα με το πώς το πάς) έχει αρκετή δύναμη (αν θές παραπάνω και αυτό γίνεται η S&S έχει βγάλει ηδη κιτ) μπορείς να κυκλοφορεις με στύλ μέσα στην πόλη, να πάς το ταξίδι σου και αν βρείς και κανένα χωματόδρομο θα τον περάσεις άνετα…
Φλέρταρα αρκετά με την αγορά του και με πιθανό διαζύγιο η με πλύσιμο των πιάτων εφ όρου ζωής, όταν αποφάσισα να πάω όσο πιο κοντά γίνονταν στο φρούριο της Φυλής αλλά δεν κατάλαβε τίποτα ….
Δεν είναι όλα τέλεια, τα μαρσπιέ του συνεπιβάτη είναι αρκετά ψηλά και δεν βολεύουν (η Hepco and Becker έχει βγάλει κίτ για την μεταφορά τους πιο μπροστά και πιο κάτω) και τα μαρσπιέ του αναβάτη είναι ακριβώς στο σημείο που κατεβάζεις τα πόδια αλλά και για αυτό έχουν βγεί λύσεις (δες Hitchcock) η σέλα είναι λίγο σκληρή και θέλει συνήθεια η να την μετατρέψεις και να την φέρεις στα μέτρα σου …
Βέβαια με την τιμή που έχει αυτά είναι μικρο πταίσματα …
Έχει δύο στρογγυλά αναλογικά όργανα, το ταχύμετρο περιέχει μια μικρή οθόνη που έχει δείκτη βενζίνης, ολικό και 2 μερικούς χιλιομετρητές, το στροφόμετρο περιέχει τις ενδεικτικές λυχνίες.
Η ανάρτηση του μου φάνηκε λίγο σκληρή, δεν έκατσα να δώ την προφόρτηση του πίσω ελατηρίου.
Τα φρένα έχουν αρκετή δύναμη και αίσθηση, στο πίσω φρένο μου φαίνεται ότι το ABS επεμβαίνει πιο σύντομα από ότι θα ήθελα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το καβαλάω αλλά δεν έτυχε να το πάω μέχρι στιγμής πιο έξω απο την Αθήνα.
Δευτέρα πρωί δεν δίνει βροχές, μετά τον πρωινό καφέ και το ξεμπέρδεμα με τις πρωινές εργασίες έκανα λίγο χώρο στο πρόγραμμα μου για μια σύντομη εξόρμηση στην Πάρνηθα.
Είχα κάνει την ίδια διαδρομή την προηγούμενη Κυριακή με το Himalayan, τελείως διαφορετική η αίσθηση στην ίδια διαδρομή.
Με το Himalayan πας πιο χαλαρά, με το Interceptor μπορείς να πάς χαλαρά αν θές η να το κυνηγήσεις ανάλογα την όρεξη σου.
Κουμπώνεις μια τρίτη και κατεβάζεις σε δευτέρα μόνο σε πολύ κλειστές ανηφορικές φουρκέτες, είναι σαν να οδηγάς αυτόματο …
Ο θόρυβος από τις μαμά εξατμίσεις δεν είναι τόσο δυνατός όσο με τις S&S που φόραγε το Continental και αυτό μαζί με την στάση του σώματος σε βάζει σε άλλο ρυθμό πιο χαλαρό, σε αυτό τον κύριο λόγο τον έχει ο ήχος από το μοτέρ και όχι από τις εξατμίσεις …
Δευτέρα πρωί φορτώνομαι το νέο κυλινδροπίστονο του Himalayan και την παλιά μπαταρία του classic (δεν το κυκλοφορούσα αρκετά μέσα στην καραντίνα και δεν άντεξε) και κατευθείαν στην αντιπροσωπεία …
Παρέδωσα το υλικό μίλησα λίγο με τον μηχανικό και με τα υπόλοιπους στην αντιπροσωπεία και στην πρόταση να πάρω για δοκιμή άλλη μηχανή δεν είπα όχι …
Διάλεξα την δικύλινδρη κυρία (continental 650) το Interceptor ήθελα αλλά δεν το είχαν …
Αφού ευχαρίστησα τα παιδιά για το δώρο ξεκίνησα ….
Είναι ωραίο εμφανισιακά και τα έχτρα που έχει πάνω κάνουν την διαφορά….
Ο ήχος από την εξάτμιση μαγευτικός το μοτέρ βγάζει ενα ωραίο σφύριγμα …
Είναι το πιο δυνατό RE παραγωγής αυτή την στιγμή με 650 κυβικά, 47 αλογάκια στις 7250 και 52nm στις 5250, το βάρος της είναι στα 198 κιλά άδεια και τα κιλάκια της τα κρύβει πολύ καλά όπως θα έκανε κάθε καθώς πρέπει κυρία που ενδιαφέρεται για την εμφάνιση της και ειδικά αν είναι γαλαζοαίματη ….
Δεν είναι η ατίθαση δεσποινίς που θα σε συνεπάρει με την ζωντάνια της και την νεανικότητα της …
Αλλά μια κυρία που ξέρει ποια είναι και έχει όλη την εμπειρία να σε κάνει δικό της ….
Και τι χρειάζεται ένας άντρας στις μέρες μας, μια σύντροφο (ενίοτε και παραπάνω) να τον καταλαβαίνει να του κάνει όλα τα χατίρια και να του δείχνει πόσο τον αγαπά …
Και η εν λόγο κυρία τα κάνει όλα αυτά και με το παραπάνω ….
Έχει αρκετή δύναμη για να ταξιδεύει σε τριψήφια νούμερα, στα 120 γουργουρίζει …
Ακούγεται ωραία …
Έχει καλά φρένα με abs
Οι αναρτήσεις είναι καλές (για την τιμή της πάντα)
Από εμφάνιση σκίζει
Δεν έχει κραδασμούς
Ο ψεκασμός δουλεύει πολύ καλά (δεν αισθάνθηκα κανένα δισταγμό η κόμπιασμα σε οποιεσδήποτε στροφές)
Στρίβει με την σκέψη
Τραβάει τα βλέμματα όπου και να πάς και δεν σε πειράζει ίσα ίσα σου αρέσει, κορδώνεσαι όλο περηφάνια …
Όπου και άν πήγα σε όσους την έδειξα σε όλους άρεσε, από όπου πέρασα έβλεπα άλλα αρσενικά να γυρνάνε να την κοιτάνε …
Σταματάγανε δίπλα μου αυτοκίνητα και μου έκαναν κοπλιμέντα για την κούκλα που καβαλούσα ….
Δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο για την επιβεβαίωση του ανδρισμού κάθε αρσενικού, από τον θαυμασμό και την ζήλια τον άλλων για αυτήν που συνοδεύει …
Νιώθεις σαν να έχεις βγάλει βόλτα την Μόνικα Μπελούτσι …
Με αυτά και με αυτά έφτασε μεσημέρι…
Γύρισα σπίτι έφαγα μεσημεριανό και πήρα αγκαζέ την νέα μου ερωμένη και κατηφορίσαμε μέχρι το Τατόι μετά μια βόλτα μέχρι τα βασιλικά κτήματα μιας και είναι γαλαζοαίματη και καταλήξαμε στην λίμνη Μπελέτσι και μετά επιστροφή στο σπίτι και στην οικογενειακή θαλπωρή, όπου η σύζυγος (η δική μου “Μπελούτσι”) με περίμενε να μου φτιάξει καφέ και να μάθει πώς τα πέρασα με την αντίζηλο ….
Για να πούμε και τα αρνητικά, θηλυκά ανίστοιχα της “Μπελούτσι” δεν είναι εύκολα, όταν κατέβηκα απο πάνω της δεν μπορούσα να περπατήσω … με ξεπάτωσε η άτιμη … αλλά αυτό συνηθίζεται … μάλλον …
I rode if for first time some 10 years ago, and I can still remember the smile that had left me ….
I was always thinking of getting one but I never got around it….
You never know maybe in the near future …
Lately it has been given to me as a replacement bike until my Himalayan is fixed ….
I’m referring to the bike that is “Made like a gun, fast like a bullet”
For the first part I have no doubts but for the later part, maybe in another era ….
Riding it in the city gives you smiles … it has style, nice sound, the weight doesn’t cause any problems and it has enough power and torque to follow traffic and minimize the gear shifts, it is very economical with good enough brakes and suspension…
You just have to let it tell you how it wants to be ridden…
If you try to abuse it, it will protest and show you that it doesn’t like it….
Still if you push it it will take it, not sure if the rider can…
Good in the city but what happens when you want to take a trip with it?
A journey that takes you to another dimension where there is no time…
The trip was planned a long time ago, but I never thought I would take a bullet to it….
I also saw the storm (corona virus) coming and I realized that I would be sitting home for a long time…
I told some friends if they would like to travel with me and Saturday morning we will be traveling in the cities and villages of Nafplio, Leonidio, Kosmas, Sparti and back to Athens ….
First stop was on the old and unused train station of Nemea …
