Δεν θα μπορούσα να πώ όχι σε μια πρόταση από τον φίλο Γιώργο για μια βόλτα στην ορεινή Κορίνθια και ας είχα πάει πάλι εκεί μόλις πριν μια εβδομάδα, σε συνδυασμό με την προτροπή της συζuγου να κοινωνικοποιηθώ (να σταματήσω να πηγαίνω βόλτες στις ερημιές μόνος μου) καθώς και τα παρακάλια της “Βέρας” να γνωρίσει και άλλες μηχανές από την φυλή της και το γλυκό έδεσε …
Ο καιρός ήταν ιδανικός αλλά κάτι μου έλεγε μέσα μου ότι δεν θα ξεκινήσουμε καλά …
Πρωί πρωί πηγαίνω στο γκαράζ και ανακαλύπτω ότι η πόρτα δεν ανοίγει με το χειριστήριο …
Πρωί πρωί στον κλειδαρά λοιπoν για αλλαγή μπαταρίας στο χειριστήριο καθώς και αγορά δεύτερου για κάθε ενδεχόμενο …
Μήνυμα στον Γιώργο ότι θα αργήσω κάνα 15 λεπτό και ξεκινάω
Η βόλτα προμηνύονταν να είναι σύντομη οπότε σε ένα σακίδιο έβαλα νερό, 2 κρουασάν, και 2 σπαστά καφεδάκια και με όλα αυτά ξέχασα τα αδιάβροχα (ευτυχώς δεν χρειάστηκαν) …
Το σημείο συνάντησης μεταφέρθηκε από πριν τα διόδια της Ελευσίνας στον Ισθμό …
Η “Βέρα” Ιταλίδα γουργούριζε καθώς απομακρυνόμασταν από την Αθήνα …
Μετά τα διόδια της Ελευσίνας η κίνηση ήταν ελάχιστη και λόγω ότι δεν ήθελα να στήσω τον Γιώργο πολύ, ο ρυθμός ανέβηκε και η “Βέρα” δεν έφερε καμία αντίρρηση σε αυτό …
Τα χιλιόμετρα περνούν γρήγορα και πριν το καταλάβουμε περνάμε τις σήραγγες της Κακιάς Σκάλας και βλέπουμε σταματημένα αυτοκίνητα …
Ένα mini cooper είχε τουμπάρει …
Πως τουμπάρεις στην ευθεία;;;
Η ¨Βέρα¨ συνέχισε να καταβροχθίζει τα χλμ με ευκολία αρκεί να μην το παρακάνεις …
Φτάνουμε στον Ισθμό και βγαίνουμε στην έξοδο για Λουτράκι και συναντάμε τον Γιώργο πριν την γέφυρα να απολαμβάνει το εσπρεσάκι του …
Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις μιας και πρώτη φορά βλέπει την “Βέρα” από κοντά …
Θα συναντούσαμε τον Βασίλη φίλο του Γιώργου λίγο πιο κάτω …
Δεν αργούμε να φτάσουμε, γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις και ξεκινάμε …
Ακολουθούμε τον Βασίλη για να μας πάει από μια άλλη διαδρομή όχι και τόσο γνωστή, τουλάχιστον σε έμενα …
Βγαίνουμε εθνική και με χαλαρούς ρυθμούς φτάνουμε Ξυλόκαστρο και κατευθυνόμαστε προς Ζεμένο όπου και αφήνουμε την εθνική πίσω μας, πρώτη φορά περνάω από εδώ και ομολογώ ότι μου άρεσε η διαδρομή, συνήθως ανεβαίνω από Κιάτο!!!
Κάπου εκεί σταματήσαμε για τις πρώτες φωτογραφίες … και στην πορεία οι στάσεις έγιναν αρκετές για τον ίδιο λόγο …
Ο Βασίλης αντάλλαξε μηχανή με τον Γιώργο και λίγο πιο κάτω αντάλλαξα και εγώ με τον Βασίλη και μετά ο Βασίλης πάλι με τον Γιώργο μέχρι να επιστρέψουν οι μηχανές στους κατόχους τους τις είχαμε καβαλήσει όλοι όλες …
Το euro5 Guzzi v85TT του Βασίλη έχει πιο ήρεμη λειτουργία απο το δικό μου το euro 4 και αρκετά λιγότερους κραδασμούς η διαφορά είναι αισθητή …
Φάνηκε να είναι πιο δυνατό στις χαμηλομεσαίες και το δικό μου πιο δυνατό ψηλά …
Δεν ξέρω τι αλλαγές έχουν γίνει μεταξύ των δύο εκδόσεων.
Για το Tenere εχω να πώ ότι είναι ένα μηχανάκι μιας άλλης εποχής και η μετάβαση απο το Guzzi στοTenere αμβλύνει ακόμα περισσότερο τις διαφορές τους …
Μίας και πρόκειται για διαφορετικές μηχανές σχεδιασμένες σε διαφορετικές εποχές και για να καλύψουν διαφορετικές ανάγκες δεν θα τις συγκρίνω αλλά θα αναφερθώ μόνο σε αυτό που με χάλασε περισσότερο και δεν ήταν τίποτα άλλο από τα φρένα …
Φρένα χωρίς αίσθηση και με ελλιπή απόδοση, δεν θα ήθελα να βρεθώ σε συνθήκες φρεναρίσματος πανικού καβάλα σε αυτό το μηχανάκι ….
Στάση για καφέ στην πλατεία του χωριού Γκούρα και πάλι ευκαιρία για κουβεντούλα και ιστορικές αναδρομές από τις ζωές μας για να γνωριστούμε καλύτερα και να καλυφθούν κενά μεταξύ των δύο φιλων που είχαν καιρό να βρεθούν…
Έχει μεσημεριάσει και κάτω μας ήταν το χωριό Σκοτεινή και τα παιδιά δεν μου χάλασαν το χατίρι να παρεκκλίνουμε λίγο από την πορεία μας και να περάσουμε μέσα από το χωριό …
Μπαίνοντας στο χωριό συναντάμε μια γιαγιά που έχει βγει βόλτα με τα εγγονάκια της το μεγαλύτερο από αυτά είναι δεν είναι δέκα χρονών με το που βλέπει ο μικρός τους τρεις μοτοσικλετιστές πάνω στα άτια τους φορώντας τις πανοπλίες τους αρχίζει να χοροπήδα και να χτυπάει παλαμάκια ενώ το χαμόγελο του είχε φτάσει μέχρι τα αυτιά ….
Ένα νεύμα και μια ξερογκαζιά ήταν αρκετή για να κάνει αυτό το παιδί να εκστασιαστεί μπορούσες να το δεις στα μάτια του και ας συναντήθηκαν οι ματιές μας για ένα δευτερόλεπτο …
Η διάθεση μου άλλαξε μονομιάς η όποια κούραση εξαφανίστηκε ενώ στο μυαλό μου έβλεπα συνέχεια την σκηνή με το παιδί να χτυπάει παλαμάκια, από όλη την βόλτα αυτή ήταν η πιο δυνατή εικόνα που συγκράτησα ….
Οι εκφράσεις των μικρών παιδιών μένουν χαραγμένες μέσα μου…
Ακόμα θυμάμαι τα πρόσωπα των μικρών παιδιών που κρέμονταν από τα φορτηγά στην Αίγυπτο και ας έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια …
Δεν ξεχνώ τα χαμόγελα από τα μικρά παιδιά που συναντώ στα ταξίδια μου …
Αυτά τα χαμόγελα είναι αληθινά !!!
Οι άνθρωποι δεν θέλουν πολλά για να είναι ευτυχισμένοι …
Απλά εμείς οι μεγάλοι τις περισσότερες φορές το ξεχνάμε, κλεισμένοι μέσα στα τείχη που έχουμε φτιάξει και αναζητώντας την ευτυχία σε υλικά αγαθά ενώ το μόνο που χρειάζεται είναι ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι, λίγη αγάπη …
Χαμένος στις σκέψεις μου συνεχίζουμε μέχρι την Νεμέα όπου σταματήσαμε για ανεφοδιασμό των μηχανών, το Tenere ήταν το πιο διψασμένο …
Και στην συνέχεια ψάξαμε και κάπου να κάτσουμε να τσιμπήσουμε και εμείς τίποτα…
Μικρή επαρχιακή πόλη στις τρεις το μεσημέρι και αναζήτησή τροφής είναι συνήθως ένα ανέκδοτο …
Χορτάσαμε την πείνα μας με τοστ σε μια καφετέρια …
Αν περνάγαμε μερικές ώρες αργότερα είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπορούσαμε να σηκωθούμε από το τραπέζι από όποια ψησταριά καθόμασταν …
Ο τρόπος ζωής στις μεγαλουπόλεις μας έχει κάνει να πιστεύουμε ότι παντού τα πάντα είναι διαθέσιμα όλες τις ώρες τις ημέρας και αρκεί μια βόλτα λίγο πιο έξω για να καταρρίψει του όποιους μύθους και συνήθειες έχουμε …
Αφού ξεγελάσαμε την πείνα μας ήταν η ώρα της επιστροφής από την εθνική οδό για να κερδίσουμε χρόνο …
Ο Βασίλης έφυγε μπροστά και εγώ συνέχισα με τον Γιώργο στον ρυθμό του, μέχρι που χωρίσαμε μετά τα διόδια της Ελευσίνας τραβώντας ο καθένας για το σπίτι του και τους αγαπημένους του …
Για την Βέρα δεν έχω κάτι να πώ μπορεί να ζήλεψα τις tubeless ζάντες (κυρίως αυτές) και το δούλεμα της euro5 Guzzi, αλλά έχω κουμπώσει πάνω της και με κάθε βόλτα δενόμαστε όλο και πιο πολύ …
Αυτή η βόλτα ήταν η απαρχή για να αποφασίσει ο φίλος Γιώργος ότι πρέπει να αποχαιρετίσει το γέρο Tenere του και να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στην μοτοσυκλετιστική ζωή του …
Βασίλη χάρηκα που σε γνώρισα και με την πρώτη ευκαιρία θα ξανά συνταξιδέψουμε !!!
Μια βόλτα με την Bella (Benelli Imperiale) είναι αρκετή για να σε ταξιδέψει και στον χώρο αλλά και στον χρόνο …
Ο χώρος αποφασίστηκε να είναι η ορεινή Κορίνθια και τελικά κατέληξε να είναι εκτός από την Κορίνθια και λίγο από Αρκαδία και λίγο από Αργολίδα και φυσικά και η Αττική που ήταν η αφετηρία και ο τερματισμός …
Ο χρόνος ορίστηκε μεν να είναι η Μεγάλη Παρασκευή του έτους 2022 αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο η Bella με γύρισε σε εποχές μακρινές στην δεκαετία του ’50
Κοιτάζοντας φωτογραφίες αυτής της εποχής θα προσέξεις ότι οι μηχανές είχαν το ίδιο σουλούπι ήταν απλές και στην όψη αλλά και στην λειτουργία δεν υπήρχε τίποτα περιττό πάνω τους …
Μια μηχανή για όλες τις χρήσεις, από τότε μέχρι σήμερα κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι και χρόνο με τον χρόνο, δεκαετία με την δεκαετία αυτό άλλαξε, ήρθαν οι εξιδεικευμένες κατασκευές για συγκεκριμένη χρήση παράλληλα άλλαξαν και οι ανάγκες μας τόσο οι πραγματικές όσο και πλασματικές …
Η Bella δεν ανήκει στην σημερινή εποχή παρά τις μοντέρνες πινελιές που έχει πάνω της …
Ανήκει πίσω στον χρόνο κάπου εκεί μετά την δεκαετία του ’50 …
Σε μια πιο απλή εποχή με πιο χαλαρούς ρυθμούς, με άλλες ανάγκες, με άλλα θέλω εκεί που το ταξίδι στον χώρο δεν συμβαδίζει απαραίτητα με το ταξίδι στον χρόνο …
Σε αυτό το ταξίδι θα με συντρόφευαν ο Θανάσης με ένα Triumph Bonneville T100, o Βύρωνας με την Χριστίνα με ένα Royal Enfield Interceptor …
Η συνάντηση δόθηκε στο γνωστό σταθμό στον Σκαραμαγκά στις 08:30 και εννοείται ότι καθυστέρησα, αλλά όχι πολύ.
Από ότι φαίνεται και το δικό μου ρολόι δουλεύει σε άλλους ρυθμούς …
Ξεκινήσαμε και μέσω της παλιάς εθνικής κατευθυνθήκαμε προς Κιάτο …
Κάπου μετά την Κακιά Σκάλα ανταλλάξαμε μηχανές με τον Θανάση, σκέφτεται να πάρει το νέο Royal Enfield Classic 350, οπότε το Imperiale ήταν ότι έπρεπε για να δεί αν θα του κάνει το νεο enfield μιας και το στήσιμο και οι επιδόσεις είναι παρόμοιες …
Και πήρα εγώ στα χέρια μου το Τ100, πατάς μίζα και το θηρίο που υπάρχει ανάμεσα στα πόδια σου βρυχάται ….
Ξεκινάς και η πρώτη αίσθηση είναι ότι το μοτέρ είναι ένα φυλακισμένο θηρίο που θέλει να σπάσει τα σίδερα και να τρέξει ελεύθερο …
Δεν είναι ένα ομοιογενές σύνολο …
Από την άλλη σε κάποιους μπορεί να τους αρέσει να είναι θηριοδαμαστές!!!
Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι είναι άκρως διασκεδαστικό …
Φτάνουμε Κιάτο ο καιρός είναι πολύ καλός, στάση για καφέ και κουβεντούλα μιας και έχουμε καιρό όχι μόνο να συνταξιδεψουμε όλοι μαζί αλλά και να βρεθούμε να τα πούμε …
Διάφορες καταστάσεις που δεν είναι της παρούσης μας απομάκρυναν …
Πίνουμε το καφεδάκι μας και συνεχίζουμε ο Θανάσης επέστρεψε στο θηρίο του και εγώ στην Ιταλίδα μου (καλά στην Κινέζα μου με καταγωγή από την Ιταλία).
Στάση για ανεφοδιασμό πριν αρχίσουμε την ανάβαση στα βουνά της ορεινής Κορινθίας, δεν είχα γεμίσει πριν φύγουμε οπότε μέχρι το Κιάτο είχα κάνει 249 χλμ και πήρε 9,1 λίτρα.
Συνεχίσαμε την πορεία μας με κατεύθυνση την λίμνη της Στυμφαλίας, η διαδρομή γνωστή και ιδιαίτερα αγαπητή …
Όσες φορές και αν έχω περάσει είναι σαν την πρώτη φορά …
Λίγο πριν την λίμνη στρίβουμε αριστερά στην επαρχιακή οδό Καλλιάνου – Λεβιδίου με σκοπό να πέσουμε στην επαρχιακή οδό Νεμέας – Λεβιδίου και να περάσουμε το διάσελο της Κανδύλας
Ο δρόμος είναι βομβαρδισμένος από το πέρασμα του χειμώνα και θέλει προσοχή …
Στην κορυφή του περάσματος υπάρχει χωματόδρομος που οδηγεί στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία
Καταπληκτικό μέρος για κατασκήνωση με θέα, νερό και με κλειστό χώρο να προφυλαχτείς από τις καιρικές συνθήκες αν ο καιρός αποφασίσει να σε παίξει μαζί σου …
Ο χωματόδρομος δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο αλλά μια προσοχή την θέλει με αυτού του είδους της μηχανές και με τις 2 από τισ 3 να έχουν ασφάλτινο ελαστικά …
Την ακολουθούμε και ανακαλύπτουμε και άλλο μέρος κατάλληλο για κατασκήνωση με υπόστεγο και χώρο να κάτσεις η να προφυλαχτείς από την βροχή με τρεχούμενο νερό λίγο πιο κάτω …
Καθόμαστε λίγο να ξεκουραστούμε, όχι ότι είχαμε προλάβει να κουραστούμε από την προηγούμενη στάση αλλά τα στομάχια μας είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται …
Στήσαμε ένα πρόχειρο πικ-νικ με ότι κουβάλαγε ο καθένας και λόγω Μεγάλης Παρασκευής το μενού ήταν νηστίσιμο με κεφτεδάκια από φαλάφελ με κέτσαπ και μπάρμπεκιου ντιπ για να γλιστράνε …
Τρώμε, πίνουμε και λίγο νερό και αφού γίνεται μια μίνι σύσκεψη αποφασίζουμε να μην ακολουθήσουμε την αρχική διαδρομή αλλά μετά το Λεβίδη να κατευθυνθούμε προς Αχλαδόκαμπο να κατέβουμε τον Κολοσούρτη να κάνουμε μια στάση στο Ναύπλιο και μετά μέσω Επιδαύρου να επιστρέψουμε στα σπίτια μας …
Ξεκινάμε και λίγο πριν το Λεβίδη σταματάμε για φωτογραφίες ο καιρός αν και συννεφιασμένος έχει την κατάλληλη θερμοκρασία ούτε κρύο ούτε ζέστη …
Λίγο πριν την Τρίπολη σταματάμε για ανεφοδιασμό, 100 χιλιόμετρα είχαμε διανύσει από το Κιάτο και το imperiale είχε καταναλώσει 3.2 λίτρα καυσίμου, το interceptor ένα λίτρο πιο πάνω και το triumph κοντά στα 2 λίτρα …
Σημειωτέον ότι το interceptor ηταν δικάβαλο, καθόλου άσχημα για την ναυαρχίδα της Royal Enfield …
Συνεχίζουμε την πορεία μας, βγαίνουμε εθνική οδό με κατεύθυνση προς Τρίπολη και βγαίνουμε στην επαρχιακή οδό Τρίπολης – Άργους …
Περνάμε τον Αχλαδόκαμπο με ελάχιστες στάσεις για φωτογραφίες και συνεχίζουμε …
Αρχίζει η κατάβαση του Κολοσούρτη και σταματάμε για να μαζέψουμε την θέα αλλά και να φάμε τα υπόλοιπα κουλουράκια …
Πρίν μερικές δεκαετίες αυτό ήταν ο μόνος δρόμος για την νότια Πελοπόννησο και το να τον ταξιδέψεις με το Imperiale έκανε το ταξίδι πίσω στο χρόνο ακόμα πιο ζωντανό …
Φτάνουμε Ναύπλιο, οι παραλιακές καφετέριες γεμάτες κόσμο …
Τελικά αφήνουμε την παραλία και κατευθυνόμαστε στο Φουγάρο Art Center, ένας όμορφος πολυχώρος και καθόμαστε για καφεδάκι και κουβεντούλα …
Ένα γρήγορο τηλεφώνημα στον φίλο Γιώργη που κάνει μια σύντομη στάση από την δουλειά του και έρχεται να τα πούμε …
Ο Γιώργης φεύγει για να συνεχίσει την εργασία του και εγώ επιστρέφω στα παιδιά και συνεχίζουμε την κουβέντα …
Ο δρόμος της Παλιά Επιδαύρου έχει λίγο κίνηση και οι προσπεράσεις με το Imperiale θέλουν προσοχή και σύνεση μιας και οι επιδόσεις του είναι συγκεκριμένες και βγαλμένες από άλλη εποχή …
Αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα …
Αρκεί το μυαλό να συντονιστεί με το μηχανάκι και με την καρδιά μας και το κάθε καρδιοχτύπι να γίνει και μια πιστονιά και όλα θα πάρουν το δρόμο τους …
Θα σταματήσει να σε απασχολεί αν θα περάσεις τα μπροστινά οχήματα και θα επικεντρωθείς στην απόλαυση του ταξιδιού ….
Φτάνουμε στα Λουτρά της Ωραίας Ελένης και σταματάμε και πάλι για ανεφοδιασμό μετά από 145 χιλιόμετρα από τον προηγούμενο, το Imperiale κατανάλωσε 4.3 λίτρα (2,9 λίτρα/100 χλμ).
Όχι και άσχημα …
Με την ευκαιρία αυτής της στάσης ψεκάζω και την αλυσίδα με λιπαντικό και ξεκινάμε …
Πιάνουμε την παλιά εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου και η επόμενη στάση ήταν στην Κακιά Σκάλα …
Ο Βύρωνας έφυγε μπροστά μετά από λίγο τον ακολούθησε και ο Θανάσης και εν συνεχεία και εγώ που καθυστέρησα λίγο ακόμα …
Τους είχα χάσει από το οπτικό μου πεδίο …
Το Imperiale to πήγαινα στο όριο του …
Βγαίνω στην Εθνική οδό στο ύψος της Ελευσίνας και το γκρίπ του γκαζιού γυρισμένο στο τέρμα …
Το Imperiale έχει πιάσει 135 στο κοντέρ (δέν ξέρω πόσα πραγματικά) …
Είμαι αριστερή λωρίδα και τους περνάω όλους …
Απίστευτο …
Σε αυτά τα χλμ το Imperiale είναι σταθερότατο και δεν ακούγονται περίεργοι θόρυβοι από το μοτέρ …
Φτάνω Ασπρόπυργο χωρίς να έχω συναντήσει κανέναν μα καλά με ποσά πήγαιναν και γιατί δεν περίμεναν αναρωτιέμαι …
Σταματάω στην άκρη και παίρνω τηλέφωνο τον Θανάση …
Δεν απαντάει, λογικό μιας και είναι πάνω στην μηχανή και οδηγάει …
Ανησυχούσα μήπως έχουν σταματήσει και με περιμένουν κάπου πιο πριν και δεν τους έχω δει ….
Περιμένω λίγο και με παίρνει πίσω, είναι λίγο πιο μπροστά από εμένα, ούτε αυτός κατάφερε να προφτάσει τον Βύρωνα …
Τον χαιρετάω, ανταλλάσουμε ευχές για την Ανάσταση και συνεχίζει ο καθένας τον δρόμο του …
Το Imperiale είναι μια ευχάριστη μοτοσυκλέτα, ικανή να σε ταξιδέψει και στον χώρο αλλά και στον χρόνο …
Δεν ζητάει πολλά και δίνει περισσότερα πίσω
Μετά την αλλαγή των πίσω αμορτισέρ το επόμενο που θέλει μετατροπή/αλλαγή είναι η σέλα για να γίνει πιο αναπαυτική σε πολύωρα ταξίδια / βόλτες …
Η γοητεία των “κλασικών” στρογυλοφάναρων είναι ακαταμάχητη …
Το ταξίδι μαζί τους αγχολυτικό και συνάμα απολαυστικό …
Ταξιδεύοντας μαζί τους το μυαλό γεμίζει εικόνες …
Όλες οι αισθήσεις προλαβαίνουν να αφομοιώσουν το περιβάλλον που ταξιδεύεις …
Μπορεί να μην έχουν την άνεση και τις επιδόσεις των πιο σύγχρονων η των πιο δυνατών μηχανών αλλά αυτό που σου προσφέρουν σε αντάλλαγμα στο ταξίδι μαζί τους σε γεμίζει, σε μαγεύει, σε ταξιδεύει …
Όλα ξεκίνησαν με μια υπόσχεση που είχε δωθεί πριν δύο χρόνια σχεδόν …
Από τότε μέχρι σήμερα μεσολάβησαν καταστάσεις που έφεραν τον κόσμο τούμπα !!!
Έπρεπε να παραδώσω ένα δώρο στην Ελάτη στον φίλο Θένο…
Αλλά από ποιον δρόμο πας στην Ελάτη;
Και απο ποιον γυρνάς;
Πας μόνος η με παρέα;
Ο σχεδιασμός είναι το πιο εύκολο πράγμα, το να υλοποιήσεις τον σχεδιασμό αυτό είναι ένα άλλο θέμα …
Τελικά μετά από προτροπή της αγαπημένης μου να σταματήσω να είμαι τόσο μονόχνοτος, ανακοίνωσα την πρόθεση μου να πάω στην Ελάτη κάνοντας μια γυροβολιά από την μισή Ελλάδα σε κάποιες ιντερνετικές παρέες …
Ο στόχος ήταν να ξεκινήσουμε στις 6 το πρωί και να έχουμε γυρίσει στα σπίτια μας μετά από καμιά 20αρια ώρες …
Μετά κόπων και βασάνων μαζευτήκαμε 4 διαφορετικοί αναβάτες …
Αν μας έβαζες στην σειρά θα μοιάζαμε με τους Ντάλτονς…
Εγώ και από τις τρεις παρέες με την “Βέρα” Ιταλίδα
(Η παραπάνω κατάταξη δεν είναι καθ’ ύψος)
Οι ετοιμασίες από το προηγούμενο βράδυ ήταν ελάχιστες, η Βέρα ήταν έτοιμη και ανυπομονούσε να ξεκινήσουμε …
Όταν δεν ταξιδεύω μόνος πάντα υπάρχει ένα άγχος, για την ώρα συνάντησης για το πώς θα συνταξιδεύουμε, για το άν θα γυρίσουμε όλοι αλώβητοι σπίτια μας …
Όλες αυτές οι σκέψεις τριβελίζουν το μυαλό μου και διώχνουν τον ύπνο μακριά …
Το να καταφέρω να κοιμηθώ είναι μια δοκιμασία από μόνη της.
Κάποια στιγμή τα βλέφαρα βαραίνουν, το μυαλό θολώνει, όλες οι σκέψεις φεύγουν και βυθίζομαι στην λυτρωτική αγκαλιά του Μορφέα …
Χτυπάει το ξυπνητήρι μετά από 4-5 ώρες ύπνου μόνο, σηκώνομαι και σέρνομαι μέχρι την κουζίνα για να φτιάξω καφέ …
Κοιτάω το ρολόι στον τοίχο και δείχνει 04:30 …
Με κάθε γουλιά καφέ τα μάτια ανοίγουν όλο και πιο πολύ …
Πρίν το καταλάβω είχα ντυθεί και ήμουν καβάλα στην Βέρα η οποία γουργούριζε ευχάριστα καθώς κινούμασταν στους άδειους δρόμους μιας πόλης που κοιμόταν ακόμα.
Δεν αργώ να φτάσω στο σημείο συνάντησης πριν από τα διόδια της Ελευσίνας …
Σύντομες κουβέντες για το που και πώς θα πάμε και ίσως να είναι καλύτερα να κάνουμε μια τροποποίηση στο αρχικό πλάνο …
Ξεκινάμε με τον Βύρωνα πρώτο και εγώ στο τέλος …
Ο Βύρωνας συνηθισμένος στην ταχύτητα του Bullet πηγαίνει χαλαρά, με αυτόν το ρυθμό θα χρειαστούμε άλλη μία μέρα …
Περνάω μπροστά και ρυθμίζω το cruise control στα 125 μια ταχύτητα που μπορούν όλοι να ακολουθήσουν …
Η Βέρα έχει και από αυτό …
Έχουμε κόντρα δυνατό αέρα και τα άτια καταπίνουν την βενζίνη με λαιμαργία …
Πρώτη στάση στο Αίγιο για συμπλήρωμα στα καύσιμα και συνεχίζουμε με τον ίδιο ρυθμό.
Η Βέρα χρειάστηκε 10,7 λίτρα για 180 χλμ, αρκετά λαίμαργη μετά το πρωινό ξύπνημα …
Περνάμε την Γέφυρα του Ρίου και σταματάμε για καφέ στα ΣΕΑ του Ευηνοχωρίου,
Ώρα να ανεφοδιαστούμε και εμείς σε καφέ και κάτι να φάμε …
Η ώρα είναι 08:30 περίπου, έχουν περάσει 2,5 ώρες από την στιγμή που ξεκινήσαμε …
Πίνουμε το καφεδάκι μας και αποφασίζουμε να κάνουμε την διαδρομή ανάστροφα από τον σχεδιασμό …
Piece of cake που λένε και οι Αμερικάνοι …
Αμ δέ ….
Ξεκινάμε με προορισμό το Αγρίνιο …
Κάπου στην Κλεισούρα το tank bag του Στέλιου ανοίγει και η πιστωτική του κάρτα πραγματοποιεί μια απόδραση που κάνει το Prison Break να μοιάζει με παιχνιδάκι για παιδιά …
Για καλή του τύχη την βλέπει ο Βύρωνας και σταματάει να την μαζέψει …
Λίγο πιο κάτω ένα buff που είχε ο Στελιος στο tank bag ζήλεψε και αυτό με την απόδραση της κάρτας και το επιχειρει και αυτό με το ίδιο απαράμιλο στύλ …
Αυτή την φορά είδαμε όλοι την απόδραση αλλά ο Στέλιος δεν ήθελε να γυρίσουμε να το μαζέψουμε …
Μ’ αυτά και με αυτά φτάνουμε στο Αγρίνιο και σταματάμε στο συνεργείο του φίλου Χρήστου …
Ο Χρήστος επιμένει να μας κεράσει καφέ αλλά μόλις είχαμε πιει …
(Την επόμενη φορά Χρήστο …)
Ο Στέλιος παραλαμβάνει την κάρτα του και ο Βύρωνας ανακαλύπτει ότι το interceptor θέλει συμπλήρωμα λαδιού …
Ο Χρήστος σώζει την κατάσταση και κερνάει τον Βύρωνα λίγο λαδάκι …
Επίσης μας ενημερώνει και που θα βρούμε το τελευταίο βενζινάδικο στην διαδρομή μας …
Χαιρετάμε τον Χρήστο με την υπόσχεση να ξαναπεράσουμε …
Μέχρι στιγμής δεν με έχει κουράσει καθόλου και ανταποκρίνεται απόλυτα στις προσδοκίες που είχα από αυτήν …
Έχει αρκετή δύναμη για το στυλ οδήγησης μου και για τις διαδρομές που κάνω …
Ο άξονας με γλιτώνει από την συχνή περιποίηση της αλυσίδας και το μεγάλο ρεζερβουάρ διώχνει το άγχος του ανεφοδιασμού, η δέ σέλα της και γενικότερα η εργονομία της απλά καταπληκτική για το δικό μου σωματότυπο …
Σε κάποια φάση με τον Γιάννη μπήκαμε στην κοίτη του ποταμού να βγάλουμε φωτογραφίες …
Χρειάστηκε σπρώξιμο για να βγούμε …
Ευτυχώς ήμασταν δύο!!!
Το ΚΤΜ έσκαβε για πλάκα, το Guzzi το φρέναραν τα ηλεκτρονικά και δεν έσκαβε τόσο …
Δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναμπώ σε κοίτη ποταμού, ειδικά αν είμαι μόνος …
Και εκεί που συζητάμε το τί θα κάνουμε εμφανίζεται ο Νίκος πάνω στο σκούτερ του “σαν από μηχανής θεός” και μας πιάνει την κουβέντα …
Το πηγαίο και αληθινό του χαμόγελο και το χαραγμένο από τον χρόνο και τις κακουχίες πρόσωπο του δείχνει ένα άνθρωπο κατασταλαγμένο και αληθινό …
Μας κατευθύνει να πάρουμε ένα χωματόδρομο για μερικά χιλιόμετρα ο οποίος είναι βατός αλλά δεν ξέρει αν οι χθεσινές βροχές τον έχουν κάνει απροσπέλαστο και μας εύχεται να εγκαταλείψουμε την πόλη και να επιστρέψουμε στα χωριά για να βρούμε το αληθινό νόημα της ζωής …
Αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τις οδηγίες του Νίκου και βλέπουμε …
Χαιρετάμε τον Νίκο και κατευθυνόμαστε προς τον χωματόδρομο …
Νίκο να είσαι πάντα καλά και να μην σβήσει ποτέ αυτό το χαμόγελο …
Ο Γιάννης περνάει μπροστά όρθιος στο ΚΤΜ, αλλά λίγο πιο κάτω τον βλέπω να έρχεται αντίθετα …
Ελπίζω ο δρόμος να μην είναι κομμένος σκέφτομαι …
Τι έπαθες τον ρωτάω …
Αργότερα κατάλαβα ότι ο φόβος του για το χώμα τον υπερνίκησε …
Ήταν ένα μικρό σαθρό ανηφορικό κομμάτι με κάποια μικρά νεροφαγώματα τα οποία τα πέρασαν αέρα τόσο το Interceptor όσο και το Ducati η δε Βέρα ούτε που τα κατάλαβε …
Αν εξαιρέσεις κάποιες λασπολακούβες και κάποια μικρά νεροφαγώματα ο χωματόδρομος δεν είχε ιδιαίτερες δυσκολίες …
Τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα.
Ο Στέλιος παραπονίοταν γιατί μόλις είχε πλύνει το Ducati την προηγούμενη ..
Ο χωματόδρομος τελείωσε και βγήκαμε σε αρκετά καλή άσφαλτο και συνεχίσαμε την πορεία μας με κάποια μπρος πίσω μιας και χανόμασταν …
Ο δρόμος ήταν αρκετά ευχαριστος μπορώ να πώ …
Το τοπίο ήταν όμορφο, δεν υπήρχαν αλλά οχήματα στον δρόμο, όλος δικός μας …
Κάπου πριν τα Μηλιανά προσπεράσαμε τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουμε, την επαρχιακή οδό Άρτας – Πηγών και χάσαμε και την ευκαιρία να περάσουμε από την Αργιθέα και τα τούνελ που είχα σκοπό …
Μετά από λίγο εμφανίζονται και τα άλλα παιδιά και συνεχίζουμε προς τα χωριά του Αθαμανίου μιας και από ότι φαίνεται παρόλες τις προσπάθειες μας θα κάναμε την αρχική προγραμματισμένη διαδρομή …
Συνεχίζουμε μετά την ολιγόλεπτη στάση στο φράγμα …
Δεν έχω ξαναπεράσει ούτε από αυτόν τον δρόμο και μου φαίνεται άκρως ενδιαφέρων …
Ο Γιάννης έχει όρεξη για παιχνίδια στις στροφές περνάει μπροστά και χάνεται …
Η μία στροφή διαδέχονταν την άλλη και η κάθε στροφή που περνάγαμε μας έφερνε πιο κοντά στον προορισμό μας.
Σύντομη στάση σε ένα γεφύρι και αποφασίζουμε να περάσουμε πρώτα από το Ροποτό για να δουν ο Στέλιος και ο Βύρωνας την Εκκλησία που λόγω της κατολίσθησης έχει πάρει μεγάλη κλίση …
Τα μάτια και ο λαβύρινθος συναγωνίζονται για το ποιος στέλνει την σωστή πληροφορία στον εγκέφαλο μας με αποτέλεσμα να ζαλίζεσαι και να σε πιάνει ναυτία …
Επιστροφή προς την Πύλη και στάση για ανεφοδιασμό …
Στην διαδρομή συναντήσαμε μια μαμά χελώνα με το χελωνάκι της που προσπαθούσε να διασχίσει τον δρόμο, σύντομη στάση και μεταφορά των ζωντανών στην απέναντι πλευρά του δρόμου …
Η Βέρα σε αυτούς τους ρυθμούς καεί περίπου 4.5 λίτρα ανά 100 και ίσως να ήταν η πιο οικονομική!!!
Σίγουρα πολύ πιο οικονομική από το Ducati και το KTM και κονταροχτυπήθηκε με το Interceptor παρά τα 200 παραπάνω κυβικά που έχει σε σύγκριση με αυτό.
Με το που μπαίνουμε στην Πύλη συναντάμε και τον Θένο που γυρνούσε από την κούρσα …
Μου δίνει οδηγίες να επιστρέψουμε από Μουζάκι και Καρδίτσα, αλλά ο Στέλιος ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του Γούγλη περνάει μπροστά και πάμε μέσω Τρικάλων …
Μικρό το κακό …
Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει με το που φύγαμε από την Πύλη
Μες στα σκοτάδια περάσαμε Τρίκαλα, έξω από την Καρδίτσα, τον Δομοκό και φτάσαμε Λαμία όπου και σταματήσαμε για να δούμε πως θα συνεχίσουμε …
Ξεπεζεύουμε από τα άτια μας αλλά το Ducati μάλλον είχε κουραστεί και αποφάσισε να ξαπλώσει …
Το ελαφρως κατηφορικό του εδάφους και το γεγονός ότι ο Στέλιος δεν είχε βάλει ταχύτητα είχε σαν αποτέλεσμα να τσουλήσει ελαφρως να κλείσει ο πλαϊνός ορθοστάτης και η μηχανή να γύρει προς τα δεξιά και να ξαπλώσει μαλακά …
Βοηθάμε τον Στέλιο να την σηκώσει και εκεί μαθαίνω ότι ήταν η δεύτερη φορά σήμερα που το Ducati αποφάσισε να ξαπλώσει για να ξεκουραστεί …
Από ότι φαίνεται είχε καιρό να βγει τόσο μεγάλη βόλτα και κουράστηκε …
Ο Στέλιος ήθελε να επιστρέψει από την παλιά εθνική, ο Γιάννης και ο Βύρωνας από τον συντομότερο δρόμο οπότε ήθελαν να πάνε από την Εθνική οδό …
Οπότε φαινόταν ότι η ομάδα εκεί θα χώριζε …
Ο Στέλιος μας αφήνει για να πάει λίγο πιο δίπλα να ανακουφιστεί και ξαφνικά ακούμε τον Βύρωνα να τον φωνάζει …
Γυρνάμε προς το μέρος του και ο Στέλιος ήταν άφαντος …
Είχε ανοίξει η γή και τον είχε καταπιεί !!!
Τρέχουμε προς το μέρος του και τον βλέπουμε να έχει πέσει μέσα σε ένα χάσιμο ένα με ενάμιση μέτρο από το ύψος του οδοστρώματος …
Ευτυχώς που η μοτοσυκλετιστική περιβολή τον έσωσε και δεν χτύπησε …
Μετά από αυτό το γεγονός ήθελα να ακολουθήσω τον Στέλιο αλλά αυτός ήταν ανένδοτος ήθελε να πάει από την παλιά εθνική και μόνος του …
Όσο και αν προσπάθησα να τον μεταπείσω δεν άκουγε κουβέντα …
Τα παιδιά είχαν ηδη ξεκινήσει …
Δεν άργησα να τα φτάσω όμως…
Ο Βύρωνας φοβούμενος για την αυτονομία του Interceptor και μιας και δεν έβαλε βενζίνη στην Λαμία πήγαινε με τον πιο οικονομικό ρυθμό που μπορούσε, γύρω στα 90χλμ …
Αργότερα έμαθα ότι ο Στέλιος πήγαινε παράλληλα με εμάς από τον παράδρομο …
Η κούραση από όλες αυτές τις ώρες στην σέλα από το πρωί είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της και ο υπερβολικά χαλαρός ρυθμός του Βύρωνα δεν βοηθούσε την κατάσταση …
Με αυτές τις ταχύτητες δεν είχε απόλυτως κανένα νόημα να πηγαίνουμε από την Εθνική …
Το αποκορύφωμα ήταν όταν μας πέρασε ένα σκούτερ Beverly και αργότερα στα ΣΕΑ της Αταλάντης ανακαλύπτουμε ότι το οδηγούσε κοπελιά …
Φαντάζομαι πως θα αισθάνθηκε όταν μας προσπέρασε με το σκουτεράκι της !!!
Έβαλα μόνο ένα δεκάρικο (4,5 λίτρα) μιας και είχα αρκετά καύσιμα να γυρίσω πίσω …
Τα παιδιά αν δεν κάνω λάθος γέμισαν τα ρεζερβουάρ τους …
Λέω στον Γιάννη να φύγει μπροστά μιας και είχε κοινωνικές υποχρεώσεις το πρωί και θα καθόμουν εγώ με τον Βύρωνα.
Ανταλλάσουμε τους δέοντες χαιρετισμούς και ξεκινάμε …
Τώρα που ανεφοδιάστηκε ο Βύρωνας πήγαινε αρκετά πιο γρήγορα με ένα ρυθμό 120-130 χλμ
Ο Γιάννης έφυγε μπροστά και τον χάσαμε από το οπτικό μας πεδίο πολύ γρήγορα …
Η κούραση της ημέρας γινόταν ολοένα και πιο αισθητή και η πτώση της θερμοκρασίας έκανε τα πράγματα χειρότερα …
Τα υπόλοιπα χιλιόμετρα ήταν απλά διαδικαστικά …
Φτάσαμε όλοι στα σπίτια μας μετά από μια γεμάτη μέρα από χιλιόμετρα και εικόνες …
Μετά από αρκετό καιρό συνταξίδεψα με φίλους …
Έφτασα σπίτι σχετικά ξεκούραστος, χωρίς να νιώθω κάπου πιασμένος η να πονάω …
Οι Ιταλοί έχουν κάνει αρκετά καλή δουλειά με την εργονομία της Βέρας σε σημείο που την επόμενη μέρα μπορούσα να κάνω άλλα τόσα χιλιόμετρα …
Είναι το πιο άνετο μηχανάκι που είχα στην κατοχή μου μέχρι τώρα …
Το ταξίδι με παρέα απαιτεί συμβιβασμούς στον αντίποδα αυτοί οι συμβιβασμοί είναι που το κάνουν ευχάριστο και αξιομνημόνευτο …
Έφυγα από το σπίτι στις 05:40 και επέστρεψα στις 00:50, γεμάτος εικόνες, εμπειρίες, αναμνήσεις …
Η πρόταση του Βύρωνα για μια βόλτα με στόχο το γεφύρι της Δαφνούλας η αλλιώς το Γεφύρι του Γκέλη όπως μάθαμε αργότερα με βρήκε σύμφωνο μιας και το είχα βάλει στο μάτι εδώ και κάμποσο καιρό …
Συνέπεσε και με την πρώτη ουσιαστική δοκιμή του Himalayan μετά την αλλαγή του εγκεφάλου οπότε ψαχνόμουν για μια βόλτα …
Με τον Βύρωνα έχουμε πάρα πολύ καιρό να κάνουμε βόλτα μαζί …
Η τελευταία φορά ήταν πριν 2 χρόνια σχεδόν λίγο πριν μας κλειδώσουν για το πρώτο λοκ ντάουν …
Περίμενα να δώ κάποιο μικρό χωριό αντ’ αυτού υπήρχαν μόνο μερικά χαλάσματα που έδειχναν ότι κάποτε σε αυτό το σημείο υπήρχε η Δαφνούλα, συνεχίζουμε αλλά δεν υπάρχει πουθενά κάποια πινακίδα προς το γεφύρι και το gps δεν δείχνει κάποιο δρόμο ..
Εντελώς τυχαία το είδα οπότε αναστροφή μιας και το είχαμε περάσει και ακολουθούμε ένα αγροτικό βατό χωματόδρομο που μας οδηγεί στο γεφύρι …
Ο στόχος επιτευχθεί …
Μόνο τα τελευταία 50 μέτρα είναι δύσβατα …
Αφήνουμε τις μηχανές και συνεχίζουμε με τα πόδια …
Το γεφύρι καθώς και το τοπίο είναι απίστευτα όμορφο …
Αφού βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, επικοινώνησα και με τον φίλο Απόστολο για κάποιο θέμα που αντιμετώπιζα με τον νέο εγκέφαλο που είχε εγκαταστήσει στο Himalayan ….
Δίνουμε ραντεβού στην διασταύρωση προς Δαφνούλα …
Φτάνουμε πρώτοι και τον περιμένουμε μερικά λεπτά …
Η ευκαιρία δεν χάνεται οπότε οι μηχανές και οι αναβάτες ποζάρουν στον φακό για άλλη μία φορά …
Το καλό με το να μην ταξιδεύεις μόνος σου είναι ότι υπάρχει και κάποιος να σε βγάζει φωτογραφίες …
Ο αέρας λυσσομανάει με το ζόρι στέκονται όρθιες οι μηχανές …
Έρχεται και ο Αποστόλης και αφού γίνονται οι συστάσεις και η επεξήγηση του προβλήματος που αντιμετωπίζω φεύγουμε από την διασταύρωση ψάχνοντας ένα απάνεμο μέρος για να δούμε τι θα κάνουμε …
Αφού τελειώσαμε με τις ρυθμίσεις του Himalayan και χαιρετίσαμε τον Αποστόλη συνεχίσαμε με κατεύθυνση προς Ερυθρές …
Ο Βύρωνας δεν είχε ξαναπεράσει, σταματήσαμε στην είσοδο του χωριού Δάφνη για να βγάλουμε φωτογραφίες τα άλογα …
Το τοπίο θα μπορούσε να είναι χαλαρά στο Κολοράντο και στα Βραχώδη Όροι της Αμερικής …
Λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και ξαφνικά τηλεμεταφέρεσαι στο Φαρ Ουέστ και αισθάνεσαι και εσύ σαν ένας άλλος καουμπόι σε αναζήτησή της περιπέτειας …
Τι κάνεις όταν θέλεις να βάλεις κάποιο αξεσουάρ στην μηχανή σου αλλά παράλληλα θες να κάνεις και βόλτα ;
Απλά παραγγέλνεις το αξεσουάρ σε πόλη που είναι κάποιες ώρες μακριά από εσένα και περιμένεις να σε πάρουν τηλέφωνο για να σου πουν να περάσεις να το εγκαταστήσεις …
Και οι μέρες περνάνε και το τηλέφωνο δεν χτυπάει και εσύ το έχεις σχεδιάσει στο μυαλό σου ως η πρώτη βόλτα με το ασχημόπαπο …
Και ένα ωραίο πρωινό το τηλέφωνο χτυπάει , βλέπεις αριθμό Πάτρας καταλαβαίνεις πριν το απαντήσεις ότι έχει έρθει η ώρα …
Το ραντεβού κλείστηκε και είσαι έτοιμος ή δεν είσαι ;
Που θα πάμε;
Ξέρουμε ότι η πρώτη στάση θα είναι Πάτρα, μετά;
Ένα μίνι τουρ της Πελοποννήσου ακούγεται ωραίο …
Μένουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες να κανονιστούν …
Τι θα φάμε;
Ζεστός γλυκός τραχανάς με φέτα ακούγεται ωραία, φτιάχνεται και γρήγορα …
Ξεμπερδέψαμε με το φαγητό, πάμε στα ρούχα …
Οι θερμοκρασίες αυτό τον καιρό είναι 10-15 βαθμούς οπότε θα ήμαστε καλά, υπάρχει και η πιθανότητα βροχής αλλά αυτό δεν μας προβληματίζει …
Βάζουμε αποβραδίς την κάρτα μνήμης στην φωτογραφική μηχανή για να μην την ξεχάσουμε πάλι …
Και εκεί που όλα τα έχεις κανονίσει έχεις βάλει το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις 05:30 για να προλάβεις να πιεις λίγο καφέ πριν ξεκινήσεις, έχει πάει 12 και στην τηλεόραση ξεκινάει να παίζει το Μαλέφισεντ 2 …
Οπότε άραγμα στον καναπέ αγκαλιά με την κόρη και την σύζυγο …
Η ταινία είναι ωραία για όποιον δεν την έχει δει …
Τελειώνει η ταινία πέφτουμε για ύπνο, αν προλάβω να κοιμηθώ 4 ώρες θα είναι θαύμα …
Και το θαύμα έγινε!!!
Το ξυπνητήρι χτύπησε και το έκλεισα …
Πετάχτηκα μία ώρα μετά από το κρεβάτι …
Φτιάχνω ένα καφεδάκι στα γρήγορα, παίρνω και δύο παυσίπονα γιατί το κεφάλι μου θα έσπαγε …
Ντύνομαι στα γρήγορα, πετάω τα λιγοστά πράγματα σε ένα σακίδιο, χαιρετώ την σύζυγο και της ψιθυρίζω ότι τα σκυλιά θα έπρεπε να τα βγάλει αυτή βόλτα και γίνομαι καπνός …
Η κίνηση ελάχιστη και προβλεπόμενη, ο καιρός μουντός αλλά ευτυχώς ακόμα δεν βρέχει …
Στάση στον Ασπρόπυργο για ανεφοδιασμό σε καύσιμα και συνεχίζουμε τον δρόμο μας …
Λίγο πριν την έξοδο για την Ελευσίνα αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες, στάση στο βενζινάδικο μετά την έξοδο και φοράω τα αδιάβροχα για καλό και για κακό …
Συνεχίζουμε με σποραδικές ψιχάλες μέχρι την Κόρινθο.
Είναι η πρώτη μεγάλη βόλτα με το Guzzi και προσπαθούμε να γνωριστούμε …
Κρατάμε μια σταθερή ταχύτητα 140-150 στα οποία ναι μεν δεν φαίνεται το μοτέρ να ζορίζεται (αυτά τα χιλιόμετρα τα έχει στις 5.500 στροφές) αλλά δεν δείχνει και πολύ πρόθυμο να ανεβάσει από εκεί και πάνω …
Περίμενα από ένα μοτέρ 850 κυβικών και 80 ίππων να δείχνει πιο δυνατό …
Η Χιονάτη 200 κυβικά και με σχεδόν 20 άλογα λιγότερα από αυτά τα χλμ επιτάχυνε δυνατά μέχρι τα 180 …
Το Guzzi δείχνει αρκετά πιο τεμπέλικο, οπότε δεν το πίεσα παραπάνω …
Από την άλλη η ανεμοκάλυψη του είναι ανύπαρκτη, είναι σαν να οδηγάς γυμνό μηχανάκι …
Σε αυτά τα χλμ έχεις αρκετή πίεση από τον αέρα στα μπράτσα και στους ώμους που ανάλογα την φυσική κατάσταση του καθενός μπορεί να κουράσει μετά από κάποια ώρα …
Ευτυχώς η ζελατίνα του δεν δημιουργεί στροβιλισμούς οπότε παρόλο που ο αέρας χτυπάει το κράνος δεν το κουνάει …
Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στα πόδια μιας και ο αέρας χτυπάει την πάνω και την εξωτερική μεριά των μηρών …
Δοκιμάζω και το cruise control το οποίο ενεργοποιειται εύκολα και το ίδιο έυκολα απενεργοποιειται αν χρειαστεί …
Οι διακόπτες του δείχνουν ποιοτικοί αλλά δεν έχουν αίσθηση και πέφτουν μακριά (τουλάχιστον για τα δικά μου δάχτυλα) και θέλουν αρκετή συνήθεια για να τους βρίσκεις χωρίς να κοιτάξεις, κάποιοι πρέπει να το προσπαθήσεις αρκετά …
Η οθόνη έχει αρκετή πληροφορία και είναι ευδιάκριτη ..
Με το που περνάμε τον Ισθμό αρχίζει να βρέχει, ρίχνουμε ρυθμό ελαφρως …
Η βροχή αρχίζει και δυναμώνει αρκετά οπότε ευκαιρία να δοκιμάσουμε και το rain mode δυο πατήματα στην μίζα και το πρόγραμμα αλλάζει απο road σε rain …
Δεν κατάλαβα ιδιαίτερη διαφορά αλλά πήγαινα με σταθερό γκάζι έτσι και αλλιώς χωρίς διακυμάνσεις στην ταχύτητα …
Μια σύντομη στάση σε ένα πάρκινγκ και συνεχίζουμε …
Η βροχή συνεχίζει μέχρι την Ακράτα χωρίς να με προβληματίζει ιδιαίτερα, τα αδιάβροχα με κρατούν στεγνό και οι όποιες επιφυλάξεις είχα για τις νέες μπότες εξαφανίστηκαν …
Με το που κόβει η βροχή αλλαγή και πάλι από rain σε road το οποίο γίνεται πατώντας το κουμπι της μίζας και περνας κυκλικά απο το ένα πρόγραμμα στο άλλο (road, rain, off-road).
To Guzzi είναι σταθερότατο και δεν προβληματίζει τον αναβάτη του με την συμπεριφορά του αν και δείχνει ότι δεν σχεδιάστηκε σαν δρομέας ταχύτητας αλλά σαν δρομέας μεγάλων αποστάσεων …
Φτάνω Πάτρα με μόλις μισή ώρα καθυστέρηση, ο λόγος που ήρθαμε μέχρι εδώ ήταν για να εγκαταστήσουν την μονάδα σύνδεσης κινητού με την οθόνη της μηχανής ώστε να μπορώ να βλέπω οδηγίες από το gps χωρίς να χρειάζεται να έχω σε κάποια βάση το κινητό …
Μετά το πάθημα από το ταξίδι στα Βαλκάνια δεν την ξαναπατάω …
Όση ώρα περίμενα και δεν ήταν πολύ με κέρασαν ένα καφεδάκι και πέρασε και ένας διαδικτυακός φίλος ο Δημήτρης να τα πούμε και δια ζώσης …
Δημήτρη καλή χρονιά και να είσαι πάντα καλά …
Αφού έγινε η εγκατάσταση ο υπάλληλος μου έδειξε πως λειτουργεί το όλο θέμα, αλλά κατά την προσπάθεια του μηδένισε τους μερικούς χιλιομετρητές οπότε δεν έχω ακριβή εικόνα για τα χλμ που είχα κάνει μέχρι εκεί καθώς και για τα στατιστικά που έδειχνε η μηχανή …
Επόμενη στάση το κατάστημα Motoraid για να αγοράζω ένα μικρό αδιάβροχο σακίδιο που είχα βάλει στο μάτι καιρό καθώς και ένα νεό αδιαβροχο παντελόνι γιατί αυτό που είχα έδειχνε σημάδια φθοράς …
Μετά από αρκετή κουβέντα με τα παιδιά μιας και τα πέτυχα σε χαλαρή στιγμή σχετικά με τις νέες τεχνολογίες στα μοτοσυκλετιστικά ρούχα (πάλι σε έξοδα θα μπούμε) συνέχισα με επόμενο στόχο την Φολόη …
Στάση για ανεφοδιασμό, 13.5 λίτρα κάψαμε από την Αθήνα μέχρι εκεί (τα χιλιόμετρα πρέπει να ήταν γύρω στα 200 σύμφωνα με το gps) οπότε έχουμε μια μή επιβεβαιωμένη κατανάλωση 6,7 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα.
Την πλοήγηση έχει αναλάβει η εφαρμογή της Moto Guzzi η οποία χρησιμοποιεί χάρτες της Road και στην οθόνη σου δείχνει της επόμενες 2-3 στροφές με χιλιομετρική απόσταση για την κάθε μία …
Πιάνω τον 111 στον οποίο δεν είχε ξανατύχει να περάσω από Πάτρα μέχρι το ύψος της Φολόης στο παρελθόν …
Έχει ελάχιστη κίνηση και ο δρόμος είναι απολαυστικός και το guzzi δείχνει να είναι στο στοιχείο του, είναι φτιαγμένο για επαρχιακές διαδρομές …
Λίγο μετά την τεχνητή λίμνη που έχει δημιουργηθεί στον Παραπείρο ποταμό σταματάμε για τις πρώτες φωτογραφίες …
Είδα ένα χωματόδρομο στα δεξιά και μπήκα μήπως και με βγάζει στις όχθες της λίμνης …
Η όψη ενός τσοπανόσκυλου με έκανε να αλλάξω πλάνα και να γυρίσω πίσω …
Το guzzi παρόλο που κρύβει καλά το βάρος του, το νιώθεις στους επιτόπου ελιγμούς και ειδικά σε χωματόδρομους και όταν η κλήση του δρόμου μπορεί να μην ευνοεί (γιατί δεν βάζουν όπισθεν ταχύτητα στις βαριές μηχανές; έστω και με την μίζα !!!)
Τα Tourance, πρώτη φορά που συμβιώνω μαζί τους, ενώ μου έχουν φανεί πολύ καλά στο στεγνό και στο βρεγμένο οδόστρωμα με το που πατήσουν σε λάσπη μετατρέπονται σε ντόνατ λάσπης τα οποία είναι μόνο καλά για να τραφούν οι λασποφάγοι …
Αφού βγαίνουμε από τα χωματόδρομο, ενεργοποιήση του traction control και επιστροφή στο road mode …
Αρκετά παίξαμε, τέλος οι χωματόδρομοι για σήμερα …
Συνεχίζουμε την διαδρομή με το GPS να θέλει να μας πάει στον προορισμό μας από χωματόδρομο …
Βρέ δεν θέλουμε να πάμε από χώμα να του λέω εγώ αυτό τίποτα εκεί τα ίδια …
Οπότε το αγνοώ και συνεχίζω …
Πάντα μου άρεσε η μυρωδιά της φύσης μετά από βροχή …
Τώρα για την ώρα μπορώ μόνο να το φέρω στην μνήμη …
Είχαμε μια μικρή καθυστέρηση γιατί το κιόσκι το έχουν σχεδιάσει για παιδία και προφανώς όχι για απρόσεκτους ενήλικες μεσαίου αναστήματος …
Μια κουτουλιά με έκανε από την μία να γελάω και από την άλλη να κατεβάζω καντήλια για αυτόν που το έφτιαξε …
Αμέσως κατάλαβα ότι το κεφάλι το ανοίξαμε, οπότε έπρεπε να περιμένω λίγο να σταματήσει η μικρή ομολογουμένως αιμορραγία …
Τα τελευταία χρόνια έχω την τάση να γίνω σέξι και αν συνεχίσω να χτυπάω έτσι το κεφάλι μου και να το γεμίζω ουλές εκτός από σέξι θα φαίνομαι και σκληρός, τρέμε Jason Statham ο Παναγιώτης έρχεται …
Βγαίνουμε από το χωριό αφού ξεπεράσαμε τον τραυματισμό και κάνουμε μια στάση για να ανακουφιστούμε και να βγάλουμε και φωτογραφίες …
Ο δρόμος από την Φολόη προς Λάλα είναι καταπληκτικός ακόμα και με τα χειμερινά του χρώματα, θα πρέπει να ξαναπεράσω την άνοιξη η και το καλοκαίρι …
Λίγο πιο κάτω το gps μας την έκανε και μας έστειλε δεξιά σε μια παράκαμψη όπου το οδόστρωμα ήταν μια μίξη μεταξύ τσιμεντόδρομου και χωματόδρομου έτσι για την περιπέτεια …
Συνεχίζουμε ακολουθώντας τις οδηγίες του gps και καταλήγουμε στο χωριό Αχλαδινή όπου τιμώντας την παράδοση καταφέραμε να χαθούμε στα στενά και τα σοκάκια του …
¨Ήρθαμε σε απόσταση αναπνοής με κάποιους τοπικούς φύλακες, ζοριστήκαμε να κάνουμε αναστροφή (το βάρος που έλεγα παραπάνω) που σε συνδυασμό με τα γλυκυτατα τετράποδα που ήθελαν να συζητήσουμε για τα μελλούμενα έκαναν την όλη προσπάθεια πολύ πιο δύσκολη …
Αφού κατάλαβα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρω τον δρόμο μου είτε μόνος μου είτε με την βοήθεια της τεχνολογίας, σταμάτησα στην πλατεία του χωριού και ρώτησα τους 2 μοναδικούς κάτοικους πως να πάω Αθήνα μέσω Λαγκαδιών (τους έστειλα λίγο αδιάβαστους) με κοίταζαν σαν αν είμαι εξωγήινος …
Βέβαια η στιχομηθεία μεταξύ μας ήταν καταπληκτική …
Πατριώτες, μάλλον χάθηκα πως πάω από εδώ Λαγκάδια για να καταλήξω Αθήνα;
Που πας με τέτοιο καιρό, να σε στείλω από το ποτάμι με τα κοτρόνια θα το σπάσεις το εργαλείο μου λέει ο μεγαλύτερος σε ηλικία (60+) …
Όχι από χωματόδρομους του λέω …
Να του πεις να πάει να πάει από εκεί λέει ο νεότερος (40αρης περίπου) στον μεγαλύτερο …
Να πας προς Νεμούτα αλλά να μην μπείς μέσα να πας προς Ξηρόκαμπο μου λέει ο μεγαλύτερος …
Καλά του τα λες του λέει ο άλλος …
Να προσέχεις μου λέει ο νεότερος έχει βρέξει και γλιστράει από εκεί που θες να πας μου λέει ο νεότερος …
Δεν έχει ανάγκη το εργαλείο του λέει ο μεγαλύτερος δεν το βλέπεις είναι θηρίο δεν καταλαβαίνει τίποτα …
Ευχαριστώ πατριώτες, καλή χρόνια να έχουμε …
Μου εύχονται και αυτοί με την σειρά τους καλή χρονιά και ξεκινώ με βάση της οδηγίες τους …
Κλείνω το gps μιας και δεν χρειάζομαι την βοήθεια του για να χαθώ τα καταφέρνω και μόνος μου και αρκετά καλύτερα μπορώ να πώ …
Περνάω τα χωριά Ξηρόκαμπο, Βασιλάκι, Νέα Δάφνη, Καλλιάνι, και στο Σταυροδρόμι στρίβουμε προς τα Λαγκάδια …
To guzzi σε αυτούς τους δρόμους και με χαλαρούς ρυθμούς δεν καίει τίποτα ….
Οι καλοκαιρινές φωτιές άφησαν και εδώ τα σημάδια τους …
Έχουν γίνει και εδώ μεγάλες καταστροφές και με τις βροχές έχουν πέσει χώματα στους δρόμους και γίνεται προσπάθεια από τις τοπικές αρχές να παραμείνουν ανοιχτοί …
Μέχρι στιγμής η θερμοκρασία δεν είχε πέσει κάτω από 10 βαθμούς …
Όσο πλησιάζαμε τα Λαγκάδια τόσο έπεφτε η θερμοκρασία 9, 8, 7.
Δεν περίμενα τέτοιες θερμοκρασίες και δεν έχω ντυθεί ανάλογα …
Έχω αρχίσει να νιώθω το κρύο …
Περνάμε τα Λαγκάδια και η θερμοκρασία πέφτει και άλλο 6, 5 και σταθεροποιείται εκεί …
Τα γάντια που φοράω στους 5 βαθμούς είναι σαν να μην υπάρχουν …
Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν όσο περνάει η ώρα και να πονάνε …
Γιατί δεν πήρα τα ηλεκτρικά σκεφτόμουν και σιχτήριζα τον εαυτό μου που δε το έκανα …
Από την άλλη το χειρότερο από όλα είναι ο ήλιος που έχει πέσει χαμηλά και στραβώνει …
Την κατάσταση σώζει λίγο το γείσο από το κράνος αλλά η ορατότητα είναι περιορισμένη οπότε οι ρυθμοί πέφτουν αρκετά, όχι ότι πριν πηγαίναμε γρήγορα …
Το guzzi δεν προβληματίζει σε κάτι πέρα από το που έχουν πάει τα 80 άλογα και το λέω εγώ που ταξιδεύω με 20-25 άλογα …
Ούτε τα 850 κυβικά φαίνονται …
Η αίσθηση είναι από μηχανή με αρκετά μικρότερο κυβισμό και ιπποδύναμη …
Ζητάει συχνές αλλαγές ταχυτήτων και δεν μπορεί να κρατήσει μεγάλη σχέση σε χαμηλές στροφές …
Μέχρι τις 3500 στροφές είναι απλά παρών μετά ξυπνάει αλλά δεν έχεις διάρκεια στροφών οπότε αν θες να κινηθείς σβέλτα πρέπει να το κρατήσεις στο φάσμα στροφών που δουλεύει καλά και αυτό απαιτεί δουλειά με τον επιλογέα ταχυτήτων …
Από την άλλη αν το πας πιο χαλαρά όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν και δεν σε προβληματίζουν …
Σε σύγκριση με την Χιονάτη σου δίνει την εντύπωση ότι είναι πιο αργό και ότι έχει λιγότερη ροπή χαμηλά …
Η Χιονάτη δεν διαμαρτύρονταν ούτε με πέμπτη η έκτη σχέση στο κιβώτιο από χαμηλά σε αντίθεση με το guzzi που στις ίδιες συνθήκες πρέπει να έχεις τρίτη …
Από τη άλλη το guzzi μπορείς να το οδηγάς χαλαρά δεν σε μπριζώνει να το πηγαίνεις γρήγορα και αυτό μου αρέσει, μου αρέσει πολύ ταιρίζουμε σαν ιδιοσυγκρασίες …
Από τα Λαγκάδια μέχρι το ύψος της Τρίπολης η θερμοκρασία δεν ανέβηκε πάνω από 7 βαθμούς …
Είχα αρχίσει να καταψύχομαι και τα σημάδια του χρόνου να σβήνουν από πάνω μου …
Μετά την Τρίπολη η θερμοκρασία ανέβηκε στους 10-12 βαθμούς αλλά είχε βάλει αέρα ο οποίος κατά τόπους ήταν πολύ δυνατός …
Βγήκαμε Εθνική λίγο μετά την Τρίπολη και το σκοτάδι είχε ηδη πέσει …
Το φωτιστικό σώμα του guzzi ήταν αρκετό και δεν χρειάστηκα τα προβολάκια …
Ο αέρας προβλημάτιζε μόνο εμένα το guzzi παρέμενε σταθερό στην πορεία του …
Η ταχύτητα που κινούμασταν ήταν 120-130 και έδειχνε να είναι πολύ πιο χαρούμενο σε αυτές τις ταχύτητες …
Δεν έγινε άλλη στάση μέχρι που φτάσαμε σπίτι …
Η σέλα του καταπληκτική δεν κούρασε καθόλου, δεν χρειάστηκε να σταματήσω για να ξεκουραστούν τα μαλακά μόρια ούτε να αλλάξω την στάση μου κατά την διάρκεια …
Επίσης ούτε τα πόδια κουράστηκαν η να ένιωσα πόνους στα γόνατα …
Είναι η πρώτη φορά που με εργοστασιακή σέλα ένιωσα τόσο άνετα …
Σε όλη την διαδρομή της επιστροφής είχαμε συνοδεία αέρα, αλλά πριν τα Μέγαρα στην κατηφόρα μετά τα τούνελ πρέπει να είχε ένταση θύελλας …
Έβλεπα τα αυτοκίνητα να κόβουν και να τα κουνάει πέρα δώθε …
Έσφιξα με τα πόδια το τεπόζιτο χαλάρωσα τα χέρια και το περάσαμε σχετικά ανώδυνα
Φτάσαμε σπίτι στις 7 ακριβώς και είχαμε κάνει 570 χιλιόμετρα από το πρωί που έφυγα με δυο ανεφοδιασμούς …
Στάση να γεμίσουμε το ντεπόζιτο του guzzi λίγο πριν φτάσουμε σπίτι , πήρε 17,5 λίτρα για 370 χλμ που μας κάνει 4,7 λίτρα ανα 100 χιλιόμετρα …
Αυτό επιβεβαιώνει τα λεγόμενα γνωστών σχετικά με την κατανάλωση ότι μέχρι τα 130 δεν καίει από εκεί και πάνω ανεβαίνει αισθητά …
Το παρκάρω κάτω από το σπίτι, βγάζω τον νέο σάκο του ρίχνω μια ματιά …
Ωραίο φαινόταν έτσι όπως ήταν λασπωμένο …
Ανεβαίνω σπίτι με περίμενε η αγαπημένη έτοιμη με τον μικρό για να πάμε στην βαφτηστήρα να της δώσουμε το δώρο της …
Είχα καθυστερήσει κάνα 2ωρο να επιστρέψω αλλά αφού πέρασα καλά δεν μου κράταγαν μούτρα …
Σωματικά δεν ένιωθα κούραση και αυτό από μόνο του λέει κάτι για το guzzi …
Πήγαμε την επίσκεψη γυρίσαμε σπίτι φάγαμε έβγαλα τα σκυλιά βόλτα και κάτσαμε στην τηλεόρασή είδαμε το Ταγκό των Χριστουγέννων αλλά κάπου εκεί στις 12 παρέδωσα και δεν είδα το τέλος της ταινίας …
Με επισκέφθηκε ο Μορφέας και με κράταγε στην αγκαλιά του μέχρι να έρθει η αγαπημένη να τον αντικαταστήσει …
Έχει περάσει καιρός από την τελευταία βόλτα και αυτή πήγαινε προς αναβολή λόγω καιρού …
Αλλά δεν είχα πει ακόμα την τελευταία λέξη …
Το αρχικό πλάνο ήταν να κατευθυνθώ προς Φωκίδα αλλά στην πορεία τα πλάνα άλλαξαν …
Ουσιαστικά δεν ετοίμασα τίποτα από το βράδυ πέρα από το να συγκεντρώσω τις επενδύσεις για το μπουφάν και το παντελόνι.
Ξημερώνει και το πρόγραμμα κυλάει όπως κάθε μέρα, βόλτα τα σκυλιά, επιστροφή καφεδάκι και πρωινή ενημέρωση για το τι γίνεται στον κόσμο μας …
Δεν υπάρχει βιασύνη, ευτυχώς δεν βρέχει, όχι ότι αν έβρεχε θα άλλαζε κάτι …
Η αγαπημένη μου ετοιμάζει μια ζεστή τοματόσουπα για να πάρω μαζί μου …
Τακτοποιώ τα λιγοστά πράγματα που θα πάρω μαζί μου στις δερμάτινες βαλίτσες του Benelli.
Κατεβαίνω στην μηχανή και συνδέω στην μπαταρία το καλώδιο για τα θερμαινόμενα γάντια (Macna Ion RTX) που είχα πάρει από πέρυσι αλλά δεν τα είχα φορέσει ακόμα, σήμερα θα γίνονταν η πρώτη δοκιμή.
Επιστρέφω στο σπίτι ντύνομαι, δεν μπορώ να κουνηθώ …
Σήμερα επίσης θα γίνονταν δοκιμή και οι καινούργιες μπότες (Revit Discovery), τις οποίες τις αγόρασα λίγο πριν το ταξίδι στα Βαλκάνια αλλά δεν πρόλαβα να τις παραλάβω πρίν το ταξίδι …
Τοποθετώ τις βαλίτσες στην Bella την βάζω μπροστά και ξεκινάμε, η ώρα είναι 11.
Οι νέες μπότες θέλουν συνήθεια, δυσκολεύομαι να αλλάξω ταχύτητες …
Λόγω σχεδιασμού της μπότας το παντελόνι έχει αγκαλιάσει πολύ σφιχτά την μπότα και δυσκολεύει στην κίνηση …
Σταματώ στην άκρη και χαλαρώνω λίγο τα μπατζάκια αλλά αυτό έχει ώς συνέπεια να περνάει και λίγος αέρας μέσα …
Τα γάντια δεν τα έχω συνδέσει ακόμα δεν υπάρχει λόγος το κρύο είναι ανεκτό μέσα στην πόλη.
Κατευθύνομαι προς Μάνδρα και από εκεί στην παλιά εθνική προς Θήβα …
Λίγο πριν φτάσω στην Οινόη σταματώ και συνδέω τα γάντια, τα ακροδάχτυλα μου ήταν παγωμένα …
Τα γάντια είναι στην μέγιστη σκάλα, μετά από ελάχιστο χρόνο τα δάχτυλα και οι παλάμες όχι απλά έχουν ζεσταθεί αλλά η θερμοκρασία είναι ενοχλητική …
Έχουν τέσσερις σκάλες τα γυρνάω στην τρίτη και περιμένω να πέσει λίγο η θερμοκρασία γιατί τα χέρια μου ροδοψηνονται, και αυτή η σκάλα δημιουργεί παραπάνω ζέστη από ότι μπορώ να αντέξω οπότε αλλαγή στην δεύτερη και τα πράγματα γίνονται αρκετά καλύτερα …
Σημειωτέον ότι η Bella είναι γυμνό μηχανάκι και δεν υπάρχει καμία προστασία από τα στοιχεία της φύσης …
Κοιτάω την ώρα στο ρολόι που υπάρχει στα όργανα (διαθέτουμε και από αυτό) και έχει περάσει μία ώρα από την στιγμή που ξεκίνησα …
Συνειδητοποιώ ότι το αρχικό πλάνο δεν βγαίνει και θα με βρει η νύχτα στα βουνά σε αυτές τις θερμοκρασίες και με το φανάρι της Bella να μην είναι και το πιο δυνατό …
Γρήγορη σύσκεψη με τον εαυτό μου και αλλαγή των πλάνων …
Στρίβω προς Πλαταιές και από εκεί κατευθύνομαι προς Καπαρέλλι και στην συνέχεια προς Λεύκτρα…
Ο καιρός είναι αρκετά δροσερός αλλά μέχρι στιγμής δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα.
Λίγο πριν την Ελλοπία κάνω μια στάση για να ξεμουδιάσω …
Το πόσο κρύο κάνει μέχρι τώρα το καταλάβαινα από τα χέρια, συνήθως πάγωναν τα δάχτυλα πριν αρχίσει το υπόλοιπο σώμα να αισθάνεται το κρύο …
Αυτό πλέον έχει αλλάξει, τα χέρια είναι λες και τα έχεις βάλει μέσα στον φούρνο σε αντίθεση με το υπόλοιπο σώμα που είναι στην κατάψυξη …
Συνεχίζω προς Δόμβραινα, Θίσβη και από εκεί ανεβαίνω προς Αγία Άννα …
Η θερμοκρασία όσο ανεβαίνω πέφτει …
Το μόνο μέρος τους σώματος που δεν καταλαβαίνει το κρύο είναι τα χέρια, όλος ο υπόλοιπος έχω αρχίσει να παγώνω …
Στην Αγία Άννα στρίβω προς Αρβανίτσα και Κυριάκι, κάνω μια σύντομη στάση και ανακαλύπτω ότι δεν έχω βάλει την κάρτα μνήμης στην κάμερα για άλλη μια φορά, οπότε όλες οι φωτογραφίες θα είναι από το κινητό ….
Χορτασμένος πλέον συνέχισα την διαδρομή μου προς Κυριάκι και από εκεί προς Ελικώνα και στην συνέχεια προς Λαμία όπου πήρα την επαρχιακή οδό Λιβαδειάς-Θήβας …
Λίγο πριν φτάσω στην Θήβα έστριψα προς Θεσπιές και αφού πέρασα το Μαυρομμάτι και τις Θεσπιές συνέχισα προς Ελλοπία μέσω της επαρχιακής οδού Θήβας-Παραλία Σαράντι.
Από εκεί έκανα την πρωινή διαδρομή ανάποδα, Λεύκτρα, Καπαρέλλι, Πλαταιές, Μάνδρα, Αθήνα …
Σε όλη την διαδρομή η μηχανή δεν με προβλημάτισε καθόλου, ούτε με κούρασε, ίσα ίσα ήταν ευχάριστη και μου χάριζε χαμόγελα …
Σχεδόν την ίδια διαδρομή είχα κάνει και πριν μερικούς μήνες από τότε έχουν αλλαχτεί τα πίσω αμορτισέρ και η διαφορά στην ποιότητα κύλισης είναι παραπάνω από αισθητή …
Έχει πολύ ωραία αίσθηση αυτό το μηχανάκι και χαίρομαι να το καβαλώ και να ταξιδεύω μαζί του …
Το δούλεμα του θυμίζει τους χτύπους της καρδιάς …
Κάθε πιστονιά και ένα καρδιοχτύπι …
Κάθε καρδιοχτύπι και μιά ώθηση προς τα μπρος …
Η βόλτα μαζί του είναι αγχολυτική, ξεχνιέσαι και ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται μονίμως στα χείλη …
Μπορεί να σε πηγαίνει σχετικά αργά αλλά συνδέεσε μαζί του και δεν σε απασχολεί τίποτα πέρα από το ταξίδι, γίνεσαι ένα με το τοπίο που ταξιδεύεις …
Από την άλλη είναι και σχετικά οικονομικό έκανα 303 χλμ από το τελευταίο γέμισμα, τα 270 από αυτά σε αυτή την βόλτα.
Λίγο πριν φτάσω σπίτι σταμάτησα να γεμίσω μιας και είχε ανάψει το λαμπάκι της ρεζέρβας …
Ο βενζινάς κυριολεκτικά το ξεχείλισε και πήρε 10.6 λίτρα (το ρεζερβουάρ χωράει 12.5) το οποίο μας κάνει 3.5 λίτρα ανά 100 χλμ, όχι και άσχημα μπορεί να μην έχει επιδόσεις αλλά από οικονομία σκίζει …
Μετά από 270 χιλιόμετρα και 17 ευρώ και κάτι ψηλά ελαφρύτερος, επιστρέφω στην οικογενειακή θαλπωρή γεμάτος εικόνες, εμπειρίες και έχοντας αποβάλει το άγχος και τις σκοτούρες …
Τα γάντια ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου, ήταν απίστευτα δεν περίμενα ότι θα κράταγαν τα χέρια μου τόσο ζεστά, είναι λίγο φασαρία το σύνδεσε – αποσύνδεσε αλλά αυτό λύνεται με μπαταρίες που παίρνουν (βέβαια το κόστος διπλασιάζεται) οπότε θα το δούμε στο μέλλον σίγουρα ήταν από τις καλύτερες αγορές που έχω κάνει …
Όσον αφορά τις μπότες ήταν από τις πιο άνετες που έχω φορέσει, αυτή η βόλτα ήταν η πρώτη φορά που τις φόρεσα και δεν με ενόχλησαν καθόλου, οκ ήθελαν λίγο συνήθεια στις αλλαγές των ταχυτήτων αλλά πέραν αυτού δεν καταλάβαινα ότι φορούσα μπότες μηχανής!!!
Και ο μηχανισμός με το σύρμα που έχουν για το σφίξιμο κάνει την μπότα να αγκαλιάζει ωραία το πόδι, οπότε μόνο καλά λόγια έχω να πω και για αυτές …
Σχεδόν σε όλη την διάρκεια της βόλτας κρύωνα τόσο στον κορμό όσο και στα πόδια οπότε θα πρέπει να δω τον εξοπλισμό μου καλύτερα ή να κάνω καλύτερη επιλογή στο τι θα φοράω, ένα θερμαινόμενο γιλέκο θα ήταν ότι έπρεπε …
Η απόφαση ότι το CFmoto 650MT έπρεπε να αντικατασταθεί με άλλη μηχανή η απλά να πωληθεί είχε παρθεί πριν από το ταξίδι στα Βαλκάνια, απλά λόγω του ότι όλα τα έξοδα της ήταν πληρωμένα μέχρι το τέλος του χρόνου δεν υπήρχε λόγος βιασύνης …
Είχε γίνει μια προσπάθεια το καλοκαίρι να αντικατασταθεί με ένα Royal Enfield Interceptor αλλα δεν ευδοκίμησε … και τελικά αγοράστηκε το Imperiale
Και πάλι καλά γιατί μπόρεσα και πήγα το ταξίδι στα Βαλκάνια μαζί της και συνταξίδεψα με καταπληκτικούς ανθρώπους …
H Χιονάτη ήταν ένα ψηλό street μηχανάκι με σφιχτές αναρτήσεις και με 17αρηδες τροχούς
Το μεγαλύτερο πρόβλημα μου ήταν ότι με έβαζε σε ένα τριπάκι να την οδηγώ πάντα πιο γρήγορα από ότι ήθελα …
Στο μυαλό μου ήξερα πως ήθελα την ταξιδιωτική μοτοσυκλέτα μου …
19αρης τροχός τουλάχιστον (θα προτιμούσα 21).
Όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ρεζερβουάρ.
Αυτονομία γύρω στα 400χλμ (είτε λόγω χαμηλής κατανάλωσης είτε λόγω μεγαλύτερου ρεζερβουάρ).
Ο άξονας πίσω θα ήταν +.
Αερόψυκτο η αεροελαιόψυκτο θα ήταν +.
Οποιαδήποτε καινούρια τεχνολογία η ευκολία που θα έκανε το ταξίδι πιο άνετο θα ήταν + (αλλά όχι απαραίτητη).
Κεντρικός ορθοστάτης (ειδικά αν η μετάδοση γίνονταν με αλυσίδα).
Δυνατότητα χωμάτινης διέλευσης.
Όσο το δυνατόν λιγότερα πλαστικά κουστούμια …
Οπότε έφτιαξα μια λίστα με μηχανές που είτε μου αρέσουν είτε θα ήθελα να είχα …
bmw r80gs (1990 και μετά με το τετράγωνο φανάρι)
Moto Guzzi v85tt
bmw r850gs
CFmoto 800MT
swm 650 superdual
Τίποτα
Η νούμερο 1 είχε ελάχιστες επιλογές
Η νούμερο 2 ήταν ακριβή
Η νούμερο 3 με πολύ δελεαστική τιμή (και το σκεφτόμουν αρκετά μετά την βόλτα με το 1100 του Ακή)
Η νούμερο 4 με καλή τιμή για τον εξοπλισμό της (και χρηματοδοτικό)
Η νούμερο 5 το πιο χωμάτινο από όλα (αλλά νομίζω ότι σταμάτησε η παραγωγή του)
Οι μέρες πέρναγαν είχα 2 κρούσεις για την πώληση της Χιονάτης την πρώτη την απέρριψα …
Η δεύτερη λόγω οικογενειακών προβλημάτων του αγοραστή καθυστέρησε να γίνει …
Οπότε μιας και είχα την επιλογή να δώσω ανταλλαγή την Χιονάτη στην αντιπροσωπεία και να την αντικαταστήσω με το 800 προχώρησα προς αυτή την κατεύθυνση …
Τελικά η Χιονάτη πωλήθηκε και εγώ έχω ησυχάσει μιας και έχω κατασταλάξει με την επιλογή του 800.
Και κανονίζουμε ένα καφέ με τους καλούς φίλους και κατέληξα την ίδια μέρα να έχω κανονίσει την αγορά του Guzzi …
Το Guzzi το κοίταζα από τότε που βγήκε το είχα κάνει 2 τεστ και έφτασα αρκετά κοντά να το πάρω πριν 2 καλοκαίρια …
Τελικά απλά έπρεπε να κάνω λίγο παραπάνω υπομονή …
Η οποία είναι μια μηχανή με ιδιαίτερη αισθητική που δεν αρέσει σε όλους, αλλά στα δικά μου τα μάτια και τα θέλω ήταν αυτό που ζητούσα …
Είναι μια μηχανή που συνδιάζει το παρελθόν με το μέλλον …
Την νιώθεις, δεν είσαι αποκομμένος όπως με τις σύγχρονες ραπτομηχανές …
Δεν έχει τις επιδόσεις των μηχανών με σύγχρονο σχεδιασμό αλλά για μένα είναι παραπάνω από αρκετές …
Έχει καλό ζύγισμα και δεν δείχνει το βάρος της (δεν είναι καλλίγραμμη Ιταλίδα του βορρά … μάλλον για πληθωρική Σικελιάνα την κόβω, οπότε τα έχει τα κιλάκια της)
Οι αρχικές εντυπώσεις είναι πάρα πολύ καλές (την έχω βολτάρει μέσα την πόλη μέχρι στιγμής) και όντως έχω κουμπώσει πάνω της …
Μετά από την πρώτη μεγάλη βόλτα κάποια στιγμή τις επόμενες εβδομάδες θα έχω καλύτερη άποψη για την συμπεριφορά της καθώς και για τα γούστα της …
Από ότι φαίνεται η ιδιαίτερη αισθητική της δείχνε να αρέσει στο κόσμο αν κρίνω από τα κομπλιμέντα που δέχομαι στα φανάρια …
Για την αξιοπιστία της Ιταλίδας θα δούμε σε βάθος χρόνου πως θα τα πάει (ήρθε για να μείνει)
Μου κάνει εντύπωση ότι η ποσότητα του λαδιού που θέλει είναι 1.7 λίτρα (και τα παπιά πρέπει να παίρνουν πιο πολύ)
Αλλά τουλάχιστον όλες οι εργασίες για το σέρβις της είναι εύκολες και δεν χρειάζεται να λύσεις το μισό μηχανάκι (όπως σχεδόν σε όλα τα σύγχρονα για να αλλάξεις φίλτρο και μπουζί, για βαλβίδες δεν το συζητάμε… ) ούτε καν το ρεζερβουάρ δεν χρειάζεται να βγει, μόνο μην χρειαστεί να αλλάξεις δίσκο συμπλέκτη εκεί μάλλον τον ήπιες …
Οπότε μόλις τελειώσει η εγγύηση θα κάνουμε παιχνίδι μόνοι μας …
Τα διαστήματα των σέρβις είναι ανά 10.000 χλμ (κάτι που δεν θα τηρήσω τουλάχιστον στα λάδια)
Πώς μπορεί μια λεμονάδα με τζίντζερ και μια λεμονάδα με μαστίχα να καταλήξουν σε ένα απολαυστικό διήμερο στους επαρχιακούς και όχι μόνο δρόμο της Ρούμελης ;
Το μόνο εύκολο γιατί εστιάσαμε στο βασικό συστατικό την λεμονάδα (ταξίδι με μηχανές) και όχι στο τζίντζερ και την μαστίχα (σε όσα πιθανώς μας χωρίζουν η μας διαφοροποιούν) .
Όλα ξεκίνησαν αρκετό καιρό πρίν με ένα μήνυμα από τον Γιώργο ότι κερνάει καφέ στην Λούτσα αρκεί να πάω με την “Bella’ (Benelli Imperiale), το ραντεβού κανονίστηκε αλλά με πρόλαβε ο κόβιντ και αναγκαστικά το αναβάλαμε …
Ξεμπέρδεψα με όλα αυτά και κάποια στιγμή καταφέραμε να βρεθούμε στην Λούτσα μεσημεράκι (Πέμπτη μια εβδομάδα πρίν) …
Ο Γιώργος παρήγγειλε λεμονάδα με τζίντζερ και εγώ με μαστίχα …
Τις λεμονάδες συνόδεψε και μια εκτενής συζήτηση για διάφορα θέματα και κατέληξε σε μια δοκιμαστική βόλτα με την Bella και μια πρόσκληση για ένα οδοιπορικό που ήθελε ο Γιώργος να κάνει στην Ρούμελη …
Το ραντεβού κλείστηκε τις επόμενες ημέρες και η εβδομάδα με βρήκε να αλλάζω αμορτισέρ στην Bella και εκκεντροφόρο στο Himalayan …
Οπότε μιας και το Himalayan ήθελε στρώσιμο αποφάσισα να πάω με αυτό …
Ξημερώνει και με βρίσκει το πρωί στην ρουτίνα μου, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα, επιστρέφω βρίσκω τον καφέ μου έτοιμο, τρώω κάτι για πρωινό, διαβάζω τα πρωινά νέα …
Είχα αραδιάσει τα πάντα πάνω στην τραπεζαρία από το προηγούμενο βράδυ, το ραντεβού ήταν για τις 9:30 στην Μάνδρα.
Όπως πάντα λίγο πρίν φύγω τα βάζω όλα στις βαλίτσες, ντύνομαι και με την βοήθεια της συζύγου που είδε πόσο αγχωμένος ήμουν να προλάβω το ρολόι που γυρνούσε τους δείκτες του αμείλικτα (επίσης δεν τα πάω καλά και με τα ραντεβού), μετακινώ λίγο το Himalayan για να έχω χώρο να τοποθετήσω τις βαλίτσες, το αφήνω στο πλαϊνό ορθοστάτη (πρώτο λάθος) και το βάζω μπροστά, πιάνω την πιο κοντινή βαλίτσα, που είναι η δεξιά και την τοποθετώ (δεύτερο λάθος).
Πιάνω και την άλλη βαλίτσα, κάνω τον κύκλο της μηχανής και πρίν προλάβω να την τοποθετήσω βλέπω την μηχανή να γέρνει και να πέφτει , προσπαθώ με το αριστερό χέρι να το αποτρέψω αλλά μάταια …
Το Himalayan πέφτει πάνω σε ένα σταθμευμένο Suzuki Vitara και του προκαλεί ζημιά στο καπό, το αριστερό φτερό και λίγο στον προφυλαχτήρα …
Στην προσπάθεια μου να το σταματήσω τραυματίζω το αριστερό χέρι, κάποιες εκδορές και κοψίματα ήταν η αρχική εκτίμηση …
Ακούγοντας τον θόρυβο από την πρόσκρουση και τα γαλλικά που έχω αρχίζει να ξεστομίζω η σύντροφος μου έντρομη κατεβαίνει να δει τι έγινε, στο μεσοδιάστημα έχω σηκώσει το Himalayan και προσπαθώ να δώ τι ζημιά προκάλεσα …
Το αριστερό χέρι είναι μέσα στα αίματα και το Himalayan αρνείται να σταθεί όρθιο …
Με την βοήθεια της συζύγου κουμπώνω και την άλλη βαλίτσα και ησύχασε και έκατσε όρθιο …
Ανεβαίνουμε στο σπίτι και η σύζυγος αρχίζει να περιποιείται το χέρι και εγώ να προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε …
Τηλέφωνο στο Γιώργο να του πώ για το συμβάν και ότι να συνεχίσει μόνος του και κάποια στιγμή θα τον συναντούσα …
Μίας και ήξερα τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου, πήγα και του χτύπησα την πόρτα για να του ανακοινώσω το ατύχημα …
Ευτυχώς το πήραν πιο ψύχραιμα από εμένα …
Τηλεφωνήματα στις ασφαλιστικές και ένα δίωρο μετά είχαμε ξεμπερδέψει με τις φιλικές δηλώσεις …
Ετοιμάζομαι εκ νέου για να αναχωρήσω, με την ψυχολογία πεσμένη μιας και τώρα τελευταία πάντα κάτι συμβαίνει από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σοβαρά …
Αν καθόμουν σπίτι όμως θα ήταν χειρότερα …
Στέλνω ένα μήνυμα στο Γιώργο και ξεκινάω …
Το Himalayan θέλει στρώσιμο οπότε δεν ξεπερνάμε τισ 4000 στροφές …
Έχει λίγη κίνηση στο Σχιστό και με τις βαλίτσες αναγκαστικά κάθομαι πίσω από τα αυτοκίνητα …
Φτάνω Μάνδρα και παίρνω την παλιά εθνική προς Θήβα, ξανά περνάω τα καμμένα και θλίβομαι …
Στρίβω στις Ερυθρές προς Πλαταιές και συνεχίζω, περνάω Καπαρέλλί, Λεύκτρα και μετά την Ελλοπία κατευθύνομαι στην επαρχιακή οδό προς παραλία Σαράντη …
Βγαίνω στην έξοδο προς Δόμβραινα, περνάω την Θίσβη και αρχίζω να ανεβαίνω προς Αγία Άννα …
Έχουν περάσει μόλις 2 εβδομάδες που πέρασα από τους ίδιους δρόμους με την Bella και η αίσθηση που σου προσφέρουν τα δύο μηχανάκια είναι τελείως διαφορετική …
Αν με ρωτούσες πιο είναι το καλύτερο δεν θα μπορούσα να σου απαντήσω …
Το κάθε ένα με ταξιδεύει διαφορετικά, αλλά είναι και τα δύο ευχάριστα σε αυτές τις διαδρομές, αλλά το Himalayan είναι πιο άνετο …
Όσο ανεβαίνω η θερμοκρασία κατεβαίνει αλλά είναι ακόμα ανεκτή, φτάνω στην Αγία Άννα και συνεχίζω προς Κυριάκι ..
Η διαδρομή είναι πολύ όμορφη μέσα στα έλατα και φτάνοντας στην Αρβανίτσα το κρύο έχει αρχίσει να ενοχλεί !
Ειδικά στα σκιερά κομμάτια …
Επίσης έχει κάνει την επίσκεψη της και η πείνα μιας και έχει μεσημεριάσει …
Ένα εκκλησάκι που φαίνεται σε ένα ύψωμα στα δεξιά και μια ταμπέλα προς Άγιο Κοσμά που δείχνει σε ένα χωματόδρομο δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη …
Η ολιγόλεπτη στάση ήταν ότι έπρεπε για να πάρουμε δυνάμεις και σωματικές και ψυχικές και πνευματικές …
Παίρνω στα χέρια μου την φωτογραφική μηχανή και ανακαλύπτω ότι δεν έχει μέσα της κάρτα μνήμης, να δώ τι άλλο θα πάθουμε σκέφτομαι και καβαλάω το Himalayan, κατεβαίνω τον χωματόδρομο και κατευθύνομαι προς Κυριάκι στο οποίο δεν αργώ να φτάσω …
Η διαδρομή είναι πολύ όμορφη μέσα στα έλατα και την απολαμβάνω με όλες τις αισθήσεις πλην της όσφρησης …
Η όσφρηση δεν έχει επανέλθει ακόμα …
Περνάω Καλοσκοπή, Στρώμη και φτάνω στον Αθανάσιο Διάκο κατά τις 5.
Ο Γιώργος με περιμένει σε μια σχετικά άδεια πλατεία ..
Παραγγέλνω ένα σκέτο διπλό ελληνικό καφέ και σωριάζομαι σε μια καρέκλα …
Ξεκινώ την εξιστόρηση στον Γιώργο του τι έχει συμβεί και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω κάνει κανένα διάλειμμα για νερό η ξεκούραση μετά το εκκλησάκι του Άγιου Κοσμά πρίν το Κυριάκι …
Καθόμαστε ένα μισάωρο και ξεκινάμε για το Οινοχώρι όπου και θα διανυκτερεύαμε στον ξενώνα Δρυόπη …
Από τον Αθανάσιο Διάκο κατευθυνθήκαμε προς Καστριώτισσα στην συνέχεια Μαυρολιθάρι, Πυρά και πρίν την Καλοσκοπή στρίβουμε προς Οινοχώρι …
Η διαδρομή είναι και αυτή πάρα πολύ όμορφη και επι της ουσίας κάνω και τις πρώτες στάσεις και φωτογραφίες …
Ο ρυθμός του Γιώργου είναι χαλαρός, ήρεμος, ταξιδιωτικός …
Αλλά ένας πόνος που ένιωθα όλη την μέρα στο αριστερό χέρι έχει αρχίσει να γίνεται πολύ ενοχλητικός ….
Πλέον δεν μπορώ να σφίξω τα δάχτυλα, όταν το κάνω ένας οξύς πόνος διαπερνά την παλάμη και τον πήχη …
Οι αλλαγές των ταχυτήτων έχουν αρχίσει να γίνονται επίπονες, για να πιέσω τον συμπλέκτη δεν αρκεί πλέον να κλείσω την παλάμη, πρέπει να τραβήξω και όλο το χέρι προς τα πίσω …
Ευτυχώς το τοπίο είναι καταπληκτικό και η συνάντηση με άγρια άλογα τα οποία μόλις μας είδαν εξαφανίστηκαν, μου αποσπά την προσοχή …
Στο Himalayan έχω μονίμως τρίτη στο κιβώτιο και ευτυχώς που έχει αρκετή ροπή χαμηλά και δεν χρειάζονται αρκετές αλλαγές ταχυτήτων …
Στην πλατεία στο Μαυρολιθάρι σταματάμε, είναι σχεδόν άδεια, μόνο 2 ηλικιωμένοι νέοι συζητούν …
Σβήσαμε τις μηχανές αλλά δεν κατεβήκαμε …
Σχολιάσαμε το γεγονός πόσο άδεια είναι τα ορεινά χωριά μας, πώς αδειάζουν κάθε χρόνο από τους ηλικιωμένους κατοίκους τους …
Πώς μπορεί κάποιος νέος να ζήσει σε αυτά τα μέρη ;
Τι θα απογίνουν όλα αυτά τα πανέμορφα ορεινά χωριά ;
Αλλά και πόσο όμορφα είναι !!!
Χαιρετάμε, βάζουμε μπρος και συνεχίζουμε …
Η ορεινή Ελλάδα είναι μαγευτική …
Αλλά οι δρόμοι της δεν συγχωρούν, θέλουν προσοχή, κρύβουν αρκετές παγίδες …
Από την Καλοσκοπή προς το Οινοχώρι ο δρόμος είναι σαν να μην έχει περάσει κανείς για χρόνια, η φύση έχει πάρει δικός της ένα μέρος του …
Φτάνουμε στο Οινοχώρι και δεν αργούμε να βρούμε τον ξενώνα, ένας ήταν όλος και όλος …
Παρκάρουμε, ξεφορτώνουμε τις μηχανές και τακτοποιούμε τα πράγματα μας στο δωμάτιο, στη συνέχεια κατεβαίνουμε στις μηχανές και λιπαίνουμε τις αλυσίδες …
Η συνέχεια είχε μεζέδες, τσιπούρα, κουβέντα και πάλι κουβέντα για διάφορα θέματα που μας απασχολούσαν …
Όσο πέρναγε η ώρα η θερμοκρασία έπεφτε οπότε και η παραμονή στην βεράντα παρά το τσίπουρο είχε αρχίσει να μην είναι ευχάριστη …
Όταν είδαμε ότι και το θερμόμετρο έλεγε 9 βαθμούς, αποφασίσαμε να ανεβούμε στο δωμάτιο όπου η κουβέντα συνεχίστηκε για κάμποση ώρα ακόμα, μέχρι που ο Μορφέας ήρθε και μας πήρε στον κόσμο του …
Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου
Το ξημέρωμα μας βρήκε ξύπνιους από νωρίς και ξεκούραστους …
Ο ύπνος το προηγούμενο βράδυ ήταν βαθύς και απολαυστικός …
Φάγαμε το πρωινό μας στην βεράντα του ξενώνα, ήπιαμε το καφεδάκι μας, μαζέψαμε το πράγματα μας, τα φορτώσαμε στις μηχανές μας, πληρώσαμε και αφού τους χαιρετίσαμε αναχωρήσαμε …
Το πρόγραμμα ήταν να πάμε στην Γραβιά ώστε να ανεφοδιαστεί το Himalayan με καύσιμα και στην συνέχεια να κατευθυνθούμε προς Αράχωβα και από εκεί επιστροφή στα σπίτια μας νωρίς το απόγευμα ή αργά το μεσημέρι …
Ο δρόμος από το Οινοχώρι προς την Γραβιά έχει τα χάλια του …
Αλλά είναι στα μέτρα του Himalayan και του Tenere οπότε δεν μας απασχόλησε κάτι, πάντως είναι όμορφη διαδρομή …
Μεγάλη εντύπωση μας έκανε το χωριό Καστέλλια, όπου όλα ήταν τακτοποιημένα και όμορφα …
Δεν θύμιζε με τίποτα τα υπόλοιπα χωριά που περάσαμε …
Έμοιαζε σαν να άνοιξαν οι ουρανοί και να έβρεξε ευρώ στους κατοίκους …
Όλα τα σπίτια ήταν φρεσκοσυντηρημένα, οι αυλές περιποιημένες, τα πάντα καθαρά και το ένα σπίτι καλύτερο από το άλλο …
Φτάνουμε Γραβία, μπαίνουμε στο χωριό ψάχνοντας για βενζινάδικο αλλά είχαμε κάνει λάθος, οπότε αναστροφή, έξοδος από το χωριό για να βρούμε το βενζινάδικο …
Το Himalayan ήταν διψασμένο και ήπιε 11.5 λίτρα για 320 χιλιόμετρα (αυτό μας κάνει μια μέση κατανάλωση 3.6 λίτρα/100 χλμ)
Ξαναπεράσαμε από την Γραβία και κατευθυνθήκαμε προς Μαριολάτα, Λιλαία και κάναμε μια σύντομη στάση στον Επτάλοφο.
Λίγο πρίν την Θήβα είναι η σειρά του Γιώργου να σταματήσει για να ανεφοδιάζει το Tenere …
Με την ευκαιρία τρώω και κάτι μιας και είχε μεσημεριάσει …
Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε από την παλιά εθνική μιας και η διαφορά του χρόνου με το να πάμε από την νέα ήταν ελάχιστη …
Η επόμενη στάση έγινε στην Οινόη στον Πλούμπη, για να αγοράσουμε τυρί για το σπίτι και να χτυπήσουμε και από ένα ρυζόγαλο …
Συνεχίσαμε παρόλη την ζέστη και στην Μάνδρα τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους, ο Γιώργος μέσω αττικής οδού προς Λούτσα και εγώ μέσω της Αθηνών – Κορίνθου προς Νίκαια …
Λίγο πρίν φτάσω σπίτι σταμάτησα να γεμίσω και πάλι το Himalayan, από την Γραβιά μέχρι την Αθήνα είχαμε κάνει 200 χιλιόμετρα και κάψαμε 7 λίτρα (3.5 λίτρα /100 χλμ) …
Φτάνω σπίτι ξεφορτώνω τις βαλίτσες από το Himalayan βγάζοντας τες με την σωστή σειρά …
Ανεβαίνω στο σπίτι ανακουφισμένος …
Ήταν ένα καταπληκτικό διήμερο που ξεκίνησε άσχημα αλλά στην συνέχεια οι όμορφες εικόνες, οι καταπληκτικές διαδρομές και η πολύ καλή παρέα μέ έκαναν να ξεχάσω το συμβάν και να περάσω υπέροχα …
Γιώργο φίλε μου, σε ευχαριστώ για την πρόσκληση και την παρέα …
Όλα ξεκίνησαν με την πρόταση από ένα καλό φίλο να τον ακολουθήσω την επομένη σε μια βόλτα με προορισμό την Γκούρα, ένα χωριό στην ορεινή Κορίνθια.
Είναι από αυτές τις βόλτες που δεν τις περιμένεις, ούτε τις σχεδιάζεις …
Ήθελε να βγάλει την κούκλα του βόλτα, ένα triumph Daytona 900 και με την ευκαιρία να πεταχτεί να δεί την κόρη του …
Οπότε και εγώ θα σέλωνα το πιο γρήγορο από τα άτια μου, την Χιονάτη …
Η οποία περίμενε υπομονετικά στον σταύλο της από τις αρχές Αυγούστου όπου μια ξαφνική ασθένεια ορισμένων μελών της οικογένειας ανέβαλε το μεγάλο ταξίδι της …
Πέφτω για ύπνο σχετικά αργά, ήρεμος, χωρίς άγχος για την επόμενη μέρα …
Ξημερώνει Σάββατο, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα, επιστρέφω, βρίσκω το καφεδάκι μου έτοιμο να με περιμένει …
Πρωινός καφές με την σύζυγο και κουβεντούλα, χάζεμα στο ίντερνετ, κτλ κτλ
Επιστρέφω στο σταύλο το Himalayan το πιστό μου άτι, που σε αυτή την βόλτα δεν θα με ακολουθούσε, σελώνω την Χιονάτη, φουσκώνω τα λάστιχα της στις σωστές πιέσεις και τοποθετώ στην σχάρα που είχαμε αγοράσει και τοποθετήσει στις αρχές Αυγούστου (για το ταξίδι) ένα πλαστικό top case που είχα απο το Himalayan.
Δεν την έχω ταξιδέψει (την Χιονάτη) με top case για να δώ πως συμπεριφέρεται οπότε αυτή ήταν μια καλή ευκαιρία …
Φοράω ένα μοτοσυκλετιστικό τζιν παντελόνι, ένα μπλουζάκι και ένα μπουφάν με λογότυπο της Royal Enfield, έτσι για να μπερδέυω τον κόσμο …
Ανοίγω το ντουλάπι παίρνω 2 κρουασάν, 2 σπαστά καφεδάκια, βάζω σε ένα θερμός παγωμένο νερό και μαζί με τα αδιάβροχα τα τοποθετώ στο top case …
Απομακρύνομαι μερικά βήματα την κοιτάω και δεν με ενοχλεί η οψη του top case πάνω της, σίγουρα φαίνεται καλύτερη με αυτό παρά χωρίς, με μόνο την σχάρα …
Είναι ακόμα πιο ωραίο χωρίς την σχάρα …
Πατάω μίζα το μοτέρ ξεκινάει με ένα βρυχηθμό και κρατάει σταθερό ρελαντί …
Φοράω το κράνος, την καβαλάω, κουμπώνω πρώτη, ένα σχετικά δυνατό κλάνγκ ακούγεται, και ξεκινάω …
Η μετάβαση από το ένα μηχανάκι στο άλλο θέλει λίγο χρόνο, για να μπορέσει το μυαλό να προγραμματιστεί στα νέα δεδομένα …
Η Χιονάτη η αλλιώς το CFmoto 650MT είναι ένα μηχανάκι βασισμένο στο Kawasaki Versys η στο ER5N και όταν λέμε βασισμένο εννοούμε αντιγραφή για το μοτέρ και τον σκελετό, μόνο το φόρεμα της είναι άλλο και το πίσω ψαλίδι …
Στην τιμή που δίνεται σήμερα θεωρώ ότι είναι κλεψιά το να την αγοράσεις μπορεί να μην είναι η καλύτερη η να έχει πιθανως τα σφάλματα της (πια δεν έχει) αλλά με αυτήν την τιμή μπορείς να συγχωρέσεις πολλά, άν θες κάτι καλύτερο η πιθανως ποιοτικότερο δεν έχεις παρά να ανοίξεις το πορτοφόλι σου και να βγάλεις άλλα τόσα σχεδόν για να πάρεις κάτι “καλύτερο”
Χωρίς να το καταλάβω έχω φτάσει στον “Σταθμό 14” η αλλιώς “περίπτερο” η αλλιώς “πλάστιγγα” ανάλογα με την ηλικία του καθενός αλλάζει και η ονομασία …
Δεν θα αναφέρουμε την ηλικία του Ευγένιου απλά θα πούμε ότι αναφέρει το μέρος ώς “πλάστιγγα” 😀
Βέβαια το πόσα χρόνια γράφει το κοντέρ είναι άλλο θέμα από το πως αισθάνεσαι, φαίνεσαι κτλ.
Χαλαρά τον κάνεις για “περίπτερο” 😀
Ο Ευγένιος είναι ήδη εκεί και με περιμένει, τα λέμε στα γρήγορα, καβαλάει την μεγαλοκοπέλα του και ξεκινάμε …
Έχει αρκετή κίνηση μέχρι τα διόδια της Ελευσίνας, μετά ελαττώθηκε λίγο αλλά οι γρήγοροι οδηγοί ήθελαν προσοχή …
Δεν μπορώ να καταλάβω την λογική του να κάνεις σφήνες με το αυτοκίνητο και να προσπαθείς να προσπεράσεις τους πάντες όταν όλοι πάνε τρένο …
Η οδηγική παιδεία σε αυτή την χώρα απλά δεν υπάρχει …
Μαζί με την αστυνόμευση …
Μόνο όταν γίνεται κάποιο ατύχημα θυμόμαστε και σκεφτόμαστε διάφορα και αυτό για το ελάχιστο χρονικό διάστημα που διαρκεί μια κουβέντα, μετά καβαλάμε το μεταφορικό μας μέσο και συμπεριφερόμαστε όπως πριν …
Η ταχύτητα που κινούμαστε είναι 130-140 δεν έχει νόημα να πάμε και πιο γρήγορα …
Φτάνουμε στα ΣΕΑ λίγο πριν το Κιάτο και σταματάμε για να δούμε πως θα πάμε, να πιούμε λίγο νερό να πεταλώσουμε τα άλογα (να ψεκάσουμε την αλυσίδα), να πάρουμε μια σύντομη ανάσα και να συνεχίσουμε …
Μετά τα διόδια αφήνουμε την Εθνική πίσω μας και κατευθυνόμαστε προς το όρος Κυλλήνη η αλλιώς Ζήρεια όπου στις πλαγιές του και σε υψόμετρο 1200 μέτρων είναι χτισμένο το χωριό Γκούρα.
Ο δρόμος γνώριμος αλλά συνάμα και ωραίος, το ίδιο και το τοπίο …
Ένας συνδυασμός που δεν τον βαριέσαι …
Φτάνουμε στην Στυμφαλία, την λίμνη και το χωριό.
Αντικριζοντας την λίμνη στο μυαλό έρχονται οι άθλοι του Ηρακλή και τα μάτια αρχίζουν να σκανάρουν όσο μπορούν πάνω από την λίμνη μήπως και είχε μείνει καμιά κακιασμένη όρνιθα, αλλά μάταια, ο Ηρακλής τις καθάρισε όλες …
Στο χωριό τα γουρουνόπουλα είναι παρατεταγμένα στην σειρά και σιγοψύνονται, μάλλον μυρίζουν ωραία, ακόμα δεν έχει επανέλθει η όσφρηση οπότε μόνο να το φανταστώ μπορώ …
Συνεχίζουμε και αρχίζει και η ανάβαση στο βουνό, ο δρόμος στενός και σφιχτός, ευτυχώς χωρίς κίνηση τα λιγοστά αυτοκίνητα δεν δημιουργούν πρόβλημα …
Μηχανές δεν θυμάμαι να συνάντησα …
Η Βρετανίδα μεγάλοκυρία δυσανασχετεί στο στενό στροφηλίκι, είναι φτιαγμένη για αλλά πράγματα αλλά παρόλα αυτά και αυτή και ο αναβάτης της δεν το βάζουν κάτω …
Δως της ανοιχτό δρόμο όμως και εκεί δείχνει από τι είναι φτιαγμένη …
Στάσεις και φωτογραφίες δεν κάναμε, όλα αποτυπώθηκαν στο μυαλό …
Φτάνουμε στο χωριό, ξεπεζεβουμε από τα άτια μας και τα αφήνουμε να ηρεμήσουν και να ξειδρώσουν …
Στο χωριό είναι άλλη μια παρέα με μηχανές …
Καθόμαστε στην πλατεία κάτω από ένα παχύ ίσκιο και παραγγέλνουμε τα καφεδάκια μας …
Και όχι τίποτα ευρωπαικούς φλώρικους αλλά διπλούς ελληνικούς, έτσι για να τιμήσουμε την παράδοση, δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να πίνω κάποια άλλο καφέ στο συγκεκριμένο μέρος …
Η ώρα περνάει ευχάριστα με κουβεντούλα σχετικά με μηχανές, τις ζωές μας, το παρελθόν μας, το μέλλον μας, την επικαιρότητα …
Έγινε και ένα τηλεφώνημα στο σπίτι να δούμε τη κάνουν και για να τους ενημερώσω ότι θα επιστρέψω εκεί για αργοπορημένο μεσημεριανό (late lunch που λένε και οι φίλοι μας που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού)
Τελειώνουμε τα καφεδάκια μας και περπατήσαμε λίγο στα σοκάκια του χωριού ανάμεσα στα πετρόχτιστα σπίτια και επιστρέψαμε στα άτια μας, τα οποία είχαν ξεκουραστεί και μας περίμεναν με ανυπομονησία να συνεχίσουμε την βόλτα μας …
Η επιστροφή είχε ξεκινήσει, κατευθυνθήκαμε προς Δερβένι μέσω Ευρωστίνας.
Η διαδρομή ενδιαφέρουσα, αλλά κάθε στροφή έκρυβε παγίδες, οπότε ο ρυθμός μας ήταν χαλαρός.
Η άσφαλτος ήταν σπασμένη σε αρκετά σημεία και σίγουρα η Χιονάτη ήταν πιο άνετη σε αυτά τα σημεία από την μεγαλοκοπέλα του Ευγένιου, αλλά το πιο κατάλληλο μηχανάκι για αυτή την διαδρομή θα ήταν μάλλον το Himalayan …
Βγήκαμε στην εθνική με κατεύθυνση προς Αθήνα, η ταχύτητα μας ήταν και πάλι 130-140.
Σε αυτά τα χιλιόμετρα η μεγαλοκοπέλα δούλευε ρελαντί …
Είναι φτιαγμένη να καταπίνει τα χιλιόμετρα σε εθνικές χωρίς να το καταλαβαίνεις …
Στο ύψος του Ξυλόκαστρου αποχαιρετισθήκαμε με τον Ευμένιο και ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του, εγώ προς Αθήνα και ο Ευγένιος να επισκεφτεί την κόρη του …
Η επόμενη στάση για μένα ήταν στα ΣΕΑ Βέλου, κατέβηκα από το άτι μου και φρόντισα για τον σανό του …
Σε αυτούς τους ρυθμούς η Χιονάτη είχε μια μέση κατανάλωση 4.7 λίτρα μέχρι στιγμής …
Κοιτάω στον ηλεκτρονικό χάρτη που μας παρέχει η google η αλλιώς google maps την απόσταση και την ώρα που θέλω για να επιστρέψω σπίτι, σημειώνω την ώρα 4:38 μου γράφει περίπου σε μια ώρα …
Μήνυμα στην σύζυγο να με περιμένει και ότι σε καμιά ώρα θα είμαι εκεί …
Τρώω ένα κρουασάν γιατί είχα αρχίσει να πεινάω και πίνω και μπόλικο παγωμένο νερό …
Ξανακαβαλώ την Χιονάτη και ξεχυνώμαστε στον δρόμο, αυτή την φορά όμως είχαμε αφηνιάσει …
Ο ρυθμός μας ανέβηκε η Χιονάτη πήγαινε σαν δαιμονισμένη …
Εγώ απλά κρατάω χαλαρά μέν αλλά στιβαρά τα γκέμια (βλέπε τιμόνι)
Ανεβάζει γρήγορα μέχρι τα 180 από κει και πάνω από ότι φαίνεται θέλει υπομονή …
Το κοντέρ δείχνει σταθερά πάνω από 170 και το μεγαλύτερο διάστημα είναι κλειδωμένο στα 178, κόβουμε μόνο για τα διόδια.
Σε αυτά τα χιλιόμετρα η ανεμοκάλυψη δεν είναι κακή και φοράω κράνος με γείσο …
Αρκεί να μην κάνεις το λάθος και γυρίσεις το κεφάλι στο πλάι η το σηκώσεις η γενικότερα μπείς στο ρεύμα του αέρα …
Αφήνουμε τους πάντες πίσω μας (δεν συνάντησα άλλη μηχανή, μόνο ένα σκούτερ) …
Μετά τα διόδια της Ελευσίνας χαλαρώνουμε και κόβουμε ταχύτητα …
Φτάνω σπίτι, κοιτάω το ρολόι είναι 4:26 …
Όλο αυτό το τρέξιμο για να γλιτώσω 12 λεπτά !!!
Κάτι δεν πάει καλά με το όλο σκεπτικό …
Ανεβαίνω στο σπίτι ανοίγω την πόρτα και μπαίνω με το ύφος που έμπαιναν οι πιστολέρο στα σαλούν στις ασπρόμαυρες ταινίες γουέστερν που βλέπαμε παλιά (κάπως έτσι προδίδεις την ηλικία σου 😀 ).
Περιμένω να δώ την σύζυγο να εντυπωσιάζεται, αλλά μάταια, είναι στο δωμάτιο του μωρού, οπότε η εντυπωσιακή μου είσοδος πήγε χαράμι …
Τουλάχιστον μου σέρβιρε το μεσημεριανό μου γεύμα αν και με λίγη καθυστέρηση οφείλω να ομολογήσω …
Δεν πειράζει, εγώ την αγαπώ και ας με παιδεύει …
Πάντως σαν γνήσιο αρσενικό μάζεψα τα πιάτα μου και τα έβαλα στο νεροχύτη …
Άλλη μια ωραία βόλτα είχε τελειώσει και για άλλη μια φορά ήμουν προβληματισμένος.
Ποιός ο λόγος τελικά να πηγαίνεις με σχετικά υψηλές ταχύτητες;
Σίγουρα δεν το κάνεις για να κερδίσεις χρόνο, όχι τουλάχιστον στις μικρές διαδρομές, εδώ που τα λέμε ούτε και στις μεγαλύτερες μίας και τον χρόνο που κερδίζεις τον χαραμίζεις για έξτρα ανεφοδιασμούς …
Να αναφέρω ότι έτσι και αφηνιάσει η Χιονάτη τότε χρειάζεται 6,6 λίτρα (σανού) / 100 χλμ ….
