Είχα κανονίσει του Αγίου Πνεύματος να βολτάρω πάλι με την Χιονάτη και με την ευκαιρία να δώ και κάποιους φίλους …
Η διαδρομή που είχα σχεδιάσει να ακολουθήσω ήταν από Αθήνα – Ναύπλιο μετά Καλαμάτα μέσω κολοσούρτη μετά Σπάρτη από τον Ταύγετο στην συνέχεια προς Κοσμά και Λεωνίδιο και επιστροφή πίσω Αθήνα παραλιακά …
Επιστρέψαμε από το κάμπινγκ Κυριακή βράδυ για να μπορέσω να πάω την βόλτα μου την Δευτέρα .
Αυτή την φορά δεν είχα ιδιαίτερες ετοιμασίες, μόνο νερό και 2 σπαστά καφεδάκια θα κουβάλαγα μαζί μου …
Ξημέρωσε, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα, γυρίζω φτιάχνω καφέ και μελετάω την διαδρομή που θα ακολουθήσω …
Πετάω σε ένα σακίδιο ένα θερμός με παγωμένο νερό με αρκετά παγάκια μέσα για να φτιάξω ένα παγωμένο φραπεδάκι σε κάποια βουνοκορφή …
Κατεβαίνω στο πιστό μου άτι την Χιονάτη η οποία με περιμένει υπομονετικά όλο το βράδυ για να ξεκινήσουμε την βόλτα μας …
Της το είχα πει από το προηγούμενο βράδυ καθώς την χάϊδευα για καληνύχτα ότι το πρωί ξεκινάμε τα δυό μας για την περιπέτεια μας …
Την βάζω μπροστά και ξεκινάμε με συνοπτικές διαδικασίες, αφήνουμε πίσω την βουή της πόλης, πρώτη στάση στο Ναύπλιο για να δώ τον φίλο Γιώργο.
Η Χιονάτη καταπίνει τα χιλιόμετρα με χαρακτηριστική ευκολία, στα 150 – 160 δουλεύει χαλαρά και έχει καμία 40αρια χλμ ακόμα να δώσει, το καλό είναι ότι και από αυτές τις ταχύτητες επιταχύνει ικανοποιητικά μέχρι τα 180 από κει και μετά δεν ξέρω …
Εθνική λοιπόν μέχρι την έξοδο για Άργος – Μυκήνες, όπου έφτασα χωρίς να το καταλάβω και μέ μόνες στάσεις για την πληρωμή των διοδίων …
Αν αναλογιστείς το πόσο κοστίζει η σχέση τιμής – χαμόγελου που χαρίζει είναι απίστευτη …
Αν η αξία αγοράς δεν αποτιμόταν σε ευρώ αλλά σε χαμόγελα θα έλεγα ότι σου προσφέρει πολλά περισσότερα χαμόγελα από ότι η τιμή του προσδίδει …
Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν, όπως και οι στροφές (μέχρι τις επόμενες) η Εθνική μέχρι την Καλαμάτα είναι σχετικά αδιάφορη και απλά διαδικαστική …
Η Χιονάτη είναι θερμόαιμη και το βεντιλατέρ δουλεύει υπερωρίες κάτω από τα 60-70 και σε αυτές τις ταχύτητες έρχεται όλος ο ζεστός αέρας στα πόδια σου και ενοχλεί …
Η λύση είναι να κινείσαι με υψηλότερες ταχύτητες …
Έχω ξαναπεράσει απο τον ίδιο δρόμο με το Himalayan και η αίσθηση ήταν τελείως διαφορετική, πήγαινα χαλαρά, σταμάταγα για φωτογραφίες απολάμβανα το τοπίο …
Με την Χιονάτη το μόνο που θες είναι να φτάσεις το γρηγορότερο στην επόμενη στροφή και μετά στην επόμενη και στην επόμενη …
Αφού πήρα μερικές ανάσες άρχισα την κατάβαση προς το Λεωνίδιο …
Η Χιονάτη έχει ένα καλό και ένα κακό …
Το καλό είναι ότι είναι άκρως διασκεδαστική να την οδηγάς
Το κακό είναι ότι επικεντρώνεσαι μόνο στην οδήγηση και δεν μπορείς να απολαύσεις τα τοπία που περνάς …
Πρώτη φορά πέρασα τόσο γρήγορα και τον Ταύγετο και τον Πάρνωνα και πριν το καταλάβω είχα φτάσει στο Λεωνίδιο …
Σταμάτησα για καφέ και πήρα τηλέφωνο και τον φίλο Μανώλη από την μοτοπαρέα Λεωνιδίου …
Τον καφέ τον συνόδευσε και μια βάφλα με παγωτό βανίλια και σιρόπι σοκολάτα όση ώρα ο Μανώλης δοκίμαζε την Χιονάτη και του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις …
Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που όσοι την έχουν δοκιμάσει έχουν να πουν τα καλύτερα λαμβάνοντας πάντα υπόψιν την τιμή αγοράς γιατί προφανώς δεν μπορείς να την συγκρίνεις με μια άλλη μηχανή που κοστίζει τα διπλά η τριπλά από αυτή αλλά παρόλα αυτά μπορεί να μην είναι εφάμιλλη ίσως με αυτές αλλά τις κοιτάει κατάματα χωρίς να ντρέπεται για την καταγωγή της και τους δείχνει ότι δεν είναι 2 η 3 φορές καλύτερες από αυτή …
Επίσης δεν είναι τυχαίο που με δωροδοκούν για να την οδηγήσουν, ό ένας με κρουασάν ό άλλος με βάφλα …
Να δώ τί άλλο θα σκεφτεί ο επόμενος (είμαι ανοιχτός σε προτάσεις) …
Έχω την Χιονάτη από τα τέλη Δεκεμβρίου, μου ήρθε σαν χριστουγεννιάτικο δώρο, αλλά λόγω των καταστάσεων δεν μπορούσα να την ταξιδέψω, να την γνωρίσω, να με γνωρίσει …
Είχα στον νου μου ένα σχετικά μεγάλο ταξίδι αυθημερόν για τους δυό μας για να γνωριστούμε καλύτερα…
Η προετοιμασία του ταξιδιού ξεκινάει την προηγούμενη με την σύζυγο να αναλαμβάνει τα logistics (φαγητό, χρήματα κτλ) …
Εγώ συνήθως δεν κάνω κάτι πέρα από το να μαζέψω μερικά πράγματα να τα βάλω στις βαλίτσες και να περιμένω να περάσουν οι ώρες ώστε να ξεκινήσω …
6 το πρωί χτυπάει το ξυπνητήρι, σηκώνομαι φτιάχνω καφέ και αρχίζω να μελετάω τον χάρτη της διαδρομής και τον στέλνω στο κινητό για να τον έχω.
Ντύνομαι βγάζω τα σκυλιά μας μια γρήγορη βόλτα και επιστρέφω, αρχίζω να φορτώνω το μηχανάκι, αλλάζω στην πολεμική φορεσιά και κατεβαίνω στην μηχανή, μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει πάει 8 παρά και δεν έχω ξεκινήσει ακόμα.
Καβαλάω, βάζω μπροστά και ξεκινάω, έχω μια αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί το ταξίδι, θα κουραστεί; θα κουραστώ; θα τα καταφέρουμε;
Θα ακολουθούσα την εθνική οδό από Αθήνα μέχρι την Φιλιππιάδα και από εκεί θα έπεφτα στην παλιά εθνική.
Είχα σκοπό να κάνω μια στάση στο Αιτωλικό για να δώ έναν φίλο και και μετά στο χάνι Τέροβου για γαλατόπιτα και στην συνέχεια όπου κουραστώ και πεινάσω …
Γρήγορη στάση για ανεφοδιασμό της Χιονάτης και συνεχίζουμε ακάθεκτοι με έναν καλό ρυθμό, δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση οπότε κρατάμε γύρω στα 150 σταθερά με μόνες στάσεις στα διόδια (πολλά διόδια, πάρα πολλά διόδια).
650 κυβικά με μοτέρ που παραπέμπει σε Kawasaki Versys, δεν έχω βρεί κάπου επίσημα αν η Cfmoto έχει αγοράσει τα δικαιώματα για το μοτέρ η απλά το αντέγραψε όταν έληξαν οι πατέντες …
Όπως και να έχει η σχεδίαση, ο ήχος, η απόδοση είναι παρόμοια με του Kavasaki …
Τον σχεδιασμό τον ανέλαβε ο Kiska που σχεδιάζει και τα ΚΤΜ …
Οπτικά το μηχανάκι δείχνει καλοφτιαγμένο, προσεγμένο και είναι και όμορφο.
Στο δρόμο είναι καλό, ίσως θα έλεγα πάρα πολύ καλό ειδικά αν λάβεις υπόψιν σου την τιμή του …
Έχει καλά φρένα, κρατάει και στρίβει παρά πολύ καλά (σε αυτό ευθύνονται και οι σφιχτές αναρτήσεις) …
Έχει ωραίο ήχο …
Θα ήθελε καλύτερη ανεμοκάλυψη από την ζελατίνα
Και βγάζει αρκετό ζεστό αέρα από το βεντιλατέρ στις χαμηλές ταχύτητες που σε χτυπάει στα πόδια, στο ταξίδι δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα έν αντίθεση μέσα στην πόλη σε προβληματίζει αρκετά ειδικά τώρα που πιάνουν και οι ζέστες …
Όταν ήταν να το πάρω υπήρξε αρκετός προβληματισμός και δικός μου αλλά και από φίλους και γνωστούς …
Μα καλά κινέζικο θα πας να πάρεις !!!
Θα πετάξεις τα λεφτά σου !!!
Θα σκορπίσει !!!
Δεν θα μπορέσεις να το δώσεις !!!
(Δεν μπορώ να καταλάβω όσους σκέφτονται την αξία μεταπωλησης μιας μηχανής ως κριτήριο αγοράς) …
Το θετικό είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμώ οι οποίοι άλλαξαν γνώμη για τις κινέζικες μάρκες όταν είδαν την Χιονάτη …
Προφανώς και δεν είναι όλες οι κινέζικες μάρκες το ίδιο.
Φαίνεται ότι κάποιες εταιρείες προσπαθούν να φτιάξουν το όνομα τους και να δημιουργήσουν την δική τους ιστορία …
Κάποιες ίσως το καταφέρουν κάποιες άλλες όχι …
Και λέγοντας για ιστορία στην σημερινή εποχή παίζει ρόλο η ιστορία ενός κατασκευαστή ή λειτουργεί ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη ;
Καταλαβαίνω τα προηγούμενα χρόνια ότι η ιστορία σήμαινε και κατασκευαστική γνώση, ισχύει το ίδιο και σήμερα ;
Μεγάλο παράδειγμα η Tesla που έπιασε όλους τους κατασκευαστές αυτοκινήτων στον ύπνο χωρίς ιστορία δημιούργησε αξιόλογα οχήματα, ηλεκτροκίνητα αλλά δεν παύουν να είναι αξιόλογα, και πριν πει κάποιος οτιδήποτε για την ηλεκτροκίνηση ας οδηγήσει ένα η ας κάτσει έστω σαν συνοδηγός σε ένα Tesla και ίσως αλλάξει γνώμη, μπορεί και όχι αλλά τουλάχιστον θα έχει άποψη ….
Στην σημερινή εποχή δεν πιστεύω πλέον ότι η ιστορία παίζει κάποιο ρόλο στο αν μια μηχανή θα είναι καλή η όχι, οι άνθρωποι που θα κληθούν να την σχεδιάσουν και να την αναπτύξουν παίζουν και θα παίζουν ρόλο.
Απλά για λόγους μάρκετιγκ οι εταιρείες πατάνε πάνω στον συναισθηματισμό μας για να πουλάνε το προϊόν τους …
Η Χιονάτη αισθάνεται άνετα σε τουριστικούς ρυθμούς, δεν δείχνει να ζορίζεται και ούτε σε ζορίζει.
Παρόλο τις βαλίτσες δεν κουνάει μέχρι τα 175 που πήγαμε κάποια στιγμή, το μόνο παράπονο είναι ο θόρυβος στο κράνος από τον αέρα ο οποίος ευτυχώς δεν έχει στροβιλισμούς.
Η σέλα της είναι αρκετά καλή και με εντυπωσίασε καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού.
Περνάμε την γέφυρα του Ρίου και κατευθυνόμαστε μέσω της Ιόνιας οδού προς Γιάννενα …
Είχα σκοπό να ανεφοδιαστώ στα πρώτα ΣΕΑ μετά την γέφυρα, αλλά όταν έφθασα εκεί το πρατήριο ανεφοδιάζονταν σε καύσιμα, ρωτώ των υπάλληλο πόση ώρα θα πάρει και μου απαντάει περίπου μισή ώρα …
Δεν έχω τόσο χρόνο για σκότωμα …
Δεύτερη ερώτηση σε πόσα χιλιόμετρα είναι το επόμενο, σε 65 μου απαντάει …
Ούτε αυτό παίζει, έχω κάνει 235 χλμ μέχρι εκεί και για να φτάσω στο επόμενο αν φτάσω θα είναι με αναθυμιάσεις.
Η Χιονάτη έχει 18 λίτρα ρεζερβουάρ και σε αυτούς τους ρυθμούς καίει γύρω στα 6 από ότι υπολογίζω, οπότε για να μην στεγνώνει η αντλία θα πρέπει να ανεφοδιάζομαι στα 250χλμ περίπου.
Αφού δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσουμε μέχρι τα ΣΕΑ της Αμφιλοχίας, έξοδος στο Μεσολόγγι για να ξεδιψάσει η Χιονάτη …
Στο πρώτο βενζινάδικο γίνεται ανεφοδιασμός, οκ λέω πάμε παρακάτω στο επόμενο το ίδιο, δεν παίζει αυτό σκέφτομαι μου κάνουν πλάκα …
Στο τρίτο καταφέρνω να ξεδιψάσω την Χιονάτη, 15.4 λίτρα πήρε αλλά το παλικάρι το ξεχείλισε, τόσο που λίγο κόντεψε να βάλω και στις τσέπες …
Επόμενη στάση Αιτωλικό να δώ έναν φίλο τον “Μητσάρα”, τηλεφωνώ να δώ που βρίσκεται και βούρ στο σπίτι του …
Την επόμενη φορά θα έχω περισσότερο χρόνο να τα πούμε με την ησυχία μας …
Μετά την σύντομη στάση συνεχίζω από την Ιονία οδό μέχρι την Φιλιππιάδα, μου αρέσει πάρα πολύ η διαδρομή δίπλα στον Λούρο ποταμό, όπως επίσης και η γαλατόπιτα στο χάνι Τέροβο …
Η Χιονάτη συνεχίζει να με εκπλήσσει , μου άρεσε στην εθνική οδό αλλά στο επαρχιακό δίκτυο είναι απόλαυση, χωρίς να το καταλάβω φτάσαμε στα Γιάννενα και στάση ξανά για ανεφοδιασμό για να μην ψαχνόμαστε αργότερα…
Επόμενη στάση θα ήθελα να γίνει στο Μέτσοβο και στην Κατάρα αλλά δεν θέλω να πάω από την Εγνατία οδό, οπότε κατευθύνομαι προς το χωριά Λογγάδες, Σπόθοι και βγαίνω στην επαρχιακή οδό Τρικάλων – Ιωαννίνων …
Όλα καλά μέχρι εδώ αν εξαιρέσεις ότι οι μυρωδιές μέχρι τους Λογγάδες δεν ήταν και ότι καλύτερο ….
Αλλά πλέον τα έχω ξεχάσει όλα αυτά και απολαμβάνω τον παλιό δρόμο ο οποίος δεν έχει κίνηση και είναι καταπληκτικός η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και η μία απόλαυση την επόμενη …
Περνάω το χωριό και στην έξοδο ή άσφαλτος δίνει την θέση της στο αμμοχάλικο, δεν είναι καλό σημάδι αυτό σκέφτομαι, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζω, συναντάω μια μπάρα η οποία ήταν ανοιχτή, καλό σημάδι σκέφτομαι …
Ο δρόμος ήταν όντως κομμένος και γίνονταν έργα για να τον φτιάξουν αλλά ευτυχώς μπορούσα να χρησιμοποιήσω τις κοπάνες που είχαν δημιουργήσει τα χωματουργικά μηχανήματα …
Φθάνω στη διασταύρωση για Μέτσοβο η ώρα έχει περάσει οπότε λέω να μην μπω μέσα στην πόλη και να μην περάσω και την Κατάρα που ήταν ο αρχικός στόχος …
Το προηγούμενο βράδυ το Γουγλης (Google Maps) μου έβγαζε ότι υπήρχε ένας δρόμος που θα μέ έβγαζε στην Μεσοχώρα, οπότε κατευθύνθηκα προς αυτή την κατεύθυνση …
Συνεχίζω ακολουθώντας τις οδηγίες του Γούγλη αλλά κάπου στρίβω λάθος και καταλήγω σε ένα μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, βρίσκω ένα ίσκιο έξω από το μοναστήρι και αράζω για να φάω το μεσημεριανό μου που μου το είχε ετοιμάσει από βραδύς η καλή μου.
Έρχονται 2 παλικάρια (καλά ο ένας τα είχε τα χρονάκια του) με ένα Suzuki Freewind και ένα Kawasaki er6.
Κατεβαίνουν, πιάνουμε την κουβέντα, ήταν από τα Γιάννενα και πρώτη φορά ερχόνταν σε αυτό το μοναστήρι, έχω τελειώσει το μεσημεριανό μου και τους ακολουθώ να δούμε το μοναστήρι.
Ανάβω και ένα κεράκι για τους 2 ανθρώπους που μου λείπουν ….
Βγαίνω έξω και τους βρίσκω να χαζεύουν την Χιονάτη, έχουν εντυπωσιαστεί ειδικά το παλικάρι με το ER6 το σκέφτεται να πάει για γάμο με μια αδερφούλα της ….
Συνεχίζω κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο και βγαίνοντας πάλι στην επαρχιακή οδό Τρικάλων – Ιωαννίνων, νομίζω ότι ζω την “μέρα της μαρμότας” ξαναπερνάω τις ίδιες στροφές και δεύτερη φορά και βγαίνω ξανά στην έξοδο για Ανήλιο, χαιρετάω ξανά τον ίδιο κτηνοτρόφο ο οποίος με κοιτάει με απορία …
Γυρνάω πάλι προς τα πίσω χαιρετάω τον ίδιο κτηνοτρόφο και κατευθύνομαι προς την Εγνατία οδό , μιας και η ώρα είχε πλέον περάσει θα πήγαινα προς Τρίκαλα, Λαμία και πίσω στο σπίτι …
Η Εγνατία οδός πέρασε γρήγορα μιας και η Χιονάτη μπορεί να ταξιδεύει σχετικά γρήγορα …
Βγαίνω στην έξοδο για Τρίκαλα, έχω να περάσω από αυτόν τον δρόμο 6 χρόνια περίπου με μηχανή και την τελευταία φορά που πέρασα ήμουν δικάβαλος με τον γιό μου πάνω στο Εστρέλα …
Trip to memory lane ….
Πως περνούν τα χρόνια, μόλις είχε τελειώσει την έκτη δημοτικού τότε και τώρα δίνει πανελλήνιες …
Ο δρόμος είναι καλός και η Χιονάτη ξεδιπλώνει τα χαρίσματα της στην στριφτερή διαδρομή ..
Φθάνω Καλαμπάκα, ανεβαίνω προς Μετέωρα, βλέπω την ταβέρνα που είχαμε κάτσει να φάμε, σταμάτησα στα μέρη που είχαμε σταματήσει, ήταν παιδί και έχει γίνει αντράκι …
Τις σκέψεις μου συντροφεύουν, τυροπιτάκια και ένα σπαστό φραπεδάκι …
Είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, η Χιονάτη με κοίταγε ατάραχη σαν να μου έλεγε άντε πάμε θέλω να ξεμουδιάσω …
Η μέχρι τώρα συμπεριφορά της Χιονάτης ήταν άψογη και απολαυστική …
Συνεχίζουμε περνάμε έξω από τα Τρίκαλα, σταματάμε για ανεφοδιασμό και συνεχίζουμε . Ο νέος δρόμος Λαμίας – Καρδίτσας μπορεί να είναι βαρετός αλλά για τους ανθρώπους που μένουν εκεί είναι σωτήριος, μίας και μειώνει τον χρόνο προς την πρωτεύουσα αλλά και για τον κεντρικό άξονα Αθήνας – Θεσσαλονίκης κατα πολύ …
Φτάνω Δομοκό, περνάω την Λαμία και βγαίνω εθνική, έχει σκοτεινιάσει πλέον και είναι και μια ευκαιρία να δούμε τι κάνει και το σύγχρονο λεντ φανάρι της Χιονάτης, το οποίο είναι πάρα πολύ καλό όχι για να πηγαίνουμε με 150 με την μικρή σκάλα αλλά στα 130 αισθανόμουν καλά και όταν άναβα την μεγάλη σκάλα και στα 150 δεν είχα κάποιο θέμα …
Η κούραση η δική μου και όχι της Χιονάτης είχε αρχίσει να συσσωρεύεται και ιδιαιτερα στον δεξί καρπό που είχε αρχίσει να με πονάει αρκετά…
Στάση στην Αλίαρτο ξανά για ανεφοδιασμό, ξεκούραση και να καθαρίσω το κράνος από τα μυγάκια …
Στο πρατήριο ήταν άλλη μία μηχανή ένα TDM και το παλικάρι καθάριζε και αυτός το κράνος του, που να ήξερα τότε ότι είμασταν διαδικτυακοί γνωστοί, ανταλλάξαμε μόνο μερικές ματιές …
Από την Αλίαρτο μέχρι το σπίτι η διαδρομή ήταν μια διαδικαστική υπόθεση …
Για την Χιονάτη τι να πώ !!!
Ξεπέρασε τις προσδοκίες μου
Μου άρεσε και σίγουρα της άρεσα
Είναι η καλύτερη μηχανή; σίγουρα όχι
Είναι η καλύτερη καινούρια μηχανή που 5-5,500 μπορούν να σου αγοράσουν; σίγουρα ναί
Αξίζουν οι άλλες μηχανές της κατηγορίας την διαφορά σε χρήματα που κοστίζουν; σίγουρα όχι
Αν αντί για την Χιονάτη είχα μια αντίστοιχη μοτοσυκλέτα ενός κατασκευαστή με ιστορία θα πέρναγα καλύτερα; δεν το νομίζω
Αν είχα μια άλλη μηχανή υψηλότερων επιδόσεων θα πέρναγα καλύτερα; ίσως
Αυτό που έχω να πώ είναι ότι αν δεν αλλάξουν ρότα οι καταξιωμένοι ιστορικοί κατασκευαστές θα βρουν νέες εταιρείες μπροστά τους να τους παίρνουν ένα μεγάλο μερίδιο από την πίτα …
Και στην κύρια ερώτηση, αξίζει να πάρεις την Χιονάτη;
Θα έλεγα πως ναι, σε αυτή την τιμή μόνο μεταχειρισμένες μοτοσυκλέτες δεκαετίας το λιγότερο μπορείς να πάρεις που ουσιαστικά δεν σου προσφέρουν κάτι παραπάνω, ίσα ίσα που αν κάτσεις να τις περάσεις από μια εκ βάθους συντήρηση θα σου βγουν και πιο ακριβές.
Η Χιονάτη είναι μια μηχανή που όσο την καβαλάς τόσο δένεσαι μαζί της …
Κάνει αρκετά πράγματα αρκετά καλά …
Βέβαια έχει να κάνει απόλυτα και με το πορτοφόλι του καθενός και όχι μόνο ..
Για αυτό δεν υπάρχει απόλυτη απάντηση
Το σίγουρο είναι ότι είναι μια αξιόλογη πρόταση και ίσως και καλύτερη από κάποιες άλλες επώνυμες της κατηγορίας της, και με βεβαιότητα πολύ καλύτερη από τις άλλες προτάσεις που προέρχονται από την χώρα των δράκων …
Στο διαταύτα του ταξιδιού, βεβαιωθείτε ότι οι οδηγίες που σας δίνει ο Γούγλης είναι σωστές και αν δεν είναι δεν πειράζει, μπορεί να καταλήξετε σε ευχάριστες εκπλήξεις
Τα τελευταία αρκετά χρόνια κάθε καλοκαίρι ταξίδευα με τον Νίκο από όταν τελείωσε την έκτη δημοτικού, φέτος θα ήταν το πρώτο καλοκαίρι που δεν θα ταξιδεύαμε μαζί ….
Όλα αυτά τα χρόνια ταξιδέψαμε, ταλαιπωρηθήκαμε, ζοριστήκαμε, βραχήκαμε, γνωρίσαμε ο ένας καλύτερα τον άλλο, είδαμε μέρη μακρινά αλλά και κοντινά, δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν για πάντα ….
Μεγάλωσε και αυτός … Ελπίζω κάποια στιγμή να με συντροφεύει καβαλώντας την δική του μηχανή … (από του χρόνου δηλαδή)
Τέλος εποχής λοιπόν ή η αρχή μια νέας;
το μέλλον θα δείξει ….
Εδώ και ένα χρόνο ήθελα να περάσω το πέρασμα του Μπάρου καθώς και τον δρόμο που ενώνει το Πατιόπουλο με το Περδικάκι. Όλο το σκεφτόμουν αλλά δεν το έκανα …
Τελικά το πήρα απόφαση μετά απο μια αρκετά δύσκολη εβδομάδα με πολλή ένταση …
Οι μέρες περνούσαν χωρίς να το αποφασίζω.
Παρασκευή , μια μέρα πρίν φύγω και δεν έχω κανονίσει τίποτα, δεν έχω όρεξη, για πρώτη φορά βαριέμαι να ταξιδέψω … Οι ώρες περνούν , μεσημεριάζει και μετά από παρότρυνση της συζύγου που με έβλεπε να βασανίζομαι το παίρνω απόφαση, αύριο φεύγω … Ανοίγω τους χάρτες ηλεκτρονικούς και χάρτινους … Βρίσκω πρώτα το μέρος που θα διανυκτερεύσω μετά το πέρασμα του Μπάρου. Παίρνω τηλέφωνο στο καταφύγιο στα Πράμαντα το σηκώνει ένας ευγενέστατος και πολύ φιλικός κύριος , ο Μπάμπης , μου ζητάει τηλέφωνο να με πάρει πίσω σε 5 λέπτα, του δίνω το σταθερό τηλέφωνο των γονιών μου … (το μυαλό μου ήταν αλλού) Η ώρα περνάει δεν με παίρνει τηλέφωνο και κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και ξαφνικά θυμάμαι ότι δεν του έδωσα το δικό μου τηλέφωνο αλλά των γονιών μου …
Είχε πάρει τηλέφωνο και το είχε σηκώσει η μητέρα μου και με ζήταγε με το μικρό μου όνομα και του έλεγε ότι εγώ εχω φύγει εδώ και πολλά χρόνια απο εκεί …
Τον παίρνω τηλέφωνο και μου το εξιστορούσε και γέλαγα …
Μου λέει ότι θα μπορούσα να περάσω την βραδιά μου στο καταφύγιο, ηρέμησα, έριξα άλλη μια γρήγορη ματιά στους χάρτες … Θα ταξίδευα απο επαρχιακούς δρόμους, το σχεδιάζω στα γρήγορα στο google maps και το στέλνω στο κινητό μου … Μέχρι το βράδυ που κοιμήθηκα δεν είχα ετοιμάσει τίποτα η μάλλον σχεδόν τίποτα απλά έβαλα να φορτίσουν οι μπαταρίες απο τις κάμερες …
Ακόμα και ο γιός μου απόρησε, δεν θα ετοιμάσεις τίποτα με ρώτησε, αύριο του απάντησα …
Έπεσα για ύπνο σχετικά αργά κατά τις 2 και ξύπνησα κατά τις 8 το Σάββατο το πρωί. Έβγαλα τα σκυλιά μου βόλτα, γύρισα έφτιαξα καφέ και πρωινό, ο Νίκος μόνο είχε ξυπνήσει και έφυγε για φροντιστήριο με χαιρέτησε, ανταπέδωσα τον χαιρετισμό και τον κοίταγα να φεύγει, μεγάλωσε έχει γίνει ολόκληρος άνδρας και τραβάει τον δρόμο του σιγά σιγά …
Μάζεψα ότι ήταν να πάρω μαζί μου τα τακτοποίησα στις βαλίτσες της μηχανής, χαιρέτησα την καλή μου και το μωρό που στο μεταξύ είχαν ξυπνήσει, φόρτωσα την μηχανή και ξεκίνησα …
Είχε πάει ηδη δέκα το πρωί …
Μερικά τετράγωνα πιο κάτω θυμήθηκα ξαφνικά ότι δεν είχα πάρει μαζί μου λάδι για την μηχανή … Επιστροφή πίσω λοιπον για να το πάρω …
Και ξεκινάω και πάλι, είχα γεμίσει βενζίνη από το προηγούμενο βράδυ οπότε δεν είχα σκοπό να σταματήσω όχι πριν φτάσω στον πύργο της Οινόης …
Δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση, μου αρέσει πάρα πολύ η διαδρομή από την Μάνδρα μέχρι την Θήβα, πριν το καταλάβω έφτασα στην Οινόη, στάση στον πύργο για φωτογραφία και να ξεμουδιάσω λίγο.
Επόμενη στάση για φωτογραφία στην Αλίαρτο στο σπήλαιο που άλλαξε την παλαιολιθική ιστορία της Ελλάδας μιας και εκεί βρέθηκαν ευρήματα από την εποχή των παγετώνων …
Συνέχισα προς Λαμία, συναντούσα αραιά και που και μερικούς άλλους ταξιδευτές, ανταλλάσσαμε χαιρετισμούς …
Η κίνηση ελάχιστη και το Himalayan γουργούριζε σε αυτούς τους ρυθμούς … Περνάω τον Μπράλο, φτάνω Λαμία, και κατευθύνομαι προς το Λιανοκλάδι οπού και σταματώ για ανεφοδιασμό …
Μετά το Λιανοκλάδι κατευθύνομαι προς Μοσχοκαρυά.
Ο δρόμος είναι καταπληκτικός αρκετά καλή άσφαλτος και ωραίες στροφές το διασκέδασα τόσο που δεν σταμάταγα για φωτογραφίες.
Έπιασα το εαυτό μου αρκετές φορές να χαμογελάει ….
Μέτα την Μοσχοκαρυά έπεσα στο νέο δρόμο που σε βγάζει στην Καρδίτσα , 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση, οι νέοι δρόμοι που κατασκευάζονται βοηθούν την επικοινωνία των επαρχιακών πόλεων με τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα, αλλά το καλύτερο είναι ότι αδειάζουν οι παλαιοί επαρχιακοί δρόμοι …
Το αρχικό σχέδιο να πάω μόνο απο επαρχιακούς και να μην πληρώσω διόδια καταπατήθηκε από την πρώτη μέρα …
Στην έξοδο για Καρδίτσα ήταν και τα πρώτα αυτοματοποιημένα διόδια που πλήρωσα …
Είναι περασμένο μεσημέρι και η ζέστη έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη, σύντομη στάση για νερό και για να βάλω το νέο διχτυωτό κάλυμμα στην σέλα, πώς ταξίδευα καλοκαίρι τόσο καιρό χωρίς αυτό !!!
Είναι σαν να έχεις κλιματιστικό στην σέλα …
Περνάει αέρας και δροσίζει τα ιδρωμένα μαλακά μόρια, απόλαυση …
Δεν σταματώ στην Καρδίτσα, συνεχίζω πρός Μουζάκι, στο οποίο σταματώ για να γεμίσω με καύσιμα μιάς και δεν ήξερα πότε θα βρώ το επόμενο βενζινάδικο.
Είχε γίνει ηδη απόγευμα και είχα ανάγκη για ένα καφέ …
Λίγο πρίν το γεφύρι του Πορταικού ποταμού σταματώ σε μια καντίνα για καφέ και ένα σάντουιτσ …
Υπήρχε κίνηση από μηχανές, αρκετοί ανέβαιναν προς Ελάτη …
Η στάση ήταν σύντομη ίσα ίσα να αναπληρώσω δυνάμεις…
Ξεκινάω και στα 200 μέτρα βλέπω το γεφύρι, δεν είχα ιδέα ότι βρίσκονταν εκεί, υπήρχε αρκετός κόσμος οπότε συνέχισα χωρίς να σταματήσω, η διαδρομή πανέμορφη μέσα στα έλατα, περνάω την Ελάτη (Θένο δεν το ήξερα ότι μένεις εκεί και δεν σταμάτησα, άφησα εκκρεμότητες οπότε θα τα πούμε από κοντά), συνεχίζοντας περνάω και το Περτούλι, η κίνηση πλέον ελάχιστη , μερικά αυτοκίνητα και κάποιες μηχανές …
Συνεχίζω συναντώντας αραιά και πού κάποιο αυτοκίνητο, περασμένες έξι και έχω αρχίσει να ανησυχώ για το πότε θα φτάσω και στο πέρασμα του Μπάρου αλλά και στο καταφύγιο …
Το έχω καταλάβει και το έχω αποδεχτεί ότι θα με πάρει η νύχτα και συνεχίζω το ταξίδι μου χαλαρά ρουφώντας εικόνες και μυρωδιές του βουνού …
Πλέον έχει αρχίζει να σκοτεινιάζει όταν φτάνω στο χωριό Πράμαντα, υπάρχει έξω κόσμος στα καφενεία και στις ψησταριές …
Συνεχίζω προς το καταφύγιο και μπαίνω στον χωματόδρομο που οδηγεί προς αυτό …
Πρέπει να βάλω προβολάκια για έχτρα φωτισμό …
Το φανάρι του Himalayan είναι αρκετά καλό αλλά για οδήγηση βράδυ σε χωματόδρομο δεν φτάνει …
Συνεχίζω την ανάβαση μου στον σαθρό χωματόδρομο και μετά από λίγο φτάνω στο καταφύγιο, παρκάρω και πηγαίνω στο καταφύγιο …
Συναντάω τον Μπάμπη ο οποίος κάθονταν με μια παρέα απο ορειβάτες απο την Θεσσαλονίκη και τα έλεγαν, έκατσα μαζί τους και αμέσως αισθάνθηκα σαν να ήμασταν γνωστοί από χρόνια τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν …
Μετά από λίγο ήρθε και η Πόλα στην παρέα (η σύζυγος του Μπάμπη) και η κουβέντα συνεχίστηκε μέχρι αργά …
Ευτυχώς η Πόλα μου είχε κρατήσει φαγητό γιατί πείναγα σαν λύκος …
Τι ευχάριστοι άνθρωποι ο Μπάμπης , η Πόλα και τα παιδιά τους …
Είχαν μόνιμα ένα χαμόγελο στα χείλη…
Ο δε Μπάμπης δεν σταμάταγε να γελάει …
Τους ζηλεύω αυτούς τους ανθρώπους που παρατάνε την ζωή της πόλης και φτιάχνουν απο την αρχή την ζωή τους στην επαρχία …
Όπως ζηλεύω και αυτούς που ζούν μόνιμα στην επαρχία …
Έβλεπες μια ηρεμία στο βλέμμα τους …
Η συζήτηση συνεχίστηκε μέχρι αργά, πρώτα μας αποχαιρέτησε η Πόλα και στην συνέχεια και ο Μπάμπης αφού μου έδειξε που θα κοιμηθώ, λόγω του κορονοιού είχα ένα οχτάκλινο δωμάτιο όλο δικό μου …
Συνεχίσαμε να αναλύουμε τα πολιτικοοικονομικοκοινωνικά προβλήματα της εποχής μάς κάτω από τα αστέρια …
Η απεραντοσύνη του ουρανού σε κάνει να αισθάνεσαι μικρός, προσωρινός σε αυτό τον κόσμο …
Κάποια στιγμή μετά τις μία το διαλύσαμε και τράβηξε ο καθένας μας για το κρεβάτι του …
Η χθεσινή κουβέντα συνεχίστηκε και το πρωί με πρωινό και καφέ …
Είχαμε δέσει σαν παρέα …
Τα παιδιά απο την Θεσσαλονίκη έφυγαν νωρίς για να κάνουν διάσχιση φαραγγιού …
Εγώ είχα αράξει και απολάμβανα την θέα …
Έπρεπε να βγάλω την διαδρομή της επιστροφής, με την βοήθεια του Μπάμπη και της Πόλας χάραξα την διαδρομή της επιστροφής μέχρι το Περδικάκι, δυστυχώς δεν είχα χρόνο να επισκεφθώ το Συρράκο και τους Καλαρίτες, δεν πειράζει, άφησα και εδώ εκκρεμότητες και για άλλη επίσκεψη …
Δεν έχω λόγια για τα παιδιά που τρέχουν το καταφύγιο αξίζει να πάς μέχρι εκεί μόνο και μόνο για να τους γνωρίσεις …
Ξεκινάω την διαδρομή της επιστροφής με μια στάση πρώτα στην βρύση να γεμίσω νερό και μετά στο βενζινάδικο για να γεμίσω και το Himalayan …
Μετά το Πατιόπουλο σταματώ για ανεφοδιασμό και συνεχίζω προς Περδικάκι …
Ο δρόμος είναι πλέον άσφαλτος αλλά αυτή την φορά δεν με χαλάει …
Η διαδρομή είναι καταπληκτική δέν ξέρω άν όντως αξίζει τον τίτλο του πιο επικινδύνου δρόμου στην Ελλάδα και μέσα στους 10 του κόσμου αλλά σίγουρα η διαδρομή αξίζει …
Η θέα είναι εκπληκτική και θέλει προσοχή γιατί έχει παντού πεσμένα βράχια και δίπλα σου είναι τό χάος …
Παραδόξως έχει αρκετή κίνηση συγκριτικά πάντα με τους δρόμους που πέρασα μες στην ήμερα …
Σε αυτόν τον δρόμο ανακάλυψα ότι είτε έχω 6η αίσθηση ή ότι ένας άγγελος φτερούγιζε δίπλα μου …
Την πρώτη φορά σταματάω για να βγάλω φωτογραφία την οποία τελικά δεν έβγαλα, σε ένα σημείο που ο δρόμος περνάει ανάμεσα απο τα βράχια και έχει κλειστή στροφή αριστερά, το αποφασίζω τελευταία στιγμή, φρενάρω και για να μην κατέβω από την μηχανή την αφήνω να ρολάρει προς τα πίσω, εκείνη την στιγμή περνάει ένα αυτοκίνητο …
Το ίδιο συνέβη άλλες 4 φορές πλησίαζα κάποια κλειστή στροφή και ένιωθα μια ανατριχίλα ένα κόμπο στο στομάχι, έκοβα και εκείνη την στιγμή συναντούσα αυτοκίνητο πάνω στην στροφή, στην αρχή δεν έδωσα σημασία αλλά μετά την τρίτη φορά που μου συνέβη παραξενεύτηκα και άρχισα να το παρατηρώ, δεν συνέβαινε σε όλες τις στροφές ούτε σε όλες τις φορές που διασταυρώθηκα με αυτοκίνητο ….
Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το Περδικάκι μετά τέλος δεν ξανασυνέβη ….
Μετά το Περδικάκι συνέχισα προς τα Βρουβιανά και απο εκεί στο γεφύρι της Τέμπλας, όπου κατασκευάζεται και νέα γέφυρα …
Όσο πλησιάζω προς την γέφυρα της Τατάρνας και ιδιαίτερα μετά από αυτήν ο δρόμος έχει πολύ καλό οδόστρωμα και γίνεται διασκεδαστικός τα χαμόγελα είχαν επιστρέψει παρ’ όλη την κούραση….
Έφθασα στο Αγρίνιο κατά τις εφτά, στάση για καφέ με ένα ξάδερφο και ένα διαδικτυακό φίλο, τελικά κατέληξαν εκτός απο συνονόματοι να είναι και γνωστοί …
Τι μικρός που είναι ο κόσμος τελικά …
Η ώρα πέρασε γρήγορα και μαζί της και η κούραση, μετά τον καφέ ακολούθησε και ένα σουβλάκι …
Τελευταίος ανεφοδιασμός για το Himalayan μόλις βγήκα από το Αγρίνιο, το παλικάρι το ξεχείλισε μόνο στις τσέπες δεν μου έβαλε ….
Η επόμενη στάση αν εξαιρέσουμε τα διόδια ήταν στο σπίτι …
Το Himalayan δεν διαμαρτυρήθηκε πουθενά, ήταν φειδωλό στην κατανάλωση του καυσίμου, ταξιδεύαμε στην εθνική με 110, μπορούσε και για παραπάνω, στον επαρχιακό ήταν στο στοιχείο του …
Μου χάρισε αμέτρητα χαμόγελα και μαζί ανακαλύψαμε μια νέα μονάδα μέτρησης απόστασης τα “ΧΑΧ” (χαμόγελα ανα χιλιόμετρο) …
Πέφτω για ύπνο κατά τις δωδεκάμισι – μία παρά, έχω βάλει το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις πέντε το πρωί…
Χτυπάει και δεν θέλω να ξυπνήσω το κλείνω, μετά από πέντε λεπτά ξαναχτυπάει, ξυπνάω σέρνομαι μέχρι τη κουζίνα και φτιάχνω καφέ …
Πέφτω στον καναπέ και αρχίζω να τον ρουφάω, με κάθε γουλιά αρχίζει το μάτι και ανοίγει περισσότερο, στο τέταρτο ήμουν στο πόδι και είχα αρχίσει να μαζεύω τα πράγματα, άρχισα να τα τακτοποιώ στις βαλίτσες και στα σακίδια, κατά τις έξι τα είχα όλα έτοιμα …
Ταΐζω τα σκυλιά και τα βγάζω βόλτα…
Επιστρέφω και αρχίζω να τοποθετώ τα πράγματα στην μηχανή …
Ανεβαίνω στο σπίτι, ντύνομαι χαιρετάω την σύζυγο και ξεκινάω … είχε ηδη πάει εφτά, έχουμε χρόνο λέω από μέσα μου, πέντε ώρες είναι αρκετές για να φτάσουμε στην Αρτοτίνα …
Καύσιμα είχα όποτε η πρώτη στάση ήταν σε περίπτερο να πάρω κανα σπαστό καφεδάκι και τίποτα σνακ…
Η πρώτη στάση έγινε μία ώρα πιο μετά λίγο πρίν την Οινόη για ξεμούδιασμα και για τις πρώτες φωτογραφίες ….
Συνεχίζω ακάθεκτος, περνάω Θήβα, Λιβαδειά, πρίν την Δίστομο σταματάω να γεμίσω κάτι λιγότερο από 9 λίτρα για 212 χλμ (4,2 λίτρα/100 χλμ), συνεχίζω και κάπου πρίν την Δεσφίνα σταματάω αυτή την φορά για να βγάλω και καμιά φωτογραφία …
Προχωρώ νομίζοντας ότι είμαι μέσα στο χρονοδιάγραμμα …
Βλέπω μπροστά μου πινακίδα για Βραΐλα, σταματώ και παίρνω ένα φίλο τηλέφωνο που ξέρω ότι βρίσκεται εκεί, έχω χρόνο σκέφτομαι απο Λιδορίκι μέχρι την Αρτοτίνα είναι κάνα 45λεπτο (έτσι νόμιζα για κάποιο λόγο)
Σε 5 λεπτά φτάνω στην Βραΐλα, (μου πήρε άλλα 5 να βρώ το σπίτι, κατάφερα και χάθηκα) κατεβαίνω και μαθαίνω ότι η Αρτοτίνα είναι μιάμιση ώρα από το Λιδορίκι, πρώτο σοκ, η ώρα είναι 11 και πρέπει να πάω πρώτα Λιδορίκι να γεμίσω και μετά πίσω προς Αρτοτίνα …
Χαιρετώ και φεύγω βιαστικά αφού πρώτα χτύπησα ένα υποβρύχιο που μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια στο χωρίο …
Ο Αποστόλης είχε ανάψει τον ξυλόφουρνο για να ψήσει γεμιστά (αν δεν είχα ραντεβού θα καθόμουν για φαγητό και ας μην έβγαινε ο σχεδιασμός της διαδρομής), σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός ….
Έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς με αυτή την περιοχή….
Ο Γιάννης μου στέλνει μήνυμα ότι έχει φτάσει …
Αυτό με αγχώνει ακόμα περισσότερο, αρχίζω να οδηγώ σε ρυθμούς πιο γρήγορους από ότι σκόπευα ή αισθανόμουν άνετα…
Σταμάταγα όπου μπορούσα και προσπαθούσα να τον πάρω τηλέφωνο να του πω ότι θα καθυστερήσω λίγο στην Αρτοτίνα δεν έχει σήμα η Vodafone εκτός αν πας στην άκρη της πλατείας….
Κάποια στιγμή καταφέρνω και έρχομαι σε επικοινωνία μαζί του …
Συνεχίζω και περνάω το ένα χωριό μετά το άλλο, Κροκύλειο, Πενταγιοί …
Κάθε χωριό που βλέπω από μακριά εύχομαι να είναι η Αρτοτίνα ….
Τελικά φτάνω, μπαίνω στο χωριό, μου έχει πει ο Γιάννης ότι είναι στην πλατεία …
Βλέπω πινακίδα προς το σπίτι του Αθανάσιου Διάκου, από δω θα είναι και η πλατεία σκέφτομαι και στρίβω αφήνοντας τον κεντρικό δρόμο …
Όσο πάει στενεύει, χαλάει, γίνεται χωματόδρομος αλλά πλατεία δεν βλέπω ….
Κατάφερα και χάθηκα και στην Αρτοτίνα, αυτό δεν είναι δυνατόν σκέφτομαι …
Γυρνάω πίσω στον κεντρικό για κάνα δεκάλεπτο πρέπει να γύρναγα στα σοκάκια της Αρτοτίνας και φτάνω στην πλατεία …
Κατεβαίνω ανακουφισμένος, ιδρωμένος και ανήσυχος μιας και είχα αργήσει τουλάχιστον μια ώρα στο ραντεβού, βάλε και το μισάωρο που είχε φτάσει νωρίτερα ο Γιάννης ….
Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις, πίνω ένα καφέ στα γρήγορα και ξεκινάμε..
Έχω κοιμηθεί ένα 4ωρο και βρίσκομαι ηδη 6 ώρες στον δρόμο, προμηνύεται δύσκολη ημέρα …
Χαιρετάμε τον “ασφάλτινο” Γιάννη και ξεκινάμε την περιπέτεια μας….
Χρειαζόμαστε λίγο χρόνο να βρούμε τους ρυθμούς μας…
Ο Γιάννης “ο χωμάτινος” μένει επίτηδες πίσω για μην με αγχώνει και άλλο ….
Ακολουθούμε την διαδρομή του advtrofy 2018, τα μέρη είναι πανέμορφα, το τοπίο αλλάζει όσο ανεβαίνουμε μέχρι στιγμής όλα πάνε καλά και δεν αντιμετωπίζουμε κάποια δυσκολία …
Κάνουμε στάσεις μόνο για να δούμε ότι πάμε σωστά, να πιούμε νερό σε καμιά βρύση και να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία …
Ξεκινάω πρώτος, ο Γιάννης θα περίμενε να δεί πώς θα τα πάω και μετά θα ξεκίναγε …
Είμαι λίγο αγχωμένος δεν έχω ξανα ανεβεί τέτοια ανηφόρα όχι σε κλίση αλλά σε διάρκεια …
Πρώτη στο κιβώτιο όρθιος ρίχνω το βάρος μπροστά και αρχίζω να ανεβαίνω και ανεβαίνω και το Himalayan χοροπηδάει σαν κατσίκι, από δύναμη καλά τα πάμε αλλά έχουμε θέμα με την πρόσφυση κάποια στιγμή βγαίνω από τις ροδιές (όχι ότι το ήθελα) και συνεχίζω να ανεβαίνω από το χόρτο έχω αρχίσει να καταλαβαίνω ότι δεν θα την βγάλω μέχρι πάνω μιάς και δεν μπορώ πλέον να κρατήσω πορεία προς τα πάνω αλλά αρχίζω να παρεκκλίνω προς τα αριστερά, χωρίς να αγχώνομαι ψάχνω να βρώ πώς θα την ξαπλώσω πιο ανώδυνα και το καταφέρνω (αυτό μέσα σε δευτερόλεπτα), κλείνω διακόπτη κατεβαίνω και περιμένω τον Γιάννη να ανέβει και μετά να κατέβει να βάλει ένα χεράκι να ανέβω και εγώ …
Περνάνε μερικά λεπτά και τον βλέπω να κατεβαίνει με τα πόδια, εγώ την είχα σηκώσει και προσπαθούσα να την βάλω πάλι στις ροδιές για να συνεχίσω την άνοδο …
Μου λέει ότι πιο πάνω δυσκολεύει και άλλο και δεν ξέρουμε τι γίνεται πιο κάτω …
Περπατήσαμε προς τα δεξιά όπως κοιτάς την μεγάλη ανηφόρα για να δούμε αν μπορούμε να βγούμε στον δρόμο που βλέπαμε …
Δεν βρίσκουμε μέρος για να κατεβάσουμε με ασφάλεια τα μηχανάκια στον δρόμο ….
Το συζητάμε και αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε τον γύρο ….
Κατεβαίνει και συνεχίζουμε όπως είχαμε έρθει μέχρι την διασταύρωση και από εκεί συνεχίζουμε από τον χωματόδρομο ο οποίος δεν είχε κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, η θέα συνεχίζει να είναι εκπληκτική.
Μετά από λίγο (ο χρόνος είναι σχετικός, καμιά ώρα και βάλε) βγαίνουμε άσφαλτο φτάνουμε στην Δομνίστα, συνεχίζουμε μέχρι τον προφήτη Ηλία, είχα δει ότι εκεί υπάρχει μέρος για να κατασκηνώσουμε …
Το είχαμε πάρει απόφαση ότι δεν θα φτάναμε στο Πάντα Βρέχει …
Στον προφήτη Ηλία υπάρχουν και άλλοι με μηχανές που έχουν στήσει τις σκηνές τους …
Βρίσκουμε το μέρος όπου θα στήσουμε και εμείς τις δικές μας και ξεκινάμε …
Ανοίγω την βαλίτσα με τις προμήθειες και βγάζω την μακαρονάδα απο το ισοθερμικό τσαντάκι…
Σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχα στο μυαλό μου θα έτρωγα μακαρόνια με κοτομπουκιές για μεσημεριανό και το βράδυ θα έβραζα λίγο ρύζι που θα το συνόδευα με μια κονσέρβα κεφτέδες σε σάλτσα και για επιδόρπιο είχα φέρει μπισκοτόκρεμα (την είχα βουτήξει απο το μωρό ….)
Τελικά έφαγα μόνο τα μακαρόνια και για μεσημεριανό και βραδινό μαζί, παρόλο που ήταν πάρα πολλά τα έφαγα με τέτοια λαιμαργία που τα κατέβαζα αμάσητα σε μερικά λεπτά το όλο θέμα είχε λήξει….
Είχε τελειώσει και ο Γιάννης με το στήσιμο της δικής του σκηνής και κατεβήκαμε στο χωριό να τσιμπήσει κάτι και αυτός και να πιώ εγώ ένα καφέ….
Κάτσαμε αρκετή ώρα στην ταβέρνα και συζητάγαμε μέχρι που σκοτείνιασε ….
Επιστρέψαμε στις σκηνές μας και συνεχίσαμε την κουβέντα κοιτάζοντας τα αστέρια …
Κάποια στιγμή το διαλύσαμε και μπήκε ο καθένας στην σκηνή του, δεν άργησε να με πάρει ο ύπνος …
Κατά τις τρείς ξύπνησα γιατί κρύωνα …
Άναψα το UCO κεράκι μου και μετά από λίγο η θερμοκρασία ήταν πάλι ανεκτή και συνέχισα τον ύπνο μου …
Βγαίνουν οι χάρτες και αποφασίζουμε να παρακάμψουμε το φαράγκι του Πάντα Βρέχει και την Καλιακούδα για να έχουμε όλο τον χρόνο να απολαύσουμε τα Άγραφα …
Και άλλη εκκρεμότητα λοιπόν για μελλοντική εξόρμηση ….
Πάμε Καρπενήσι για ανεφοδιασμό, 8,5 λίτρα για 185 χλμ (4,6 λτ/100χλμ) …
Η διαδρομή είναι καταπληκτική, απίστευτη, τι χάνουμε εμείς που μένουμε στην πρωτεύουσα και στα μεγάλα αστικά κέντρα …
Φαντάσου αυτή να είναι η διαδρομή που πρέπει να κάνεις κάθε μέρα για να πάς στην δουλειά σου αντί την κίνηση της Αθήνας για παράδειγμα …
Το πλάνο ήταν γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ και ανεβαίνουμε από άσφαλτο μέχρι την λίμνη Πλαστήρα και απο εκεί ανεβαίνουμε στα Άγραφα, περνάμε την Νιάλα και πάμε από το χωριό Άγραφα και ανάλογα την ώρα που θα φτάναμε θα αποφασίζαμε για το πώς θα επέστρεφε ο καθένας μας στην βάση του.
Η διαδρομή από Καρπενήσι προς Φουρνά είναι καταπληκτική, συναντήσαμε και μια ομάδα από αλογάκια που μας έκλειναν τον δρόμο …
Η μαμά φοράδα έμπαινε ανάμεσα σε μάς και στα πουλάρια της ….
Καθόμασταν και τα κοιτάγαμε χωρίς να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε …
Την λύση την έδωσε ένα αυτοκίνητο που πέρασε και έκαναν στην άκρη και περάσαμε και εμείς από πίσω του ….
Λίγο πιο κάτω παραλίγο να ανταλλάξω φιλιά με έναν οδηγό απο ένα παλιό κόκκινο corola ο οποίος αποφάσισε ότι ο δρόμος του ανήκει και πηρε την δική τους αριστερή στροφή (δική μου δεξιά) τόσο κλειστή που βρεθήκαμε σχεδόν μούρη με μούρη, ενστικτώδεις αντιδράσεις και αλλαγή πορείας και απο τους δύο μας και πέρασε ξυστά δίπλα μου, όταν λεμε ξυστά εννοώ στο χιλιοστό ….
Τον παλιομπίπ άρχισα να τον βρίζω για κάνα δεκάλεπτο τόσο μου πήρε για να πέσουν οι παλμοί …
Με το που βγαίνουμε στον κάμπο της Καρδίτσας αρχίζουμε να νιώθουμε την ζέστη για τα καλά …
Ευτυχώς ο Γιάννης σταμάτησε για καφέ και ξεκούραση …
Δεν κουράζεται λέμε μπορεί να είναι πάνω στην μηχανή όλη μέρα χωρίς να σταματάει ….
Πίνουμε το καφεδάκι μας, παίρνουμε πληροφορίες για το που υπάρχει ανοιχτό πρατήριο γιατί αρκετά είναι κλειστά, μας δίνουν και οδηγίες για το πώς θα πάμε στην Νιάλα (τις οποίες και δεν ακολουθήσαμε) δεν είχαν καταλάβει οι άνθρωποι ότι μας αρέσει η ταλαιπωρία …
Ξεκινάμε και πάμε στο βενζινάδικο να φουλάρω για άλλη μία φορά για να μην έχω θέματα με την αυτονομία πάνω στο βουνό 3,5 λίτρα για 98 χλμ από το τελευταίο γέμισμα στο Καρπενήσι …
Συνεχίζουμε προς λίμνη Πλαστήρα …
Η διαδρομή είναι πολύ όμορφη και γραφική, ε ρε τι μέρη έχουμε στην Ελλαδίτσα μας ….
Λίγο πιο πάνω αφήνουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε από χώμα για να πάμε στην Νιάλα …
Ο δρόμος είναι σχετικά βατός, δεν έχει ιδιαίτερες δυσκολίες αλλά θέλει προσοχή γιατί είναι σαθρός …
Συνεχίζουμε την ανάβαση αποσβολωμένοι με την θέα, κατά διαστήματα σταματάμε για φωτογραφία και για να χαζέψουμε την θέα…
Ο Γιάννης πάει μπροστά και εγώ ακολουθώ από κάποια απόσταση …
Λίγο πιο πάνω υπάρχει ένα κοπάδι από κατσίκια και μαζί με αυτά και 4 τσοπανόσκυλα που έτρεχαν αριστερά μου γαυγίζοντας ….
Δεξιά μου η πλαγία, αριστερά τα σκυλιά και δίπλα τους το χάος …
Κρατάω την ψυχραιμία μου …
Φοράω ψηλές μπότες, οπότε δεν φοβάμαι το δάγκωμα αλλά ποτέ δεν ξέρεις ….
Συνεχίζω χωρίς να τους δίνω ιδιαίτερη σημασία, μετά από λίγο που φάνηκε σαν να πέρασαν αιώνες σταματούν να με κυνηγούν ….
Λίγο πιο πάνω ο Γιάννης έχει σταματήσει και βγάζει και αυτός φωτογραφίες και βίντεο ….
Σταματάω δίπλα του, η θέα είναι μαγευτική, σε συνεπαίρνει …
Αρχίζω να βγάζω φωτογραφίες και κάποια στιγμή γυρνάω να βγάλω και το Himalayan και πάνω που ετοιμάζομαι αποφασίζει ότι κουράστηκε και πρέπει να ξαπλώσει …
Στα καλά καθούμενα το βλέπω μέσα από τον φακό να πέφτει ….
Δεν τράβηξα φωτογραφία ….
Δεν το πίστευα …
Ο Γιάννης μου φωνάζει ότι τρέχει βενζίνα …
Το σηκώνουμε …
Όλα καλά μόνο κάποια σημάδια στην βαλίτσα προδίδουν την πτώση ….
Μέχρι στιγμής το σκορ είναι 2-0 (Himalayan – Africa)
Καβαλάμε και ξεκινάμε, ο Γιάννης μπροστά, εγώ από κάποια απόσταση …
2 στροφές πιο κάτω βλέπω το africa να ξεκουράζεται, σταματάω και βοηθώ τον Γιάννη να το σηκώσει …
Σε μιά στιγμή απροσεξίας γλίστρησε ο πίσω τροχός και το έχασε κάτω από τα πόδια του, ευτυχώς δεν είχε πάθει κάποια ζημιά.
Το σκορ πλέον διαμορφώθηκε σε 2-1 το οποίο ήταν και το τελικό ….
Λίγο πιο πάνω φτάνουμε στο μνημείο της Νιάλας, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την θέα και το δέος που σου προκαλεί αυτός ο άγριος και αφιλόξενος τόπος ….
Καθόμαστε λίγο, δεν χορταίνουμε αυτό που βλέπουμε με τίποτα …
Νιώθω τυχερός που κατάφερα και πέρασα από αυτό το μέρος …
Φτάσαμε σε υψόμετρο τα 1857 μέτρα …
Συνεχίζουμε χωρίς ιδιαίτερες στάσεις, ο δρόμος όσο κατηφορίζουμε γίνεται πιο βατός …
Μετά από λίγο φτάνουμε στο χωριό Άγραφα και σταματάμε στην βρύση για να δροσιστούμε …
Ολιγόλεπτο διάλειμμα και συνεχίζουμε μιάς και η ώρα έχει περάσει …
Ο Γιάννης ακούραστος, μετά τα Άγραφα η επόμενη στάση ήταν στον Κρέντη …
Ο δρόμος απο τα Άγραφα μέχρι τον Κρέντη είναι φανταστικός …
Αλλά λίγο η κούραση, λίγο ο ρυθμός του Γιάννη δεν αφήνουν πολλές ευκαιρίες να τον αποθανατίσω …
Φτάνοντας στον Κρέντη βρίσκω τον Γιάννη να με περιμένει και να κοιτάει τις εναλλακτικές διαδρομές …
Αποφασίζουμε να πάμε Αγρίνιο από Ποταμούλα και εν συνεχεία για Ρίο, και από εκεί εθνική εγώ για Αθήνα και ο Γιάννης για Κιάτο.
Χαιρετάμε ο ένας τον άλλο μιας και από εδώ και πέρα είναι διαδικαστικά τα χλμ που έχουμε να κάνουμε και εγώ δεν θα μπορούσα να ακολουθήσω τον ρυθμό του Γιάννη …
Γιάννη χάρηκα που σε γνώρισα και συνταξιδέψαμε ….
Σε ευχαριστώ για την βοήθεια στα Κοκκάλια και όπου αλλού σε χρειάστηκα ….
Είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος και καβαλάει ένα καταπληκτικό μηχανάκι ….
Για να καταλάβετε για τί άνθρωπο μιλάμε, κάποια στιγμή σταμάτησε για να μαζέψει μία χελώνα από την μέση του δρόμου και να την βάλει στην άκρη για να μην την πατήσει κανένα διερχόμενο όχημα …
Ξεκινάω πρώτος, ο Γιάννης δεν αργεί να με περάσει και ήταν και η τελευταία φορά που τον είδα ….
Άνεμος …
Η κούραση έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της, ο δρόμος για την Ποταμούλα είναι δύσκολος και η ζέστη και η κούραση δεν βοηθούν καθόλου …
Μια σύντομη στάση στην Γέφυρα της Επισκοπής και συνεχίζω προς Αγρίνιο ….
Φτάνω στο Αγρίνιο, συναντάω έναν ξάδερφο για ένα γρήγορο καφέ και για να ξεμουδιάσω …
Ανεφοδιάζω σε καύσιμα το Himalayan 7,3 λιτρα για 175 χλμ (4,1 λτ/100χλμ) από τον τελευταίο ανεφοδιασμό κοντά στην Καρδίτσα.
Συνεχίζω από τον παλιό δρόμο από το Αγρίνιο προς το Ρίο, με τον ρυθμό που πάω δεν έχει νόημα να βγω στην Ιονία οδό …
Έχω αρχίσει να πεινάω, δεν έχω φάει τίποτα όλη μέρα εκτός από ένα κρουασάν στην Νιάλα και λίγους ξηρούς καρπούς απο τον Γιάννη ….
Αρχίζω να κοιτάω για να δω μήπως σταματήσω σε κανά ψητοπωλείο να χτυπήσω κανά κοντοσούβλι …
Αποφασίζω να σταματήσω στο Περιθώριο όπου θυμόμουν ότι υπήρχε ένα μαγαζί απέναντι από την βρύση …
Φτάνω και το βλέπω κλειστό….
Απογοήτευση ….
Σταματάω λίγο πιο κάτω και χτυπάω αλύπητα μια κονσέρβα γίγαντες και μία ντολμαδάκια …
Συνήλθα..
Συνεχίζω, περνάω την γέφυρα του Ρίου-Αντιρίου και βγαίνω εθνική …
Κινούμαι με την εκπληκτική ταχύτητα των 90-110 χλμ/ώρα …
Τα χιλιόμετρα περνούν αργά και βασανιστικά ….
Άλλη μια στάση σε ΣΕΑ για να ξεμουδιάσω και χτύπησα και ένα παγωτάκι ….
Πήρα τα πάνω μου …
Μετά από 15.5 ώρες και 580 χλμ παρκάρω κάτω από το σπίτι και αρχίζω να ξεφορτώνω το μηχανάκι είναι περασμένες 12 ….
Κάνω ένα ντουζάκι και πέφτω ξερός για ύπνο …
Ήταν ένα καταπληκτικό διήμερο γεμάτο ανεξίτηλες εικόνες και έντονα συναισθήματα …
Το Himalayan δεν παρουσίασε το παραμικρό και η ανηφόρα στα Κοκκάλια που δεν βγήκε ήταν δικό μου λάθος …
Θα ήθελα να είχε λίγο μεγαλύτερη διαδρομή στις αναρτήσεις και το σημαντικότερο μεγαλύτερη ταχύτητα ταξιδιού …
Παρόλα αυτά με αυτό το μηχανάκι έχω κάνει τις μεγαλύτερες βόλτες και τα πιο μακρινά ταξίδια …
I rode if for first time some 10 years ago, and I can still remember the smile that had left me ….
I was always thinking of getting one but I never got around it….
You never know maybe in the near future …
Lately it has been given to me as a replacement bike until my Himalayan is fixed ….
I’m referring to the bike that is “Made like a gun, fast like a bullet”
For the first part I have no doubts but for the later part, maybe in another era ….
Riding it in the city gives you smiles … it has style, nice sound, the weight doesn’t cause any problems and it has enough power and torque to follow traffic and minimize the gear shifts, it is very economical with good enough brakes and suspension…
You just have to let it tell you how it wants to be ridden…
If you try to abuse it, it will protest and show you that it doesn’t like it….
Still if you push it it will take it, not sure if the rider can…
Good in the city but what happens when you want to take a trip with it?
A journey that takes you to another dimension where there is no time…
The trip was planned a long time ago, but I never thought I would take a bullet to it….
I also saw the storm (corona virus) coming and I realized that I would be sitting home for a long time…
I told some friends if they would like to travel with me and Saturday morning we will be traveling in the cities and villages of Nafplio, Leonidio, Kosmas, Sparti and back to Athens ….
First stop was on the old and unused train station of Nemea …
Πρώτη φορά το οδήγησα πριν από 10 χρόνια περίπου και μου είχε αφήσει ένα ωραίο συναίσθημα…
Πάντα υπήρχε σαν σκέψη κάποια στιγμή να το αποκτήσω …
Ποτέ δεν ξέρεις στο μέλλον ….
Αυτό το διάστημα την έχω στα χέρια μου σαν μηχανή αντικατάστασης από την αντιπροσωπεία μιάς και το Himalayan περιμένει τα ανταλλακτικά για να επισκευαστεί…
Αναφέρομαι φυσικά στο μόνο μηχανάκι που έχει σαν σλογκαν ότι είναι πιο γρήγορο και απο σφαίρα και κατασκευασμένο σαν οπλο …
Made like a gun, fast like a bullet ….
Για το πρώτο δεν αμφιβάλω.
Το δεύτερο ίσως να ίσχυε μια άλλη εποχή …
Μέσα στην πόλη είναι υπέροχο, έχει στύλ, ωραίο ήχο, το τιμόνι κόβει πάρα πολύ, το βάρος είναι διαχειρίσιμο, έχει αρκετή ροπή για να κυκλοφορείς με μια πέμπτη άντε τετάρτη και να μην χρειάζεται να κάνεις αλλαγές, είναι οικονομικό σαν παπί, έχει καλά φρένα, και καλές αναρτήσεις.
Απλά πρέπει να το αφήσεις να σε ταξιδεύσει όπως εκείνο ξέρει, δέν θέλει βιασύνες και άγχος και διαμαρτύρεται όταν το πιέζεις με έντονους κραδασμούς αλλά παρόλα αυτά δεν θα πεί όχι εσύ ίσως όμως…
Καλό μες στην πόλη αλλά τι γίνεται όταν θέλεις να κάνεις ένα ταξίδι μαζί του …
Ένα ταξίδι που σε μεταφέρει σε μια άλλη διάσταση όπου δέν υπάρχει χρόνος…
Η διαδρομή είχε βγεί από καιρό απλά έκατσε στο Bullet να την κάνει…
Έβλεπα και την καταιγίδα να έρχεται και καταλάβαινα ότι θα καθόμουν μέσα καιρό …
Ανακοίνωση λοιπον σε μερικούς φίλους και Σάββατο πρωί θα ταξιδεύαμε για Ναύπλιο, Λεωνίδιο, Κοσμά, Σπάρτη, και πίσω…
Δεν φαίνεται και άσχημα απλά έπρεπε αν βρούμε και κάποιες άλλες μηχανές να μας καθυστερήσουν (να μην ξεχνάμε είμαστε σφαίρες)
Έτσι επιστρατεύθηκαν μέχρι το Ναύπλιο με σκοπό να καθυστερούν τα 2 Bullet (ένα κόκκινο και ένα μαύρο), ένα Africa XRV750, ένα Moto Guzzi V7 iii καθώς και ένα Yamaha Tenere 600.
Καλά τα κατάφεραν δεν μας άφηναν να απομακρυνθούμε ….
Η συνάντηση έγινε στο πάρκινγκ πριν τα διόδια της Ελευσίνας, έφτασα με μικρή καθυστέρηση η υπόλοιπη ομάδα με περίμενε θα ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που θα ταξίδευα με παρέα …
Ξεκινήσαμε και πιάσαμε την παλιά εθνική και η επόμενη στάση ήταν στο παλιό σιδηροδρομικό σταθμό της Νεμέας – Δερβενάκια …
Υπήρξαν δικαιολογημένα παράπονα γιατί δέν έγινε κάποια στάση πιο πρίν απο την μοναδική γυναίκα που μας ακολουθούσε συνεπιβάτης στο Africa.
Και είχε απόλυτο δίκιο αλλά το Bullet δεν κρατιόταν ….
Είναι οικονομικό στο επόμενο γέμισμα που έγινε στην Αθήνα πήρε 8.5 λίτρα ….
Είναι διασκεδαστικό …
Και μου άρεσε …
Άνετα γύρναγα όλη την Ελλάδα και όχι μόνο μαζί του, έτσι και αλλιώς τα είχαμε βρεί, το άφηνα να διαλέξει την ταχύτητα και με άφηνε να διαλέξω τον προορισμό ….
Μαζί κάναμε ένα ταξίδι στον χρόνο πίσω σε άλλες εποχές …
Ταξιδέψαμε σε δρόμους παλιούς …
Δεν μας ένοιαζε με πόσο τρέχαμε, δεν υπήρχε βιασύνη κάποια στιγμή θα φτάσουμε στον προορισμό μέχρι τότε απόλαυσε την διαδρομή ήταν σαν να μου έλεγε.
Τα μάτια μου γέμισαν εικόνες που με μια πιο γρήγορη μηχανή δεν θα τις έβλεπα ….
Κάποια στιγμή στην εθνική έπιασα τον εαυτό μου να μετράει τις λευκές διακεκομμένες γραμμές ….
Είναι διαφορετικό, είναι διασκεδαστικό και το θέλω ….
Κάποιες από τις φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από τον Βύρωνα.
Since the Himalayan was out of commision waiting for parts to arrive in order to fix the head issues I decided to take for a long ride my beloved Kawasaki Estrella which I hadn’t take for a long ride since I got my Himalayan.
Saturday night I’m seating in front of my computer looking at map trying to decide where should I go ….
Finally I decide to go to lake Doxa and after that to the town of Kalavrita.
Its a little bit after 5 when I reach the City of Kalavryta and I stop at the gas station.
The estrella consumed 9.6 liters for 256 km.
The temperature at the city is much higher that what it was up in the mountain, which makes me think to go up there again and take the road to the village Zarouhla right before the ski resort and from there to the city of Akrata where I will take the motorway for Athens ….
I went up the mountain once more at this time there is noone on the road …
For quite some time I wanted to travel the old road that connected the cities of Sparta and Kalamata through the mountain Taygetos which is in southern region of Peloponese in Greece.
But due to either family responsibilities or due to bad weather I was not able to do it before the year ended.
So the time had come I took a day off, since there was no time to travel in the weekend.
So Monday morning has come I wake up early in the morning around 6 I made some coffee and read the news.
At 7 I weak up the two oldest kids to get ready for school and I take the dogs out for a walk.
The wife and the baby are still sleeping.
After the kids left for school I got everything in the bike including my lunch which the wife had cooked in the afternoon.
A quick stop at the gas station to fill the bike up.
The weather is nice a little cold around 15 degrees Celsius.
I had to travel for one hour in the motorway in order to get out and far away from Athens.
This is not the best road to ride the Himalayan.
I travel at around 100-110 km/h.
Close to the city of Korinthos I leave the motorway and I take the back roads to the city of Nafplio which took about another hour.
I stopped for a coffee with a friend that lives there.
We started talking about our future planned trips and by the time we finished it was already noon.
I leave the city of Nafplio and I take the old road that connected this city with the city of Tripoli.
Up to now I hadn’t make any stops to take any pictures .
Ήθελα να κλείσω την χρονιά με αυτή την βόλτα αλλά μία οι γιορτές μία ο καιρός με τα έκτακτα το ανέβαλα από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Έγινε μια πρώτη απόπειρα πριν από κάνα δύο εβδομάδες αλλά δεν ήμουν έτοιμος για τόσο κρύο οπότε αναστροφή πριν το Αρτεμίσιο μίας και είχαν παγώσει τα χέρια και σιγά σιγά και ο υπόλοιπος γινόμουν παγωτό …
Το ΣΚ που μας πέρασε διάβαζα για βόλτες όλοι την έκαναν προς όλες τις κατευθύνσεις, δυστυχώς λόγω υποχρεώσεων δεν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος για βόλτες τα ΣΚ άντε για απογευματινό καφέ στην καλύτερη…
Το μεσημέρι μου έρχεται η ιδέα….
Την ανακοινώνω στον “Στρατηγό”, δεν φέρνει αντίρρηση …
καλό σημάδι, το απόγευμα το ανακοινώνω σε κάποια φιλαράκια μήπως έχουν όρεξη να ταλαιπωρηθούν….
Δεν έκατσε ίσως την επόμενη φορά ….
Το βράδυ της Κυριακής αρχίζω της ετοιμασίες (κρατάω το μωρό) ενώ η “Στρατηγός” αρχίζει να συγκεντρώνει τον εξοπλισμό …
να μαγειρεύει κεφτεδάκια για να πάρω μαζί μου …
να ετοιμάζει τα ρούχα που θα πάρω μαζί μου κτλ ….
Ξυπνάω το πρωί κατά τις 6 φτιάχνω καφέ και αράζω …
στις 7 ξυπνάω τα παιδιά και τους φτιάχνω πρωινό, βγάζω τα σκυλιά βόλτα και γυρνάω να φτιάξω τοστάκια για να πάρουν μαζί τους στο σχολείο….
Η σύζυγος με το μωρό κοιμούνται ακόμα …
Κατεβάζω και τοποθετώ τις βαλίτσες στην μηχανή βάζω το google maps να με παέι στο Ναύπλιο στο περίπτερο του γλυκοΓίωργου (sugariasgeorge).
Μέχρι να ξεκινήσω είχα είδη να ζεσταίνομαι, θα δροσίσει πάνω στην μηχανή σκεφτόμουν…
Φόραγα πάρα πολλά για την θερμοκρασία της Αθήνας, σταματάω να γεμίσω στο βενζινάδικο και αρχίζω να ξεντύνομαι.
Πολύ καλύτερα με αυτά και με αυτά η ώρα έχει πάει κοντά 9, η κίνηση στους δρόμους ήταν η αναμενόμενη….
Μετά την Κακιά Σκάλα αρχίζει να δροσίζει λέω θα σταματήσω να φορέσω αυτά που έβγαλα σε λιγάκι …
Σταμάτησα στα Εξαμίλια….
Το Himalayan στην εθνική ταξιδεύει με 100-110 οπότε θέλει υπομονηηηηηη….
Με τό που βγείς στο επαρχιακό δίκτυο μεταμορφώνεται
ο ήχος από το μοτέρ και την εξάτμιση ακούγεται ωραία
Σου δημιουργούν ένα μόνιμο χαμόγελο ….
Φτάνω στο Ναύπλιο και το google maps με πάει 10 χλμ αντίθετα
Φτάσατε μου ανακοινώνει…
Κοιτάω γύρω μου δεν υπάρχει τίποτα …
Με είχαν ζώσει τα φίδια νωρίτερα, σκεφτόμουν που το έχει ανοίξει το περίπτερο ο χριστιανός στην μέση του πουθενά ….
Επιστρέφω πίσω και το βρίσκω 20 άσκοπα χλμ, δεν πειράζει όμως, για να γράψουμε χλμ βγήκαμε …
Σταματάω, και με υποδέχεται η σύζυγος την οποία την είχε ενημερώσει ο ζαχαρένιος.
Πώς φαίνεται ο άντρας παλαιάς κοπής ήταν στο σπίτι και κοιμόταν και η σύζυγος ανήγε το μαγαζί!!!!
Μετά από μερικά τηλέφωνα τον ξυπνήσαμε και εντός σύντομου χρονικού διαστήματος πίναμε καφέ και συζητάγαμε, ο χρόνος πέρασε γρήγορα οπότε έπρεπε να χαιρετήσω και να συνεχίσω την βόλτα μου.
Μετά της συμβουλές του ζαχαρένιου για το πώς θα βγώ στην παραλία τις οποίες ακολούθησα, και ξεκίνησα ουσιαστικά την βόλτα.
Κίνηση δεν είχε οπότε σε μικρό διάστημα βρέθηκα να οδηγό δίπλα από την θάλασσα και αμέσως μετά να ανεβαίνω τον κολοσούρτη
Είχε νυχτώσει για τα καλά όταν έφθασα στην Καλαμάτα.
Δεν μπήκα στην πόλη πήρα κατευθείαν την έξοδο για Αθήνα.
Δεν είχε κίνηση αλλά με το που νύχτωσε η θερμοκρασία έπεσε αρκετά και μια δροσιά την ένιωθα.
Στο ύψος την Μεγαλόπολης η θερμοκρασία έπεσε αρκετά και η άσφαλτος άρχισε να γυαλίζει σταμάτησα στην άκρη δοκιμάζοντας τα φρένα για να δώ αν γλιστράει αλλά δεν…
Πλέων είχα αρχίσει να κρυώνω, η μπαταρία του κινητού είχε αδειάσει ..
Είχα πάρει ένα power bank μαζί μου αλλά ξέχασα να πάρω καλώδιο οπότε δεν είχα τρόπο να το φορτίσω…
Πλέων κρύωνα αρκετά η θερμοκρασία ήταν σε μονοψήφιο νούμερο.
Στα ΣΕΑ της Νεστάνης σταμάτησα και πείρα ενα ζεστό τσάι πιο πολύ για να το κρατάω στα χέρια να ζεσταθώ …
Φόρεσα και ένα πουλόβερ που είχα ακόμα μαζί μου και γέμισα και το ρεζερβουάρ με καύσιμα…
Είχα πάρει και ένα δεύτερο κινητό μαζί μου και ευτυχώς το παλικάρι στο βενζινάδικο με βοήθησε να αλλάξω την σίμ με ένα συνδετήρα, δεν το χρειαζόμουν απλά για να μπορεί η οικογένεια να επικοινωνεί μαζί μου η για περίπτωση ανάγκης.
Με το έχτρα πουλεβεράκι το κρύο παλεύονταν…
Άρχισε να ζεσταίνει μετά την Κόρινθο και πλέων απλά μάζευα τα χλμ πηγαίνοντας με 100-110.
Κατά τις 9 έφτασα στο σπίτι, ξεφόρτωσα το άτι και γύρισα στην ρουτίνα μου, μετά από μια γρήγορη κουβεντούλα με την οικογένεια έβγαλα τα σκυλιά βόλτα και επέστρεψα σπίτι για βραδινό και χαλάρωση.
Μιας και δεν έχω πολλές ευκαιρίες για βόλτα δεν υπάρχει περίπτωση να με σταματήσει μια βροχούλα … Αν και από ότι έλεγαν ο Γηρυόνης δεν θα έφτανε σε εμάς πρίν το απόγευμα η το βράδυ (θα είχα γυρίσει μέχρι τότε)
Ξεκίνησα απο την Αθήνα με καλό καιρό, βέβαια στο βάθος ο καιρός φαίνονταν να κλείνει… Οι δρόμοι δεν είχαν ιδιαίτερη κίνηση οι μηχανές λιγοστές, στα διόδια της Ελευσίνας κάποιο σκουτερ κλάμπ είχε μαζευτεί…
Μέχρι τις σήραγγες της κακιάς σκάλας όλα ήταν καλά και κινούμουν από 100-120 δείχνοντας ότι με το φίλτρο και την εξάτμιση ξύπνησε μετά τις 5000 στροφές, δείχνει να είναι πιο δυνατό και να ανεβάζει απροβλημάτιστα… Στην ανηφόρα πρίν τις σήραγγες ήμουν με πέμπτη και 100 και ανοίγοντας το γκάζι ανέβαζε απροβλημάτιστα …
Με το που περνάω της σήραγγες πέφτουν οι πρώτες σταγόνες, σταματάω στην άκρη και φοράω γρήγορα γρήγορα τα αδιάβροχα ενώ είχε αρχίσει να ρίχνει κανονικά … Πρώτο σφάλμα ενώ ήξερα ότι θα βρέξει δεν πήρα μαζί μου τα αδιάβροχα γάντια ούτε τις γκέτες που έχω … Σταμάτησε και ένα όχημα της εθνικής οδού να δεί αν είμαι καλά …
Ξεκινάω ενώ πλέων έβρεχε καταρρακτωδώς, μιλάμε για πολύ νερό … Αποφασίζω να βγώ από την εθνική και να πάω από την παλιά, βγαίνω από την έξοδο των Αγίων Θεοδώρων (άλλο λάθος). Η παλιά ήταν πλημμυρισμένη ένα αυτοκίνητο είχε μείνει…. Ένα αυτοκίνητο που πέρναγε απο το αντίθετο ρεύμα σήκωσε κύμα που με κουκούλωσε για μερικά δευτερόλεπτα δεν έβλεπα τίποτα μπροστά μού….
Πλησιάζω στα Ίσθμια και ενώ έχω αρχίσει να σκέφτομαι να γυρίσω πίσω ο καιρός ανοίγει …. Συνεχίζω περνάω από τον Σολομό συνεχίζω προς Χιλιομόδι και από εκεί για Νεμέα και μέσα από διάφορα χωριά έφτασα στο Κιάτο για καφέ αφού πέρασα μια βόλτα και απο το αστεροσκοπείο το οποίο ήταν κλειστό (όχι οτι περίμενα να το βρώ ανοιχτό)….
Η βροχή πότε σταμάταγε πότε ξεκίναγε αλλά δεν είχε την πρωινή ένταση και εναλλάσσονταν με ομίχλη και ψιχάλα…
Τα χωμάτινα κομμάτια ήταν μικρά και δεν με προβλημάτισαν ιδιαίτερα αν και το πίσω λάστιχο (mitas e07) γλίστραγε αρκετά στη λάσπη και ήθελε περισσότερη προσοχή σε σχέση με το μπροστά (tkc 80)που δεν με προβλημάτισε πουθενά…
Στο αστεροσκοπείο αποφάσισα να πάω όταν είδα μια πινακίδα στο χωριό Κρυονέρι … Ο δρόμος που ακολούθησα ήταν χωμάτινος και είχε έναν άσπρο πηλό που γλίστραγε τρελά… Σε μια φάση χάνω το πίσω κάνει 2-3 πιρουέτες το κράτησα αν και πίστευα ότι θα έπεφτα … Βέβαια σε όλο αυτό το χορό σε κάποια φάση ενώ έβαζα πόδια κάτω και προσπαθούσα να το κρατήσω μου δίνει μία στο δεξί καλάμι (του ποδιού όχι της μηχανής, πόναγα για κανα 10 λεπτο), χωρίς να έχω ιδέα το πώς, κατάφερα να σταματήσω όρθιος …
Από το αστεροσκοπείο μέχρι το Κιάτο άσφαλτος πλέων με πάρα πολύ ομίχλη … Στο Κιάτο στάση για καφέ και κουβέντα με ένα φίλο απο το φόρουμ των enfield…
Η επιστροφή έγινε από την εθνική με 100-110 και από τα ίσθμια μέχρι και την Κινέτα έριχνε πάλι καρέκλες (μιλάμε για πολύ νερό) και μετά τέλος ούτε σταγόνα στην Αθήνα όταν έφτασα ήμουν ο μόνος με αδιάβροχα …
255 χλμ σύνολο κατανάλωση 9.5 λίτρα μας κάνει 3,7 λίτρα για κάθε 100 χλμ. κόστος 15 ευρώ και άλλα 5.8 για διόδια
![https://postimg.cc/ThGt2QqP][img]https://i.postimg.cc/fWSpKrVY/DSC-2462.jpg[/img][/url](https://postimg.cc/ThGt2QqP%5D%5Bimg%5Dhttps://i.postimg.cc/fWSpKrVY/DSC-2462.jpg%5B/img%5D%5B/url){kind=link}
