Είχα κανονίσει του Αγίου Πνεύματος να βολτάρω πάλι με την Χιονάτη και με την ευκαιρία να δώ και κάποιους φίλους …
Η διαδρομή που είχα σχεδιάσει να ακολουθήσω ήταν από Αθήνα – Ναύπλιο μετά Καλαμάτα μέσω κολοσούρτη μετά Σπάρτη από τον Ταύγετο στην συνέχεια προς Κοσμά και Λεωνίδιο και επιστροφή πίσω Αθήνα παραλιακά …
Επιστρέψαμε από το κάμπινγκ Κυριακή βράδυ για να μπορέσω να πάω την βόλτα μου την Δευτέρα .
Αυτή την φορά δεν είχα ιδιαίτερες ετοιμασίες, μόνο νερό και 2 σπαστά καφεδάκια θα κουβάλαγα μαζί μου …
Ξημέρωσε, βγάζω τα σκυλιά μου βόλτα, γυρίζω φτιάχνω καφέ και μελετάω την διαδρομή που θα ακολουθήσω …
Πετάω σε ένα σακίδιο ένα θερμός με παγωμένο νερό με αρκετά παγάκια μέσα για να φτιάξω ένα παγωμένο φραπεδάκι σε κάποια βουνοκορφή …
Κατεβαίνω στο πιστό μου άτι την Χιονάτη η οποία με περιμένει υπομονετικά όλο το βράδυ για να ξεκινήσουμε την βόλτα μας …
Της το είχα πει από το προηγούμενο βράδυ καθώς την χάϊδευα για καληνύχτα ότι το πρωί ξεκινάμε τα δυό μας για την περιπέτεια μας …
Την βάζω μπροστά και ξεκινάμε με συνοπτικές διαδικασίες, αφήνουμε πίσω την βουή της πόλης, πρώτη στάση στο Ναύπλιο για να δώ τον φίλο Γιώργο.
Η Χιονάτη καταπίνει τα χιλιόμετρα με χαρακτηριστική ευκολία, στα 150 – 160 δουλεύει χαλαρά και έχει καμία 40αρια χλμ ακόμα να δώσει, το καλό είναι ότι και από αυτές τις ταχύτητες επιταχύνει ικανοποιητικά μέχρι τα 180 από κει και μετά δεν ξέρω …
Εθνική λοιπόν μέχρι την έξοδο για Άργος – Μυκήνες, όπου έφτασα χωρίς να το καταλάβω και μέ μόνες στάσεις για την πληρωμή των διοδίων …
Αν αναλογιστείς το πόσο κοστίζει η σχέση τιμής – χαμόγελου που χαρίζει είναι απίστευτη …
Αν η αξία αγοράς δεν αποτιμόταν σε ευρώ αλλά σε χαμόγελα θα έλεγα ότι σου προσφέρει πολλά περισσότερα χαμόγελα από ότι η τιμή του προσδίδει …
Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν, όπως και οι στροφές (μέχρι τις επόμενες) η Εθνική μέχρι την Καλαμάτα είναι σχετικά αδιάφορη και απλά διαδικαστική …
Η Χιονάτη είναι θερμόαιμη και το βεντιλατέρ δουλεύει υπερωρίες κάτω από τα 60-70 και σε αυτές τις ταχύτητες έρχεται όλος ο ζεστός αέρας στα πόδια σου και ενοχλεί …
Η λύση είναι να κινείσαι με υψηλότερες ταχύτητες …
Έχω ξαναπεράσει απο τον ίδιο δρόμο με το Himalayan και η αίσθηση ήταν τελείως διαφορετική, πήγαινα χαλαρά, σταμάταγα για φωτογραφίες απολάμβανα το τοπίο …
Με την Χιονάτη το μόνο που θες είναι να φτάσεις το γρηγορότερο στην επόμενη στροφή και μετά στην επόμενη και στην επόμενη …
Αφού πήρα μερικές ανάσες άρχισα την κατάβαση προς το Λεωνίδιο …
Η Χιονάτη έχει ένα καλό και ένα κακό …
Το καλό είναι ότι είναι άκρως διασκεδαστική να την οδηγάς
Το κακό είναι ότι επικεντρώνεσαι μόνο στην οδήγηση και δεν μπορείς να απολαύσεις τα τοπία που περνάς …
Πρώτη φορά πέρασα τόσο γρήγορα και τον Ταύγετο και τον Πάρνωνα και πριν το καταλάβω είχα φτάσει στο Λεωνίδιο …
Σταμάτησα για καφέ και πήρα τηλέφωνο και τον φίλο Μανώλη από την μοτοπαρέα Λεωνιδίου …
Τον καφέ τον συνόδευσε και μια βάφλα με παγωτό βανίλια και σιρόπι σοκολάτα όση ώρα ο Μανώλης δοκίμαζε την Χιονάτη και του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις …
Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που όσοι την έχουν δοκιμάσει έχουν να πουν τα καλύτερα λαμβάνοντας πάντα υπόψιν την τιμή αγοράς γιατί προφανώς δεν μπορείς να την συγκρίνεις με μια άλλη μηχανή που κοστίζει τα διπλά η τριπλά από αυτή αλλά παρόλα αυτά μπορεί να μην είναι εφάμιλλη ίσως με αυτές αλλά τις κοιτάει κατάματα χωρίς να ντρέπεται για την καταγωγή της και τους δείχνει ότι δεν είναι 2 η 3 φορές καλύτερες από αυτή …
Επίσης δεν είναι τυχαίο που με δωροδοκούν για να την οδηγήσουν, ό ένας με κρουασάν ό άλλος με βάφλα …
Να δώ τί άλλο θα σκεφτεί ο επόμενος (είμαι ανοιχτός σε προτάσεις) …
Έχω την Χιονάτη από τα τέλη Δεκεμβρίου, μου ήρθε σαν χριστουγεννιάτικο δώρο, αλλά λόγω των καταστάσεων δεν μπορούσα να την ταξιδέψω, να την γνωρίσω, να με γνωρίσει …
Είχα στον νου μου ένα σχετικά μεγάλο ταξίδι αυθημερόν για τους δυό μας για να γνωριστούμε καλύτερα…
Η προετοιμασία του ταξιδιού ξεκινάει την προηγούμενη με την σύζυγο να αναλαμβάνει τα logistics (φαγητό, χρήματα κτλ) …
Εγώ συνήθως δεν κάνω κάτι πέρα από το να μαζέψω μερικά πράγματα να τα βάλω στις βαλίτσες και να περιμένω να περάσουν οι ώρες ώστε να ξεκινήσω …
6 το πρωί χτυπάει το ξυπνητήρι, σηκώνομαι φτιάχνω καφέ και αρχίζω να μελετάω τον χάρτη της διαδρομής και τον στέλνω στο κινητό για να τον έχω.
Ντύνομαι βγάζω τα σκυλιά μας μια γρήγορη βόλτα και επιστρέφω, αρχίζω να φορτώνω το μηχανάκι, αλλάζω στην πολεμική φορεσιά και κατεβαίνω στην μηχανή, μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει πάει 8 παρά και δεν έχω ξεκινήσει ακόμα.
Καβαλάω, βάζω μπροστά και ξεκινάω, έχω μια αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί το ταξίδι, θα κουραστεί; θα κουραστώ; θα τα καταφέρουμε;
Θα ακολουθούσα την εθνική οδό από Αθήνα μέχρι την Φιλιππιάδα και από εκεί θα έπεφτα στην παλιά εθνική.
Είχα σκοπό να κάνω μια στάση στο Αιτωλικό για να δώ έναν φίλο και και μετά στο χάνι Τέροβου για γαλατόπιτα και στην συνέχεια όπου κουραστώ και πεινάσω …
Γρήγορη στάση για ανεφοδιασμό της Χιονάτης και συνεχίζουμε ακάθεκτοι με έναν καλό ρυθμό, δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση οπότε κρατάμε γύρω στα 150 σταθερά με μόνες στάσεις στα διόδια (πολλά διόδια, πάρα πολλά διόδια).
650 κυβικά με μοτέρ που παραπέμπει σε Kawasaki Versys, δεν έχω βρεί κάπου επίσημα αν η Cfmoto έχει αγοράσει τα δικαιώματα για το μοτέρ η απλά το αντέγραψε όταν έληξαν οι πατέντες …
Όπως και να έχει η σχεδίαση, ο ήχος, η απόδοση είναι παρόμοια με του Kavasaki …
Τον σχεδιασμό τον ανέλαβε ο Kiska που σχεδιάζει και τα ΚΤΜ …
Οπτικά το μηχανάκι δείχνει καλοφτιαγμένο, προσεγμένο και είναι και όμορφο.
Στο δρόμο είναι καλό, ίσως θα έλεγα πάρα πολύ καλό ειδικά αν λάβεις υπόψιν σου την τιμή του …
Έχει καλά φρένα, κρατάει και στρίβει παρά πολύ καλά (σε αυτό ευθύνονται και οι σφιχτές αναρτήσεις) …
Έχει ωραίο ήχο …
Θα ήθελε καλύτερη ανεμοκάλυψη από την ζελατίνα
Και βγάζει αρκετό ζεστό αέρα από το βεντιλατέρ στις χαμηλές ταχύτητες που σε χτυπάει στα πόδια, στο ταξίδι δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα έν αντίθεση μέσα στην πόλη σε προβληματίζει αρκετά ειδικά τώρα που πιάνουν και οι ζέστες …
Όταν ήταν να το πάρω υπήρξε αρκετός προβληματισμός και δικός μου αλλά και από φίλους και γνωστούς …
Μα καλά κινέζικο θα πας να πάρεις !!!
Θα πετάξεις τα λεφτά σου !!!
Θα σκορπίσει !!!
Δεν θα μπορέσεις να το δώσεις !!!
(Δεν μπορώ να καταλάβω όσους σκέφτονται την αξία μεταπωλησης μιας μηχανής ως κριτήριο αγοράς) …
Το θετικό είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμώ οι οποίοι άλλαξαν γνώμη για τις κινέζικες μάρκες όταν είδαν την Χιονάτη …
Προφανώς και δεν είναι όλες οι κινέζικες μάρκες το ίδιο.
Φαίνεται ότι κάποιες εταιρείες προσπαθούν να φτιάξουν το όνομα τους και να δημιουργήσουν την δική τους ιστορία …
Κάποιες ίσως το καταφέρουν κάποιες άλλες όχι …
Και λέγοντας για ιστορία στην σημερινή εποχή παίζει ρόλο η ιστορία ενός κατασκευαστή ή λειτουργεί ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη ;
Καταλαβαίνω τα προηγούμενα χρόνια ότι η ιστορία σήμαινε και κατασκευαστική γνώση, ισχύει το ίδιο και σήμερα ;
Μεγάλο παράδειγμα η Tesla που έπιασε όλους τους κατασκευαστές αυτοκινήτων στον ύπνο χωρίς ιστορία δημιούργησε αξιόλογα οχήματα, ηλεκτροκίνητα αλλά δεν παύουν να είναι αξιόλογα, και πριν πει κάποιος οτιδήποτε για την ηλεκτροκίνηση ας οδηγήσει ένα η ας κάτσει έστω σαν συνοδηγός σε ένα Tesla και ίσως αλλάξει γνώμη, μπορεί και όχι αλλά τουλάχιστον θα έχει άποψη ….
Στην σημερινή εποχή δεν πιστεύω πλέον ότι η ιστορία παίζει κάποιο ρόλο στο αν μια μηχανή θα είναι καλή η όχι, οι άνθρωποι που θα κληθούν να την σχεδιάσουν και να την αναπτύξουν παίζουν και θα παίζουν ρόλο.
Απλά για λόγους μάρκετιγκ οι εταιρείες πατάνε πάνω στον συναισθηματισμό μας για να πουλάνε το προϊόν τους …
Η Χιονάτη αισθάνεται άνετα σε τουριστικούς ρυθμούς, δεν δείχνει να ζορίζεται και ούτε σε ζορίζει.
Παρόλο τις βαλίτσες δεν κουνάει μέχρι τα 175 που πήγαμε κάποια στιγμή, το μόνο παράπονο είναι ο θόρυβος στο κράνος από τον αέρα ο οποίος ευτυχώς δεν έχει στροβιλισμούς.
Η σέλα της είναι αρκετά καλή και με εντυπωσίασε καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού.
Περνάμε την γέφυρα του Ρίου και κατευθυνόμαστε μέσω της Ιόνιας οδού προς Γιάννενα …
Είχα σκοπό να ανεφοδιαστώ στα πρώτα ΣΕΑ μετά την γέφυρα, αλλά όταν έφθασα εκεί το πρατήριο ανεφοδιάζονταν σε καύσιμα, ρωτώ των υπάλληλο πόση ώρα θα πάρει και μου απαντάει περίπου μισή ώρα …
Δεν έχω τόσο χρόνο για σκότωμα …
Δεύτερη ερώτηση σε πόσα χιλιόμετρα είναι το επόμενο, σε 65 μου απαντάει …
Ούτε αυτό παίζει, έχω κάνει 235 χλμ μέχρι εκεί και για να φτάσω στο επόμενο αν φτάσω θα είναι με αναθυμιάσεις.
Η Χιονάτη έχει 18 λίτρα ρεζερβουάρ και σε αυτούς τους ρυθμούς καίει γύρω στα 6 από ότι υπολογίζω, οπότε για να μην στεγνώνει η αντλία θα πρέπει να ανεφοδιάζομαι στα 250χλμ περίπου.
Αφού δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσουμε μέχρι τα ΣΕΑ της Αμφιλοχίας, έξοδος στο Μεσολόγγι για να ξεδιψάσει η Χιονάτη …
Στο πρώτο βενζινάδικο γίνεται ανεφοδιασμός, οκ λέω πάμε παρακάτω στο επόμενο το ίδιο, δεν παίζει αυτό σκέφτομαι μου κάνουν πλάκα …
Στο τρίτο καταφέρνω να ξεδιψάσω την Χιονάτη, 15.4 λίτρα πήρε αλλά το παλικάρι το ξεχείλισε, τόσο που λίγο κόντεψε να βάλω και στις τσέπες …
Επόμενη στάση Αιτωλικό να δώ έναν φίλο τον “Μητσάρα”, τηλεφωνώ να δώ που βρίσκεται και βούρ στο σπίτι του …
Την επόμενη φορά θα έχω περισσότερο χρόνο να τα πούμε με την ησυχία μας …
Μετά την σύντομη στάση συνεχίζω από την Ιονία οδό μέχρι την Φιλιππιάδα, μου αρέσει πάρα πολύ η διαδρομή δίπλα στον Λούρο ποταμό, όπως επίσης και η γαλατόπιτα στο χάνι Τέροβο …
Η Χιονάτη συνεχίζει να με εκπλήσσει , μου άρεσε στην εθνική οδό αλλά στο επαρχιακό δίκτυο είναι απόλαυση, χωρίς να το καταλάβω φτάσαμε στα Γιάννενα και στάση ξανά για ανεφοδιασμό για να μην ψαχνόμαστε αργότερα…
Επόμενη στάση θα ήθελα να γίνει στο Μέτσοβο και στην Κατάρα αλλά δεν θέλω να πάω από την Εγνατία οδό, οπότε κατευθύνομαι προς το χωριά Λογγάδες, Σπόθοι και βγαίνω στην επαρχιακή οδό Τρικάλων – Ιωαννίνων …
Όλα καλά μέχρι εδώ αν εξαιρέσεις ότι οι μυρωδιές μέχρι τους Λογγάδες δεν ήταν και ότι καλύτερο ….
Αλλά πλέον τα έχω ξεχάσει όλα αυτά και απολαμβάνω τον παλιό δρόμο ο οποίος δεν έχει κίνηση και είναι καταπληκτικός η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και η μία απόλαυση την επόμενη …
Περνάω το χωριό και στην έξοδο ή άσφαλτος δίνει την θέση της στο αμμοχάλικο, δεν είναι καλό σημάδι αυτό σκέφτομαι, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζω, συναντάω μια μπάρα η οποία ήταν ανοιχτή, καλό σημάδι σκέφτομαι …
Ο δρόμος ήταν όντως κομμένος και γίνονταν έργα για να τον φτιάξουν αλλά ευτυχώς μπορούσα να χρησιμοποιήσω τις κοπάνες που είχαν δημιουργήσει τα χωματουργικά μηχανήματα …
Φθάνω στη διασταύρωση για Μέτσοβο η ώρα έχει περάσει οπότε λέω να μην μπω μέσα στην πόλη και να μην περάσω και την Κατάρα που ήταν ο αρχικός στόχος …
Το προηγούμενο βράδυ το Γουγλης (Google Maps) μου έβγαζε ότι υπήρχε ένας δρόμος που θα μέ έβγαζε στην Μεσοχώρα, οπότε κατευθύνθηκα προς αυτή την κατεύθυνση …
Συνεχίζω ακολουθώντας τις οδηγίες του Γούγλη αλλά κάπου στρίβω λάθος και καταλήγω σε ένα μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, βρίσκω ένα ίσκιο έξω από το μοναστήρι και αράζω για να φάω το μεσημεριανό μου που μου το είχε ετοιμάσει από βραδύς η καλή μου.
Έρχονται 2 παλικάρια (καλά ο ένας τα είχε τα χρονάκια του) με ένα Suzuki Freewind και ένα Kawasaki er6.
Κατεβαίνουν, πιάνουμε την κουβέντα, ήταν από τα Γιάννενα και πρώτη φορά ερχόνταν σε αυτό το μοναστήρι, έχω τελειώσει το μεσημεριανό μου και τους ακολουθώ να δούμε το μοναστήρι.
Ανάβω και ένα κεράκι για τους 2 ανθρώπους που μου λείπουν ….
Βγαίνω έξω και τους βρίσκω να χαζεύουν την Χιονάτη, έχουν εντυπωσιαστεί ειδικά το παλικάρι με το ER6 το σκέφτεται να πάει για γάμο με μια αδερφούλα της ….
Συνεχίζω κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο και βγαίνοντας πάλι στην επαρχιακή οδό Τρικάλων – Ιωαννίνων, νομίζω ότι ζω την “μέρα της μαρμότας” ξαναπερνάω τις ίδιες στροφές και δεύτερη φορά και βγαίνω ξανά στην έξοδο για Ανήλιο, χαιρετάω ξανά τον ίδιο κτηνοτρόφο ο οποίος με κοιτάει με απορία …
Γυρνάω πάλι προς τα πίσω χαιρετάω τον ίδιο κτηνοτρόφο και κατευθύνομαι προς την Εγνατία οδό , μιας και η ώρα είχε πλέον περάσει θα πήγαινα προς Τρίκαλα, Λαμία και πίσω στο σπίτι …
Η Εγνατία οδός πέρασε γρήγορα μιας και η Χιονάτη μπορεί να ταξιδεύει σχετικά γρήγορα …
Βγαίνω στην έξοδο για Τρίκαλα, έχω να περάσω από αυτόν τον δρόμο 6 χρόνια περίπου με μηχανή και την τελευταία φορά που πέρασα ήμουν δικάβαλος με τον γιό μου πάνω στο Εστρέλα …
Trip to memory lane ….
Πως περνούν τα χρόνια, μόλις είχε τελειώσει την έκτη δημοτικού τότε και τώρα δίνει πανελλήνιες …
Ο δρόμος είναι καλός και η Χιονάτη ξεδιπλώνει τα χαρίσματα της στην στριφτερή διαδρομή ..
Φθάνω Καλαμπάκα, ανεβαίνω προς Μετέωρα, βλέπω την ταβέρνα που είχαμε κάτσει να φάμε, σταμάτησα στα μέρη που είχαμε σταματήσει, ήταν παιδί και έχει γίνει αντράκι …
Τις σκέψεις μου συντροφεύουν, τυροπιτάκια και ένα σπαστό φραπεδάκι …
Είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, η Χιονάτη με κοίταγε ατάραχη σαν να μου έλεγε άντε πάμε θέλω να ξεμουδιάσω …
Η μέχρι τώρα συμπεριφορά της Χιονάτης ήταν άψογη και απολαυστική …
Συνεχίζουμε περνάμε έξω από τα Τρίκαλα, σταματάμε για ανεφοδιασμό και συνεχίζουμε . Ο νέος δρόμος Λαμίας – Καρδίτσας μπορεί να είναι βαρετός αλλά για τους ανθρώπους που μένουν εκεί είναι σωτήριος, μίας και μειώνει τον χρόνο προς την πρωτεύουσα αλλά και για τον κεντρικό άξονα Αθήνας – Θεσσαλονίκης κατα πολύ …
Φτάνω Δομοκό, περνάω την Λαμία και βγαίνω εθνική, έχει σκοτεινιάσει πλέον και είναι και μια ευκαιρία να δούμε τι κάνει και το σύγχρονο λεντ φανάρι της Χιονάτης, το οποίο είναι πάρα πολύ καλό όχι για να πηγαίνουμε με 150 με την μικρή σκάλα αλλά στα 130 αισθανόμουν καλά και όταν άναβα την μεγάλη σκάλα και στα 150 δεν είχα κάποιο θέμα …
Η κούραση η δική μου και όχι της Χιονάτης είχε αρχίσει να συσσωρεύεται και ιδιαιτερα στον δεξί καρπό που είχε αρχίσει να με πονάει αρκετά…
Στάση στην Αλίαρτο ξανά για ανεφοδιασμό, ξεκούραση και να καθαρίσω το κράνος από τα μυγάκια …
Στο πρατήριο ήταν άλλη μία μηχανή ένα TDM και το παλικάρι καθάριζε και αυτός το κράνος του, που να ήξερα τότε ότι είμασταν διαδικτυακοί γνωστοί, ανταλλάξαμε μόνο μερικές ματιές …
Από την Αλίαρτο μέχρι το σπίτι η διαδρομή ήταν μια διαδικαστική υπόθεση …
Για την Χιονάτη τι να πώ !!!
Ξεπέρασε τις προσδοκίες μου
Μου άρεσε και σίγουρα της άρεσα
Είναι η καλύτερη μηχανή; σίγουρα όχι
Είναι η καλύτερη καινούρια μηχανή που 5-5,500 μπορούν να σου αγοράσουν; σίγουρα ναί
Αξίζουν οι άλλες μηχανές της κατηγορίας την διαφορά σε χρήματα που κοστίζουν; σίγουρα όχι
Αν αντί για την Χιονάτη είχα μια αντίστοιχη μοτοσυκλέτα ενός κατασκευαστή με ιστορία θα πέρναγα καλύτερα; δεν το νομίζω
Αν είχα μια άλλη μηχανή υψηλότερων επιδόσεων θα πέρναγα καλύτερα; ίσως
Αυτό που έχω να πώ είναι ότι αν δεν αλλάξουν ρότα οι καταξιωμένοι ιστορικοί κατασκευαστές θα βρουν νέες εταιρείες μπροστά τους να τους παίρνουν ένα μεγάλο μερίδιο από την πίτα …
Και στην κύρια ερώτηση, αξίζει να πάρεις την Χιονάτη;
Θα έλεγα πως ναι, σε αυτή την τιμή μόνο μεταχειρισμένες μοτοσυκλέτες δεκαετίας το λιγότερο μπορείς να πάρεις που ουσιαστικά δεν σου προσφέρουν κάτι παραπάνω, ίσα ίσα που αν κάτσεις να τις περάσεις από μια εκ βάθους συντήρηση θα σου βγουν και πιο ακριβές.
Η Χιονάτη είναι μια μηχανή που όσο την καβαλάς τόσο δένεσαι μαζί της …
Κάνει αρκετά πράγματα αρκετά καλά …
Βέβαια έχει να κάνει απόλυτα και με το πορτοφόλι του καθενός και όχι μόνο ..
Για αυτό δεν υπάρχει απόλυτη απάντηση
Το σίγουρο είναι ότι είναι μια αξιόλογη πρόταση και ίσως και καλύτερη από κάποιες άλλες επώνυμες της κατηγορίας της, και με βεβαιότητα πολύ καλύτερη από τις άλλες προτάσεις που προέρχονται από την χώρα των δράκων …
Στο διαταύτα του ταξιδιού, βεβαιωθείτε ότι οι οδηγίες που σας δίνει ο Γούγλης είναι σωστές και αν δεν είναι δεν πειράζει, μπορεί να καταλήξετε σε ευχάριστες εκπλήξεις
04:30 χτύπαει το ξυπνητήρι, με λιγότερες από 5 ώρες ύπνο το κλείνω, σηκώνομαι και σέρνομαι προς την κουζίνα για να φτιάξω καφέ.
Τις τελευταίες 2 εβδομάδες σχεδίαζα μια βόλτα στην κεντρική Ελλάδα.
Και η ώρα για να την πραγματοποιήσω είχε έρθει.
Φτιάχνω καφέ, φρυγανίζω 2 φέτες ψωμί, βάζω ταχίνι και μέλι και κάθομαι στο τραπέζι, μετά την πρώτη γουλιά καφέ το μάτι άρχισε να ανοίγει και διάφορες σκέψεις άρχισαν να περνάνε από μπροστά μου, όλοι κοιμούνται στο σπίτι εκτός απο το σκύλο που με κοιτάει λές και έχει καταλάβει ότι θα την κάνω πάλι και αναρωτιέται αν θα τον βγάλω βόλτα η όχι ….
Δεν είχα κάνει πολλές ετοιμασίες, δεν χρειάζονταν το βράδυ θα ήμουν πάλι πίσω.
Χαζεύω λίγο στο ιντερνετ προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά …
Πάντα μέχρι να ξεκινήσω αγχώνομαι και αυτή την φορά δεν αποτελεί εξαίρεση …
Τελειώνω το πρωινό μου και πίνω τις τελευταίες γουλιές από τον καφέ μου…
Έχω ξυπνήσει πλέoν για τα καλά, η καφείνη έχει κάνει καλά την δουλειά της.
Κοιτάω κάποια από τα πράγματα που είναι αραδιασμένα στο τραπέζι από το προηγούμενο βράδυ συγκεντρώνω και τα υπόλοιπα που θα έπαιρνα μαζί μου, δέν είναι και πολλά.
Από τότε που πήρα το Himalayan με τις μεταλλικές βαλίτσες δεν με ανησυχεί το τι πράγματα έχω να πάρω μαζί μου, ούτε τι καιρό θα συναντήσω …
Βέβαια η καλή μου μου είχε ετοιμάσει ένα γεύμα να πάρω μαζί μου, κεφτεδάκια, παξιμάδια, ντοματούλα κτλ, φορτώνω τα πάντα στις βαλίτσες, φαγητά, καφέδες, νερό, φρούτα, φαρμακείο, πυροσβεστήρα, κάμερα, μπαταρίες κτλ.
Ντύνομαι πρόχειρα και βγάζω βόλτα τα σκυλιά …
Η ώρα έχει παει 06:30, πότε πέρασαν 2 ώρες αναρωτιέμαι, ούτε κάν το κατάλαβα, ευτυχώς που δεν έχω ραντεβού με κανέναν (ένα από τα λίγα καλά του να ταξιδεύεις μόνος σου) …
Το περπάτημα με ξύπνησε ακόμα περισσότερο …
Επιστρέφω, ντύνομαι χαιρετώ με ένα φιλί την σύζυγο, φορτώνω τις βαλίτσες στο Himalayan, καβαλάω, πατάω μίζα, η ώρα είναι 07:20, πέρασαν σχεδόν 3 ώρες από την ώρα που χτύπησε το ξυπνητήρι.
Ξεκινάω και νιώθω κάποιες σταγόνες να με χτυπούν στο πρόσωπο, ποίος πλένει το μπαλκόνι τέτοια ώρα σκέφτομαι …
Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα και άλλες σταγόνες, ο καιρός είναι φορτωμένος, ωραία θα ταξιδέψουμε με δροσιά σκέφτομαι.
Το Himalayan είναι άδειο, σταματάω να το γεμίσω στην BP που είναι στον Κηφισό στο ρεύμα προς Λαμία …
Μέχρι στιγμής ενώ ο καιρός είναι φορτωμένος, ψίλο ψιχαλίζει αλλά δεν δείχνει ότι θα βρέξει ακόμα …
Γεμίζω καύσιμα, μηδενίζω κοντέρ, έκανα και έναν έλεγχο σε λάδια και πίεση ελαστικών, αντάλλαξα και μερικά μηνύματα με φίλους που ταξιδεύουν και αυτοί και ξεκινώ.
Στο πάρκινγκ μετά την έξοδο της Μαλακάσας σταματώ και φοράω τα αδιάβροχα, έχει αρχίσει να ψιλοβρέχει …
Φτάνω στα διόδια, βγάλε γάντια ξεκούμπωσε το αδιάβροχο, ψάξε για το πορτοφόλι στην τσέπη του μπουφάν, πλήρωσε και ακολούθα την ίδια διαδικασία ανάποδα …
Συνεχίζω με ένα ελαφρύ ψιλόβροχο.
Λίγο πριν φτάσω στην Θήβα θυμήθηκα ότι δεν είχα ξεκινήσει το καταγραφικό στην εφαρμογή του gps του κινητού, στάση στο πρώτο πάρκινγκ.
Φευγαλέες σκέψεις περνούν για το άν θα έπρεπε να συνεχίσω το αρχικό πλάνο ή να στρίψω και να συναντηθώ με κάτι φίλους που θα βρίσκονται πέριξ της λίμνης του Μόρνου …
Συνεχίζω λέω, η ταχύτητα σταθερά στα 120χλμ κόβω μόνο για τα διόδια…
Κάθε φορά που πλησιάζω λεωφορείο η νταλίκα για να την περάσω, αρχίζει το Himalayan να κουνάει, μόλις τα περνάω σταματάει …
Στο επόμενο σφίγγω το ρεζερβουάρ με τα πόδια χαλαρώνω τα χέρια, ίσα ίσα που ακουμπώ το τιμόνι, το μηχανάκι αρχίζει πάλι να χορεύει, μόλις τα προσπερνώ σταματάει, με προβληματίζει θα πρέπει να το ψάξω κάποια στιγμή με τις αναρτήσεις σκέφτομαι και συνεχίζω …
Το Himalayan δεν δείχνει να διαμαρτύρεται 120 χλμ σταθερά στις 5.500 στροφές και έχουμε άλλες 1500 μέχρι τον κόφτη.
Δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση, στις στροφές της Υλικής με προσπερνούν δύο μηχανές μου ανάβουν τα αλαρμ για να με χαιρετίσουν, τους παίζω τα φώτα.
Το Himalayn εκεί καρφωμένο στα 120 χωρίς να διαμαρτύρεται, (τελικά οι μετατροπές έπιασαν τόπο)
Η βροχή έχει σταματήσει, αλλά μια δροσιά την έχει ακόμα, η οδήγηση με το Himalayan στην εθνική θέλει προσοχή και προγραμματισμό ειδικά στις προσπεράσεις…
Μερικές φορές αναγκάζομαι να κόψω για να περάσει το όχημα που έρχεται με αρκετά περισσότερα και μετά να βγώ για προσπέραση, αυτές είναι οι περιπτώσεις που θα ήθελα λίγο παραπάνω γκάζι …
Προσπερνώ και το πρώτο μπλόκο, κάποιοι γρήγοροι οδηγοί αυτοκινήτων είναι στην άκρη και ακούνε την λυπητερή, ο αστυνομικός με σημαδεύει με το ραντάρ, περνώντας δίπλα του σηκώνω το χέρι και τον χαιρετώ.
Εχει και τα καλά του το να μήν μπορείς να πας πιο γρήγορα απο τα όρια …
Λιγο πρίν την Λαμία και αφού έχω περάσει και το δεύτερο μπλόκο της αστυνομίας, σταματώ, πίνω λίγο νερό, τρώω ένα τόστ, ρίχνω και μια ματιά στα λάδια, δεν δείχνει να έχει κάψει τίποτα, μια ανησυχία την είχα γιατί το δούλευα ψηλά για σχεδόν δύο ώρες….
Βγαίνω στην έξοδο για την Λαμία και σταματώ για ανεφοδιασμό του Himalayan αυτή την φορά, στα 120 καίει 5.5 λίτρα ανα 100χλμ, αυτό σου δίνει μια αυτονομία γύρω στα 280 χλμ μέχρι να στεγνώσει.
Συνεχίζω πρός Καρδίτσα, περνάω τις στροφές του Δομοκού, ο καιρός έχει ανοίξει, δεν υπάρχει ίχνος από σύννεφο, σταματώ σε πάρκιγκ και βγάζω τα αδιάβροχα.
Φτάνοντας στην Καρδίτσα είναι εμφανείς οι καταστροφές που προκλήθηκαν απο τον Ιανό.
Φτάνοντας στο Μουζάκι στέλνω μήνυμα στο Θανάση ότι θα αργήσω γιατί σκόπευα να κάνω μια βόλτα απο τα χωριά της Αργιθέας και μετά να γυρίσω και να περάσω από την Ελάτη για να τον δώ …
Βλέπω το κέντρο υγείας που παρέσυρε ο ποταμός μετά τις βρόχες που προκάλεσε ο Ιανός …
Μηχανήματα εργάζονται μέσα στην κοίτη του ποταμού …
Ξεκινώ για την Αργιθέα είναι 12:30 περίπου, πρίν βγώ από το Μουζάκι σταματώ και ελέγχω στο κινητό αν πάω καλά και βλέπω ότι η Ελάτη απο το Μουζάκι είναι κανά 20λεπτο, αλλάζω γνώμη, στέλνω μήνυμα στον Θανάση ότι άλλαξα γνώμη και ξεκινώ προς την Ελάτη …
Η διαδρομή καταπληκτική με ελάχιστη κίνηση, το Himalayan σε αυτές τις συνθήκες γουργουρίζει και η κατανάλωση είναι μεταξύ 3.5 με 4 λίτρα.
Τελικά κάθε γωνιά αυτής της χώρας κρύβει κάποιο όμορφο μυστικό …
Σε λίγο αποχωριζόμαστε, ο Θανάσης επιστρέφει σπίτι του και εγώ κατευθύνομαι προς Αργιθέα αφού περάσω για άλλη μια φορά απο το Μουζάκι…
Σταματώ στο Μουζάκι για ανεφοδιασμό και πιάνω την κουβέντα με τον βενζινά, οι καταστροφές ήταν εκτεταμένες αλλά ήταν τυχεροί που η βρόχη έκοψε πριν το ποτάμι παρασύρει όλη την πόλη …
Μόλις βγαίνω από το Μουζάκι τμήμα του μηχανικού του στρατού τοποθετεί μιά γέφυρα …
Αρχίζω να ανεβαίνω το Τύμπανο και όσο ανεβαίνω τόσο δροσίζει, η θέα όμως είναι επιβλητική και με κάνει να ξεχνώ το κρύο, το οποίο είναι ανεκτό.
Μόλις καβατζάρισα την κορυφή, βλέπω τον καιρό να κλείνει, σταματώ και φορώ το αδιάβροχο παντελόνι έτσι ώστε αν με πιάσει βροχή να έχω να βάλω μόνο το πάνω μέρος που είναι εύκολο.
Τις σκέψεις μου διαταράσσει ένα φορτηγό, κουβαλάει οικοδομικά υλικά …
Ανταλλάσουμε χαιρετισμούς και συνεχίζουμε σχεδόν μαζί, όποτε σταματάω με περνάει, μετά κάνει χώρο να περάσω, ο δρόμος στενός και κομμένος σε κάποια σημεία με αρκετά χώματα που έχει φέρει η βροχή …
Η ταχύτητα είναι χαμηλή αλλά δεν με ενοχλεί απολαμβάνω την ησυχία και το τοπίο..
Λιγο πριν την διασταύρωση για Ανθηρό, σταματάω σε μια διχάλα και κοιτάω το κινητό για το που πάω μιάς και δεν είναι ξεκάθαρο, μου δείχνει ότι πάει και απο τις δύο διαδρομές …
Ακούω αυτοκίνητο να έρχεται πίσω μου, βάζω το κινητό στην τσέπη, κατεβάζω τον πλαγιοστάτη και κατεβαίνω χωρίς να σβήσω την μηχανή, δεν προσέχω ότι είναι ελαφρώς κατηφορικό το οδόστρωμα, κάνω νόημα στο φορτηγό να σταματήσει για να τους ρωτήσω και αισθάνομαι το μηχανάκι δίπλα μου να κινείται, γυρνάω και το προλαβαίνω στο τσάκ πριν πέσει …
Λόγω κλίσης έκλεισε ο πλαγιοστάτης, είμαι από την δεξιά πλευρά της μηχανής με το ένα χέρι το κρατάω απο το τιμόνι πιέζοντας το φρένο και με το άλλο απο την βαλίτσα, έχει γείρει και το κρατάω στο όριο …
Το ισορροπώ, σβήνω το μοτέρ αλλά απο την μία δεν μπορώ να το αφήσω γιατί δεν έχει ταχύτητα και κυλάει από την άλλη δεν μπορώ να το καβαλήσω …
Συνεχίζοντας να κρατάω το φρένο σκύβω πάνω απο την σέλα βάζω ταχύτητα στο κιβώτιο και ανοίγω και πάλι τον πλαγιοστάτη με το χέρι …
Αφού είδα ότι δεν πρόκειται να πάει πουθενά μετά από μερικά δραματικά δευτερόλεπτα, γυρνάω προς το φορτηγό για να τους ρωτήσω οδηγίες, όλο αυτό το διάστημα με ρώταγε ο οδηγός αν θέλω βοήθεια …
Τελικά και αυτοί δεν γνώριζαν και πήγαιναν στο Ανθηρό οπότε οι δρόμοι μας χώρισαν μετά από λίγο …
Περνάω την παλιά γέφυρα στρατιωτική γέφυρα τύπου Bailey με πινακίδα ότι απαγορεύεται η διέλευση ερπιστριοφόρων, περνάει μια φευγαλέα σκέψη για τον λόγο που έβαλαν την πινακίδα και κάνω εικόνα μια μπουλντόζα να προσπαθεί να περάσει από την γέφυρα …
Εχω αρχίσει να ανεβαίνω και στα δεξιά μου στο βάθος φαίνεται η είσοδος του τούνελ για την μεταφορά του Αχελώου στη Θεσσαλία, το σκηνικό θυμίζει έντονα Χόμπιτ και νομίζεις ότι είσαι στην μέση γή και είναι η είσοδος για το βουνό της μοναξιάς !!! ποιος δράκος θα ξυπνήσει και θα πεταχτεί από κει …
Συνεχίζω και περνάω συνολικά 5 τούνελ, το σκηνικό είναι πολύ σουρεάλ, σε μερικά σταματάω στην μέση, το μόνο φώς είναι απο την μηχανή, την απόλυτη ησυχία την διακόπτει ο ρυθμικός ήχος απο το μονοκύλινδρο μοτέρ του Himalayan (the thump).
Ευτυχώς δεν είχε σκοτεινιάσει ακόμα, αν πέρναγα μισή ώρα πιο αργά δεν θα έβλεπες ούτε την είσοδο για το τούνελ και το σημαντικότερο το φώς στην άκρη του τούνελ …
Ευτυχώς δεν υπάρχει κίνηση και μπορώ να έχω την μεγάλη σκάλα αναμμένη, η ταχύτητα πέφτει ακόμα περισσότερο, το χειρότερο είναι να είσαι 50 χιλιόμετρα απο τον πολιτισμό (βλέπε Ιόνια οδό) και να μην μπορείς να τα μαζέψεις με τίποτα, χρειάστηκα κάτι παραπάνω από μιάμιση ώρα , αυτό ήταν και το πιο κουραστικό κομμάτι του ταξιδιού, κανά δυο φόρες που προσπάθησα να ανεβάσω ρυθμό μου πετάχτηκαν ξαφνικά μπροστά μου δυό στροφές και οριακά δεν πήγα ευθεία …
Οπότε χαλάρωσα έριξα ρυθμούς και προσπάθησα να το απολαύσω, και τα κατάφερα …
Η διαδρομή είναι κλειστή με ανηφόρες και κατηφόρες, κάθε φορά που ανέβαινα έλεγα πίσω από αυτό το βουνό θα δώ την εθνική και κάθε φορά κατέβαινα στα σκοτάδια …
Πλέον είναι σίγουρο ότι βρίσκομαι στην “μέση γή” ….
Η διαδρομή δεν φαίνεται να τελειώνει, περνάω μέσα απο χωριουδάκια με ελάχιστα σπίτια να έχουν φώς και η μυρωδιά απο το καμένο ξύλο στις σόμπες και στα τζάκια με τρελαίνει και πηγαίνει πίσω στον χρόνο πολύ πίσω όταν ήμουν παιδί και είχαμε μια ξυλόσομπα …
Άλλα χρόνια πιο απλά, χωρίς πολύπλοκα πράγματα, 2 κανάλια στην τηλεόραση και ένα ραδιοφωνάκι, εντάξει ρεύμα είχαμε 🙂
Χαμένος στις σκέψεις μου έφτασα τελικά στην Ιόνια οδό, στο πρώτο πάρκινγκ σταματώ κατω από μια λάμπα (τι ωραία που είναι να έχεις φως σκέφτομαι) και ετοιμάζω το δείπνο μου, λιτό, μερικά κεφτεδάκια μια ντομάτα και μερικά παξιμάδια.
Εννοείται ότι τα καταβρόχθισα εν ριπή οφθαλμού, στέλνω μήνυμα στον Μήτσο στο Αιτωλικό ότι είμαι στο ύψος της Άρτας και ότι θέλω κόντα στην μιάμιση ώρα να φτάσω μέχρι εκεί…
Η ώρα έχει πάει 21:00, ξεκινάω, ανανεωμένος, κλειδώνω το γκάζι στα 120 χλμ και σταματώ μόνο για τα διόδια.
Κατά τις 22:30 φτάνω στο Αιτωλικό και συναντώ τον Μητσάρα στο σπίτι του, με περίμενε από το απόγευμα …
Αυτό και άν είναι στήσιμο … τελικά δεν το έχω με τα ραντεβού 🙂
Ο Μητσάρας είναι ένα καταπληκτικό νέο παιδί και έχει το καλύτερο man cave που έχω δεί εγώ προσωπικά …
Έχει ένα tenere xtz650 και είναι λάτρης της vespa.
Μου έφτιαξε ένα καφεδάκι που το είχα τόσο ανάγκη και καθίσαμε και συζητούσαμε για τις ζωές μας …
Δημήτρη την επόμενη φορά θα έρθω να πάμε μια βόλτα στα “μέρη” μας …
Φεύγοντας με φίλεψε και ένα βαζάκι αφρίνα …
Χαιρετώ τον Δημήτρη και ξεκινώ την επιστροφή μου προς Αθήνα η ώρα έχει πάει 24:00, βγαίνω στην Ιόνια οδό και στα πρώτα ΣΕΑ σταματώ για ανεφοδιασμό του Himalayan, η τελευταία φορά που είχα βάλει βενζίνα ήταν στο Μουζάκι …
Δεν τα πήγαμε και άσχημα με την αυτονομία …
Περνάω την γέφυρα του Ρίου, και συνεχίζω με ταχύτητες απο 100 εως 120 …
Στο ύψος της Ακράτας σταματώ σε ένα ΣΕΑ ήταν κλειστό αλλά είχα αρχίσει να κουράζομαι, κατεβαίνω και τρώω ένα μήλο (σε κρατάει ξύπνιο), φεύγοντας ενα θεόρατο σκυλί τρέχει γαυγίζοντας με άγριες διαθέσεις καταπάνω μου, ανοίγω γκάζι και εξαφανίζομαι …
Γλυτώσαμε από τα τσοπανόσκυλα στο Τύμπανο και θα μας φάνε τα σκυλιά των ΣΕΑ σκέφτομαι …
Τα χιλιόμετρα περνούν πλέον αργά και βασανιστικά, έχω αρχίσει να κουράζομαι και να μην μπορώ να παραμείνω συγκεντρωμένος …
Οδηγώ με την ζελατίνα ανοιχτή για να με κρατάει ξύπνιο ο παγωμένος αέρας …
Στα ΣΕΑ στα Μέγαρα σταματώ ξανά για άλλο ένα μήλο, έχω φτάσει σε οριακό σημείο αλλά το μηλαράκι με αναζωογόνησε…
Καβαλώ το Himalayan που μετά από τόσες ώρες που περάσαμε μαζί έχουμε γίνει ένα.
Με καταλαβαίνει και το καταλαβαίνω ….
Άντε το πολύ το φάγαμε λεω στον εαυτό μου τι έμεινε μια γκαζιά δρόμος …
Το Himalayan συμφωνεί μαζί μου και βάζει τα δυνατά του να με παει το συντομότερο σπίτι …
03:20 περίπου φτάνουμε σπίτι χωρίς παρατράγουδα …
Ξεφορτώνω το Himalayan κουβαλάω τα πράγματα στο σπίτι το παρκάρω στο πεζοδρόμιο, γυρνάω του ρίχνω μια ματιά να δώ ότι είναι εντάξει, καλά τα κατάφερες του λέω με πήγες και έφερες απροβλημάτιστα …
858 χλμ κάναμε, 20 ώρες περίπου μετά την αναχώρηση επιστρέψαμε στην βάση μας, ο σπιούνος στο κινητό αναφέρει ότι τα 858 χλμ τα κάναμε σε 15 ώρες και 5 λεπτά, χρειαστήκαμε τρεις ανεφοδιασμούς έναν στην Λαμία, έναν στο Μουζάκι και τον τελευταίο λίγο μετά το Αιτωλικό …
Το Himalayan το δέχθηκε απροβλημάτιστα, δεν έχει σημασία τι καβαλάς αρκεί αυτό να σου μιλάει στην ψυχή σου, να δένεσαι μαζί του και να σε ταξιδεύει ….
Πέφτω για ύπνο κατά τις δωδεκάμισι – μία παρά, έχω βάλει το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις πέντε το πρωί…
Χτυπάει και δεν θέλω να ξυπνήσω το κλείνω, μετά από πέντε λεπτά ξαναχτυπάει, ξυπνάω σέρνομαι μέχρι τη κουζίνα και φτιάχνω καφέ …
Πέφτω στον καναπέ και αρχίζω να τον ρουφάω, με κάθε γουλιά αρχίζει το μάτι και ανοίγει περισσότερο, στο τέταρτο ήμουν στο πόδι και είχα αρχίσει να μαζεύω τα πράγματα, άρχισα να τα τακτοποιώ στις βαλίτσες και στα σακίδια, κατά τις έξι τα είχα όλα έτοιμα …
Ταΐζω τα σκυλιά και τα βγάζω βόλτα…
Επιστρέφω και αρχίζω να τοποθετώ τα πράγματα στην μηχανή …
Ανεβαίνω στο σπίτι, ντύνομαι χαιρετάω την σύζυγο και ξεκινάω … είχε ηδη πάει εφτά, έχουμε χρόνο λέω από μέσα μου, πέντε ώρες είναι αρκετές για να φτάσουμε στην Αρτοτίνα …
Καύσιμα είχα όποτε η πρώτη στάση ήταν σε περίπτερο να πάρω κανα σπαστό καφεδάκι και τίποτα σνακ…
Η πρώτη στάση έγινε μία ώρα πιο μετά λίγο πρίν την Οινόη για ξεμούδιασμα και για τις πρώτες φωτογραφίες ….
Συνεχίζω ακάθεκτος, περνάω Θήβα, Λιβαδειά, πρίν την Δίστομο σταματάω να γεμίσω κάτι λιγότερο από 9 λίτρα για 212 χλμ (4,2 λίτρα/100 χλμ), συνεχίζω και κάπου πρίν την Δεσφίνα σταματάω αυτή την φορά για να βγάλω και καμιά φωτογραφία …
Προχωρώ νομίζοντας ότι είμαι μέσα στο χρονοδιάγραμμα …
Βλέπω μπροστά μου πινακίδα για Βραΐλα, σταματώ και παίρνω ένα φίλο τηλέφωνο που ξέρω ότι βρίσκεται εκεί, έχω χρόνο σκέφτομαι απο Λιδορίκι μέχρι την Αρτοτίνα είναι κάνα 45λεπτο (έτσι νόμιζα για κάποιο λόγο)
Σε 5 λεπτά φτάνω στην Βραΐλα, (μου πήρε άλλα 5 να βρώ το σπίτι, κατάφερα και χάθηκα) κατεβαίνω και μαθαίνω ότι η Αρτοτίνα είναι μιάμιση ώρα από το Λιδορίκι, πρώτο σοκ, η ώρα είναι 11 και πρέπει να πάω πρώτα Λιδορίκι να γεμίσω και μετά πίσω προς Αρτοτίνα …
Χαιρετώ και φεύγω βιαστικά αφού πρώτα χτύπησα ένα υποβρύχιο που μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια στο χωρίο …
Ο Αποστόλης είχε ανάψει τον ξυλόφουρνο για να ψήσει γεμιστά (αν δεν είχα ραντεβού θα καθόμουν για φαγητό και ας μην έβγαινε ο σχεδιασμός της διαδρομής), σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός ….
Έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς με αυτή την περιοχή….
Ο Γιάννης μου στέλνει μήνυμα ότι έχει φτάσει …
Αυτό με αγχώνει ακόμα περισσότερο, αρχίζω να οδηγώ σε ρυθμούς πιο γρήγορους από ότι σκόπευα ή αισθανόμουν άνετα…
Σταμάταγα όπου μπορούσα και προσπαθούσα να τον πάρω τηλέφωνο να του πω ότι θα καθυστερήσω λίγο στην Αρτοτίνα δεν έχει σήμα η Vodafone εκτός αν πας στην άκρη της πλατείας….
Κάποια στιγμή καταφέρνω και έρχομαι σε επικοινωνία μαζί του …
Συνεχίζω και περνάω το ένα χωριό μετά το άλλο, Κροκύλειο, Πενταγιοί …
Κάθε χωριό που βλέπω από μακριά εύχομαι να είναι η Αρτοτίνα ….
Τελικά φτάνω, μπαίνω στο χωριό, μου έχει πει ο Γιάννης ότι είναι στην πλατεία …
Βλέπω πινακίδα προς το σπίτι του Αθανάσιου Διάκου, από δω θα είναι και η πλατεία σκέφτομαι και στρίβω αφήνοντας τον κεντρικό δρόμο …
Όσο πάει στενεύει, χαλάει, γίνεται χωματόδρομος αλλά πλατεία δεν βλέπω ….
Κατάφερα και χάθηκα και στην Αρτοτίνα, αυτό δεν είναι δυνατόν σκέφτομαι …
Γυρνάω πίσω στον κεντρικό για κάνα δεκάλεπτο πρέπει να γύρναγα στα σοκάκια της Αρτοτίνας και φτάνω στην πλατεία …
Κατεβαίνω ανακουφισμένος, ιδρωμένος και ανήσυχος μιας και είχα αργήσει τουλάχιστον μια ώρα στο ραντεβού, βάλε και το μισάωρο που είχε φτάσει νωρίτερα ο Γιάννης ….
Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις, πίνω ένα καφέ στα γρήγορα και ξεκινάμε..
Έχω κοιμηθεί ένα 4ωρο και βρίσκομαι ηδη 6 ώρες στον δρόμο, προμηνύεται δύσκολη ημέρα …
Χαιρετάμε τον “ασφάλτινο” Γιάννη και ξεκινάμε την περιπέτεια μας….
Χρειαζόμαστε λίγο χρόνο να βρούμε τους ρυθμούς μας…
Ο Γιάννης “ο χωμάτινος” μένει επίτηδες πίσω για μην με αγχώνει και άλλο ….
Ακολουθούμε την διαδρομή του advtrofy 2018, τα μέρη είναι πανέμορφα, το τοπίο αλλάζει όσο ανεβαίνουμε μέχρι στιγμής όλα πάνε καλά και δεν αντιμετωπίζουμε κάποια δυσκολία …
Κάνουμε στάσεις μόνο για να δούμε ότι πάμε σωστά, να πιούμε νερό σε καμιά βρύση και να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία …
Ξεκινάω πρώτος, ο Γιάννης θα περίμενε να δεί πώς θα τα πάω και μετά θα ξεκίναγε …
Είμαι λίγο αγχωμένος δεν έχω ξανα ανεβεί τέτοια ανηφόρα όχι σε κλίση αλλά σε διάρκεια …
Πρώτη στο κιβώτιο όρθιος ρίχνω το βάρος μπροστά και αρχίζω να ανεβαίνω και ανεβαίνω και το Himalayan χοροπηδάει σαν κατσίκι, από δύναμη καλά τα πάμε αλλά έχουμε θέμα με την πρόσφυση κάποια στιγμή βγαίνω από τις ροδιές (όχι ότι το ήθελα) και συνεχίζω να ανεβαίνω από το χόρτο έχω αρχίσει να καταλαβαίνω ότι δεν θα την βγάλω μέχρι πάνω μιάς και δεν μπορώ πλέον να κρατήσω πορεία προς τα πάνω αλλά αρχίζω να παρεκκλίνω προς τα αριστερά, χωρίς να αγχώνομαι ψάχνω να βρώ πώς θα την ξαπλώσω πιο ανώδυνα και το καταφέρνω (αυτό μέσα σε δευτερόλεπτα), κλείνω διακόπτη κατεβαίνω και περιμένω τον Γιάννη να ανέβει και μετά να κατέβει να βάλει ένα χεράκι να ανέβω και εγώ …
Περνάνε μερικά λεπτά και τον βλέπω να κατεβαίνει με τα πόδια, εγώ την είχα σηκώσει και προσπαθούσα να την βάλω πάλι στις ροδιές για να συνεχίσω την άνοδο …
Μου λέει ότι πιο πάνω δυσκολεύει και άλλο και δεν ξέρουμε τι γίνεται πιο κάτω …
Περπατήσαμε προς τα δεξιά όπως κοιτάς την μεγάλη ανηφόρα για να δούμε αν μπορούμε να βγούμε στον δρόμο που βλέπαμε …
Δεν βρίσκουμε μέρος για να κατεβάσουμε με ασφάλεια τα μηχανάκια στον δρόμο ….
Το συζητάμε και αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε τον γύρο ….
Κατεβαίνει και συνεχίζουμε όπως είχαμε έρθει μέχρι την διασταύρωση και από εκεί συνεχίζουμε από τον χωματόδρομο ο οποίος δεν είχε κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, η θέα συνεχίζει να είναι εκπληκτική.
Μετά από λίγο (ο χρόνος είναι σχετικός, καμιά ώρα και βάλε) βγαίνουμε άσφαλτο φτάνουμε στην Δομνίστα, συνεχίζουμε μέχρι τον προφήτη Ηλία, είχα δει ότι εκεί υπάρχει μέρος για να κατασκηνώσουμε …
Το είχαμε πάρει απόφαση ότι δεν θα φτάναμε στο Πάντα Βρέχει …
Στον προφήτη Ηλία υπάρχουν και άλλοι με μηχανές που έχουν στήσει τις σκηνές τους …
Βρίσκουμε το μέρος όπου θα στήσουμε και εμείς τις δικές μας και ξεκινάμε …
Ανοίγω την βαλίτσα με τις προμήθειες και βγάζω την μακαρονάδα απο το ισοθερμικό τσαντάκι…
Σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχα στο μυαλό μου θα έτρωγα μακαρόνια με κοτομπουκιές για μεσημεριανό και το βράδυ θα έβραζα λίγο ρύζι που θα το συνόδευα με μια κονσέρβα κεφτέδες σε σάλτσα και για επιδόρπιο είχα φέρει μπισκοτόκρεμα (την είχα βουτήξει απο το μωρό ….)
Τελικά έφαγα μόνο τα μακαρόνια και για μεσημεριανό και βραδινό μαζί, παρόλο που ήταν πάρα πολλά τα έφαγα με τέτοια λαιμαργία που τα κατέβαζα αμάσητα σε μερικά λεπτά το όλο θέμα είχε λήξει….
Είχε τελειώσει και ο Γιάννης με το στήσιμο της δικής του σκηνής και κατεβήκαμε στο χωριό να τσιμπήσει κάτι και αυτός και να πιώ εγώ ένα καφέ….
Κάτσαμε αρκετή ώρα στην ταβέρνα και συζητάγαμε μέχρι που σκοτείνιασε ….
Επιστρέψαμε στις σκηνές μας και συνεχίσαμε την κουβέντα κοιτάζοντας τα αστέρια …
Κάποια στιγμή το διαλύσαμε και μπήκε ο καθένας στην σκηνή του, δεν άργησε να με πάρει ο ύπνος …
Κατά τις τρείς ξύπνησα γιατί κρύωνα …
Άναψα το UCO κεράκι μου και μετά από λίγο η θερμοκρασία ήταν πάλι ανεκτή και συνέχισα τον ύπνο μου …
Βγαίνουν οι χάρτες και αποφασίζουμε να παρακάμψουμε το φαράγκι του Πάντα Βρέχει και την Καλιακούδα για να έχουμε όλο τον χρόνο να απολαύσουμε τα Άγραφα …
Και άλλη εκκρεμότητα λοιπόν για μελλοντική εξόρμηση ….
Πάμε Καρπενήσι για ανεφοδιασμό, 8,5 λίτρα για 185 χλμ (4,6 λτ/100χλμ) …
Η διαδρομή είναι καταπληκτική, απίστευτη, τι χάνουμε εμείς που μένουμε στην πρωτεύουσα και στα μεγάλα αστικά κέντρα …
Φαντάσου αυτή να είναι η διαδρομή που πρέπει να κάνεις κάθε μέρα για να πάς στην δουλειά σου αντί την κίνηση της Αθήνας για παράδειγμα …
Το πλάνο ήταν γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ και ανεβαίνουμε από άσφαλτο μέχρι την λίμνη Πλαστήρα και απο εκεί ανεβαίνουμε στα Άγραφα, περνάμε την Νιάλα και πάμε από το χωριό Άγραφα και ανάλογα την ώρα που θα φτάναμε θα αποφασίζαμε για το πώς θα επέστρεφε ο καθένας μας στην βάση του.
Η διαδρομή από Καρπενήσι προς Φουρνά είναι καταπληκτική, συναντήσαμε και μια ομάδα από αλογάκια που μας έκλειναν τον δρόμο …
Η μαμά φοράδα έμπαινε ανάμεσα σε μάς και στα πουλάρια της ….
Καθόμασταν και τα κοιτάγαμε χωρίς να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε …
Την λύση την έδωσε ένα αυτοκίνητο που πέρασε και έκαναν στην άκρη και περάσαμε και εμείς από πίσω του ….
Λίγο πιο κάτω παραλίγο να ανταλλάξω φιλιά με έναν οδηγό απο ένα παλιό κόκκινο corola ο οποίος αποφάσισε ότι ο δρόμος του ανήκει και πηρε την δική τους αριστερή στροφή (δική μου δεξιά) τόσο κλειστή που βρεθήκαμε σχεδόν μούρη με μούρη, ενστικτώδεις αντιδράσεις και αλλαγή πορείας και απο τους δύο μας και πέρασε ξυστά δίπλα μου, όταν λεμε ξυστά εννοώ στο χιλιοστό ….
Τον παλιομπίπ άρχισα να τον βρίζω για κάνα δεκάλεπτο τόσο μου πήρε για να πέσουν οι παλμοί …
Με το που βγαίνουμε στον κάμπο της Καρδίτσας αρχίζουμε να νιώθουμε την ζέστη για τα καλά …
Ευτυχώς ο Γιάννης σταμάτησε για καφέ και ξεκούραση …
Δεν κουράζεται λέμε μπορεί να είναι πάνω στην μηχανή όλη μέρα χωρίς να σταματάει ….
Πίνουμε το καφεδάκι μας, παίρνουμε πληροφορίες για το που υπάρχει ανοιχτό πρατήριο γιατί αρκετά είναι κλειστά, μας δίνουν και οδηγίες για το πώς θα πάμε στην Νιάλα (τις οποίες και δεν ακολουθήσαμε) δεν είχαν καταλάβει οι άνθρωποι ότι μας αρέσει η ταλαιπωρία …
Ξεκινάμε και πάμε στο βενζινάδικο να φουλάρω για άλλη μία φορά για να μην έχω θέματα με την αυτονομία πάνω στο βουνό 3,5 λίτρα για 98 χλμ από το τελευταίο γέμισμα στο Καρπενήσι …
Συνεχίζουμε προς λίμνη Πλαστήρα …
Η διαδρομή είναι πολύ όμορφη και γραφική, ε ρε τι μέρη έχουμε στην Ελλαδίτσα μας ….
Λίγο πιο πάνω αφήνουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε από χώμα για να πάμε στην Νιάλα …
Ο δρόμος είναι σχετικά βατός, δεν έχει ιδιαίτερες δυσκολίες αλλά θέλει προσοχή γιατί είναι σαθρός …
Συνεχίζουμε την ανάβαση αποσβολωμένοι με την θέα, κατά διαστήματα σταματάμε για φωτογραφία και για να χαζέψουμε την θέα…
Ο Γιάννης πάει μπροστά και εγώ ακολουθώ από κάποια απόσταση …
Λίγο πιο πάνω υπάρχει ένα κοπάδι από κατσίκια και μαζί με αυτά και 4 τσοπανόσκυλα που έτρεχαν αριστερά μου γαυγίζοντας ….
Δεξιά μου η πλαγία, αριστερά τα σκυλιά και δίπλα τους το χάος …
Κρατάω την ψυχραιμία μου …
Φοράω ψηλές μπότες, οπότε δεν φοβάμαι το δάγκωμα αλλά ποτέ δεν ξέρεις ….
Συνεχίζω χωρίς να τους δίνω ιδιαίτερη σημασία, μετά από λίγο που φάνηκε σαν να πέρασαν αιώνες σταματούν να με κυνηγούν ….
Λίγο πιο πάνω ο Γιάννης έχει σταματήσει και βγάζει και αυτός φωτογραφίες και βίντεο ….
Σταματάω δίπλα του, η θέα είναι μαγευτική, σε συνεπαίρνει …
Αρχίζω να βγάζω φωτογραφίες και κάποια στιγμή γυρνάω να βγάλω και το Himalayan και πάνω που ετοιμάζομαι αποφασίζει ότι κουράστηκε και πρέπει να ξαπλώσει …
Στα καλά καθούμενα το βλέπω μέσα από τον φακό να πέφτει ….
Δεν τράβηξα φωτογραφία ….
Δεν το πίστευα …
Ο Γιάννης μου φωνάζει ότι τρέχει βενζίνα …
Το σηκώνουμε …
Όλα καλά μόνο κάποια σημάδια στην βαλίτσα προδίδουν την πτώση ….
Μέχρι στιγμής το σκορ είναι 2-0 (Himalayan – Africa)
Καβαλάμε και ξεκινάμε, ο Γιάννης μπροστά, εγώ από κάποια απόσταση …
2 στροφές πιο κάτω βλέπω το africa να ξεκουράζεται, σταματάω και βοηθώ τον Γιάννη να το σηκώσει …
Σε μιά στιγμή απροσεξίας γλίστρησε ο πίσω τροχός και το έχασε κάτω από τα πόδια του, ευτυχώς δεν είχε πάθει κάποια ζημιά.
Το σκορ πλέον διαμορφώθηκε σε 2-1 το οποίο ήταν και το τελικό ….
Λίγο πιο πάνω φτάνουμε στο μνημείο της Νιάλας, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την θέα και το δέος που σου προκαλεί αυτός ο άγριος και αφιλόξενος τόπος ….
Καθόμαστε λίγο, δεν χορταίνουμε αυτό που βλέπουμε με τίποτα …
Νιώθω τυχερός που κατάφερα και πέρασα από αυτό το μέρος …
Φτάσαμε σε υψόμετρο τα 1857 μέτρα …
Συνεχίζουμε χωρίς ιδιαίτερες στάσεις, ο δρόμος όσο κατηφορίζουμε γίνεται πιο βατός …
Μετά από λίγο φτάνουμε στο χωριό Άγραφα και σταματάμε στην βρύση για να δροσιστούμε …
Ολιγόλεπτο διάλειμμα και συνεχίζουμε μιάς και η ώρα έχει περάσει …
Ο Γιάννης ακούραστος, μετά τα Άγραφα η επόμενη στάση ήταν στον Κρέντη …
Ο δρόμος απο τα Άγραφα μέχρι τον Κρέντη είναι φανταστικός …
Αλλά λίγο η κούραση, λίγο ο ρυθμός του Γιάννη δεν αφήνουν πολλές ευκαιρίες να τον αποθανατίσω …
Φτάνοντας στον Κρέντη βρίσκω τον Γιάννη να με περιμένει και να κοιτάει τις εναλλακτικές διαδρομές …
Αποφασίζουμε να πάμε Αγρίνιο από Ποταμούλα και εν συνεχεία για Ρίο, και από εκεί εθνική εγώ για Αθήνα και ο Γιάννης για Κιάτο.
Χαιρετάμε ο ένας τον άλλο μιας και από εδώ και πέρα είναι διαδικαστικά τα χλμ που έχουμε να κάνουμε και εγώ δεν θα μπορούσα να ακολουθήσω τον ρυθμό του Γιάννη …
Γιάννη χάρηκα που σε γνώρισα και συνταξιδέψαμε ….
Σε ευχαριστώ για την βοήθεια στα Κοκκάλια και όπου αλλού σε χρειάστηκα ….
Είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος και καβαλάει ένα καταπληκτικό μηχανάκι ….
Για να καταλάβετε για τί άνθρωπο μιλάμε, κάποια στιγμή σταμάτησε για να μαζέψει μία χελώνα από την μέση του δρόμου και να την βάλει στην άκρη για να μην την πατήσει κανένα διερχόμενο όχημα …
Ξεκινάω πρώτος, ο Γιάννης δεν αργεί να με περάσει και ήταν και η τελευταία φορά που τον είδα ….
Άνεμος …
Η κούραση έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της, ο δρόμος για την Ποταμούλα είναι δύσκολος και η ζέστη και η κούραση δεν βοηθούν καθόλου …
Μια σύντομη στάση στην Γέφυρα της Επισκοπής και συνεχίζω προς Αγρίνιο ….
Φτάνω στο Αγρίνιο, συναντάω έναν ξάδερφο για ένα γρήγορο καφέ και για να ξεμουδιάσω …
Ανεφοδιάζω σε καύσιμα το Himalayan 7,3 λιτρα για 175 χλμ (4,1 λτ/100χλμ) από τον τελευταίο ανεφοδιασμό κοντά στην Καρδίτσα.
Συνεχίζω από τον παλιό δρόμο από το Αγρίνιο προς το Ρίο, με τον ρυθμό που πάω δεν έχει νόημα να βγω στην Ιονία οδό …
Έχω αρχίσει να πεινάω, δεν έχω φάει τίποτα όλη μέρα εκτός από ένα κρουασάν στην Νιάλα και λίγους ξηρούς καρπούς απο τον Γιάννη ….
Αρχίζω να κοιτάω για να δω μήπως σταματήσω σε κανά ψητοπωλείο να χτυπήσω κανά κοντοσούβλι …
Αποφασίζω να σταματήσω στο Περιθώριο όπου θυμόμουν ότι υπήρχε ένα μαγαζί απέναντι από την βρύση …
Φτάνω και το βλέπω κλειστό….
Απογοήτευση ….
Σταματάω λίγο πιο κάτω και χτυπάω αλύπητα μια κονσέρβα γίγαντες και μία ντολμαδάκια …
Συνήλθα..
Συνεχίζω, περνάω την γέφυρα του Ρίου-Αντιρίου και βγαίνω εθνική …
Κινούμαι με την εκπληκτική ταχύτητα των 90-110 χλμ/ώρα …
Τα χιλιόμετρα περνούν αργά και βασανιστικά ….
Άλλη μια στάση σε ΣΕΑ για να ξεμουδιάσω και χτύπησα και ένα παγωτάκι ….
Πήρα τα πάνω μου …
Μετά από 15.5 ώρες και 580 χλμ παρκάρω κάτω από το σπίτι και αρχίζω να ξεφορτώνω το μηχανάκι είναι περασμένες 12 ….
Κάνω ένα ντουζάκι και πέφτω ξερός για ύπνο …
Ήταν ένα καταπληκτικό διήμερο γεμάτο ανεξίτηλες εικόνες και έντονα συναισθήματα …
Το Himalayan δεν παρουσίασε το παραμικρό και η ανηφόρα στα Κοκκάλια που δεν βγήκε ήταν δικό μου λάθος …
Θα ήθελα να είχε λίγο μεγαλύτερη διαδρομή στις αναρτήσεις και το σημαντικότερο μεγαλύτερη ταχύτητα ταξιδιού …
Παρόλα αυτά με αυτό το μηχανάκι έχω κάνει τις μεγαλύτερες βόλτες και τα πιο μακρινά ταξίδια …
Δευτέρα πρωί φορτώνομαι το νέο κυλινδροπίστονο του Himalayan και την παλιά μπαταρία του classic (δεν το κυκλοφορούσα αρκετά μέσα στην καραντίνα και δεν άντεξε) και κατευθείαν στην αντιπροσωπεία …
Παρέδωσα το υλικό μίλησα λίγο με τον μηχανικό και με τα υπόλοιπους στην αντιπροσωπεία και στην πρόταση να πάρω για δοκιμή άλλη μηχανή δεν είπα όχι …
Διάλεξα την δικύλινδρη κυρία (continental 650) το Interceptor ήθελα αλλά δεν το είχαν …
Αφού ευχαρίστησα τα παιδιά για το δώρο ξεκίνησα ….
Είναι ωραίο εμφανισιακά και τα έχτρα που έχει πάνω κάνουν την διαφορά….
Ο ήχος από την εξάτμιση μαγευτικός το μοτέρ βγάζει ενα ωραίο σφύριγμα …
Είναι το πιο δυνατό RE παραγωγής αυτή την στιγμή με 650 κυβικά, 47 αλογάκια στις 7250 και 52nm στις 5250, το βάρος της είναι στα 198 κιλά άδεια και τα κιλάκια της τα κρύβει πολύ καλά όπως θα έκανε κάθε καθώς πρέπει κυρία που ενδιαφέρεται για την εμφάνιση της και ειδικά αν είναι γαλαζοαίματη ….
Δεν είναι η ατίθαση δεσποινίς που θα σε συνεπάρει με την ζωντάνια της και την νεανικότητα της …
Αλλά μια κυρία που ξέρει ποια είναι και έχει όλη την εμπειρία να σε κάνει δικό της ….
Και τι χρειάζεται ένας άντρας στις μέρες μας, μια σύντροφο (ενίοτε και παραπάνω) να τον καταλαβαίνει να του κάνει όλα τα χατίρια και να του δείχνει πόσο τον αγαπά …
Και η εν λόγο κυρία τα κάνει όλα αυτά και με το παραπάνω ….
Έχει αρκετή δύναμη για να ταξιδεύει σε τριψήφια νούμερα, στα 120 γουργουρίζει …
Ακούγεται ωραία …
Έχει καλά φρένα με abs
Οι αναρτήσεις είναι καλές (για την τιμή της πάντα)
Από εμφάνιση σκίζει
Δεν έχει κραδασμούς
Ο ψεκασμός δουλεύει πολύ καλά (δεν αισθάνθηκα κανένα δισταγμό η κόμπιασμα σε οποιεσδήποτε στροφές)
Στρίβει με την σκέψη
Τραβάει τα βλέμματα όπου και να πάς και δεν σε πειράζει ίσα ίσα σου αρέσει, κορδώνεσαι όλο περηφάνια …
Όπου και άν πήγα σε όσους την έδειξα σε όλους άρεσε, από όπου πέρασα έβλεπα άλλα αρσενικά να γυρνάνε να την κοιτάνε …
Σταματάγανε δίπλα μου αυτοκίνητα και μου έκαναν κοπλιμέντα για την κούκλα που καβαλούσα ….
Δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο για την επιβεβαίωση του ανδρισμού κάθε αρσενικού, από τον θαυμασμό και την ζήλια τον άλλων για αυτήν που συνοδεύει …
Νιώθεις σαν να έχεις βγάλει βόλτα την Μόνικα Μπελούτσι …
Με αυτά και με αυτά έφτασε μεσημέρι…
Γύρισα σπίτι έφαγα μεσημεριανό και πήρα αγκαζέ την νέα μου ερωμένη και κατηφορίσαμε μέχρι το Τατόι μετά μια βόλτα μέχρι τα βασιλικά κτήματα μιας και είναι γαλαζοαίματη και καταλήξαμε στην λίμνη Μπελέτσι και μετά επιστροφή στο σπίτι και στην οικογενειακή θαλπωρή, όπου η σύζυγος (η δική μου “Μπελούτσι”) με περίμενε να μου φτιάξει καφέ και να μάθει πώς τα πέρασα με την αντίζηλο ….
Για να πούμε και τα αρνητικά, θηλυκά ανίστοιχα της “Μπελούτσι” δεν είναι εύκολα, όταν κατέβηκα απο πάνω της δεν μπορούσα να περπατήσω … με ξεπάτωσε η άτιμη … αλλά αυτό συνηθίζεται … μάλλον …
I rode if for first time some 10 years ago, and I can still remember the smile that had left me ….
I was always thinking of getting one but I never got around it….
You never know maybe in the near future …
Lately it has been given to me as a replacement bike until my Himalayan is fixed ….
I’m referring to the bike that is “Made like a gun, fast like a bullet”
For the first part I have no doubts but for the later part, maybe in another era ….
Riding it in the city gives you smiles … it has style, nice sound, the weight doesn’t cause any problems and it has enough power and torque to follow traffic and minimize the gear shifts, it is very economical with good enough brakes and suspension…
You just have to let it tell you how it wants to be ridden…
If you try to abuse it, it will protest and show you that it doesn’t like it….
Still if you push it it will take it, not sure if the rider can…
Good in the city but what happens when you want to take a trip with it?
A journey that takes you to another dimension where there is no time…
The trip was planned a long time ago, but I never thought I would take a bullet to it….
I also saw the storm (corona virus) coming and I realized that I would be sitting home for a long time…
I told some friends if they would like to travel with me and Saturday morning we will be traveling in the cities and villages of Nafplio, Leonidio, Kosmas, Sparti and back to Athens ….
First stop was on the old and unused train station of Nemea …
Πρώτη φορά το οδήγησα πριν από 10 χρόνια περίπου και μου είχε αφήσει ένα ωραίο συναίσθημα…
Πάντα υπήρχε σαν σκέψη κάποια στιγμή να το αποκτήσω …
Ποτέ δεν ξέρεις στο μέλλον ….
Αυτό το διάστημα την έχω στα χέρια μου σαν μηχανή αντικατάστασης από την αντιπροσωπεία μιάς και το Himalayan περιμένει τα ανταλλακτικά για να επισκευαστεί…
Αναφέρομαι φυσικά στο μόνο μηχανάκι που έχει σαν σλογκαν ότι είναι πιο γρήγορο και απο σφαίρα και κατασκευασμένο σαν οπλο …
Made like a gun, fast like a bullet ….
Για το πρώτο δεν αμφιβάλω.
Το δεύτερο ίσως να ίσχυε μια άλλη εποχή …
Μέσα στην πόλη είναι υπέροχο, έχει στύλ, ωραίο ήχο, το τιμόνι κόβει πάρα πολύ, το βάρος είναι διαχειρίσιμο, έχει αρκετή ροπή για να κυκλοφορείς με μια πέμπτη άντε τετάρτη και να μην χρειάζεται να κάνεις αλλαγές, είναι οικονομικό σαν παπί, έχει καλά φρένα, και καλές αναρτήσεις.
Απλά πρέπει να το αφήσεις να σε ταξιδεύσει όπως εκείνο ξέρει, δέν θέλει βιασύνες και άγχος και διαμαρτύρεται όταν το πιέζεις με έντονους κραδασμούς αλλά παρόλα αυτά δεν θα πεί όχι εσύ ίσως όμως…
Καλό μες στην πόλη αλλά τι γίνεται όταν θέλεις να κάνεις ένα ταξίδι μαζί του …
Ένα ταξίδι που σε μεταφέρει σε μια άλλη διάσταση όπου δέν υπάρχει χρόνος…
Η διαδρομή είχε βγεί από καιρό απλά έκατσε στο Bullet να την κάνει…
Έβλεπα και την καταιγίδα να έρχεται και καταλάβαινα ότι θα καθόμουν μέσα καιρό …
Ανακοίνωση λοιπον σε μερικούς φίλους και Σάββατο πρωί θα ταξιδεύαμε για Ναύπλιο, Λεωνίδιο, Κοσμά, Σπάρτη, και πίσω…
Δεν φαίνεται και άσχημα απλά έπρεπε αν βρούμε και κάποιες άλλες μηχανές να μας καθυστερήσουν (να μην ξεχνάμε είμαστε σφαίρες)
Έτσι επιστρατεύθηκαν μέχρι το Ναύπλιο με σκοπό να καθυστερούν τα 2 Bullet (ένα κόκκινο και ένα μαύρο), ένα Africa XRV750, ένα Moto Guzzi V7 iii καθώς και ένα Yamaha Tenere 600.
Καλά τα κατάφεραν δεν μας άφηναν να απομακρυνθούμε ….
Η συνάντηση έγινε στο πάρκινγκ πριν τα διόδια της Ελευσίνας, έφτασα με μικρή καθυστέρηση η υπόλοιπη ομάδα με περίμενε θα ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που θα ταξίδευα με παρέα …
Ξεκινήσαμε και πιάσαμε την παλιά εθνική και η επόμενη στάση ήταν στο παλιό σιδηροδρομικό σταθμό της Νεμέας – Δερβενάκια …
Υπήρξαν δικαιολογημένα παράπονα γιατί δέν έγινε κάποια στάση πιο πρίν απο την μοναδική γυναίκα που μας ακολουθούσε συνεπιβάτης στο Africa.
Και είχε απόλυτο δίκιο αλλά το Bullet δεν κρατιόταν ….
Είναι οικονομικό στο επόμενο γέμισμα που έγινε στην Αθήνα πήρε 8.5 λίτρα ….
Είναι διασκεδαστικό …
Και μου άρεσε …
Άνετα γύρναγα όλη την Ελλάδα και όχι μόνο μαζί του, έτσι και αλλιώς τα είχαμε βρεί, το άφηνα να διαλέξει την ταχύτητα και με άφηνε να διαλέξω τον προορισμό ….
Μαζί κάναμε ένα ταξίδι στον χρόνο πίσω σε άλλες εποχές …
Ταξιδέψαμε σε δρόμους παλιούς …
Δεν μας ένοιαζε με πόσο τρέχαμε, δεν υπήρχε βιασύνη κάποια στιγμή θα φτάσουμε στον προορισμό μέχρι τότε απόλαυσε την διαδρομή ήταν σαν να μου έλεγε.
Τα μάτια μου γέμισαν εικόνες που με μια πιο γρήγορη μηχανή δεν θα τις έβλεπα ….
Κάποια στιγμή στην εθνική έπιασα τον εαυτό μου να μετράει τις λευκές διακεκομμένες γραμμές ….
Είναι διαφορετικό, είναι διασκεδαστικό και το θέλω ….
Κάποιες από τις φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από τον Βύρωνα.
Since the Himalayan was out of commision waiting for parts to arrive in order to fix the head issues I decided to take for a long ride my beloved Kawasaki Estrella which I hadn’t take for a long ride since I got my Himalayan.
Saturday night I’m seating in front of my computer looking at map trying to decide where should I go ….
Finally I decide to go to lake Doxa and after that to the town of Kalavrita.
Its a little bit after 5 when I reach the City of Kalavryta and I stop at the gas station.
The estrella consumed 9.6 liters for 256 km.
The temperature at the city is much higher that what it was up in the mountain, which makes me think to go up there again and take the road to the village Zarouhla right before the ski resort and from there to the city of Akrata where I will take the motorway for Athens ….
I went up the mountain once more at this time there is noone on the road …
Μιας και το Himalayan ήταν εκτός περιμένοντας τα ανταλλακτικά για την επισκευή και μίας και δεν θα μπορούσα να πάω για την χωμάτινη μανιταρόσουπα είπα να γράψω μερικά ασφάλτινα χλμ για να ξεπεράσω την στεναχώρια ….
Εδώ και καιρό ήθελα να κάνω μια βόλτα με το Estrella είχε μείνει με το παράπονο από τότε που το αντικατάστησε το Himalayan στα ταξίδια…
Σάββατο βράδυ αργά κάθομαι και σκέφτομαι που να πάω …
Να πάω Φολόη;
Να πάω Λεωνίδιο;
Να πάω στην λίμνη Δόξα;
Τελικά αποφασίζω να πάω για αρχή στην λίμνη Δόξα μετά στα Καλάβρυτα και πίσω
Ξύπνησα το πρωί κατά τις 6 και ο καιρός ήταν βροχερός, έφτιαξα καφέ …
Έβγαλα τα σκυλιά βόλτα …
Άρχισαν οι σκέψεις που θα βάλω τα πράγματα δεν χωράνε στις δερμάτινες τσάντες του Estrella οι οποίες δεν είναι και αδιάβροχες …
Επιστρατεύτηκε σάκος και σακούλα σκουπιδιών για να τον κάνουμε αδιάβροχο …
Έχει πάει 8 ο καιρός δείχνει κλεισμένος, άρχισαν οι σκέψεις που θα πάω πάλι μέσα στην βροχή γιατί δεν κάθομαι σπίτι …
Τι είναι αυτό που μας κάνει να αναζητούμε το φευγιό;
Η βόλτα με την μηχανή είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία….
Βοηθάει στο να ξεφεύγουμε από την ρουτίνα μας …
Άλλοι καβαλάνε και πάνε σαν τον άνεμο προσπαθώντας να τα αφήσουν όλα πίσω τους …
Άλλοι καβαλάνε και πάνε πιο αργά και ρουφάνε τα πάντα τις εικόνες, τις μυρωδιές, το ταξίδι …
Άλλοι καβαλάνε για να πάνε μακριά …
Άλλοι καβαλάνε για να πάνε μια κοντινή βόλτα …
Άλλοι καβαλάνε για την παρέα …
Άλλοι για να βγάλουν φωτογραφίες και βίντεο …
Κάποιοι το κάνουν και το κρατούν για τον εαυτό τους…
Κάποιοι άλλοι για να το δείχνουν σε γνωστούς και αγνώστους ….
…….
Όποιος και αν είναι ο λόγος η αιτία πάντως είναι ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα μας και στην πορεία ίσως και να βρούμε κάτι που έχουμε χάσει ότι και αν είναι αυτό ….
Έχει πάει 9 παρά, έχει σταματήσει να ψιχαλίζει, φορτώνω και φεύγω ….
Στάση στον σταθμό στον Σκαραμαγκά για να βάλω αδιάβροχα έχει αρχίσει να ψιχαλίζει πάλι και ο καιρός προς την Κόρινθο είναι φορτωμένος.
Στο σταθμό είναι αρκετές μηχανές και περιμένουν ανυπόμονα …
Συνεχίζω Ελευσίνα, σταθμός διοδίων, βγαίνω στην παλιά Εθνική, όπου το Estrellaκι αισθάνεται καλύτερα …
Κόρινθος, Σολωμός, Χιλιομόδι, Νεμέα…
Δεν έβρεξε τελικά μόνο μερικές ψιχάλες που και που …
Φτάνω στην διασταύρωση για το χιονοδρομικό των Καλαβρύτων, το σκέφτομαι μπα λέω και συνεχίζω προς Καλάβρυτα, ήθελα να ανεφοδιαστώ με καύσιμα έιχα κάνει κοντά 230 χλμ και είχα φουλάρει στην Αθήνα …
Δεν περνάω 100 μέτρα από την διασταύρωση και αλλάζω γνώμη (μου αρέσει που είμαι σταθερός στις απόψεις μου)…
Αναστροφή και ανάβαση προς το χιονοδρομικό …
Το χιόνι δεν αργεί να φανεί στην άκρη του δρόμου …
Είναι 16:30 περίπου και όλοι κατεβαίνουν από το χιονοδρομικό …
Είμαι ο μόνος που ανεβαίνει και όλοι κοιτούν περίεργα τον τρελό με την μηχανή …
Φτάνοντας στο χιονοδρομικό το πάρκινγκ ήταν σχεδόν άδειο και όσοι υπήρχαν ετοιμάζονταν να κατηφορίσουν προς τα Καλάβρυτα …
Κάνει παγωνιά …
Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν …
Χωρίς πολλά πολλά ξεκινάω και έγω την κάθοδο προς τα Καλάβρυτα και προς πιο υψηλές θερμοκρασίες ….
For quite some time I wanted to travel the old road that connected the cities of Sparta and Kalamata through the mountain Taygetos which is in southern region of Peloponese in Greece.
But due to either family responsibilities or due to bad weather I was not able to do it before the year ended.
So the time had come I took a day off, since there was no time to travel in the weekend.
So Monday morning has come I wake up early in the morning around 6 I made some coffee and read the news.
At 7 I weak up the two oldest kids to get ready for school and I take the dogs out for a walk.
The wife and the baby are still sleeping.
After the kids left for school I got everything in the bike including my lunch which the wife had cooked in the afternoon.
A quick stop at the gas station to fill the bike up.
The weather is nice a little cold around 15 degrees Celsius.
I had to travel for one hour in the motorway in order to get out and far away from Athens.
This is not the best road to ride the Himalayan.
I travel at around 100-110 km/h.
Close to the city of Korinthos I leave the motorway and I take the back roads to the city of Nafplio which took about another hour.
I stopped for a coffee with a friend that lives there.
We started talking about our future planned trips and by the time we finished it was already noon.
I leave the city of Nafplio and I take the old road that connected this city with the city of Tripoli.
Up to now I hadn’t make any stops to take any pictures .
