Αθήνα – Λεωνίδιο – Κοσμάς – Αθήνα με μια Bullet

Πρώτη φορά το οδήγησα πριν από 10 χρόνια περίπου και μου είχε αφήσει ένα ωραίο συναίσθημα…

Πάντα υπήρχε σαν σκέψη κάποια στιγμή να το αποκτήσω …

Ποτέ δεν ξέρεις στο μέλλον ….

Αυτό το διάστημα την έχω στα χέρια μου σαν μηχανή αντικατάστασης από την αντιπροσωπεία μιάς και το Himalayan περιμένει τα ανταλλακτικά για να επισκευαστεί…

Αναφέρομαι φυσικά στο μόνο μηχανάκι που έχει σαν σλογκαν ότι είναι πιο γρήγορο και απο σφαίρα και κατασκευασμένο σαν οπλο …

Made like a gun, fast like a bullet ….

Για το πρώτο δεν αμφιβάλω.

Το δεύτερο ίσως να ίσχυε μια άλλη εποχή …

Μέσα στην πόλη είναι υπέροχο, έχει στύλ, ωραίο ήχο, το τιμόνι κόβει πάρα πολύ, το βάρος είναι διαχειρίσιμο, έχει αρκετή ροπή για να κυκλοφορείς με μια πέμπτη άντε τετάρτη και να μην χρειάζεται να κάνεις αλλαγές, είναι οικονομικό σαν παπί, έχει καλά φρένα, και καλές αναρτήσεις.

Απλά πρέπει να το αφήσεις να σε ταξιδεύσει όπως εκείνο ξέρει, δέν θέλει βιασύνες και άγχος και διαμαρτύρεται όταν το πιέζεις με έντονους κραδασμούς αλλά παρόλα αυτά δεν θα πεί όχι εσύ ίσως όμως…

Καλό μες στην πόλη αλλά τι γίνεται όταν θέλεις να κάνεις ένα ταξίδι μαζί του …

Ένα ταξίδι που σε μεταφέρει σε μια άλλη διάσταση όπου δέν υπάρχει χρόνος…

Η διαδρομή είχε βγεί από καιρό απλά έκατσε στο Bullet να την κάνει…

Έβλεπα και την καταιγίδα να έρχεται και καταλάβαινα ότι θα καθόμουν μέσα καιρό …

Ανακοίνωση λοιπον σε μερικούς φίλους και Σάββατο πρωί θα ταξιδεύαμε για Ναύπλιο, Λεωνίδιο, Κοσμά, Σπάρτη, και πίσω…

Δεν φαίνεται και άσχημα απλά έπρεπε αν βρούμε και κάποιες άλλες μηχανές να μας καθυστερήσουν (να μην ξεχνάμε είμαστε σφαίρες)

Έτσι επιστρατεύθηκαν μέχρι το Ναύπλιο με σκοπό να καθυστερούν τα 2 Bullet (ένα κόκκινο και ένα μαύρο), ένα Africa XRV750, ένα Moto Guzzi V7 iii καθώς και ένα Yamaha Tenere 600.

Καλά τα κατάφεραν δεν μας άφηναν να απομακρυνθούμε ….

Η συνάντηση έγινε στο πάρκινγκ πριν τα διόδια της Ελευσίνας, έφτασα με μικρή καθυστέρηση η υπόλοιπη ομάδα με περίμενε θα ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που θα ταξίδευα με παρέα …

Ξεκινήσαμε και πιάσαμε την παλιά εθνική και η επόμενη στάση ήταν στο παλιό σιδηροδρομικό σταθμό της Νεμέας – Δερβενάκια …

Υπήρξαν δικαιολογημένα παράπονα γιατί δέν έγινε κάποια στάση πιο πρίν απο την μοναδική γυναίκα που μας ακολουθούσε συνεπιβάτης στο Africa.

Και είχε απόλυτο δίκιο αλλά το Bullet δεν κρατιόταν ….

Οι άλλες μηχανές δεν είχαν φωτογένεια ….

Επόμενη στάση το Ναύπλιο όπου θα χωριζόμασταν και οι “γρήγοροι” θα συνέχιζαν

Αντε να δείξουμε και άλλες δύο κυρίες

Ήταν η πρώτη μέρα που είχαν κλείσει τα μαγαζιά λόγω του ιού, την βγάλαμε σε ένα πεζούλι ..

Φάγαμε ένα σνακ ήπιαμε και ένα καφέ στο χέρι και χωριστήκαμε …

Θα συνεχίζαμε μόνο τα Bullet και το Tenere …

Επόμενη στάση στην λίμνη Μούστου .

Συνεχίζουμε την πορεία μας με κάποιες στάσεις για φωτογραφίες ….

Φτάσαμε στο Λεωνίδιο , η πλατεία άδεια , σταματήσαμε στην έξοδο για να κάνουμε το πικ-νικ μας

μιάς και η ώρα είχε περάσει ….

Πανέμορφο το Λεωνίδιο σίγουρα θα επιστρέψω ….

Συνεχίσαμε την διαδρομή μας προς τον Κοσμά …

Τι καταπληκτική διαδρομή είναι αυτή !!!!

Όποιος δεν την έχει κάνει επιβάλεται να την κάνει με την πρώτη ευκαιρία.

Φθάσαμε στον Κοσμά…

Το χωριό πανέμορφο αλλά έρημο, όλοι ήταν κλεισμένοι μέσα ….

Συνεχίσαμε χωρίς να σταματήσουμε …

Το παλιό μονοπάτι που χρησιμοποιούσαν παλιά για να φτάσουν στον Κοσμά …

Ο δρόμος μπροστά μας

Τα δέντρα που φαίνονταν στο βάθος στην προηγούμενη φωτογραφία…

Νέα γέφυρα για νέο δρόμο όπως φαίνεται …

20 χλμ πρίν την Σπάρτη σταματήσαμε για ανεφοδιασμό σε καύσιμα.

9 με 9.5 λίτρα είχαν κάψει τα Bullet από την Αθήνα μέχρι εκεί το Tenere 15

Αν θυμάμαι καλά είχαμε κάνει γύρω στα 250 χλμ μέχρι εκεί ….

Προσπεράσαμε την Σπάρτη και συνεχίσαμε γαι Τρίπολη από τον παλιό δρόμο.

Κάπου στην μέση μεταξύ Σπάρτης και Τρίπολης σταματήσαμε σε ένα κιόσκι για ένα ζεστό καφέ και να ξεκουραστούμε …

Βγήκαμε στην Εθνική οδό στην Τρίπολη και ταξιδεύαμε με 90 περίπου….

Αφού ήπιαμε τον καφέ μας συνεχίσαμε …

Κάναμε κανα δυο στάσεις στα ΣΕΑ που βρήκαμε για να ξεμουδιάσουμε και να ανταλλάξουμε καμιά κουβέντα ….

Τα ΣΕΑ ήταν άδεια …

Μετά τον σταθμό διοδίων στην Κόρινθο αφήσαμε το Tenere να περάσει μπροστά

Τελευταία στάση έγινε μετά τα διόδια του Ασπροπύργου όπου χαιρετίσαμε ο ένας τον άλλο και φύγαμε …

To Bullet παραδόξως δεν με κούρασε …

Δεν με προβλημάτισε ούτε μία στιγμή.

Είναι οικονομικό στο επόμενο γέμισμα που έγινε στην Αθήνα πήρε 8.5 λίτρα ….

Είναι διασκεδαστικό …

Και μου άρεσε …

Άνετα γύρναγα όλη την Ελλάδα και όχι μόνο μαζί του, έτσι και αλλιώς τα είχαμε βρεί, το άφηνα να διαλέξει την ταχύτητα και με άφηνε να διαλέξω τον προορισμό ….

Μαζί κάναμε ένα ταξίδι στον χρόνο πίσω σε άλλες εποχές …

Ταξιδέψαμε σε δρόμους παλιούς …

Δεν μας ένοιαζε με πόσο τρέχαμε, δεν υπήρχε βιασύνη κάποια στιγμή θα φτάσουμε στον προορισμό μέχρι τότε απόλαυσε την διαδρομή ήταν σαν να μου έλεγε.

Τα μάτια μου γέμισαν εικόνες που με μια πιο γρήγορη μηχανή δεν θα τις έβλεπα ….

Κάποια στιγμή στην εθνική έπιασα τον εαυτό μου να μετράει τις λευκές διακεκομμένες γραμμές ….

Είναι διαφορετικό, είναι διασκεδαστικό και το θέλω ….

Κάποιες από τις φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από τον Βύρωνα.

To lake Doxa in southern Greece with a Kawasaki Estrella

Since the Himalayan was out of commision waiting for parts to arrive in order to fix the head issues I decided to take for a long ride my beloved Kawasaki Estrella which I hadn’t take for a long ride since I got my Himalayan.

Saturday night I’m seating in front of my computer looking at map trying to decide where should I go ….

Finally I decide to go to lake Doxa and after that to the town of Kalavrita.

I had the whole Sunday off for my self …

I gather all the stuff I would be taken with me the next day …

I wake up around 6 in the morning, it was raining out, I made some coffe …

I took my dogs for a walk, and waited for the sun to come out …

Since it was kind of wet outside and I didn’t have waterproof bags I had to improvise and use some large garbage bags for waterprofing a back pack.

It was already 8 and the sun was not coming out …

I realized that for once more I will be riding in the rain …

Either way I will go for my trip no matter what…

I started to think what makes want to travel …

For sure riding a motorcycle is the best psychotherapy …

Some ride as fast as they can trying to leave everything behind …

Others ride slower and enjoy the scenery, the smells, the wind …

Others ride far away ..

Others ride close by …

Others ride for companionship …

Others ride in order to show it to others …

Others ride and keep it to themselves …

…….

In any case we all ride to break away from our routine and in the process we are trying to find our lost selves …

Its almost 9 and it is still drizzling outside, I pack the estrella and I start my ride …

Just before I leave Athens I see black clouds in the horizon, I stop at a rest area and I wear my rain gear.

There is a coffee place in the rest area and there is a lot of riders waiting for the weather to clear in order to proceed with their trips …

I’m avoiding the motorway and I take the back roads, the estrella is more suited to this kind of roads….

I pass the City of Corinth and the Towns of Solomos, Hiliomodi, Nemea …

It didn’t rain after all..

I made my first stop to rest and take some pictures …

I take the road the connects the towns of Nemea and Levidi

The sun is still hiding behind the clouds and is a little chilly.

I continue to the roads that connect the towns of Paleopyrgos and Nemea.

The sun has finally made its appearance …

Little further down the road I stop and I take off my rain gear …

I cross again the road that connects Nemea and Levidi and I follow it again.

At the horizon I can see the snowy mountain tops. At that moment I didn’t know that I will be riding on those …

I take a left turn on the road that connects the towns of Kalianos and Levidi

I reach the lake Stymfalia where Hercules killed the birds with the metal (bronze) beaks …

I pass the lake and continue on ….

In the town of Lafka I take the road to Kastania and from there the road that connects the towns if Kiato and Vitina

The Next stop is at the lake Doxa.

It has been a while since the last time I was there …

There is a lot of people visiting, cars, motorcycles, Buses

I found a quite place at the lake front and I stop to have some coffe and something to eat …

The sun was shining with all his glory ….

The time was passing and I had to continue my trip.

I left behind me the lake and I started to climb the mountainous road that take from Feneos to Likouria

After the town of Likouria I take the road from Likouria to Klitoria

I was getting hungry so I stopped to make some mushroom soup to have for lunch (it wasn’t that good)

After I had my lunch I continued towards the city of Kalavryta

I reached the intersection with the ski resort of Kalavryta and I decided to go up and see the snow…

It was around 16:30 and everybody was leaving…

I was the only one going up …

Now it gets really cold …

My fingers start to freeze …

I didn’t spent a lot of time at ski resort, I rode down to the city of Kalavryta I had to visit the gas station to fill the tank of the estrella.

Its a little bit after 5 when I reach the City of Kalavryta and I stop at the gas station.

The estrella consumed 9.6 liters for 256 km.

The temperature at the city is much higher that what it was up in the mountain, which makes me think to go up there again and take the road to the village Zarouhla right before the ski resort and from there to the city of Akrata where I will take the motorway for Athens ….

I went up the mountain once more at this time there is noone on the road …

Just me …

It starts to get really cold …

My fingers start to get numb and I’m in pain….

I’m only thinking that it will get warmer as soon as I get down from the mountain top …

I don’t feel the fingers in my hand any more …

The pain is unbearable ….

It takes some time for my hands to do what the brain tells them …

I started my descent, there was some ice on the road ….

As soon as I got down to lower altitude and away from the snowy mountain the temperatures rised and the pain on my hands started to go away …

I have left behind me the snowy mountains and their freezing temperatures …

It started to get dark ..

The headlight needs to be adjusted I just see in front of me only …

I cannot see the turns on the road until I’m very close…

Luckily a car was passing so I just followed it ….

I reached the motorway and from there on was easy and boring ….

I got home, 450 km in 11.5 hours

I unloaded my bike, chatted with the family, took the dogs out for their night walk ….

My batteries where full …

Until the next trip …

Safe travels!!!!

Στη λίμνη Δόξα και πέριξ αυτής με το Estrella που είναι όλο τρέλα

Μιας και το Himalayan ήταν εκτός περιμένοντας τα ανταλλακτικά για την επισκευή και μίας και δεν θα μπορούσα να πάω για την χωμάτινη μανιταρόσουπα είπα να γράψω μερικά ασφάλτινα χλμ για να ξεπεράσω την στεναχώρια ….

Εδώ και καιρό ήθελα να κάνω μια βόλτα με το Estrella είχε μείνει με το παράπονο από τότε που το αντικατάστησε το Himalayan στα ταξίδια…

Σάββατο βράδυ αργά κάθομαι και σκέφτομαι που να πάω …

Να πάω Φολόη;

Να πάω Λεωνίδιο;

Να πάω στην λίμνη Δόξα;

Τελικά αποφασίζω να πάω για αρχή στην λίμνη Δόξα μετά στα Καλάβρυτα και πίσω

Την άδεια την είχαμε πάρει..

Αυτή την Κυριακή δεν είχα οικογενειακές υποχρεώσεις …

Ετοίμασα γρήγορα γρήγορα τα πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου

Ξύπνησα το πρωί κατά τις 6 και ο καιρός ήταν βροχερός, έφτιαξα καφέ …

Έβγαλα τα σκυλιά βόλτα …

Άρχισαν οι σκέψεις που θα βάλω τα πράγματα δεν χωράνε στις δερμάτινες τσάντες του Estrella οι οποίες δεν είναι και αδιάβροχες …

Επιστρατεύτηκε σάκος και σακούλα σκουπιδιών για να τον κάνουμε αδιάβροχο …

Έχει πάει 8 ο καιρός δείχνει κλεισμένος, άρχισαν οι σκέψεις που θα πάω πάλι μέσα στην βροχή γιατί δεν κάθομαι σπίτι …

Τι είναι αυτό που μας κάνει να αναζητούμε το φευγιό;

Η βόλτα με την μηχανή είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία….

Βοηθάει στο να ξεφεύγουμε από την ρουτίνα μας …

Άλλοι καβαλάνε και πάνε σαν τον άνεμο προσπαθώντας να τα αφήσουν όλα πίσω τους …

Άλλοι καβαλάνε και πάνε πιο αργά και ρουφάνε τα πάντα τις εικόνες, τις μυρωδιές, το ταξίδι …

Άλλοι καβαλάνε για να πάνε μακριά …

Άλλοι καβαλάνε για να πάνε μια κοντινή βόλτα …

Άλλοι καβαλάνε για την παρέα …

Άλλοι για να βγάλουν φωτογραφίες και βίντεο …

Κάποιοι το κάνουν και το κρατούν για τον εαυτό τους…

Κάποιοι άλλοι για να το δείχνουν σε γνωστούς και αγνώστους ….

…….

Όποιος και αν είναι ο λόγος η αιτία πάντως είναι ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα μας και στην πορεία ίσως και να βρούμε κάτι που έχουμε χάσει ότι και αν είναι αυτό ….

Έχει πάει 9 παρά, έχει σταματήσει να ψιχαλίζει, φορτώνω και φεύγω ….

Στάση στον σταθμό στον Σκαραμαγκά για να βάλω αδιάβροχα έχει αρχίσει να ψιχαλίζει πάλι και ο καιρός προς την Κόρινθο είναι φορτωμένος.

Στο σταθμό είναι αρκετές μηχανές και περιμένουν ανυπόμονα …

Συνεχίζω Ελευσίνα, σταθμός διοδίων, βγαίνω στην παλιά Εθνική, όπου το Estrellaκι αισθάνεται καλύτερα …

Κόρινθος, Σολωμός, Χιλιομόδι, Νεμέα…

Δεν έβρεξε τελικά μόνο μερικές ψιχάλες που και που …

Οι πρώτες στάσεις για φωτογραφίες..

Παίρνω τον επαρχιακό δρόμο Νεμέας Λεβιδίου …

Ο ουρανός είναι ακόμα συννεφιασμένος και έχει μια δροσιά 🙂

Συνεχίζω στην επαρχιακή οδό Παλαιοπύργου – Νεμέας

Ο ήλιος έχει κάνει την εμφάνιση του ….

Λίγο πιο κάτω στάση να βγάλω τα αδιάβροχα ….

Ξαναπιάνω τον επαρχιακό Νεμέας – Λεβιδίου

Στον ορίζοντα φαίνονται οι χιονισμένες βουνοκορφές, που να ήξερα εκείνη την στιγμή ότι θα έβλεπα το χιόνι από πολύ κοντά ….

Στρίβω αριστερά και πιάνω την επαρχιακή Κάλιανου – Λεβιδίου …

Φθάνω στην λίμνη Στυμφαλία …

Προσπερνάω την λίμνη και συνεχίζω ….

Στήν Λαύκα παίρνω τον δρόμο πρός Καστανιά …

Και από εκεί τον επαρχιακό Κιάτου – Βυτίνας …

Η επόμενη στάση ήταν στην λίμνη Δόξα…

Είχα αρκετά χρόνια να πάω …

πολύς κόσμος, πολλά λεωφορεία, αυτοκίνητα ένα μεγάλο γκρούπ με μηχανές μόλις αναχωρούσε χαιρετηθήκαμε εθιμοτυπικά …

Προσπάθησα να τους χαιρετήσω όλους …

Δεν ανταποκριθήκαν όλοι …

Δεν πειράζει …

Βρίσκω ένα ήσυχο μέρος στην λίμνη και αράζω για καφέ και ένα σνακ …

Ο πρώτος στόχος είχε επιτευχθεί …

Ο καιρός πλέον ήταν ηλιόλουστος.

Άραξα ήπια τον καφέ μου απολαμβάνοντας τον ήλιο και την λίμνη …

Η ώρα πέρναγε και έπρεπε να συνεχίσω επόμενος σταθμός τα Καλάβρυτα …

Αφησα πίσω μου την πολύβουη λίμνη και σιγά σιγά ανηφόρησα στον επαρχιακό Λυκουρίας – Φενεού, με κατεύθυνση προς Λυκουρία ….

Μετά την Λυκουρία ακολουθώ τον επαρχιακό κάτω Κλειτορίας – Λυκουρίας …

Μετά την Κλειτορία πάιρνω τον επαρχιακό Καλαβρύτων – Φιλίας …

Είχα αρχίσει να πεινάω όποτε αναγκαστική στάση να ετοιμάσουμε το μεσημεριανό …

Μανιταρόσουπα (εντελώς τυχαία 😉 ) με φρυγανιές (ότι βρήκα τελευταία στιγμή στο σπίτι) …

Μετά το μεσημεριανό που δεν ήταν και ιδιαίτερα πετυχημένο συνέχισα προς Καλάβρυτα …

Περνάω σπήλαια Λιμνών, δεν έχω πάει ποτέ, δεν ήθελα να τα επισκεφτώ μόνος μου κάποια άλλη φορά με την οικογένεια ….

Φτάνω στην διασταύρωση για το χιονοδρομικό των Καλαβρύτων, το σκέφτομαι μπα λέω και συνεχίζω προς Καλάβρυτα, ήθελα να ανεφοδιαστώ με καύσιμα έιχα κάνει κοντά 230 χλμ και είχα φουλάρει στην Αθήνα …

Δεν περνάω 100 μέτρα από την διασταύρωση και αλλάζω γνώμη (μου αρέσει που είμαι σταθερός στις απόψεις μου)…

Αναστροφή και ανάβαση προς το χιονοδρομικό …

Το χιόνι δεν αργεί να φανεί στην άκρη του δρόμου …

Είναι 16:30 περίπου και όλοι κατεβαίνουν από το χιονοδρομικό …

Είμαι ο μόνος που ανεβαίνει και όλοι κοιτούν περίεργα τον τρελό με την μηχανή …

Φτάνοντας στο χιονοδρομικό το πάρκινγκ ήταν σχεδόν άδειο και όσοι υπήρχαν ετοιμάζονταν να κατηφορίσουν προς τα Καλάβρυτα …

Κάνει παγωνιά …

Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν …

Χωρίς πολλά πολλά ξεκινάω και έγω την κάθοδο προς τα Καλάβρυτα και προς πιο υψηλές θερμοκρασίες ….

Είναι περασμένες 5 όταν φθάνω στα Καλάβρυτα, σταματάω στο βενζινάδικο δίπλα από τον σταθμό τον ΚΤΕΛ.

Το φουλάρω, 9,6 λίτρα για 256χλμ είχα άλλα 2.5 λίτρα μέσα μια χαρά, από κατανάλωση καλά τα πάμε …

Στα Καλάβρυτα η θερμοκρασία ήταν αισθητά ανεβασμένη σε σχέση με το βουνό …

Κατεβαίνοντας από το χιονοδρομικό είχα δεί την ταμπέλα για την Ζαρούχλα …

Ρε λές να πάω από εκεί και να κατέβω Ακράτα και μετά να πιάσω την Εθνική και να επιστρέψω σπίτι …

Σύντομη διαβούλευση με το κινητό μου βγάζει καμιά ωρίτσα μέχρι την Ακράτα …

Οκ, φύγαμε λέω …

και αρχίζω να ανηφορίζω ξανά προς το χιονοδρομικό και την διασταύρωση για την Ζαρούχλα …

Το google maps μου δείχνει να πάω από ένα χωματόδρομο είναι 15 λεπτά πιο σύντομα ….

Ναι καλά λεώ ότι πείς ..

Συνεχίζω να ανεβαίνω δεν υπάρχει ψυχή είμαι μόνος μου …

Αν πάθω κάτι θα με βρουν την άνοιξη σκέφτομαι …

Συνεχίζω απτόητος ….

Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν …

Κάτω στα Καλάβρυτα δεν το σκέφτηκα καλά ….

Μετά το πάγωμα άρχισε ο πόνος …

Γνώριμος …

Αλλά είναι έντονος, έχω αρχίσει να μονολογώ και να τα βάζω με τον εαυτό μου και τις καταπληκτικές αποφάσεις που παίρνω…

Που θα πάει θα καβατζάρω τον αυχένα σκέφτομαι και θα πέσω σε χαμηλότερα υψόμετρα και θα άνεβει η θερμοκρασία …

Πλέων δεν νιώθω τα δάχτυλα των χεριών …

Είναι το μόνο σημείο που η χαμηλή θερμοκρασία με ενοχλεί …

Ο πόνος πλέων έχει γίνει ανυπόφορος …

Κάθε τράβηγμα του φρένου η του συμπλέκτη προκαλεί πλέων πόνο και στους καρπούς από το σφίξιμο …

Υπάρχει και μια καθυστέρηση από την στιγμή που το μυαλό θα δώσει την εντολή μέχρι το σώμα να εκτελέσει …

Μετά τον αυχένα έκανε την εμφάνιση του και ο πάγος …

Ευκολάκι …

Σιγά σιγά κατηφόριζα προς τα κάτω και η θερμοκρασία ανέβαινε…

Ο πόνος στα δάχτυλα υποχωρούσε …

Αλλά στους καρπούς παρέμεινε …

Ήταν η μόνη στιγμή που θα ήθελα να έχω παραπάνω κυβικά για να μην κάνω συχνές αλλαγές ταχυτήτων …

Κάθε αλλαγή συνοδεύεται από μούγκρισμα ….

Έχω την εντύπωση ότι ακούγομαι πιο δυνατά από ότι το μηχανάκι …

Στάση για ξεκούραση, δέν πάει άλλο …

Τουλάχιστον δέν κρυώνω πλέων ….

Έχω αφήσει πλέων πίσω μου τα χιονισμένα βουνά και την παγωνιά μαζί τους …

Στην διασταύρωση για Ζαρούχλα κάνω αριστερά και κατευθύνομαι για Ακράτα …

Έχει αρχίσει πλέων να σκοτεινιάζει …

Τα φώτα φέγγουν πολύ κοντά …

Δεν βλέπω …

Κόβω ταχύτητα για να προλαβαίνω τις στροφές οι οποίες εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά μου …

Κάπου στο βάθος πίσω μου έρχεται ένα αυτοκίνητο το περιμένω …

Τον αφήνω να με περάσει και τον ακολουθώ για να μην βρεθώ σε κανένα γκρεμό …

Δύσκολη η κατάβαση μέχρι την Ακράτα …

Με κούρασε …

Βγαίνω εθνική, πάω να πληρώσω στα διόδια μου πέφτουν τα κέρματα κάτω.

Κατεβαίνω τα μαζεύω τα ρίχνω στο μηχάνημα …

Πάω να βάλω τα γάντια, και μια ωραία γυναικεία φωνή ακούγεται να με ρωτάει αν χρειάζομαι βοήθεια …

Όχι καλό μου μηχάνημα του απαντάω σε ευχαριστώ …

Κουμπώνω πρώτη και χάνομαι στο σκότος …

Στην Εθνική ταξιδεύω με 90-100 έχει λίγη κίνηση είναι και Κυριακή απόγευμα …

υπάρχουν και οι γνωστοί (μπιπ) που πάνε με χίλια …

δεν μέ αγχώνουν βρίσκω μια νταλίκα την προσπερνάω τις κάνω νόημα και μπαίνω μπροστά της και κρατάω σταθερή την απόσταση μου απο την νταλίκα …

Τουλάχιστον έτσι δεν κινδυνεύω να με παρασύρει κάποιος (μπιπ) …

Φτάνω στα διόδια του Κιάτου…

ίδια διαδικασία, σταματάω βγάζω γάντια, βγάζω πορτοφόλι, βγάζω κέρματα ..

μου πέφτουν κάτω …

η υπάλληλος ευγενέστατη με ρωτάει πόσα μου έπεσαν,

ένα ευρώ της λέω.

Θα τα μαζέψω εγώ μου λέει,

τις δίνω άλλα 60 λεπτά,

μου δίνει την απόδειξη και μου εύχεται καλό ταξίδι,

την ευχαριστώ και αρχίζω …

βάζω το πορτοφόλι στην τσέπη, βάζω γάντια και ξεκινάω …

Στην Κόρινθο βγαίνω στην παλιά εθνική…

Μέγα λάθος …

πάλι έχω θέμα με τα φώτα μιας και δεν φωτίζεται ο δρόμος …

Η τεχνική γνωστή πλέων, ακολουθώ ένα αυτοκίνητο ….

Φτάνω σπίτι, ξεφορτώνω, το ταξίδι είχε τελειώσει …

450 χλμ σχεδόν σε 11,5 ώρες …

επέστρεψα στην ρουτίνα μου και την οικογενειακή θαλπωρή …

αφού τελειώσουν τα καλωσορίσματα πρέπει να βγάλω τα σκυλιά βόλτα ….

Αργά το βράδυ κατά τις 12 πέφτω ξερός για ύπνο …

Η επόμενη μέρα έχει το γνωστό πρόγραμμα πρωινό ξύπνημα, πρωινό για τα παιδιά, βόλτα τα σκυλιά και μετά δουλειά ……

Trip to mountain Taygetos with my Himalayan

For quite some time I wanted to travel the old road that connected the cities of Sparta and Kalamata through the mountain Taygetos which is in southern region of Peloponese in Greece.

But due to either family responsibilities or due to bad weather I was not able to do it before the year ended.

So the time had come I took a day off, since there was no time to travel in the weekend.

So Monday morning has come I wake up early in the morning around 6 I made some coffee and read the news.

At 7 I weak up the two oldest kids to get ready for school and I take the dogs out for a walk.

The wife and the baby are still sleeping.

After the kids left for school I got everything in the bike including my lunch which the wife had cooked in the afternoon.

A quick stop at the gas station to fill the bike up.

The weather is nice a little cold around 15 degrees Celsius.

I had to travel for one hour in the motorway in order to get out and far away from Athens.

This is not the best road to ride the Himalayan.

I travel at around 100-110 km/h.

Close to the city of Korinthos I leave the motorway and I take the back roads to the city of Nafplio which took about another hour.

I stopped for a coffee with a friend that lives there.

We started talking about our future planned trips and by the time we finished it was already noon.

I leave the city of Nafplio and I take the old road that connected this city with the city of Tripoli.

Up to now I hadn’t make any stops to take any pictures .

The Himalayan dind’t have any issues to climb the mountain road.

The weather was nice and sunny, so I made frequent stops to take pictures.

At the town of Tegea I took the old road that connected the cities Tripoli and Sparta.

Mount Taygetos was waiting for me covered in snow.

I felt a chill in my spine seeing the snow.

After a while I reached the city of Sparta, I didn’t go into the city.

I went directly to the old road the connected the cities of Sparta and Kalamata since this was the plan.

I started to climb the mountainous road, but since it was getting around 3 in the afternoon I was really hungry so I had to stop to have some lunch.

The menu was meatballs with feta cheese and rusks

Which I devour without much thought.

After I finish with the meatballs I made some coffee.

And while I was sipping my coffee I noticed that the bike was sitting in perfect balance.

There was no way that I could do that if I wanted to.

I finish my coffee and I started to ride in one of the most beautiful roads I have traveled so far in Greece.

And for here on it starts to get interesting

Before the decent to Kalamata I made a stop for some coffee and get some warmth…

After I finished with my coffee I continued towards Kalamata city

The sun was starting to set and I had a lot or road to cover…

By the time I reached the city of Kalamata it was already dark.

I took the motorway and in about 3 hours I was back home.

It didn’t have much traffic in the motorway but the temperature reached single digits and I was starting to feel the cold.

I got home around 9, I took the dogs out for their night walk, returned home had some warm dinner and got to bed.

Another beautiful day had past…

Στον Ταύγετο παρέα με το Himalayan

Ήθελα να κλείσω την χρονιά με αυτή την βόλτα αλλά μία οι γιορτές μία ο καιρός με τα έκτακτα το ανέβαλα από εβδομάδα σε εβδομάδα.

Έγινε μια πρώτη απόπειρα πριν από κάνα δύο εβδομάδες αλλά δεν ήμουν έτοιμος για τόσο κρύο οπότε αναστροφή πριν το Αρτεμίσιο μίας και είχαν παγώσει τα χέρια και σιγά σιγά και ο υπόλοιπος γινόμουν παγωτό …

Το ΣΚ που μας πέρασε διάβαζα για βόλτες όλοι την έκαναν προς όλες τις κατευθύνσεις, δυστυχώς λόγω υποχρεώσεων δεν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος για βόλτες τα ΣΚ άντε για απογευματινό καφέ στην καλύτερη…

Το μεσημέρι μου έρχεται η ιδέα….

Την ανακοινώνω στον “Στρατηγό”, δεν φέρνει αντίρρηση …

καλό σημάδι, το απόγευμα το ανακοινώνω σε κάποια φιλαράκια μήπως έχουν όρεξη να ταλαιπωρηθούν….

Δεν έκατσε ίσως την επόμενη φορά ….

Το βράδυ της Κυριακής αρχίζω της ετοιμασίες (κρατάω το μωρό) ενώ η “Στρατηγός” αρχίζει να συγκεντρώνει τον εξοπλισμό …

να μαγειρεύει κεφτεδάκια για να πάρω μαζί μου …

να ετοιμάζει τα ρούχα που θα πάρω μαζί μου κτλ ….

Ξυπνάω το πρωί κατά τις 6 φτιάχνω καφέ και αράζω …

στις 7 ξυπνάω τα παιδιά και τους φτιάχνω πρωινό, βγάζω τα σκυλιά βόλτα και γυρνάω να φτιάξω τοστάκια για να πάρουν μαζί τους στο σχολείο….

Η σύζυγος με το μωρό κοιμούνται ακόμα …

Κατεβάζω και τοποθετώ τις βαλίτσες στην μηχανή βάζω το google maps να με παέι στο Ναύπλιο στο περίπτερο του γλυκοΓίωργου (sugariasgeorge).

Μέχρι να ξεκινήσω είχα είδη να ζεσταίνομαι, θα δροσίσει πάνω στην μηχανή σκεφτόμουν…

Φόραγα πάρα πολλά για την θερμοκρασία της Αθήνας, σταματάω να γεμίσω στο βενζινάδικο και αρχίζω να ξεντύνομαι.

Πολύ καλύτερα με αυτά και με αυτά η ώρα έχει πάει κοντά 9, η κίνηση στους δρόμους ήταν η αναμενόμενη….

Μετά την Κακιά Σκάλα αρχίζει να δροσίζει λέω θα σταματήσω να φορέσω αυτά που έβγαλα σε λιγάκι …

Σταμάτησα στα Εξαμίλια….

Το Himalayan στην εθνική ταξιδεύει με 100-110 οπότε θέλει υπομονηηηηηη….

Με τό που βγείς στο επαρχιακό δίκτυο μεταμορφώνεται

ο ήχος από το μοτέρ και την εξάτμιση ακούγεται ωραία

Σου δημιουργούν ένα μόνιμο χαμόγελο ….

Φτάνω στο Ναύπλιο και το google maps με πάει 10 χλμ αντίθετα

Φτάσατε μου ανακοινώνει…

Κοιτάω γύρω μου δεν υπάρχει τίποτα …

Με είχαν ζώσει τα φίδια νωρίτερα, σκεφτόμουν που το έχει ανοίξει το περίπτερο ο χριστιανός στην μέση του πουθενά ….

Επιστρέφω πίσω και το βρίσκω 20 άσκοπα χλμ, δεν πειράζει όμως, για να γράψουμε χλμ βγήκαμε …

Σταματάω, και με υποδέχεται η σύζυγος την οποία την είχε ενημερώσει ο ζαχαρένιος.

Πώς φαίνεται ο άντρας παλαιάς κοπής ήταν στο σπίτι και κοιμόταν και η σύζυγος ανήγε το μαγαζί!!!!

Μετά από μερικά τηλέφωνα τον ξυπνήσαμε και εντός σύντομου χρονικού διαστήματος πίναμε καφέ και συζητάγαμε, ο χρόνος πέρασε γρήγορα οπότε έπρεπε να χαιρετήσω και να συνεχίσω την βόλτα μου.

Μετά της συμβουλές του ζαχαρένιου για το πώς θα βγώ στην παραλία τις οποίες ακολούθησα, και ξεκίνησα ουσιαστικά την βόλτα.

Κίνηση δεν είχε οπότε σε μικρό διάστημα βρέθηκα να οδηγό δίπλα από την θάλασσα και αμέσως μετά να ανεβαίνω τον κολοσούρτη

και ξεκίνησαν και οι πρώτες στάσεις για φωτογραφίες και να θαυμάσουμε το τοπίο…..

Το Himalayan δεν δυσκολεύτηκε στην ανάβαση (με τους δικούς μου ρυθμούς)

Ο καιρός μας έκανε την χάρη και δεν έκανε πολύ κρύο οπότε οι στάσεις ήταν πολλές και συνεχόμενες

με αυτό τον ρυθμό σίγουρα θα με έπαιρνε το βράδυ ….

Έφθασα στην Τεγέα και μετά από μια σύντομη στάση για ανεφοδιασμό συνέχισα με κατεύθυνση προς Σπάρτη.

Ο Ταύγετος με περίμενε ντυμένος στα λευκά του, ένα ρίγος με διαπέρασε όταν είδα τα χιόνια …

Με τα πολλά έφθασα στην Σπάρτη και ακολούθησα τον παλιό δρόμο που ένωνε την Σπάρτη με την Καλαμάτα, αυτός ήταν και ο σκοπός του ταξιδιού

Ξεκίνησα την ανάβαση αλλά είχε πάει σχεδόν 3 και το στομάχι είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται …

Οπότε στάση για δικό μου ανεφοδιασμό ….

Το μενού είχε κεφτεδάκια με φέτα και παξιμάδια.

Έστρωσα λοιπών το τραπέζι μου και άρχισα να τα καταβροχθίζω με συνοπτικές διαδικασίες ….

Στην συνέχεια έφτιαξα ένα καυτό νεσκαφέ καραβίσιο …

Και εκεί που έπινα τον καφέ μου παρατηρώ ότι το μηχανάκι μου ήταν στην απόλυτη ισορροπία !!!

Αυτό και να το ήθελα να το πετύχω δεν υπήρχε περίπτωση να το καταφέρω…

Τελειώνω τον καφέ μου, μαζεύω στα γρήγορα και συνεχίζω την ανάβαση σε μία από τις πιο όμορφες διαδρομές που έχω περάσει !!!

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα ωραία …

Λίγο πιο κάτω σε μια αριστερή στροφή συνεχίζει ευθεία χωματόδρομος ανηφορικός χωρίς να κόψω ιδιαίτερα συνέχισα ευθεία και σηκώθηκα όρθιος στα μαρσπιέ.

Το έδαφος ελαφρός υγρό αλλά χωρίς λάσπες, μόνο κάτι μικρά νεροφαγώματα υπήρχαν …

Το πίσω λάστιχο άρχισε να λικνίζεται καθώς πάσχιζε να βρει πρόσφυση ήταν σαν να χορεύαμε ένα αργό βαλς ….

Συνέχισα την ανάβαση και στο πρώτο πλάτωμα στάση για φωτογραφίες και επιστροφή …

[url=https://postimg.cc/ThGt2QqP][img]https://i.postimg.cc/fWSpKrVY/DSC-2462.jpg[/img][/url]

Πρίν αρχίσουμε την κάθοδο προς την Καλαμάτα κάναμε μια στάση να πιούμε ένα καφέ και να ζεσταθούμε λίγο

Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας και ζεστάθηκε το κοκαλάκι μας ξεκινήσαμε την κάθοδο προς την Καλαμάτα…

Ο ήλιος έχε αρχίσει να δύει και έχω πολύ δρόμο ακόμα …

Είχε νυχτώσει για τα καλά όταν έφθασα στην Καλαμάτα.

Δεν μπήκα στην πόλη πήρα κατευθείαν την έξοδο για Αθήνα.

Δεν είχε κίνηση αλλά με το που νύχτωσε η θερμοκρασία έπεσε αρκετά και μια δροσιά την ένιωθα.

Στο ύψος την Μεγαλόπολης η θερμοκρασία έπεσε αρκετά και η άσφαλτος άρχισε να γυαλίζει σταμάτησα στην άκρη δοκιμάζοντας τα φρένα για να δώ αν γλιστράει αλλά δεν…

Πλέων είχα αρχίσει να κρυώνω, η μπαταρία του κινητού είχε αδειάσει ..

Είχα πάρει ένα power bank μαζί μου αλλά ξέχασα να πάρω καλώδιο οπότε δεν είχα τρόπο να το φορτίσω…

Πλέων κρύωνα αρκετά η θερμοκρασία ήταν σε μονοψήφιο νούμερο.

Στα ΣΕΑ της Νεστάνης σταμάτησα και πείρα ενα ζεστό τσάι πιο πολύ για να το κρατάω στα χέρια να ζεσταθώ …

Φόρεσα και ένα πουλόβερ που είχα ακόμα μαζί μου και γέμισα και το ρεζερβουάρ με καύσιμα…

Είχα πάρει και ένα δεύτερο κινητό μαζί μου και ευτυχώς το παλικάρι στο βενζινάδικο με βοήθησε να αλλάξω την σίμ με ένα συνδετήρα, δεν το χρειαζόμουν απλά για να μπορεί η οικογένεια να επικοινωνεί μαζί μου η για περίπτωση ανάγκης.

Με το έχτρα πουλεβεράκι το κρύο παλεύονταν…

Άρχισε να ζεσταίνει μετά την Κόρινθο και πλέων απλά μάζευα τα χλμ πηγαίνοντας με 100-110.

Κατά τις 9 έφτασα στο σπίτι, ξεφόρτωσα το άτι και γύρισα στην ρουτίνα μου, μετά από μια γρήγορη κουβεντούλα με την οικογένεια έβγαλα τα σκυλιά βόλτα και επέστρεψα σπίτι για βραδινό και χαλάρωση.

Άλλη μια υπέροχη μέρα είχε περάσει …

Τώρα περιμένω την επόμενη….

Καλές βόλτες ….

Αποφεύγοντας τον Γηρυόνη στην Κορινθία (με το Royal Enfield Himalayan)

Μιας και δεν έχω πολλές ευκαιρίες για βόλτα δεν υπάρχει περίπτωση να με σταματήσει μια βροχούλα …
Αν και από ότι έλεγαν ο Γηρυόνης δεν θα έφτανε σε εμάς πρίν το απόγευμα η το βράδυ (θα είχα γυρίσει μέχρι τότε)

Ξεκίνησα απο την Αθήνα με καλό καιρό, βέβαια στο βάθος ο καιρός φαίνονταν να κλείνει…
Οι δρόμοι δεν είχαν ιδιαίτερη κίνηση οι μηχανές λιγοστές, στα διόδια της Ελευσίνας κάποιο σκουτερ κλάμπ είχε μαζευτεί…

Μέχρι τις σήραγγες της κακιάς σκάλας όλα ήταν καλά και κινούμουν από 100-120 δείχνοντας ότι με το φίλτρο και την εξάτμιση ξύπνησε μετά τις 5000 στροφές, δείχνει να είναι πιο δυνατό και να ανεβάζει απροβλημάτιστα…
Στην ανηφόρα πρίν τις σήραγγες ήμουν με πέμπτη και 100 και ανοίγοντας το γκάζι ανέβαζε απροβλημάτιστα …

Με το που περνάω της σήραγγες πέφτουν οι πρώτες σταγόνες, σταματάω στην άκρη και φοράω γρήγορα γρήγορα τα αδιάβροχα ενώ είχε αρχίσει να ρίχνει κανονικά …
Πρώτο σφάλμα ενώ ήξερα ότι θα βρέξει δεν πήρα μαζί μου τα αδιάβροχα γάντια ούτε τις γκέτες που έχω …
Σταμάτησε και ένα όχημα της εθνικής οδού να δεί αν είμαι καλά …

Ξεκινάω ενώ πλέων έβρεχε καταρρακτωδώς, μιλάμε για πολύ νερό …
Αποφασίζω να βγώ από την εθνική και να πάω από την παλιά, βγαίνω από την έξοδο των Αγίων Θεοδώρων (άλλο λάθος).
Η παλιά ήταν πλημμυρισμένη ένα αυτοκίνητο είχε μείνει….
Ένα αυτοκίνητο που πέρναγε απο το αντίθετο ρεύμα σήκωσε κύμα που με κουκούλωσε για μερικά δευτερόλεπτα δεν έβλεπα τίποτα μπροστά μού….

Πλησιάζω στα Ίσθμια και ενώ έχω αρχίσει να σκέφτομαι να γυρίσω πίσω ο καιρός ανοίγει ….
Συνεχίζω περνάω από τον Σολομό συνεχίζω προς Χιλιομόδι και από εκεί για Νεμέα και μέσα από διάφορα χωριά έφτασα στο Κιάτο για καφέ αφού πέρασα μια βόλτα και απο το αστεροσκοπείο το οποίο ήταν κλειστό (όχι οτι περίμενα να το βρώ ανοιχτό)….

Η βροχή πότε σταμάταγε πότε ξεκίναγε αλλά δεν είχε την πρωινή ένταση και εναλλάσσονταν με ομίχλη και ψιχάλα…

Τα χωμάτινα κομμάτια ήταν μικρά και δεν με προβλημάτισαν ιδιαίτερα αν και το πίσω λάστιχο (mitas e07) γλίστραγε αρκετά στη λάσπη και ήθελε περισσότερη προσοχή σε σχέση με το μπροστά (tkc 80)που δεν με προβλημάτισε πουθενά…

Στο αστεροσκοπείο αποφάσισα να πάω όταν είδα μια πινακίδα στο χωριό Κρυονέρι …
Ο δρόμος που ακολούθησα ήταν χωμάτινος και είχε έναν άσπρο πηλό που γλίστραγε τρελά…
Σε μια φάση χάνω το πίσω κάνει 2-3 πιρουέτες το κράτησα αν και πίστευα ότι θα έπεφτα …
Βέβαια σε όλο αυτό το χορό σε κάποια φάση ενώ έβαζα πόδια κάτω και προσπαθούσα να το κρατήσω μου δίνει μία στο δεξί καλάμι (του ποδιού όχι της μηχανής, πόναγα για κανα 10 λεπτο), χωρίς να έχω ιδέα το πώς, κατάφερα να σταματήσω όρθιος …

Από το αστεροσκοπείο μέχρι το Κιάτο άσφαλτος πλέων με πάρα πολύ ομίχλη …
Στο Κιάτο στάση για καφέ και κουβέντα με ένα φίλο απο το φόρουμ των enfield…

Η επιστροφή έγινε από την εθνική με 100-110 και από τα ίσθμια μέχρι και την Κινέτα έριχνε πάλι καρέκλες (μιλάμε για πολύ νερό) και μετά τέλος ούτε σταγόνα στην Αθήνα όταν έφτασα ήμουν ο μόνος με αδιάβροχα …

255 χλμ σύνολο
κατανάλωση 9.5 λίτρα
μας κάνει 3,7 λίτρα για κάθε 100 χλμ.
κόστος 15 ευρώ
και άλλα 5.8 για διόδια

Αυτά ήταν τα έξοδα (o καφές ήταν κερασμένος)


Με το Himalayan στα βουνά της Πελοποννήσου

Με αφορμή μια βόλτα που διοργάνωναν κάποιοι φίλοι για το τριήμερο της 28ης, είπα να παώ να τους συναντήσω στον Λάδωνα ακολουθώντας για όσο μπορώ την διαδρομή του gsmaniac από το Κιάτο στην Φολόη.

Ενα όμορφο διήμερο με ωραίες εικόνες και με τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές που έχω κάνει μέχρι στιγμής (κοίτα να δείς που μου άρεσε)….

Το Himalayan δεν με προβλημάτισε πουθενά, η ποδιά του βρήκε κανα 2 φορές όπως επίσης και το κεντρικό σταντ που κάθετε πιο χαμηλά. Επίσης δεν με κούρασε, βέβαια οι ρυθμοί μου ήταν αρκετά χαμηλοί.
Η κατανάλωση από το Κιάτο που γέμισα μέχρι και την λίμνη του Λάδωνα ήταν 3.6 λιτρα/100χλμ.

Συνάντησα και 2 παιδιά με ΚΤΜ που με προσπέρασαν δεν τους ακολούθησα σταμάτησα γιατί σήκωναν πολύ σκόνη …. συναντηθήκαμε ξανά στην αρχαία Φενεό και τα είπαμε λιγάκι…..

Μια βόλτα μέχρι τον Απολλωνα

Οι Ολύμπιοι συνωμότησαν μεταξύ τους, με τον καιρό, με την σύζυγο, με τον Γούγλη έτσι ώστε να καταφέρω και να επισκεφτώ τον Απόλλωνα αλλά και να περάσω ωραία και να δω μέρη που δεν είχα ξαναδεί.

Οπότε το Σαββατο που μας πέρασε ξεκίνησα 07:45 και επέστρεψα στις 20:23 μετά από 487 χλμ και 48,5 ευρώ έξοδα.

Σε αυτό το ταξίδι θα ήμουν μόνος, ο τζουνιορ δεν θα ακολουθούσε αυτή την φορά (αυτός έχασε ) έχει αγώνες την αλλη εβδομάδα και δεν ήθελα να τον κουράσω.

Μέχρι την έξοδο για το Κιάτο πήγα από την εθνική με 100-110.

Πρώτη στάση στην ΒΡ πρίν τα διόδια του Κιάτου για ανεφοδιασμό

Μπουγατσα με κρέμα και φραπε για μένα, απλή αμόλυβδη για το Himalayan

Πήρα την έξοδο για Κιάτο – Στυμφαλία και ακολουθούσα τις οδηγίες του Γούγλη,
δεν είχε κίνηση ήμουν σχεδόν μόνος μου στον δρόμο

Η θέα ήταν καταπληκτική, ατενίζοντας τα χιονισμένα βουνά (αν δεν κάνω λάθος είναι το όρος Κυλλήνη)

Συνεχίζω στην Επαρχιακή οδό Κιάτου – Βυτίνας (ακολουθώντας πάντα τις οδηγίες του Γούγλη)
και πριν τους Καλλιανους στρίβω αριστερά στην Επαρχιακή οδό Καλλιανου – Λεβιδίου.

Σταση για φωτό αλλα και για να βεβαιωθώ ότι ο Γούγλης με πάει σωστά, ο δρόμος στενός δίπλα απο την λίμνη Στυμφαλία δεν θύμιζε με τίποτα επαρχιακή όδο.

Ο Ηρακλής είχε κάνει καλή δουλειά όσο και αν κοίταξα δεν είδα πουθενά καμία κακιασμένη όρνιθα

Συνεχίζω στην επαρχιακή οδο Νεμέας – Λεβιδίου

Το Himalayan στο φυσικό του τοπίο

Συνεχίζω στην Νεμέας – Λεβιδίου και η θέα είναι καταπληκτική, και το μοντέλο πάντα διαθέσιμο να ποζάρει

Στον ίδιο δρόμο λιγο μετά το χωριό Κανδήλα

Συνεχίζουμε στην Εθνική οδό Τρίπολης – Ολύμπίας.

Στο Λεβίδη ήταν παρακαρισμές πολλές μηχανες, δεν σταμάτησα συνέχισα το μοναχικό μου ταξίδι.

Λίγο μετα το Λεβίδη στάση για φώτο αφήνοντας τα χιονισμένα βουνά πίσω μας

Επόμενη στάση πρίν την είσοδο της Δημητσάνας

Δεν σταμάτησα στην Δημητσάνα δεν υπήρχε χρόνος, κάποια άλλη φορά.
Με το που μπήκα στο χωριό έστριψα δεξιά στο πρώτο δρόμο με κατεύθυνση προς Ζατούνα.

Μια στάση στην βρύση στην έξοδο της Δημητσάνας

Η Ζατούνα, όμορφο χωριό και ο Γούγλης με οδηγεί στην εξοδο του χωριού, ενας δρόμος που αν περάσει αυτοκίνητο θα γδαρθεί από τα βάτα, λίγο πιο κάτω η άσφαλτος εξαφανίζεται και κάνει την εμφάνιση του το χώμα, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι που με πάει ο Γούγλης.

Στάση για να δουμε που πάμε και να βεβαιωθούμε οτι οι Ολύμπιοι δεν πάιζουν και αυτοί μαζί μου.

Ο Γούγλης δείχνει οτι είμαι στην Επαρχιακή οδό Μονών Α. Ιωάννου Προδρόμου

Δεν υπάρχει ψυχή να ρωτήσω, αλλά και τι να τους πω; πως θα παώ στον Απόλλωνα

Συνεχίζω μεχρι το χωριό Βλαχορράπτης όπως μου λέει ο Γουγλης.

Στην είσοδο του χωριού με περιμένει ένα παλιό Land Rover

Το χωριό έρημο μια θειά με κοιτάει παράξενα σαν να είδε εξωγήινο
Στρίβω δεξία (σύμφωνα πάντα με τον Γούγλη) προς το γεφύρι του Κούκου

http://www.arcadiaportal.gr/sights/gefyri-toy-koykoy

Εγώ θέλω να φτάσω Ανδρίτσαινα.

Λίγο πιο κάτω σταματάω, λέω δεν παίζει να πηγαίνω σωστά και άντε και χαθήκαμε εδώ αντε να γυρίσω πίσω στην Δημητσάνα.

Τουλάχιστον η θέα ήταν ωραία

Και το μοντέλο όπως πάντα πρόθυμο

Λίγο πιο κάτω έφτασα και στο Γεφύρι, το κοιτάω, λέω δεν παίζει να περνάνε από εδώ αυτοκίνητα

Από κάτω κυλάει ο Αλφειός

Συνεχίζω, ο δρόμος γίνεται πάλι χωματόδρομος και οι οδηγίες λένε να στρίψω δεξιά, αριστερά πας στους καταρράχτες Βρόντου, φαίνονται στο βάθος αλλά θέλει περπάτημα άλλη φορά να μην είμαι μόνος μου, να έχω να δώ και κάτι με τον Νίκο.

Στρίβω δεξιά και αρχίζω να ανεβάινω το βουνό, το χώμα νωπό άλλα δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα, ανεβαίνω ανεβαίνω και είμαι σίγουρος ότι έχω χαθεί, αντε να με πιάσει λάστιχο εδω πάνω σκέφτομαι η να φαω καμιά σαβούρα θα με ψάχνουν σαν τον “καθηγητή” και δεν θα με βρίσκουν.

Στάση για να δουμε που πάμε, αφού βρήκαμε μια ωραία πέτρα στην μέση του δρόμου σταματήσαμε (το σταντ βούλιαζε στο μαλακό χώμα).

Το μοντέλο πρόθυμο να ποζάρει για άλλη μία φορά (δεν μου λέει ποτέ όχι)

Δεν το σβήνω, φοβάμαι και αν δεν πάρει μπροστα; σκέφτομαι.

Ο Απόλλωνας πρέπει να έχει συνεννοηθεί με τον Γούγλη και να μου κάνουν πλάκα.
Είμαι σίγουρος ότι και οι δώδεκα Ολύμπιοι γελάνε μαζί μου.

Συνεχίζω να ανεβαίνω στο βουνό, το Himalayan σταθερότατο και δεν προβληματίζεται είναι αλλώστε στο στοιχείο του.

Στρίψε δεξιά με ενημερώνει ο Γούγλης, με δουλεύει σκέφτομαι, δεν υπάρχει δεξιά μόνο γκρεμός, συνεχίζω αυτός επιμένει “στρίψε δεξιά” δεν υπάρχει δεξιά του φωνάζω, αλλά αυτός εκεί τα χαβά του.
Λίγο πιο πάνω υπάρχει διχάλα πάω δεξιά, το έδαφος εχεί γίνει πετρώδες το πίσω λάστιχο χαζοσπινάρει που και που, αλλά δεν με προβληματίζει, “στρίψε δεξια” με ενημερώνει πάλι και μετά από λιγο φτάνω σε διασταύρωση με ασφάλτινο κεντρικό δρόμο.
Δεν έχει το θεό του ο Γούγλης με πήγε από την πιο σύντομη διαδρομή, ευτυχώς πέρναγε

Μετά από λίγο φτάνω στην Ανδρίτσαινα

Συνεχίζω ακολουθώντας της οδηγίες του Γούγλη και τις πινακίδες, δεν υπάρχει χρόνος για τους καταρράκτες της Νέδας άλλη φορά λέω από μέσα μου μαζί με τον Νίκο.

Φθάνω στον Ναό κατεβαίνω ανακουφισμένος και χαμογελαστός που το πρώτο σκέλος της διαδρομής τελείωσε, παραδόξως δεν αισθάνομαι κούραση.

Προχωράω στον ναο πληρώνω 3 ευρώ εισιτήριο και ο φύλακας με ενημερώνει οτι έχω μια ώρα μέχρι να κλείσουν

ετοιμάζω το μεσημεριανό μου είναι περίπου 16:00 το κουβάλαγα απο το πρωί

Μπουγάτσα με τυρί φραπεδάκι και για επιδόρπιο μπισκότα

Ξεκινάω για την επιστροφή, αποφάσισα να γυρίσω απο την εθνική, ετσι και αλλιώς θα με έπιανε η νύχτα δεν είχε νόημα να παω από τους επαρχιακούς.

Βουρ λοιπών για την Εθνική η οποία ήταν κοντά μια ώρα μακρια σύμφωνα με τις οδηγίες του Γούγλη

Πινακίδα στην διασταύρωση με το χωριό Σκληρός

Μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχαν πολλές Ελληνικές σημαίες όχι μόνο στα σπίτια άλλα και σε ασχετά μέρη (για μένα τουλάχιστον)

Ο δρόμος έχει ενδιαφέρον πρίν τον Αμπελιώνα

Παίζοντας με τις σκιές

Η ασφαλτος για άλλη μια φορά είχε εξαφανιστεί

Αντικρίζοντας τα εργοστάσια στην Μεγαλόπολη

Πλησιάζοντας στην Εθνική ο δρόμος άδειος (επαρχιακή οδος Μεγαλόπολης – Βάστα)

Η επιστροφή από την εθνική ήταν βαρετή αν εξαιρέσεις ένα σύννεφο απο μυγάκια, θόλωσαν τα πάντα ξαφνικά μπροστά μου, γενοκτονία σκέτη.

Η ταχυτήτα έπαιζε απο 100 -120, το Himalayan κατάπινε τα χλμ.

Η κατανάλωση από το Κιάτο μέχρι τα ΣΕΑ Νεστάνης ήταν 3.77 λιτρα/100

Μετα τα διόδια της Κορίνθου άρχισε να φυσάει δυνατά, από τις λίγες φορές που δεν με τρόμαξε και δεν με προβλημάτισε ο αέρας, μπορεί να έπαιρνα κλίση σε κάποιες δυνατές ριπές αλλά δεν έφευγα από την πορεία μου, φύσαγε μέχρι την Ελευσίνα.

Η διαδρομή που ακολούθησα ήταν


και για την επιστροφή

Κάρμα Μπέρτσεν Λινγκ Reloaded

Μετά από αρκετές αναβολές κατάφερα και επανέλαβα την βόλτα στην Καλατσάκρα στούπα (Κάρμα Μπέρτσεν Λινγκ).

Ξεκίνησα κατά τις 8:30 το πρωί αφού έβγαλα τα σκυλιά μου την βόλτα τους και κατά τις 17:30 είχα επιστρέψει.

Αυτή την φορά ακολούθησα διαφορετική διαδρομή

Την προηγούμενη φορά ο Βούδας μου είχε απαγόρευσει την πρόσβαση

και ένα βίντεο από την προηγούμενη βόλτα:

Συνολικά έκανα 360 χλμ και κατανάλωσα 13 λίτρα βενζίνης, αυτό μας κάνει 3,6 λ/100 χλμ, το ρεζερβουάρ χωράει 15 λίτρα σύμφωνα με τον κατασκευαστή, οπότε από αυτονομία τα πάμε αρκετά καλά.

Μέχρι τα Εξαμίλια η διαδρομή ήταν γνωστή και σχετικά βαρετή, το μετάνιωσα που πήγα από την παλιά εθνική μίας και έχασα αρκετό χρόνο ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον.

Μετά τα Εξαμίλια άρχισε να έχει ενδιαφέρων.

Την διαδρομή από Χιλιομόδι – Νεμέα τήν είχα κάνει ελάχιστες φορές και το γεγονός ότι με το Himalayan πάω με χαλαρούς ρυθμούς μου επιτρέπει να χαζεύω το τοπίο γύρω μου, η πρώτη στάση έγινε μετά την Νεμέα στον επαρχιακό δρόμο Νεμέας – Στυμφαλίας

Λίγο πρίν την διασταύρωση με τον επαρχιακό δρόμο Νεμέας – Λεοντίου ο Γούγλης με ενημερώνει να στρίψω δεξιά σε έναν ανηφορικό χωματόδρομο, όπως και έκανα και ήταν η πρώτη επαφή με χώμα σε αυτή την βόλτα.

Έχω αρχίσει να το διασκεδάζω με τις διαδρομές που μου προτείνει ο Γούγλης, ο δρόμος ήταν ανηφορικός σαθρός και από το πέρασμα των αγροτικών και των τρακτέρ είχε μια πούδρα στην επιφάνεια του. Χαιρέτισα κάποιους τοπικούς αγρότες που με κοίταγαν παράξενα, ο δρόμος ήταν για την πρόσβαση στα χωράφια τους, άντε να τους εξηγήσεις τώρα ότι ο Γούγλης θεώρησε οτι από εδώ κόβω δρόμο για το χωριό Δάφνη.

Ο χωματόδρομος σε έβγαζε πάλι στην επαρχιακή οδό Νεμέας – Στυμφαλίας στο χωριό Δάφνη την οποία και ακολούθησα ο δρόμος σε πολλά σημεία είχε υποχωρήσει και προφανώς είχε χρόνια να συντηρηθεί, λίγο πρίν το χωριό Καστράκι νέα στάση για φωτογραφίες, στόν χάρτη αναφέρετε σαν επαρχιακή όδος και μόνο αυτό δεν είναι, σε κάποια σημεία υπάρχει άσφαλτος σε άλλα χαλίκι ή οτι απέμεινε απο την άσφαλτο, τα φυτά έχουν κάνει κατάληψη του οδοστρώματος και σε αρκετά σημεία ο δρόμος έχει υποχωρήσει και έχουν βάλει κάποιες ταινίες, δεν θα ήθελα να περνάω απο εδώ βράδυ.

Η κίνηση είναι ελάχιστη και όταν συναντάς άλλο αυτοκίνητο σε κοιτάνε με απορία (που να πηγαίνει αυτός ο κακομοίρης), άλλες μηχανές δεν συνάντησα μέχρι στιγμής.

Συνέχισα στην ίδια επαρχιακή οδό και πρίν την διασταύρωση με την επαρχιακή οδό Κιάτου – Βυτίνας νέα στάση για φωτογραφίες στο πλάτωμα μετά την Γκράβα – Λακκα όπως αναφέρει ο χάρτης.

Συνεχίζω στην επαρχιακή οδό Κιάτου – Βυτίνας, εδώ έγινε και η πρώτη και μοναδική συνάντηση με άλλες μηχανές η πρώτη ήταν ένα ΚΤΜ κατι η δεύτερη δεν θυμάμαι, παίξαμε τα φώτα έγινε και ο ανάλογος χαιρετισμός και συνεχίσαμε τους δρόμους μας και στο ύψος του δρυοδάσους Μονγγοστού νέα στάση μιάς και το τοπίο ήταν επιβλητικό και έπρεπε να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία.

Στην διασταύρωση για Τρίκαλα και Ξυλόκαστρο πήγα αριστερά και στην διασταύρωση με την επαρχιακή όδο Ξυλόκαστρου – Τρικάλων – Μάννας έστριψα αριστερά όπου λίγο πρίν τα άνω Τρίκαλα έκανα και την πρώτη στάση για καφέ και να φάω κάτι.

Φθάνοντας στα άνω Τρίκαλα διαπιστώνω ότι έχω κάνει λάθος οπότε επιστροφή (έπρεπε να πάω δεξιά αντί για αριστερά). Την πάτησα γιατί όταν σχεδίαζα την διαδρομή είχα βάλει να περάσω και από τα Τρίκαλα χωρίς να υπάρχει λόγος, οπότε έγινε ένας κύκλος Ανω Τρίκαλα, κάτω Τρίκαλα και πίσω, η πλάκα είχε όταν κατάλαβα ότι κάνω κύκλο που σταμάτησα στην άκρη και γέλαγα μόνος μου.

Τουλάχιστον απόλαυσα το καφεδάκι μου με θέα.

Στο χωριό Ρέθι στρίβω αριστερά προς το χωριό Σοφιάνα, αφού μπερδεύτηκα λίγο ο Γούγλης είχε σταματήσει να μου δίνει φωνητικές οδηγίες, μια γιαγιά είχε βγεί στο μπαλκόνι της και με κοίταγε όλο απορία, την καλημέρισα και συνέχισα.

Χρησιμοποιώ μόνο της φωνητικές οδηγίες, έτσι δεν αποσπάτε η προσοχή μου απο το να κοιτάζω τον κινητό συνέχεια για το αν πάω σωστά, όταν έχω αμφιβολίες σταματάω στην άκρη και κοιτάω τον χάρτη, κάνω οικονομία και στην μπαταρία.

Έξω από το χωριό Ρέθι στον δρόμο προς Σοφιάνα (δρόμος χωρίς όνομα έγραφε ο χάρτης, μα καλά κανένας δεν βρέθηκε να τον βαφτίσει) στάση στην γέφυρα όπου και αυτή δεν έχει όνομα και ο ξεροπόταμος δεν υπάρχει κάν στον χάρτη.

Ο δρόμος συνεχίζει και περνάει απο τα χωριά Σοφίανα, Σπαρτιναίικα, Λαγκαδαίικα.

Είναι πανέμορφος και έχει πολλά τρεχούμενα νερά.

Στα Λαγκαδαίικα στρίβω αριστερά και πατάω πάλι χώμα, ένας τρύπιος σωλήνας νέρου μας λούζει, συνεχίζω και σταματάω σέ ένα πλάτωμα από όπου φαίνεται ο Βούδας, το χωμάτινο κομάτι απο τα Λαγκαδαίικα μέχρι την Στούπα είναι μικρό και βατό για όλες τις μηχανές με λίγη προσοχή.

Μετά την ολιγόλεπτη στάση συνεχίζω και επιτέλους φθάνω στην Στούπα. Η ώρα είναι 2 παρά κάτι ψιλά είχα αρχίσει και να πεινάω.

Αφού έβγαλα τις απαραίτητες φωτογραφίες, έφτιαξα το καφεδάκι μου έφαγα και το σαντουιτσάκι μου και ακολούθησε διαβούλευση με τον εαυτό μου και το Himalayan για την διαδρομή της επιστροφής.

Η απόφαση πάρθηκε, χωμάτινη διαδρομή από την Στούπα μέχρι το χωριό Ευρωστίνα περίπου 10 χλμ και μετά όλο άσφαλτος μέχρι να βγούμε στην εθνική αφου περάσουμε από τα χωριά Κουμαριάς, Ροζενά, Πεταλού.

Η χωμάτινη διαδρομή ήταν εύκολη, κατηφορική επί το πλείστον με κάποια αρκετά κατηφορικά κομμάτια με πολύ σαθρό έδαφος να με δυσκολεύουν.

Η συνέχεια από την εθνική οδό μέχρι το σπίτι ήταν βαρετή με ταχύτητες μεταξύ 100 και 110.

Οι μπαταρίες γέμισαν μέχρι την επόμενη εξόρμηση.

Καλά ταξίδια ….